What if...

“Oh my God, what if you wake up some day, and you’re 65, or 75, and you never got your memoir or your novel written; or you didn’t go swimming in warm pools and oceans all those years because your thighs were jiggly and you had a nice big comfortable tummy; or you were just so strung out on perfectionism and people pleasing that you forgot to have a big juicy creative life, of imagination and radical silliness and staring off into space when you were a kid? It’s going to break your heart. Don’t let this happen.”
~ Anne Lamott 

Surrounded by your demons

Constantly whispering...

In the middle, is yourself. The only one with human eyes. 

Surrounded by your demons.

How to get a perfect beach body

Απλά πράγματα.

Your body loves you

EDITORIAL

It's time you start loving it back.

Παγκόσμια ημέρα κατά της δίαιτας

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Δίαιτας εορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Μαΐου. Πρόκειται για έναν βρετανικής εμπνεύσεως εορτασμό, που καθιερώθηκε το 1992 από μία πρώην ανορεξική, την Μέρι Έβανς-Γιανγκ, επικεφαλής της αντιδιαιτικής καμπάνιας στη Μεγάλη Βρετανία και συγγραφέως του μπεστ σέλερ «Τα έχεις όλα, χωρίς να κάνεις δίαιτα». 

Μας καλεί να αποδεχθούμε το σώμα μας χωρίς κόμπλεξ, να γιορτάσουμε την ομορφιά και την ποικιλομορφία όλων των φυσικών μεγεθών του ανθρώπινου σώματος. Να κηρύξουμε μορατόριουμ μιας μέρας στη δίαιτα και στην εμμονή μας για απώλεια βάρους. Να πληροφορηθούμε τις βλαβερές συνέπειες που μπορεί να έχει μία δίαιτα αδυνατίσματος. Να συμβάλουμε στον τερματισμό των διακρίσεων κατά των υπέρβαρων συνανθρώπων μας.1

Για δες καιρό που διάλεξα εγώ να κάνω δίαιτα...

Εξομολογήσεις Αγνώστων ♊

Ε χοντρή!

Ένα επίθετο συνυφασμένο του ονόματος μου. Γύρω στα 15 χρόνια λοιπόν να με ακολουθεί ... σε κάθε βήμα... σε κάθε πόλη...σε κάθε παρέα...σε κάθε κουβέντα.. ακόμη και σε κάθε τυχαίο βλέμμα. Ένα επίθετο, ταυτότητα.Ένα επίθετο ,όνομα. Ένα επίθετο, ταμπέλα. «Μωρη χοντρή!» ,«ποιά λες ; εκείνη την χοντρή απέναντι;» , «που να χάθηκε η τάδε; εκείνη μωρέ η χοντρή απο το Α1» . Για κάποιους ήταν απλώς ένα δευτερόλεπτο της ζωής του αυτή η φράση ,για μένα όμως όλη η μέχρι τώρα ζωή μου. 

Απο το δημοτικό λοιπόν ενώ ήμουν ένα πανευτυχές κορίτσι ,που πάντα με θυμάμαι να θέλω να δίνω στους ανθρώπους ,ακόμη και να θυσιάζομαι ή να τους υπερασπίζομαι ,όπως για παράδειγμα τις τόσες φορές που πήρα όλη την ευθύνη πάνω μου για κάποια σκανταλιά που δεν είχα κάνει ,για να σωθούν οι φίλοι μου και άλλα τόσα. Ένα τέτοιο παιδί λοιπόν , χαρούμενο και γελαστό που όμως φοβόταν συνεχώς. Φοβόμουν μήπως η παρέα των παιδιών απέναντι έρθει να με χτυπήσει και να φωνάξουν όλοι σύσσωμοι το όνομα κάποιου ζώου ,όπως βόδι ,αγελάδα κλπ. Φοβόμουν στα βλέμματα των περαστικών καθώς με κοιτούσαν ,μήπως σκεφτόντουσαν το πάχος μου. Φοβόμουν να βρεθώ ανάμεσα σε πολύ κόσμο ,να κινηθώ και να τρέξω (που πάντα έτρεχα πιο γρήγορα και απο τους πιο λεπτούς στην τάξη) ,φοβόμουν να κάνω κατακόρυφο στα διαλείμματα μήπως και με κοροιδέψουν ή τραβήξω την προσοχή (που το κατάφερνα ,κρυφά , όταν δεν με έβλεπε κανείς ) ,φοβόμουν να φάω δημόσια και κρυβόμουν στις τουαλέτες κλπ. Ήμουν πολύ ζωηρό και καλό παιδί και εύκολος στόχος να βρίσει κανείς. 

Κάθε μέρα στο σχολείο τα ίδια. Κάθε μέρα ξύλο απο τους συμμαθητές επειδή ήμουν «Η χοντρή» . Κάθε μέρα μου πετούσαν τα πράγματα απο το μπαλκόνι.Με ρίχναν απο τις σκάλες.Μου βάζαν χώματα και σκουλήκια στην τσάντα. Με κλωτσούσαν στο πρόσωπο. Και φυσικά αντιδρούσα και χτύπαγα και γω ,αλλά δεν έφτανε αυτό. Μαζευόταν όλη η τάξη απο πάνω μου. Επειδή ήμουν η χοντρή. Ζούσα στην απομόνωση και στον φόβο.Γυρνούσα σπίτι και έκλαιγα. Έπαιρνα αγκαλιά την μαμά και της έλεγα πόσο άσχημα νιώθω. Της έλεγα οτι εγώ τα αγαπάω τα παιδιά αλλά εκείνα δε με θέλουν. Της έλεγα πως είμαι κακιά ,πως είμαι χοντρή και κανείς δεν με αγαπά. Πως δεν αξίζω.Ακόμη και τώρα που τα γράφω αυτά ,δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Ήμουν πάντα διαφορετική ,πάντα κάτι άλλο απο τους υπόλοιπους. Τα απογεύματα που έβγαινα απο το σπίτι και πήγαινα στην πλατεία να παίξω ,ήμουν μόνη. Θυμάμαι όμως περιόδους που είχα φίλους στο παιχνίδι. Αλλά ακόμη και γι αυτούς ήμουν «η χοντρή». Ακόμη κ γι αυτούς δεν είχα όνομα ,αλλά ιδιότητα. Αυτά τα χρόνια πέρασαν βασανιστικά. 

Όταν τελείωσα το δημοτικό είχα μέσα μου πολύ μίσος και οργή και ευχόμουν να καεί. Γύρω στα 11 που πάτησα το πόδι μου στο γυμνάσιο και άρχισα να καταλαβαίνω πως είμαι κορίτσι (στήθος , περίοδος, καμπύλες) ήθελα να είμαι όμορφη. Και κει όμως ,το επίθετο αυτό με ακολουθούσε. Μέχρι και εγώ με κορόιδευα που τόλμησα να ερωτευτώ. Εγώ ;; Πως μπορώ εγώ ,ένα πλάσμα σαν εμένα , να ερωτευτεί; Και άρχισα να με τιμωρώ. Να χαρακώνομαι. Να προσπαθώ να φύγω. Να μην τρώω. ΝΑ ΜΕ ΜΙΣΩ!. Ήμουν 16 χρονών και ήθελα να πεθάνω. 

Κάπου εδώ θέλω να πω κάτι. Υπήρξαν ,και υπάρχουν, πολλοί άνθρωποι που θα σκεφτούν "μα καλά ,γιατί δεν έχανες κιλά ,δεν σε καταλαβαίνω, εσύ φταίς που ένιωθες άσχημα και τους άφηνες να σου φέρονται έτσι" Αυτό θα ίσχυε αν δεν είχα μεγαλώσει έτσι. Θα ίσχυε αν τώρα κάποιος τολμούσε να με πληγώσει, έχοντας όμως μεγαλώσει έτσι με ήδη τις άμυνες χτυπημένες, δεν υπήρχε άλλος δρόμος. 

Κλεινόμουν λοιπόν στον εαυτό μου ,με κατηγορούσα για τα πάντα ,με σημάδευα ,με θεωρούσα απο χέρι χαμένη. Πίεζα τους γονείς να με πάνε σε διαιτολόγο ,αλλά φυσικά "δεν έχουμε λεφτά" ενώ για παγωτά και ρούχα έχουμε.Οι καθημερινές βρισιές στον δρόμο δεν έπαυαν , τα κωλόπαιδα στην τάξη υπήρχαν σε κάθε χρονιά να μου θυμίζουν πόσο άξια χλευασμού ήμουν , ακόμη και οι μεγάλοι να λένε τα ίδια . Θυμάμαι μια καθηγήτρια να λέει επειδή έκατσα μπροστά στην πόρτα για λίγο "μη προσπαθείς με τον όγκο σου να μου κλείσεις την πόρτα" . Ή να ακούω πάλι απο μεγάλους "έλα μωρέ και λίγο περπάτημα δε θα σου κάνει τίποτε" (κ ας ήταν αυτή η απόσταση εκ των πραγμάτων τεράστια) ,ή "κάτσε μωρέ και λίγο όρθια ,δεν παθαίνεις τπτ εσύ" Βέβαια. Εγώ δεν παθαίνω. Γιατί εγώ δεν είμαι άνθρωπος.Είμαι η Χοντρή. Και οι χοντροί είναι ανθεκτικοί. Άν τους χτυπήσεις δεν πονούν. Άν τους βρίσεις δεν ακούν. Άν τους πληγώσεις δεν θα νοιαστούν. Έχουν τόνους λίπους να αμυνθούν, σωστά; 

Ας μη λέω πολλά. Έφτασα στα 16 να κάνω απίστευτα αυστηρή δίαιτα με 3 μήλα την ημέρα. Μετά να τρέχω σε διαιτολόγους ,να μην μπορώ να ηρεμήσω, να παίρνω αντικαταθλιπτικά . Και όλα αυτά γιατί κάποιος με έμαθε να είμαι η χοντρή. Γιατί τόλμησα να είμαι διαφορετική. Γιατί είναι κακό να είσαι διαφορετικός. Να είσαι γκει ,μαύρος, χοντρός, με σύνδρομο ντάουν, καλλιτέχνης ή κακός μαθητής. 

Τώρα στα 18 , έχοντας φυσιολογικά για εκείνους κιλά ,είμαι μια "περιζήτητη" . Είμαι απο εκείνες που κορνάρουν στον δρόμο. Απο εκείνες που έβλεπα να θέλουν κάποτε τα αγόρια που μου άρεσαν. Τώρα φοβάμαι να περάσω μπροστά απο κάποια παρέα ,μη μου πουν "Ε κοπελια! Έλα εδώ..." ,τα αμάξια που περνούν δίπλα μου μη φωνάξουν "Καύλα!!" και τραβήξω πάλι την προσοχή. Τώρα λοιπόν κατάλαβα πως είτε κιλά έχεις, είτε είσαι γυναίκα , είτε είσαι γκει,είτε είσαι μαύρος είσαι όλα αυτά που εκείνοι δεν τολμούν και φοβούνται να είναι. Εκείνα που οι αρρώστιες των άλλων προβάλλονται πάνω. Είσαι η ομορφιά του κόσμου και εκείνη η μιζέρια του. 

Εγώ εσάς αγαπώ και εγώ εσάς θέλω στην ζωή μου. Εσάς τους διαφορετικούς που διαβάζετε αυτήν την στιγμή και με νιώθετε. Εσάς αγαπώ και σας εύχομαι ολόψυχα να είστε δυνατοί και αληθινοί. 

Η χοντρή.

Πηγή: www.lifo.gr

Στον πόντο

Μία λιποαναρρόφηση, μία μόλυνση, ένα βήμα πριν το θάνατο. Εσύ μέχρι πού θα έφτανες για να αποκτήσεις το τέλειο σώμα;

Από τη Γιώτα Ταχταρά, όπως της τα διηγήθηκε η Ελένη

Όλα ξεκίνησαν εντελώς τυχαία. Ήμουν 19 ετών, σπούδαζα και δούλευα ως σερβιτόρα σε ένα εστιατόριο. Ο γιος του ιδιοκτήτη, ο Νίκος, ήταν στην ηλικία μου και αρχίσαμε να κάνουμε παρέα. Έτσι γνώρισα την κοπέλα του, τη Μισέλ, ένα μοντέλο από τον Καναδά. Οι τρεις μας γίναμε κολλητοί, πηγαίναμε μαζί γυμναστήριο, δανειζόμουν τα ρούχα της Μισέλ και τα βράδια βγαίναμε με τις φίλες της – όλες μοντέλα. Εγώ, μια και δεν μπορούσα να συγκριθώ εμφανισιακά μαζί τους, πήρα το ρόλο της «αστείας» στην παρέα, αλλά κόλλησα το μικρόβιο της δίαιτας.

Woman in the mirror

Μάζευα τα πιο δραστικά κόλπα τους και αποφάνθηκα πως οι 300-500 θερμίδες την ημέρα ήταν αρκετές. Έφτασα τα 48 κιλά, με ύψος 1,63 μ. Ήμουν πολύ αδύνατη, αλλά αρνιόμουν να αναγνωρίσω την πραγματικότητα στον καθρέφτη.

Για κακή μου τύχη, εκείνη την εποχή σύχναζε στο εστιατόριο ένας πλαστικός χειρουργός. Αμέσως κατάλαβε ότι με τον Νίκο ήμασταν fitness freaks και άρχισε να μας «πουλάει» την ιδέα της λιποαναρρόφησης. Εγώ θα αποκτούσα επιτέλους οστεώδη πόδια και ο Νίκος θα εξαφάνιζε το υποτιθέμενο μίνι σωσίβιο που είχε μαζευτεί γύρω από τη μέση του. Δεν δυσκολεύτηκε να μας πείσει.

Ακούω φωνές

Μάζεψα μισθούς και τιπ, ακύρωσα το ταξίδι που κανόνιζα στο Λονδίνο για να δω τη μεγάλη μου αδελφή και συγκέντρωσα τα 2.500 ευρώ που χρειαζόμουν. Ο φίλος μου προσπάθησε να με μεταπείσει, οι αδελφές μου είχαν φρικάρει και οι γονείς μου μου το απαγόρευσαν, αλλά εγώ δεν άκουγα κανέναν, παρά μόνο το γιατρό, που μου υποσχόταν πως θα γίνω τέλεια.

Θυμάμαι πως λίγες μέρες πριν το χειρουργείο κυκλοφόρησε στις εφημερίδες η ιστορία μιας συνομήλικής μου από τη Θεσσαλονίκη που πέθανε πάνω στο τραπέζι του πλαστικού. «Καλέ, τον ξέρω το γιατρό, είναι ένας άσχετος», με καθησύχασε ο δικός μου, «εξάλλου εκείνη έκανε την κοιλιά της, πολύ επικίνδυνο, εσύ δεν έχεις φόβο».

Όσα καμπανάκια κι αν άκουγα να χτυπάνε γύρω μου, δεν δίστασα καθόλου. Ο γιατρός ήταν ο θεός μου, αυτός που θα μου έδινε το τέλειο σώμα, τη λύση σε όλα μου τα προβλήματα. Δεν αμφέβαλα στιγμή, ήμουν μια ενήλικη που θα διόρθωνε επιτέλους το κακό των προβληματικών γονιδίων. Κοιταζόμουν στον καθρέφτη και μονολογούσα: «Θα γίνω καινούρια, το σώμα μου δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο».

Κόψε ράψε

Στο χειρουργείο με συνόδευσε η μικρή μου αδελφή. Εκείνη ήταν τρομοκρατημένη κι εγώ ενθουσιασμένη. Θυμάμαι το γιατρό με μια νοσοκόμα να σημειώνουν τα πόδια μου με μαρκαδόρο κι εγώ να επεμβαίνω: «Κάνατε στραβά τη γραμμή». Μετά μέθη, ύπνος, το τίποτα.

Ξύπνησα όπως ξυπνάς από ένα κακό χειρουργείο. Έτρεμα, πονούσα, δεν ένιωθα το σώμα μου από τη μέση και κάτω. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να φωνάξω: «Γιατί το έκανα; Πονάω!». Ο γιατρός μού είχε πει ότι θα νοσηλευόμουν μόνο ένα βράδυ και ότι μετά θα ήμουν έτοιμη για δράση, αρκεί να φορούσα έναν ειδικό κορσέ. Παρέλειψε να μου πει ότι θα πονούσα φρικτά και δεν θα μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου για εβδομάδες.

Οι επόμενες μέρες πέρασαν σαν όνειρο, ή μάλλον σαν εφιάλτης: Εγώ καθηλωμένη στο κρεβάτι με παυσίπονα, οι φίλοι μου έρχονται να με δουν, μέσα στη νάρκη μου παρακολουθούμε καλλιστεία, μου κάνουν πλάκα, εγώ νομίζω ότι θα πεθάνω. Από τα ράμματα στα πόδια μου τρέχει διαρκώς αίμα, ο κορσές είναι ανυπόφορος, ο γιατρός επιμένει να τον φοράω.

Τι σε τρώει;

Κάποια στιγμή ο αριστερός γλουτός μου άρχισε να πρήζεται και να κοκκινίζει. Σύρθηκα ως το ιατρείο του, αλλά με διαβεβαίωσε ότι επρόκειτο για μια φυσιολογική αντίδραση. Δέχτηκα τη γνώμη του, μέχρι που άρχισα να κάνω εμετό και να διακρίνω κομμάτια αίματος. Είχα πανιάσει, τα νύχια μου είχαν μαυρίσει. Οι γονείς μου με πήγαν σηκωτή σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο.

Εκεί μου είπαν ότι ήμουν κυριολεκτικά δύο βήματα πριν το θάνατο. Είχα πάθει μια πολύ σοβαρή μόλυνση στο πόδι από μη αποστειρωμένα χειρουργικά εργαλεία. Αυτό που μου παρουσίασε ο πλαστικός ως «φυσιολογική αντίδραση», εκείνοι το χαρακτήρισαν κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: Είχα ερυσίπελας, μια μόλυνση που «τρώει» τη σάρκα. Η αλήθεια είναι πως ο γιατρός δεν είχε να αφαιρέσει λίπος, οπότε σκάβοντας «έφαγε» τη σάρκα μου. Ακούγεται φρικτό και ήταν.

Εκείνες τις μέρες η αδελφή μου αποκάλυψε επιπλέον πως ο γιατρός με είχε παρατήσει στη διάρκεια του χειρουργείου για να βγει και να πάρει από εκείνη τα χρήματα που της είχα αφήσει.

Δύο εβδομάδες και εννιά φιάλες αίμα αργότερα διέφυγα τον κίνδυνο. Στο νοσοκομείο με έβαλαν σε ένα δωμάτιο δίπλα σε ένα 16χρονο κορίτσι που έπασχε από νευρική ανορεξία. Ήταν μια έξυπνη κίνηση, αφού μετά από μία εβδομάδα που μας άφησαν να μιλάμε για τις περιπέτειές μας δεν μπορούσα να χωνέψω πώς η καθεμία από μας είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο αυτοκαταστροφής.

Σκληρό μάθημα

Μετά την ανάρρωση συνειδητοποίησα πως όντως το σώμα μου δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Οι γλουτοί μου κρέμασαν, αφού έφυγε το λίγο λίπος που τους υποστήριζε, και στον αριστερό μου μηρό υπάρχει πια ένα τεράστιο βαθούλωμα. Ευτυχώς όμως έζησα, κάτι που αρκεί για να είμαι ευγνώμων.

Από την άλλη, οι γονείς μου ξεκίνησαν μια μεγάλη έρευνα σχετικά με το γιατρό. Ανακάλυψαν ότι στην κλινική όπου έκανα την επέμβαση δεν υπήρχε πουθενά η υπογραφή του. Δεν μπορέσαμε να του κάνουμε καταγγελία.

Τώρα ξέρω πως πριν προχωρήσεις σε πλαστική, πρέπει να ακολουθήσεις κάποια βήματα: Κατ’ αρχάς, μην αρκεστείς στη γνώμη ενός μόνο γιατρού. Έπειτα, αφού το αποφασίσεις και καταλήξεις στον ειδικό, έχεις δικαίωμα να ζητήσεις να σου δείξει το πτυχίο του, τα χαρτιά ειδίκευσής του κ.λπ. Ζήτα του να σε καλύψει σε ενδεχόμενη κακή αισθητική έκβαση, π.χ. να διορθώσει κάτι που μπορεί να πάει στραβά. Προσπάθησε να δεις και να μιλήσεις με παλιότερους πελάτες του. Και μην ξεχνάς ότι έχεις δικαίωμα να αλλάξεις γνώμη.

Rome wasn’t built in a day

Προσωπικά δεν θα ξανάκανα πλαστική για κανένα λόγο. Χρειάστηκε να φτάσω λίγο πριν το θάνατο για ν’ αγαπήσω τον εαυτό μου. Αν μπορούσα να μιλήσω στο δεκαεννιάχρονο εαυτό μου, θα του έλεγα να μην κάνει την επέμβαση, όχι επειδή θα κινδυνέψει, αλλά επειδή τελικά κατέστρεψα ένα ωραίο σώμα που είχα φτιάξει με χρόνια χορού.

Το μότο μου τότε ήταν εμπνευσμένο από τον Τζέιμς Ντιν και τη νοοτροπία live fast. Γιατί να μην κάνω κάτι μέσα σε ένα βράδυ και να βασανίζομαι καιρό για το ίδιο αποτέλεσμα; Τώρα έχω την απάντηση: Γιατί το σώμα θέλει χρόνο, αγάπη, φροντίδα. Μην το σοκάρεις με ξαφνικές επεμβάσεις, φέρσου του με σεβασμό. Και το αποτέλεσμα θα είναι καλύτερο και εσύ θα νιώθεις ικανοποιημένη και περήφανη. Γιατί μετά το live fast ακολουθεί το die young.

Risk

Τα ποσοστά που θα βρεις online για θανάτους που σχετίζονται με πλαστικές επεμβάσεις είναι καθησυχαστικά χαμηλά, ενώ δεξιά και αριστερά των σελίδων βομβαρδίζεσαι από φωτογραφίες μοντέλων που έχουν περάσει από επαγγελματικό photoshop. Είναι εύκολο λοιπόν να ξεχάσεις τις επιφυλάξεις σου. Σκέψου όμως πως, ακόμα κι αν ένα από αυτά τα ποσοστά δεν είναι υψηλό, παραμένει εκεί, μαζί με το ρίσκο. Αξίζει;

Εξακρίβωση στοιχείων

Το πρώτο βήμα της έρευνάς σου για πλαστικό χειρουργό θα πρέπει να είναι ο επίσημος ιατρικός σύλλογος της πόλης σου. Ενδεικτικά: isathens.gr για την Αθήνα και isth.gr για τη Θεσσαλονίκη.

Πηγή: Cosmopolitan

Mετά την ανορεξία

Χαίρομαι που, όσο περνάει ο καιρός, ο κόσμος μιλάει πιο ανοιχτά για τον εφιάλτη της ψυχογενούς ανορεξίας. Εγώ όμως θα ήθελα να μιλήσω για το πριν και το μετά του εφιάλτη. Γιατί τα πράγματα που δεν βλέπουμε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.

Από τη Νίκη* όπως τα αφηγήθηκε στη Φαίη Νικολογιάννη

Σου ζήτησα να μη δημοσιεύσεις το πραγματικό μου όνομα, δεν ξέρω γιατί. Ή μάλλον ξέρω. Αν ήταν να σου μιλήσω απλώς για την περιπέτεια της ανορεξίας, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα. Αλλά επειδή μιλάμε για το μετά, για κάτι που κουβαλάω μαζί μου τώρα που πίνουμε καφέ και που θα το κουβαλάω και αύριο, νιώθω την ανάγκη να πω κάποια πράγματα χωρίς ντροπή.

Η ανορεξία δεν μοιάζει με γρατζουνιά – έγινε, της έβαλες ιώδιο, έκλεισε, την ξεχνάς. Μπαίνει στη ζωή σου χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, φωλιάζει κι αρχίζει να απλώνεται και να σε αρρωσταίνει σιγά σιγά από μέσα. Άμα την ψάξεις στις ζωές όλων των κοριτσιών που άρχισαν κάπου στην εφηβεία τους να μοιάζουν με κλωστούλες, θα τη βρεις χωμένη κάπου παλιά, κι ας μην την είχε πάρει χαμπάρι κανείς τότε. Εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό να με χτυπάνε οι νταήδες της τάξης και να παρακαλάω από μέσα μου «Αχ, κάνε, Θεέ μου, να εξαφανιστώ». Θυμάμαι τη μαμά μου να παλεύει μια ζωή με το παγωτό που περίμενε στην κατάψυξη. Aν το έτρωγε, θα θύμωνε με τον εαυτό της – «αδύναμη, άχρηστη, καμιά αυτοπειθαρχία δεν έχεις πια». Αν δεν το έτρωγε, άμπρα κατάμπρα, θα έφτιαχναν όλα: σώμα, δουλειά, αγάπη. Το έτρωγε πάντα κι εγώ ορκιζόμουν ότι θα τα καταφέρω πιο καλά.

Start channel

Όταν έγινε η διάγνωση ότι υπέφερα από ψυχογενή ανορεξία, ήμουν 16 χρόνων. Είχα περάσει την τελευταία χρονιά κόβοντας την μπριζόλα μου σε μικρούτσικα κομματάκια, κρύβοντας φαγητά που δεν ήθελα να φάω στα πιο απίθανα σημεία, ανεβαίνοντας όσο πιο αθόρυβα μπορούσα στη ζυγαριά, για να μη δει κανείς ότι είχα χάσει άλλα δύο κιλά από την περασμένη εβδομάδα, τρέμοντας μήπως το τζιν μου κουμπώσει και πάλι κανονικά αντί να κρέμεται πάνω μου. Δεν θυμάμαι άλλα από εκείνη τη χρονιά. Αν μου πεις ότι έπεσε κεραυνός στην κουζίνα μας, θα σε πιστέψω. Όλα τα συναισθήματα και όλες τις εικόνες που περνούσαν από δίπλα μου τα σκέπαζε ένας απέραντος φόβος: μήπως παχύνω, μήπως νικήσουν οι «κακοί» που δεν καταλάβαιναν ότι έπρεπε να αδυνατίσω κι άλλο, μήπως χάσω τον έλεγχο και αρχίσω ξανά να τρώω, να πιάνω χώρο, να έχω ανάγκες και σώμα γυναικείο.

Όταν έγινε η διάγνωση ότι υπέφερα από ψυχογενή ανορεξία, είχα περάσει ήδη από τη βουλιμία. Δεν είχα φτάσει στο σημείο να κάνω εμετούς, αλλά δεν μπορούσα να μείνω λεπτό χωρίς κάτι στο στόμα μου. Από το φόβο μου ότι θα παχύνω, υπέβαλλα ύστερα τον εαυτό μου σε εξαντλητική γυμναστική και περνούσα τραγικά πολλές ώρες προσπαθώντας να νικήσω τον εαυτό μου, να ξεγελάσω την ψεύτικη πείνα μου, να πνίξω την κακιά Νίκη, να βρω τρόπο να ελέγξω αυτό το σώμα που μου έβγαζε κάθε μέρα αυθάδικα τη γλώσσα. Τελικά τα κατάφερα.

Όταν έγινε η διάγνωση ότι υπέφερα από ψυχογενή ανορεξία, είχα ήδη χάσει 16 κιλά – από 58 ήμουν 42. Μέσα στους επόμενους μήνες έχασα άλλα 3 κι έμαθα να ανεβαίνω ακόμη πιο αθόρυβα στη ζυγαριά, να ζω με τα ανήσυχα βλέμματα που με παρακολουθούσαν και να τρέμω κάθε φορά που ήταν να με ζυγίσει ο γιατρός. Αν είχα παχύνει, σήμαινε πως είχα χάσει τον έλεγχο. Αν είχα αδυνατίσει, σήμαινε πως τους είχα απογοητεύσει πάλι όλους και η απειλή ενός δεύτερου μήνα στο νοσοκομείο βάραινε αφόρητα. Στο μυαλό μου τα στρατόπεδα ήταν τρία: από τη μια εγώ κι η αυτοπειθαρχία μου, απέναντί μου η ζυγαριά και το σώμα μου, πίσω μου όλος ο κόσμος, εχθρικός. Μόνο όταν ξεκίνησα ψυχοθεραπεία, άρχισα να νιώθω ότι στην πραγματικότητα τα στρατόπεδα ήταν δύο και πολύ διαφορετικά: αυτοί που με αγαπούσαν ήταν μαζί μου και θα συνέχιζαν να με αγαπούν είτε ήμουν 30 κιλά είτε 85. Το μόνο που έπρεπε να νικήσω ήταν η ενοχή, η αυτοτιμωρία και τα φαντάσματα που βάραιναν την ψυχή, όχι το σώμα μου. Κι ο τρόπος δεν ήταν να τα πολεμήσω, αλλά να τα δεχτώ. Όσο παράξενο κι αν σου φαίνεται, αυτή η συνειδητοποίηση είναι ακόμη και σήμερα η μοναδική, ουσιαστικά, νίκη μου.

Και τώρα;

Είμαι 24 χρόνων, 52 κιλά, έχω σταματήσει εδώ και χρόνια την ψυχανάλυση, γελάω, δουλεύω, έχω κανονικά περίοδο, δεν κόβω πια την μπριζόλα μου κομματάκια, μιλάω για την ανορεξία και τη Χερτζίγκοβα, θα έδινα τα πάντα για να είναι κάποτε όλα τα κορίτσια του κόσμου ευτυχισμένα με το σώμα τους. Άρα έχω θεραπευτεί, έτσι; Να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω.

Είχα διαβάσει κάποτε σ’ ένα βιβλίο αυτοβοήθειας για κορίτσια με διατροφικές διαταραχές ότι καταλαβαίνεις πως έχεις θεραπευτεί από την ανορεξία όταν πεις με σιγουριά στον εαυτό σου πως, όχι, δεν θα ξαναγύριζες σ’ αυτή την κόλαση για τίποτα στον κόσμο. Αν ισχύει αυτό, ναι, είμαι καλά. Αρνούμαι να πέσω για ύπνο πεινασμένη, όταν είμαι 50 κιλά δεν βλέπω στον καθρέφτη μου τη Ροζάν Μπαρ και θα προτιμούσα να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου ζουμπουρλού παρά να τη χαραμίσω μες στην ανορεξία. Κάποτε έπεσα τυχαία πάνω σ’ ένα site με πολλά εικονικά κεράκια: ένα για κάθε γυναίκα που έχει πεθάνει από κάποια διατροφική διαταραχή.

Έκλαιγα τρεις ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Έκλαιγα κυρίως γιατί στις αφιερώσεις που είχαν γράψει οι δικοί τους ο πόνος ήταν μεγαλύτερος για τη δυστυχία που έζησαν αυτά τα κορίτσια μέχρι να πεθάνουν. Την ξέρω καλά αυτή τη δυστυχία και είμαι αποφασισμένη να μην την ξαναζήσω. Αλήθεια.

Η ανορεξία, όπως και όλες οι διατροφικές διαταραχές, δεν είναι γρατζουνιά που κάποτε εξαφανίζεται. Είναι πληγή βαθιά, που αργεί να κλείσει και σε σφραγίζει με το σημάδι της για καιρό. Πόσο δεν ξέρω. Ίσως και για πάντα. Έχω δει γυναίκες να λένε πως θεραπεύτηκαν, πως τώρα ζουν φυσιολογικά, ευτυχισμένες που επιτρέπουν στον εαυτό τους να χαρεί τις απολαύσεις της ζωής. Δεν λέω ότι δεν τις πιστεύω, όμως τα μάτια τους και οι λέξεις που χρησιμοποιούν μου λένε ότι έχουν απλώς βρει μια καινούρια, πιο ασφαλή, ελεγχόμενη ισορροπία. Στην πραγματικότητα δεν έχουν αφεθεί να ζήσουν τη ζωή κι όπου τις πάει – κι αυτό το βλέπω και στον εαυτό μου.

Θα σου πω κάτι και μη με διακόψεις, γιατί θα προσπαθήσω να βγάλω από μέσα μου πράγματα που ούτε στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους δεν ομολογώ – εδώ δύσκολα τα ομολογώ στον εαυτό μου. Όταν ανεβαίνω στη ζυγαριά (μία φορά τη βδομάδα, παραπάνω είναι εθισμός), φοβάμαι σαν να βλέπω μια νταλίκα να έρχεται καταπάνω μου. Έχω μανία με την υγιεινή διατροφή και όταν πρόκειται να βγω το βράδυ για φαγητό, περνάω από την κόλαση για να περιορίσω στο ελάχιστο τις θερμίδες της υπόλοιπης ημέρας. Αν περάσουν τρεις μέρες χωρίς να κάνω γυμναστική, πανικοβάλλομαι. O φίλος μου δεν υποψιάζεται πως γλίτωσε από βέβαιο στραγγαλισμό χτες, που μου είπε ότι του αρέσει ο ποπός μου έτσι όπως έχει στρογγυλέψει. Πάντα συγκρίνω το σώμα μου με ό,τι θηλυκό κινείται γύρω μου και προτιμώ χίλιες φορές να μου τρυπήσει ο θερμοσίφωνας παρά να ακούσω κομπλιμέντο για κάποια γνωστή μου που έχει αδυνατίσει – άσχετα αν εγώ το χρειάζομαι ή όχι. Από την άλλη, η πιο άμεση αντίδραση του οργανισμού μου σε ό,τι καλό ή κακό συμβαίνει στη ζωή μου είναι ένα αντανακλαστικό άπλωμα του χεριού σε οτιδήποτε φαγώσιμο (αρκεί να μην έχει ζάχαρη) και πολλές φορές ξυπνάω στη μέση της νύχτας και αδυνατώ να ξανακοιμηθώ αν δεν βάλω κάτι στο στόμα μου – ούτε μωρό με την πιπίλα του να ήμουν.

Τέλεια και παύλα

Αναρωτιέσαι γιατί δυσκολεύομαι τόσο να τα παραδεχτώ όλα αυτά; Πρώτα απ’ όλα, έχω κουραστεί να βλέπω τους δικούς μου να ανησυχούν για μένα. Δεν μπορώ να αγνοήσω ότι όταν τρώω δύο ροδάκινα για βραδινό, η μαμά μου τρέμει μήπως ξαναρχίσω να αδυνατίζω.

Ένας άλλος λόγος είναι η τελειομανία μου. Ξέρω πολύ καλά ότι η ιδανική φίλη, κοπέλα, κόρη, συνάδελφος είναι χαλαρή, απολαμβάνει το χουζούρεμα στο κρεβάτι, δεν ανησυχεί διαρκώς για το σώμα της και δεν αποφεύγει τα τηγανητά. Είναι λοιπόν δυνατόν να παραδεχτώ ότι η Νίκη έχει τα άγχη της, τα φαντασματάκια της, τους φόβους που τη στοιχειώνουν ακόμα; Δεν θέλω, όταν ξυπνάω στις έξι το πρωί για να πάω στο γυμναστήριο πριν από τη δουλειά, ο φίλος μου να σκέφτεται ότι είμαι νευρωτική. Γελάς; Καμιά φορά σκέφτομαι πως τώρα έχω απλώς ορίσει κι άλλες υποχρεώσεις στον εαυτό μου: Ακόμα παλεύω να είμαι αδύνατη, αλλά αυτή τη φορά πρέπει να μην το δείχνω κιόλας.

Υπάρχει και κάτι άλλο. Νομίζω πως αυτός είναι ο τρόπος μου να λέω στον εαυτό μου ότι δεν θα είμαι πάντα έτσι, ότι το άγχος μου είναι μια φάση και θα περάσει, ότι θα έρθει μια μέρα που δεν θα ανησυχώ μήπως φάω λίγο ή πολύ, που θα ακούω το σώμα μου με αγάπη, που δεν θα συγκρίνομαι διαρκώς και θα αναγνωρίσω στον εαυτό μου το δικαίωμα να μην είναι τέλειος, που θα τα καταφέρω πιο καλά από τη μαμά μου: θα συμφιλιωθώ με το παγωτό που περιμένει στην κατάψυξη, γιατί θα ανακαλύψω πως είμαι έτσι κι αλλιώς ευτυχισμένη.

This is me

Υπάρχουν μέρες που το όνειρο αυτό μου φαίνεται άπιαστο και θέλω να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο, μήπως και καταφέρω να διώξω από μέσα του αυτό το παράσιτο που κάνει τη ζωή μου λιγότερο γεμάτη κι ευτυχισμένη. Αυτές τις μέρες αισθάνομαι πως έχω αποτύχει, πως όλη μου η ζωή περιορίζεται στη μάχη μου μ’ αυτό το διαβολάκι, πως δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο που να με περιγράφει, εκτός από κάτι που όλοι ονομάζουν «διαταραχή». Στο βάθος όμως ξέρω ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι.

Πρώτ’ απ’ όλα είμαι περήφανη για τα βήματα που έχω κάνει για να γίνω καλά, πιο χαρούμενη και πιο ήρεμη. Δεν ζω πια μες στην κατάθλιψη, απολαμβάνω το φαγητό μου, δεν θυμώνω συχνά με το σώμα μου, αγαπάω τις καμπύλες μου κι όταν ξυπνάω το πρωί, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι ο φίλος μου, μια εκδρομή, η εξεταστική, ο χορός – όχι η ζυγαριά. Από την άλλη, είμαι σίγουρη πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έρχεται κάποια στιγμή αντιμέτωπος με τα φαντασματάκια του, κι εγώ τα δικά μου τα έχω ήδη γνωρίσει. Αν αυτό δεν με φέρνει πιο κοντά στο να συμφιλιωθώ μαζί τους, τότε τι;

Πηγή: Cosmopolitan

Ένα υπέροχο πρωινό!!!

Σήμερα σηκώθηκα νωρίς για τα δικά μου δεδομένα και με -όλως παραδόξως- μεγάλα κέφια. 

Κι επειδή, λοιπόν, ήμουν τόσο ορεξάτη και χαρούμενη, έφτιαξα ένα απλό αλλά υπέροχο πρωινό!!!

Σήμερα είχα όρεξη για ένα "λίγο" πιο υγιεινό πρόγευμα. Έρχεται και καλοκαίρι, οπότε προσπαθούμε να φτιάξουμε λίγο τη φιγούρα μας. Το να προσέχουμε τη διατροφή μας, όμως, δε σημαίνει ότι δε μπορούμε να απολαύσουμε ένα χορταστικό και γευστικό γεύμα. Ούτε πως πρέπει να στερούμαστε. Το αντίθετο, μάλιστα. Η στέρηση φέρνει πάντα το αντίθετο απ' το επιθυμητό αποτέλεσμα. Επίσης, ας πούμε γι' άλλη μια φορά πως όταν μιλάμε για αδυνάτισμα ΔΕΝ εννοούμε αυτό των μοντέλων. Άλλωστε, το τέλειο σώμα είναι υποκειμενικό. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, μιλάμε για ένα όμορφο αποτέλεσμα, ταιριαστό στον σωματότυπο μας, που μας κάνει να νιώθουμε καλά και σε καμία περίπτωση δε βλάπτει την υγεία μας. 

Μια ισορροπημένη διατροφή, σε συνδυασμό με άσκηση, κάθε άλλο παρά κακό μπορεί να κάνει. Ένα ανάλογο μοτίβο ζωής συμβάλλει στην υγεία και την ευεξία του σώματος. Κι αυτό πρέπει να είναι, άλλωστε, και το ζητούμενο όταν προσπαθούμε να χάσουμε κιλά. Να κρατήσουμε τον εαυτό μας υγιή, όχι να τον ταλαιπωρήσουμε. Φυσικά ό,τι ισχύει για τη διατροφή ισχύει και για την άσκηση. Με δυο λέξεις: με μέτρο. Η υπερβολική άσκηση -πέραν από είδος νευρικής ανορεξίας- είναι και επιζήμια για το σώμα. Και φυσικά κι εδώ ισχύει ο κανόνας της αναλογικότητας. Δηλαδή, δεν είναι όλες οι ασκήσεις για όλους, ούτε χρειάζεται να είσαι "τούμπανο" για να χτίσεις ένα όμορφο κορμί. Και δεν ξεχνάμε ότι δεν είναι απαραίτητο να κάνουν όλοι το ίδιο είδος γυμναστικής. Άλλοι προτιμούν την παραδοσιακή άσκηση, άλλοι τον χορό, άλλοι πιο εναλλακτικές μορφές γυμναστικής. Πολλοί προτιμούν πιο ήπιες μορφές άσκησης, όπως yoga ή pilates, που στόχο έχουν περισσότερο την ευεξία.

Τα tips είναι πολύ απλά και δε χρειάζεται να φτάνουμε στα άκρα. Υγιεινή διατροφή, άσκηση, πολύ νερό(δυστυχώς όλοι έχουμε το κακό συνήθειο των αναψυκτικών) και ένας καλός ύπνος. 

Θα μου πείτε τι σχέση έχει ο ύπνος με τη διατροφή. Κι όμως! Οι ερευνητές έχουν διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι που κοιμούνται λιγότερο από επτά ώρες έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Μάλιστα, θεωρείται ότι η έλλειψη ύπνου επηρεάζει την ισορροπία των ορμονών που σχετίζονται με την όρεξη. Οι ορμόνες ghrelin και leptin, επιδρούν σημαντικά στη λειτουργία της όρεξης και επηρεάζουν αρνητικά τον ύπνο. Συνεπώς, εφόσον ενδιαφερόμαστε να ελέγξουμε ή να μειώσουμε το βάρος μας, ας μην ξεχνάμε να κοιμόμαστε καλά. Πέρα, όμως, από τις επιστημονικές έρευνες, με πιο απλά λόγια, ο ύπνος δίνει στο σώμα την ευκαιρία να ξεκουραστεί αποβάλλοντας την κούραση της ημέρας και να "γεμίζει" τις μπαταρίες μας για την αρχή της επόμενης. Όταν, λοιπόν, δεν έχουμε ξεκουραστεί καλά, ο οργανισμός αναζητά αλλού την ενέργεια που χρειάζεται. Δηλαδή στις θερμίδες.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στο υπέροχο πρωινό μου(το οποίο μου πήρε 3 ώρες μέχρι να το τελειώσω). Ξεκίνησα μ' ένα δροσερό γιαούρτι με κομματάκια ροδάκινου. Αν και μπορούσα να προσθέσω τριμμένο φουντούκι και κομματάκια σοκολάτας το άφησα σκέτο, για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι μπορεί να το κάνω το βράδυ(τα φουντούκια και η σοκολάτα έχουν πολλές θερμίδες, οπότε όσο λιγότερο τόσο καλύτερα). Ο δεύτερος είναι ότι είχα ήδη προσθέσει μια δόση "αμαρτίας" στο πρωινό μου μ' ένα κρουασανάκι. Σκέτο, χωρίς γέμιση, σαν συνοδευτικό με τον καφέ. Η αλήθεια είναι ότι η αφράτη -γεμάτη βούτυρο- σφολιάτα του κρουασάν ταιριάζει υπέροχα με τον καφέ(σκέτο είναι αυτό που λέω "άγλυκο γλυκό" και συνδυάζεται υπέροχα με τον πικρό καφέ που πίνω). Τις περιόδους που δεν προσέχω και τόσο τη διατροφή μου τρελαίνομαι να τρώω για πρωινό πρώτα κάτι αλμυρό(ακόμη κι ένα αλμυρό κρουασάν) και μετά ένα γλυκό κρουασάν(συνήθως με nutella!). Τώρα, όμως, πλησιάζει καλοκαίρι. Κι εκτός αυτού σε δυο βδομάδες ξεκινά η εξεταστική μου, στην οποία πάντα -λόγω άγχους και βαρεμάρας- κατεφεύγω στο φαγητό. Προσπαθώ, λοιπόν, να μειώσω τη θερμιδική αξία των γευμάτων μου, καθώς ξέρω ότι θα αυξηθεί η ποσότητα, αυξάνοντας παράλληλα τη θρεπτική τους αξία(είναι απαραίτητο να τρώμε υγιεινά σε περιόδους πνευματικής -και σωματικής- κόπωσης).

Φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει απ' το πρωινό μου η δική μου "ατασθαλία", η αγαπημένη μου πρωινή συνήθεια, ο καφές. Σε μικρές ποσότητες μπορεί να συμβάλλει στην ευεξία του σώματος, καθότι πλούσιος σε αντιοξειδωτικά και πολλά θρεπτικά στοιχεία ["Πάνω από 2000 είναι τα θρεπτικά συστατικά που περιέχονται στο σπέρμα του καφέ. Οργανικά οξέα, αλδεΰδες, κετόνες, καφεΐνη, πρωτεΐνη, υδατάνθρακες, βιταμίνη Β3, ασβέστιο, φώσφορος, νάτριο, μαγνήσιο, σίδηρος, είναι κάποια από τα στοιχεία που περιέχονται στον καφέ. Μια ουσία με σημαντική αντικαρκινική δράση που δημιουργείται όταν καβουρντιστεί ο καφές, είναι η μεθυλπυρδονιουμ ( methylypyridinium ) και υπάρχει στον ακατέργαστο καφέ ( στιγμιαίο, κανονικό, ντεκαφεινέ )"]. Ωστόσο, το "κακό" που έχω εγώ είναι ότι πίνω μεγάλες ποσότητες καφέ, αφενός γιατί δεν με επηρεάζει η καφεΐνη και αφετέρου γιατί είναι μια απ' τις αγαπημένες μου απολαύσεις. Ευτυχώς προτιμώ τις "καθαρές" ποικιλίες καφέ(φίλτρου, espresso, cappuccino), οι οποίες είναι λιγότερο επιβλαβείς στον οργανισμό απ' τις υπόλοιπες¹. Είμαι τυχερή γιατί μου αρέσει ο καφές σκέτος -με λίγο γάλα- οπότε δεν αναγκάζομαι να τον στερηθώ όταν προσπαθώ να χάσω κιλά. Φυσικά υπάρχουν και φορές που θα δοκιμάσω κάτι μεγαλοπρεπές με πάαααρα πολλές θερμίδες -όπως πχ ένας mochaccino. Αυτά, όμως, τα αποφεύγω όσο μπορώ γιατί μόνο που το παραγγέλνεις γεμίζεις θερμίδες(στην τελική καλύτερα να φας ένα κανονικό γλυκό ή τσιπς, παρά να πιεις ένα ρόφημα). 

Κλείνοντας το πρωινό μου, ήθελα φυσικά κάτι γλυκό. Καθότι το κρουασανάκι ήταν αρκετά "αμαρτωλό" από μόνο του επέλεξα να καταφύγω στη γλύκα και τις βιταμίνες των φρούτων. Το καλό με αυτήν την εποχή είναι ότι τα φρούτα είναι άφθονα, μοσχομυρωδάτα, ζουμερά και πεντανόστιμα. Έτσι, επέλεξα να φάω λίγα κεράσια². Το θαυματουργό αυτό φρούτο, εκτός που περιέχει ελάχιστες θερμίδες, είναι πολύ θρεπτικό["Τα κεράσια είναι πλούσια σε βιταμίνες, ιχνοστοιχεία και φυτικές ίνες ενώ ταυτόχρονα είναι φτωχά σε θερμίδες. Ένα κεράσι αποδίδει 4 θερμίδες, ενώ μια μερίδα κερασιών (100 γραμμάρια) αποδίδει 33 θερμίδες. Τα κεράσια θα πρέπει να καταναλώνονται από τους μαθητές και ιδιαίτερα κατά την εξεταστική περίοδο αφού μειώνουν αισθητά την πνευματική κόπωση. Το έντονο χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα των κερασιών οφείλεται σε μια ομάδα χημικών ουσιών, των ανθοκυανινών. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι ανθοκυανίνες συμβάλλουν στη εξουδετέρωση καρκινογόνων ουσιών. Μια άλλη δράση των ανθοκυανινών είναι ότι αυξάνουν κατά 50% την παραγωγή της ινσουλίνης από το πάγκρεας, δηλαδή να βοηθούν στην πρόληψη του σακχαρώδη διαβήτη. {...} Άλλα οφέλη των κερασιών στην υγεία μας είναι η πρόληψη της δημιουργίας πλάκας των δοντιών άρα και της τερηδόνας. Εν κατακλείδι, τα αγαπημένα μας κεράσια εκτός τη γευστική ικανοποίηση που μας δίνουν, μας εφοδιάζουν χρήσιμα θρεπτικά συστατικά για τη θωράκιση της υγείας και επιπρόσθετα είναι πολύ καλή επιλογή για άτομα που κάνουν δίαιτα αφού έχουν μικρή θερμιδική απόδοση ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν το αίσθημα του κορεσμού. "].

Για να κλείσω αυτή την ανάρτηση, που τράβηξε περισσότερο -είμαι πολυλογού τι να κάνουμε;- απ' ότι σκόπευα, σήμερα ξεκίνησα να τρώω το πρωινό μου λίγο μετά τις 11 και κάτι και το τελείωσα γύρω στις 2(έτρωγα το γιαουρτάκι μου με πάσο μου) και όχι μόνο ήταν υπεραρκετό, αλλά και μέχρι αυτή την ώρα -4:45- μ' έχει κρατήσει χορτάτη και γεμάτη ενέργεια. Το σύνολο των θερμίδων αυτού του γεύματος κυμαίνεται περί τις 330 θερμίδες, εξαιρετικά χαμηλό αν σκεφτούμε ότι πρόκειται για συνδυασμό δύο εκ των πέντε προτεινόμενων ημερησίων γευμάτων -πρόγευμα και δεκατιανό- κι αποτελεί λιγότερο από το ⅓ της προτεινόμενης ημερήσιας πρόσληψης θερμίδων για απώλεια βάρους(για το δικό μου σωματότυπο βέβαια). Το συμπέρασμα απλό: δε χρειάζεται να καταφύγουμε σε υπερβολές για να χάσουμε βάρος. Κι ένα γεύμα χαμηλό σε θερμιδική αξία, μπορεί να είναι ιδιαίτερα γευστικό και χορταστικό. Γιατί κάποια που αγαπάει τον εαυτό της, απολαμβάνει και να τον περιποιείται.ღ

Για να είναι, όμως υγιές το σώμα, πρέπει πρώτα απ' όλα να είναι υγιές και το σώμα. Κι ένας πανεύκολος τρόπος για να πετύχουμε αυτή την πνευματική ευεξία είναι μέσω της μουσικής. Έτσι κι εγώ σήμερα χαλάρωσα ακούγοντας covers απ' τις υπέροχες Puppini Sisters, ένα γυναικείο συγκρότημα με επιρροές απ' την ποπ/τζαζ κουλτούρα της δεκαετίας του 40. Η μουσική τους όχι μόνο σε χαλαρώνει, αλλά σε ταξιδεύει και σε μια μακρινή εποχή..

Αγαπήστε τον εαυτό σας!

EDITORIAL

06/05/2013

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Δίαιτας

ΜΕ ΑΓΑΠΩ ღ 

Από Δευτέρα

Από Δευτέρα...

Είπαμε θα κάνουμε δίαιτα.

Χαχαχαχα καλό, το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;

Τι ψέμα, Θεέ μου. Όλες οι γυναίκες, μια ζωή, Δευτέρα αρχίζουμε δίαιτα, Τετάρτη την σπάμε, Παρασκευή τρώμε σαν μοσχάρες, Σάββατο “ουφ, έσκασα” και “από Δευτέρα δίαιτα”. Και τούμπαλιν. Πάντα.

Για να είμαι ειλικρινής, τις μόνες φορές που κράτησα δίαιτα(βασικά ποτέ δεν έκανα δίαιτα, μόνο διατροφή) δεν ξεκίνησα Δευτέρα. Άλλωστε, η Δευτέρα είναι τόσο χάλια από μόνη της που το τελευταίο που χρειάζεσαι είναι να ξεκινήσεις δίαιτα εκείνη τη μέρα. Για την ακρίβεια, ποτέ τίποτα δεν ξεκινάει από Δευτέρα(γι' αυτό το λέει ειρωνικά κι ο Κιάμος).

Ο δεκάλογος της δικής μου διατροφής

• Βασικά, για να ξεκινήσεις δίαιτα(όπου δίαιτα στο δικό μου μπλογκ βάζε πάντα διατροφή) πρέπει να είσαι αποφασισμένη. Γι' αυτό πρέπει να ξεκινάς επί τόπου. Άσε τα “Από Δευτέρα...” γιατί και οι δύο ξέρουμε πως αυτή η Δευτέρα θα έρθει στις 32 του μηνός!
• Το δεύτερο λάθος(χρονολογικά γιατί στην πράξη είναι το πιο σημαντικό) είναι οι στερητικές δίαιτες. Για δύο λόγους: πρώτον, επειδή όσο νιώθεις στέρηση τόσο ξελιγώνεσαι και δεύτερον, επειδή ο οργανισμός για να λειτουργήσει σωστά χρειάζεται τα ΠΑΝΤΑ(ναι, και λιπαρά). Φυσικά, όταν βρίσκεσαι σε δίαιτα δεν γίνεται να τρως κάθε μέρα βλακείες. Όταν, όμως, μπεις σε μια σειρά(η πειθαρχία είναι το δυσκολότερο) αντάμειψε τον εαυτό σου μ' ένα μικρό γλυκό(μεταξύ μας, αν σου τη βαρέσει χτύπα ένα πιτόγυρο και πρόσεχε τα υπόλοιπα γεύματα σου -δε σε παρεξηγεί κανείς). Επίσης, όσο προχωράς τόσο θα εντάσσεις στη διατροφή σου “απαγορευμένες” τροφές(για να μπορέσεις να συνεχίσεις την καθημερινότητα σου). Η “αυστηρή” διατροφή δεν πρέπει να κρατάει πολύ(δες το σαν διάστημα αποτοξίνωσης). Μόλις μπεις σε μια σειρά, η θερμιδική της αξία πρέπει να αυξηθεί(στην απαραίτητη ημερήσια ανάγκη για διατήρηση βάρους).
• Τρίτον, μικρά και συχνά γεύματα. Ο μεταβολισμός για να μπει σε λειτουργία χρειάζεται τροφή. Δείτε τον μεταβολισμό σαν μηχανή. Αν δε βάλεις “καύσιμα” πώς θα αρχίσει να δουλεύει; Επίσης, αποφεύγετε μεγάλα γεύματα που αργούν να μεταβολιστούν. Καταναλώστε τις ίδιες θερμίδες, αλλά σε περισσότερα και μικρά γεύματα. Τουλάχιστον 5 γεύματα ημερησίως(πρωινό, δεκατιανό, γεύμα, απογευματινό, δείπνο). Ας πω και το γνωστό “μην τρώτε βαριά αργά το βράδυ πριν πέσετε για ύπνο γιατί έτσι όπως τα φάγατε έτσι θα καθίσουν στο λιπώδη ιστό σας”. Τέλος, τις μέρες που για τον α' ή β' λόγο(δεν προλάβατε ή δεν πεινούσατε) καταναλώσατε λίγες θερμίδες, φροντίστε να προσθέσετε ένα καλό σνακ για να μπει σε λειτουργία ο μεταβολισμός(όχι όμως αμέσως μετά το γεύμα ή λίγο πριν κοιμηθούμε). Εγώ, για παράδειγμα, όταν έτρεχα όλη μέρα και μετά το γεύμα δεν πεινούσα(καλά μη νομίζετε 1-2 φορές έγινε), αλλά ο οργανισμός μου χρειαζόταν ακόμη μπόλικες θερμίδες, έτρωγα μια μικρή σοκολάτα.
• Τέταρτον, αντικαταστήστε παχυντικά σνακ με πιο θρεπτικά, θερμιδικά πτωχότερα. Αντί για παράδειγμα να φάτε τσιπς(135 θερμίδες τα 25γρ) προτιμήστε μια μεγάλη μπανάνα ή ένα γιαούρτι(ημιαποβουτυρωμένο) μ' ένα κριτσίνι(έχουν περίπου τις ίδιες θερμίδες με 25γρ τσιπς και προσφέρουν μεγαλύτερο αίσθημα κορεσμού). Επίσης, μειώστε τα περιττά λίπη από τα γεύματα σας(στη σαλάτα για παραδειγμα αρκεί 1 κ.σ. λάδι -γενικά βάλτε τόσο ώστε ίσα-ίσα να “κρατάει”, μην είναι και άνοστα). Εκτός αυτού, προσπαθήστε να συνδυάσετε την πρωτεΐνη με λαχανικά αντί για υδατάνθρακες(φάτε για παράδειγμα το μεσημέρι κρέας με σαλάτα και το βράδυ ρύζι).
• Πέμπτον, ΜΗΝ αφήνετε τον εαυτό σας να νιώσει πείνα. Επίσης, μην παραλείπετε γεύματα. Εκτός του ότι οι εξαντλητικές δίαιτες ταλαιπωρούν τον οργανισμό, δεν έχουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Για τον απλούστατο λόγο ότι μετά καταλήγετε να τρώτε σαν να μην υπάρχει αύριο και βάζετε περισσότερα κιλά απ' ότι χάσατε. Από την άλλη, αν τηρείτε το πρόγραμμα σωστά, αλλά έχετε ακόμη μια λιγούρα, φάτε μια σαλάτα ή ένα ελαφρύ σνακ. Για την ακρίβεια, και να το παρακάνετε λίγο στην αρχή με τα λαχανικά μέχρι να συνηθίσετε, δεν πειράζει. Κι εγώ όταν έχω λιγούρες -από τη λαιμαργία μου- τρώω λαχανικά(για την ακρίβεια αγγούρια που είναι πολύ πτωχά θερμιδικά).
• Έκτον, πολλά υγρά. Για την ακρίβεια ΝΕΡΟ. Το ξέρατε ότι τις περισσότερες φορές που νιώθουμε πείνα είναι επειδή διψάμε; Το 70% του οργανισμού μας αποτελείται από νερό. Γι' αυτό μην στερείτε απ' τον οργανισμό το βασικότερο του συστατικό. Μην φτάνετε, όμως, στο άλλο άκρο και πίνετε υπερβολικές ποσότητες νερού αντί να τρώτε! Είπαμε, με μέτρο.
• Έβδομον, αναλογικότητα. Δηλαδή; Κάθε οργανισμός και κάθε σωματότυπος διαφέρει. Άλλες θερμιδικές(και διατροφικές γενικότερα) ανάγκες έχει ο δικός μου οργανισμός, άλλες της κολλητής μου, άλλες ο δικός σας.. Επίσης, ο κάθε σωματότυπος διαφέρει. Για παράδειγμα, μια κοπέλα με ανοιχτή λεκάνη και πλάτη(όπως εγώ) δεν μπορεί να γίνει πολύ αδύνατη(πρώτο και κυριότερο θα μοιάζει με τέρας!). Επίσης, το βάρος του σκελετού σας καθορίζει και το ιδανικό σας βάρος(μια κοπέλα με βαρύ σκελετό δε μπορεί αν έχει ίδιο βάρος με μια κοπέλα ίδιου ύψους με ελαφρύ σκελετό). Η διαφορά είναι γύρω στα 5 κιλά. Ο πιο ασφαλής τρόπος να ανακαλύψεις τις ιδανικές σου αναλογίες είναι με μια επίσκεψη σε διαιτολόγο(Δε χρειάζεται να κάνεις πρόγραμμα με τον διαιτολόγο αν δεν υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, μπορεί απλά να σας πει τι να προσέξετε και τι να εντάξετε στη διατροφή σας). Για το 1.66-1.67 ύψος που έχω εγώ, σωστό βάρος -κατά προσέγγιση- θεωρούνται τα 56-63 κιλά(αλλά με τον σωματότυπο μου αν πέσω κάτω από 60 κιλά θα είμαι σαν τέρας!) και χρειάζομαι περίπου 2000-2100 θερμίδες ημερησίως για διατήρηση βάρους. Ακόμη, όμως, κι αν πιστεύετε ότι ισχύει το ίδιο για εσάς -επειδή ακριβώς δεν μιλάω ως ειδικός- καλύτερα να συμβουλευτείτε πρώτα διαιτολόγο.
• Όγδοον, γυμναστική. Όχι κάτι υπερβολικό. Για παράδειγμα(αυτό που κάνω εγώ που είμαι δύσκολη στη γυμναστική κι ούτε έχω χρόνο) περπάτημα και οι βασικές ασκήσεις(χέρια, πόδια, διατάσεις, κοιλιακοί, ραχιαίοι) αρκούν. Απ' την άλλη, άμα σας αρέσει η γυμναστική, φυσικά και να κάνετε! Αυτό έλειπε να σας πούμε να την κόψετε κιόλας. Η γυμναστική είναι απαραίτητη για απλούς λόγους: πρώτον, για να σφίξει το κορμί παράλληλα με την απώλεια βάρους, δεύτερον, για να χτίσετε μυικό ιστό και να κάψετε λιπώδη(αν δεν κάνετε σωστή διατροφή συμβαίνει το αντίθετο), τρίτον, για να στοχεύσουμε σε απρόσιτες “προβληματικές” περιοχές(η κοιλίτσα, το εσωτερικό των μηρών κ.α.) και τέταρτον επειδή πολλές φορές αυτό που νομίζουμε ότι πρέπει να κάνουμε δίαιτα για να χάσουμε αρκεί μόνο η γυμναστική για “πέσει”(πχ η “μπάκα”).
• Το πιο επικίνδυνο λάθος: οι χημικές δίαιτες. Πρώτον, είναι βλαβερές για τον οργανισμό. Όπως αναφέραμε πιο πάνω, ο οργανισμός δεν πρέπει να στερείται τίποτα. Επίσης, το μοναδικό που θα καταφέρετε με αυτές είναι να βάλετε μετά περισσότερα κιλά απ' ότι χάσατε. Τέλος, πόσο άρρωστος πρέπει να είσαι για να περάσεις μια βδομάδα μόνο με μπανάνες ή μόνο με λαχανόσουπα ή κάτι αντίστοιχα σιχαμερό;
• Ακόμη πιο επικίνδυνο: τα χάπια αδυνατίσματος και άλλες χημικές ουσίες.
  Δεν πιστεύω να θέλετε ανάλυση.. Μακριά!

*Τις συμβουλές αυτές ΔΕΝ σας τις δίνω ως ειδικός, αλλά μέσω της προσωπικής μου εμπειρίας με διατροφές(γι' αυτό μην εκλάβετε αυτή την ανάρτηση -κι εμένα ειδικότερα- ως αυθεντία). Επειδή ακριβώς είχα πάντα αποτέλεσμα -χωρίς να πεινάω- κι επειδή στερούμαι χρόνου(όπως και οι περισσότερες γυναίκες από μια ηλικία και μετά) σας έγραψα τους δικούς μου κανόνες. Σας προτείνω, όμως, να συμβουλευτείτε διαιτολόγο(και η δική μου πρώτη διατροφή με διαιτολόγο ήταν) πριν επιχειρήσετε οτιδήποτε -αν μη τι άλλο για να μάθετε με ακρίβεια τις διατροφικές ανάγκες. Βασικά, εγώ μπορεί να σας έγραψα το δικό μου δεκάλογο, αλλά ΜΗΝ ακολουθείτε ό,τι σας λέει ο καθένας(όσο κι αν τον εμπιστεύεστε). Επίσης, οι συμβουλές αυτές είναι ΜΟΝΟ για κοπέλες άνω των 18(όπως κι εγώ άλλωστε). Ο οργανισμός του έφηβου έχει πολλές ανάγκες(καθότι στην ανάπτυξη) γι' αυτό για να χάσει βάρος πρέπει ΠΑΝΤΑ να συμβουλεύεται διαιτολόγο. Για την ακρίβεια, ΔΕΝ πρέπει να υποβάλλει τον οργανισμό σε δίαιτες εκτός αν υπάρχει λόγος(όχι, τα δύο κιλά ή τα τσουπωτά μπούτια δεν είναι σοβαρός λόγος).

Επίσης, ρε κορίτσια αυτά τα λιπάκια μετά τα 18(που το σώμα σας θα πάρει την τελική του μορφή) θα γίνουν όλα -θελκτικές- καμπύλες. Και “γυναίκα χωρίς πιασίματα, δρόμος χωρίς σήματα” ή “τα κόκαλα είναι για τους σκύλους” ή “γυναίκα χωρίς καμπύλες είναι σαν παντελόνι χωρίς τσέπες -δεν έχεις που να βάλεις τα χέρια σου” ή το λίγο πιο πρόστυχο(αν και πολυαγαπημένο) “γυναίκα χωρίς βύζους, εκκλησία δίχως Jesus”.

Περνώντας, τώρα, στο αντίθετο άκρο. Θα ήθελα να μιλήσουμε λίγο για την ανορεξία(πάλι). Δε θα κάνω καμία μεγάλη ανάλυση σήμερα, απλά θέλω να τονίσω πόσο σημαντικό είναι να προσέχουμε και πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να πέσει σε αυτό το τριπάκι. Αρχικά πρέπει να διαχωρίσουμε το “δεν πεινάω” ή “περνάω μια δύσκολη περίοδο και δεν έχω όρεξη” με την ψυχική νόσο. Η περιστασιακή ανορεξία ξεχωρίζει -πρώτο και κυριότερο γιατί κρατάει λίγο και μετά ξεπερνιέται, δεύτερον γιατί δε δείχνει μίσος για το φαγητό ούτε έχει εμμονή με την εμφάνιση του. Όταν, όμως, η ψυχή νοσεί, τότε υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχουν δύο είδη: η ψυχογενής ανορεξία και η ψυχογενής βουλιμία. Παρότι ονομάζονται διατροφικές διαταραχές, στην ουσία είναι ψυχικές νόσοι. Έχουν να κάνουν με την εικόνα το νοσούντος για τον εαυτό του, καταρχήν. Το μίσος για το φαγητό έρχεται αργότερα. Εκτός αυτού, όσοι πάσχουν από ψυχογενή ανορεξία, δε βλέπουν παραμορφωμένο μόνο τον εαυτό του, αλλά και τους γύρω του. Για την ακρίβεια, όλους αυτούς που του λένε να φάει τους θεωρεί “κοιλιόδουλους που τον/την ζηλεύουν”. Καταλαβαίνετε για τι θολούρα ψυχής και μυαλού μιλάμε. Γι' αυτό μη νομίζετε ότι μια απλή παρότρυνση αρκεί. Αν αντιληφθείτε σημάδια ψυχογενούς ανορεξίας(ψυχογενούς, το τονίζω -αν είναι για ένα μικρό χρονικό διάστημα λόγω άγχους ή στεναχώριας ξεπερνιέται εύκολα) σ' ένα κοντινό σας άτομο μη διστάσετε να επέμβετε ή να ανακατέψετε και δικά του κοντινότερα άτομα. Κι ας σας μισήσει γι' αυτό. Οι ψυχικές νόσοι δεν είναι παιχνίδι και δεν πρέπει να αγνοούνται(κυρίως όταν έχουν και σωματικό αντίκτυπο).

Επίσης, η ψυχογενής ανορεξία δεν έχει να κάνει μόνο με τη στέρηση φαγητού, αλλά και με την υπερβολική γυμναστική. Οπότε και μη θεωρείτε πολύ υγιείς τους υπερβολικά μανιακούς που χτυπιούνται όλη μέρα στα γυμναστήρια.

Γενικά “παν μέτρον άριστον” που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών. Κάτι παραπάνω ήξεραν...

Για να ελαφρύνουμε και λίγο το κλίμα(γιατί πολύ το βάρυνα πάλι), όποτε βλέπω με τη μαμά μου ένα ανάλογο θέμα στην τηλεόραση της λέω “Μην ανησυχείς, εμένα δε θα με δεις έτσι. Πρώτον, είμαι πολύ λαίμαργη για να λιμάξω της πείνας. Δεύτερον, σιχαίνομαι τόσο πολύ τον εμετό που καλύτερα να γίνει το μπέργκερ κυτταρίτιδα”.

Λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα..☺

Και κάτι τελευταίο: ό,τι κάνετε να το κάνετε για τον εαυτό σας και μόνο. Για να νιώθετε εσείς καλά. Για να έχετε αυτοπεποίθηση. Για να τα έχετε καλά με τον εαυτό σας. Για να είστε εσείς ευτυχισμένες. Δε χρειάζεται να αποδείξετε τίποτα σε κανέναν. Αυτό.

Τα πάχη μου...τα κάλλη μου!!!

Γιατί τα "πιασίματά" μας να θεωρούνται κάτι κακό?

Γιατί να μην τα θεωρούμε σούπερ δύναμη σαν το γουρουνάκι?

Άλλωστε...

Γυναίκα χωρίς πιασίματα, δρόμος χωρίς σήματα.....!!!!