Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο.
Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου ~ Η Σονάτα του Σεληνόφωτος

Lisa

This is thy hour O Soul, thy free flight into the wordless. Away from books, away from art, the day erased, the lesson done. Thee fully forth emerging, silent gazing, pondering the themes thou lovest best. Night, sleep, death, and the stars. - Walt Whitman

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2020

Ήρθες και μου ξύπνησες αισθήματα πρωτόγνωρα

Γράφει η Σ. 


Σημείο στο χρονοδιάγραμμα; Αρκετοί μήνες πίσω. Τοποθεσία; Αλήθεια χρειάζεται να την αναφέρουμε; Τη γνωρίζουμε κι οι δυο πολύ καλά. Όπως και το γεγονός ότι έκανες πως δεν με είδες εκείνη την πρώτη φορά. Μικρές λεπτομέρειες όμως όλα αυτά σε σχέση με όσα ακολούθησαν.

Θα με έλεγες επιλεκτική, περίεργη ή ακόμη και ιδιόρρυθμη -όπως θέλεις χαρακτήρισέ το- με κάθε λογής σχέση μου. Ωστόσο, από την πρώτη στιγμή που σε αντίκρισα κατάλαβα πως ήσουν αυτό που πραγματικά ποθούσα. Δε χρειαζόταν να σου μιλήσω για να το καταλάβω. Αυτό ήταν μετέπειτα μια απλή επιβεβαίωση του ενστίκτου μου. Γνωρίζω πως όλα έγιναν γρήγορα και ίσως δεν ήταν πλήρως συμβατά με όσα είχες ως ιδανικά στο μυαλό σου. Πότε όμως πάνε όλα βάσει σχεδίου; Στην τελική δεν ήταν ιδανικά ούτε και για εμένα. Είμαι ευγνώμων βέβαια που σε γνώρισα και αυτό είναι υπεραρκετό.

Όλα κύλησαν με ταχείς ρυθμούς και ταχύτατα κιόλας έληξαν. Τα λάθη; Πολλά. Γιατί να αναλωθούμε όμως σε αυτά; Μόνο δυσάρεστες αναμνήσεις αφυπνίζουν. Κι εσύ ήσουν ό,τι πιο όμορφο έχει υπάρξει στη ζωή μου. Μου ξύπνησες αισθήματα που κανείς πριν από σένα δεν είχε καταφέρει να φέρει στην επιφάνεια. Ίσως σκέφτεσαι ότι δεν μπορείς να αισθανθείς κάτι έντονο για οποιονδήποτε όταν γνωρίζεστε μονάχα λίγο καιρό. Και να σου πω και κάτι μεταξύ μας; Ούτε εγώ το πίστευα στο παρελθόν. Φυσικά όλα είναι εφικτό να ανατραπούν. Μαζί σου έζησα καταστάσεις πρωτόγνωρες. Δεν ήταν όλες εξίσου όμορφες και χαλαρές. Βέβαια δε σκέφτηκα ποτέ να παραιτηθώ από εσένα παρά τις όποιες συνθήκες και δυσκολίες εμφανιζόταν στο διάβα μου. Ήσουν ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα για μένα. Ένα μάθημα στο οποίο βέβαια δεν ήμουν και πολύ καλά διαβασμένη! Θα σου αποκαλύψω κι ένα μυστικό εδώ που φτάσαμε. Μου άρεσαν και συνεχίζουν να μου αρέσουν τα πάντα πάνω σου. Ακόμη κι εκείνες οι μικρές λεπτομέρειες στη συμπεριφορά σου για τις οποίες γκρίνιαζα. Κάθε έκφρασή σου, κάθε μορφασμός του προσώπου σου.

Πλέον έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα από την τελευταία φορά που είχα νέα σου. Μένοντας μόνη αναλογίστηκα τη μεταξύ μας σχέση, τα λάθη μας, τα σωστά. Έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα μέσα μου. Το μόνο που παραμένει ακέραιο είναι όσα νιώθω για σένα. Δεν ήσουν απλώς ένας περαστικός σε αυτό το ταξίδι μου. Είμαι σίγουρη πλέον γι’ αυτό.

Δεν ήμουν ποτέ καλή με τα λόγια. Ίσως θα ήθελες να ακούς περισσότερα από αυτά. Τα αισθήματά μας όμως είναι μακράν καλύτερα από τα λόγια που τα περιγράφουν. Κι εγώ δε θέλω να σου παραθέσω για ακόμη μία φορά δύο σκόρπιες λέξεις. Πνίγομαι από την επιθυμία να στις εκφράσω και να στις αποδείξω έμπρακτα. Γιατί σου αξίζει να τα εισπράξεις όλα αυτά…

Υ.Γ. Σου χρωστάω ένα ταξίδι. Δεν ξεχνάω τίποτα από όσα μου έχεις πει!

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2020

Άπιαστα όνειρα



Οι άνθρωποι που αγάπησα εγώ ζούσανε πάντα μακριά μου ή πολύ κοντά έτσι ώστε να τους κάνει κάτι να αντιληφθούν ότι είμαι μοναδική για'κείνους κι αναντικατάστατη, κάτι που έτσι κι αλλιώς έχω κατά κάποιον τρόπο και σχεδόν δεχτεί, βλέπεις και το να παίρνεις κάτι σαν δεδομένο σε αυτή την ζωή σε κρατάει πολλές φορές μακριά από την ουσία.

Ζούσανε μέσα από την φαντασία μου, ή και σκέτα μέσα σε αυτήν. Τελεία.

Τους έπλαθα έτσι όπως ήθελα, δεν τους έβλεπα αρκετά γιατί υπήρχε πάντα η δικαιολογία της απόστασης, αλλά αυτό έβγαζε και κάτι το θετικό μιάς και δεν υπήρχε έτσι κι η τριβή που θα είχε μιά κάποια άλλη σχέση, η οποία δεν θα εμπεριείχε απόσταση, δεν περνούσαμε μέσα από ανούσιους καθημερινούς καυγάδες, κρατούσαμε μόνο την ουσία και λίγες κουβέντες στο τηλέφωνο..

- Μ'αγαπάς ;
- Σ'αγαπώ..

Μια ανάσα κι ύστερα κλείσιμο της γραμμής. Γιατί οι σχέσεις εξ αποστάσεως δεν ζούνε όπως οι κανονικές σχέσεις, δεν αναπνέουν όπως οι κανονικές, γιατί θέλει τελικά πολύ τσαγανό, δυνατά συναισθήματα, επιμονή κι υπομονή για να αποφασίσεις να κάνεις σχέση εξ αποστάσεως και πόσο μάλλον να την διατηρήσεις, ή και κάποιες άλλες φορές, μπορεί να κρύβει μόνο μεγάλη ανασφάλεια και διακαή πόθο να έχεις αυτό που εκ των πραγμάτων δεν μπορείς, ή είναι δύσκολο ν'αποκτήσεις ..!

Για τους πολύ πονηρούς και ψαγμένους κάποιες φορές κρύβει και πόνο, βασικά όχι γι'αυτούς τους ίδιους, για τους άλλους που επιλέγουν εκείνοι, βολεύει βλέπεις πολύ κι αυτούς που επιθυμούν να διατηρούν πολλές και παράλληλες σχέσεις, αυτούς που δεν έμαθαν ακόμα να παίζουν με ανοιχτά τα χαρτιά τους, αυτούς που αν ήξεραν να παίζουν σωστά, θα μπορούσαν να είχαν κερδίσει σε όλα τα παιχνίδια κάποιων άλλων, αλλά μπλόφαραν κι έχασαν.

Από την άλλη οι άνθρωποι της φαντασίας μου είναι οι πιο ωραίοι, εκείνους πάλι δεν τους έχω δει ποτέ από κοντά, ή αλλιώς δεν τους έχω ζήσει μέσα στην καθημερινότητα μου, οπότε και δεν μπορώ ολότελα να τους κρίνω, μπορώ όμως να τους φαντάζομαι μέσα από αυτά που λένε και μου τάζουν, φροντίζοντας πάντα να με διαβεβαιώνουν για το πόσο ισχύουν φορώντας κάθε φορά το πιο ωραίο τους χαμόγελο ή αυτό που φαντάζομαι και θέλω εγώ να έχουν.

Αυτούς τους δέχομαι στη ζωή μου δίχως πολλές σκέψεις, δεν πιάνουν χώρο, παρά μόνο στη σκέψη μου και πως θα ήταν δυνατόν να πιάνουν ; Αφού κάποιες φορές δεν υπάρχουν καν.. !
Αυτοί είναι που δεν με στεναχωρούν σχεδόν ποτέ, αυτούς κι όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερο τους προτιμάω, δένομαι μαζί τους, με γεμίζουν με τόσο όμορφα όνειρα κι υποσχέσεις απ'αυτές που δύσκολα δίνει κανονικά ένας άνθρωπος, πόσο μάλλον κάποιος που δεν έχεις δει ποτέ σου..

Κι εμένα κακά τα ψέμματα, μου άρεσαν πάντοτε τα όνειρα, με πήγαιναν αλλού, με έβγαζαν σχεδόν ανέξοδα σε μέρη όπου ποτέ άλλοτε δεν είχα ξαναβρεθεί, αλλά μου άρεσαν, μου έδιναν δύναμη να προσπαθώ, μεταμορφωνόντουσαν σε άνεμο κι εγώ σε καράβι και μου ήταν τόσο απαραίτητα για να συνεχίσω να κινούμαι. Έδιναν κάθε τόσο φτερά στην φαντασία μου και κάποιες φορές αληθινό λόγο ύπαρξης στα συναισθηματά μου.

Αυτούς τους αγάπησα περισσότερο μέσα από την φαντασία μου ή όπως έγραψα και πριν, μόνο μέσα σε αυτήν, οπότε πλησιάζουν και πιο κοντά στο ιδανικό.

Δεν τους έζησα ποτέ μου, δεν με πλήγωσαν, οπότε υπήρχε πάντα λόγος να τους διατηρώ σαν μιά άσβεστη και τόσο ζεστή φλόγα μέσα στα ονειρά μου, ή τους έζησα τόσο λίγο και μέσα σ'ένα τόσο ιδανικό πλαίσιο σχεδόν μιάς 'κάποιας' ημιτελής σχέσης που όμως μέσα σε αυτό το λίγο τους, πρόλαβα και τους αγάπησα αρκετά για να θεωρώ ότι δεν μπορούν και να με βλάψουν. Αγάπησα όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που μου χάρισαν, τους λάτρεψα γιατί είχα το προνόμιο να μη τους γνωρίζω αρκετά κι υπήρξαν και κάποιες φορές που αυτό το εκμεταλεύτηκα κι εγώ όσο κι εκείνοι, απλά ίσως εγώ για διαφορετικούς λόγους.

Οι άνθρωποι της φαντασίας μου είχαν πάντοντε ένα ιδανικό στοιχείο ,απο'κεινα τα τόσο δυνατά, που αν τα αφήσεις ν'αποκτήσουν λίγη μεγαλυτερη υπόσταση μέσα σου μπορούν να σε κάνουν να κυνηγάς ακόμα και μιά ζωή κάτι από το άπιαστο..!

Με στοιχειώνουν όμως κάθε λίγο, γιατί σκέφτομαι ότι αν όντως με ήθελαν έτσι δυνατά όπως υποστηρίζουν ότι με θέλουν, ή όπως εγώ, γιατί δεν έχουν έρθει μέχρι τώρα να με βρούν ;

Μα ύστερα πλάθω ένα παραμύθι απο'κεινα που με παρηγορούν και καθησυχάζουν πιο πολύ το όποιο κομμάτι λογικής μου'χει απομείνει, μάλλον το πιο ισχυρό και τυλίγομαι μαζί με αυτό και την κουβέρτα μου, ενώ κοιμάμαι πάλι μόνη.

Είναι οι άνθρωποι που αγάπησα στα αλήθεια τόσο μακριά ή απλά αυτό βόλευε πάντα πιο πολύ την αλήθεια που χρόνια τώρα προσπαθώ απλά ν'αποκοιμίσω ;

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2020