Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο.
Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου ~ Η Σονάτα του Σεληνόφωτος

Lisa

Δεν ζω ούτε στο παρελθόν μου, ούτε στο μέλλον μου. Έχω μόνο το παρόν, αυτό με ενδιαφέρει. Αν μπορείς να μένεις πάντα στο παρόν θα είσαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, γιατί είναι πάντα και μόνο η στιγμή που ζούμε. ~ Paulo Coelho

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Ποιητικά Μονοπάτια

Το ποίημα που ακολουθεί είναι γραμμένο από μια παιδική μου φίλη.
Με πολλή χαρά ανακάλυψα σήμερα ότι όχι μόνο συνεχίζει να γράφει, αλλά τα γραπτά της έχουν εξελιχθεί σε μικρά αριστουργήματα! 
Σαν χθες μου φαίνεται -εμείς, μικρά κι αθώα παιδιά- που ανακαλύπταμε παρέα τα λογοτεχνικά αλλά και συγγραφικά μονοπάτια που σημάδεψαν τις ζωές μας... 
Τα χρόνια πέρασαν, εμείς μεγαλώσαμε και διαλέξαμε δρόμους χωριστούς. Χαθήκαμε. Μα στην καρδιά μου έμεινε πάντα φίλη αγαπημένη, καρδιακή. Έντυσα τη φιλία μας μ' εκείνες τις αβρές θύμησες και τα άσπιλα όνειρα της παιδικής μου ηλικίας και με γλυκιά νοσταλγία την αρχειοθέτησα στο πιο πολύτιμο σεντούκι της μνήμης μου. Αειθαλής και πανώρια, χαράχτηκε στην αιωνιότητα.


Έτσι είναι η ζωή...
Μερικοί άνθρωποι αγγίζουν -μοιραία- μια ύπαρξη. Μονοπάτια διασταυρώνονται. Λίγες λέξεις, λίγες στιγμές. Ένα φευγαλέο πέρασμα. 
Για λίγα λεπτά και μια αιωνιότητα. 
Σμιλεύουν ο ένας τον κόσμο του άλλου, κι ύστερα τραβά ο καθένας στο δικό του δρόμο. 
Όπως ήρθαν, φεύγουν. Αθόρυβα. Ανώδυνα.
Δεν ήτανε ποτέ για να μείνουν.

Σωμάτων εγκώμιο  
Όλκιμα εκ φύσεως
τα σώματα γεννιούνται
ρευστά, να ταλαντώνονται
ελατά, να δονούνται
ψαθυρά σε προστριβές
μ’ ενσταντανέ
κι αβελτηρίες
θρυμματίζονται ενίοτε και άλλοτε
σκορπάνε.
Τα σώματα γεννιούνται όλκιμα. Επίμονοι φαντασιόκοποι με φαντασίες τελευτητές. Και έπειτα πλανεύονται με τεχνητές ψυχρηλασίες και αντέχουν
μια αντοχή
κλαυσίγελη και περιττή
πιάνουν και πιάνονται
συνεχώς
αναμεταξύ τους
μα δεν κρατιούνται τελικά
από πουθενά  
Από γνώση ή απόγνωση
αιθεροβάμονα πετούν
πάνω από πόλεις
κι αναζητούν
(στο κέντρο τους)
ηφαίστους κι αφορμές –
τους πρέπουν τα χυτήρια
για να
κατασταλάξουν 
Αρίστη Ζαΐμη

5 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Ναιιι <3
      Κι εγώ το έχω λατρέψει!

      Θα 'πρεπε να το περιμένω, βέβαια...είναι από εκείνα τα σπάνια άτομα για τα οποία μόνο θαυμασμό μπορείς να νιώσεις...
      (ακολούθησε το σύνδεσμο για να διαβάσεις και άλλα δύο ποιήματά της)

      Διαγραφή
    2. Όντως είναι πανέμορφα και τα 3!!!!

      Διαγραφή
  2. Πολυ ομορφο!!!και μπραβο,ειναι ωραιο να εχεις παιδικους φιλους!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι παιδικοί φίλοι είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής μας...πολύ πιθανόν να μην είχαμε ακολουθήσει κάποια μονοπάτια. να μην είχε σχηματιστεί έτσι όπως είναι σήμερα ο χαρακτήρας μας, αν δεν υπήρχαν εκείνοι...

      Διαγραφή