Morning glory

Η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται..

Είπα να κάτω να διαβάσω, αλλά δεν άντεξα τελικά. Όταν έχω ίντερνετ δε μπορώ χωρίς το μπλογκ μου. Γράφω, διαβάζω, γελάω, ξεσπώ ή απλά γεμίζω την ώρα μου. Παίζω την ανία μου... Παίζω την ανία μου.. Παίζω την ανία μου. Αυτή είμαι. Το ιστολόγιο έχει γίνει κομμάτι του εαυτού μου. 

Έτσι και σήμερα.. Δεν υπήρχε κάτι καινούριο να γράψω, δεν είχα κάτι να μοιραστώ μαζί σας. Αλλά αυτή τη στιγμή γράφω. Έτσι απλά.

Ίσως για ν' αποφύγω να διαβάσω. Ίσως επειδή μου έλειψε αυτή η καθημερινότητα του ιστολογίου. Ίσως επειδή σε δυο μέρες φεύγω πάλι. Ίσως για να γεμίσω τη λίστα αναρτήσεων του Φεβρουαρίου.

Ούτε εγώ ξέρω..

Είναι μια απ' τις λίγες φορές που κάνω ανάρτηση για πρωινό χωρίς καμία συνταγή. Αν απορείτε, η απάντηση είναι απλή. Σήμερα δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο, πίνω καφέ φουντούκι και τρώω κρουασάν. Κι ακούω γαλλικά τραγούδια.
Με το νου μου ταξιδεύω στο Παρίσι. Διασχίζω τη Champs-Elysées. Ονειροπολώ με θέα τον πύργο του Άιφελ. Επισκέπτομαι περίφημα γαλλικά μνημεία. Περπατώ σε πλακόστρωτα δρομάκια. Πηγαίνω σε καλόγουστες patisserie και γραφικά bistrot. Περνώ την ώρα μου σε ηλιόλουστα cafe. Τριγυρνώ σε υπαίθριες αγορές. Μ' αρέσουν και τα ψώνια σε διάσημους οίκους μόδας.
Ντυμένη σαν μια Γαλλιδούλα· με αέρινο πουά φόρεμα, μονόχρωμο παλτό, ανδρόγυνα μοκασίνια ή Mary Jane γόβες(κατά προτίμηση manolo blahnik), το μαλλί μαζεμένο κάτω από ένα μπερέ -φυσικά!
Ίσως ακόμη να κρατώ μια χάρτινη σακούλα, με μια γαλλική μπαγκέτα να εξέχει.
Περνώντας τα μεσάνυχτα μου σαν τον Owen Wilson, στη δεκαετία του 1920 με κάποια απ' τα αγαπημένα μου είδωλα. Γιατί όχι;
Αχ. Υπέροχα αυτά τα ταξίδια του μυαλού...

Τέλος το όνειρο. Επιστροφή στην πραγματικότητα. Ώρα για διάβασμα. Ένα μάθημα έμεινε..

Jeux d'enfants

Love me if you dare

(Αγάπα με αν τολμάς)

Μια ολόκληρη ζωή για να πεις ‘Σ’ αγαπώ’, 80 χρόνια για να αρχίσει μια ιστορία αγάπης. Και όλα αυτά εξαιτίας ενός παιχνιδιού. Η Σοφί (Μαριόν Κοτιγιάρ) και ο Ζυλιέν (Γκιγιόμ Κανέ), έφτιαξαν τους κανόνες του παιχνιδιού, θα είναι οι διαιτητές για το υπόλοιπο της ζωής τους.. και συχνά τα θύματά του. Είναι ικανοί για όλα: τα καλύτερα και τα χειρότερα. Παραβαίνουν όλους τους κανόνες, τολμούν οτιδήποτε απαγορευμένο, γελούν, πληγώνουν ο ένας τον άλλον... Κάνουν τα πάντα εκτός από το να παραδεχτούν ότι αγαπιούνται...

O Ζυλιέν και η Σοφί πρωτογνωρίζονται στην ηλικίων των οχτώ ετών όταν και οι δυο τους περνάνε δύσκολες καταστάσεις. Ο Ζυλιέν βλέπει τη μητέρα του να αργοπεθαίνει από καρκίνο και η Σοφί έχει γίνει το επίκεντρο των συμμαθητών της στο σχολείο, οι οποίοι την πειράζουν συνέχεια. Για να την κάνει να νιώσει καλύτερα, ο Ζυλιέν της δίνει ένα μικρό τενεκεδένιο κουτί, δώρο που του έδωσε η μητέρα του. Επειδή είναι σημαντικό γι' αυτόν, της ζητάει να του το δανείζει. Η Σοφί όμως του ζητάει να της αποδείξει πόσο σημαντικό είναι αυτό το δώρο γι' αυτόν. Ο Ζυλιέν τότε τραβάει το χειρόφρενο του σχολικού λεωφορείου και το λεωφορείο γεμάτο με παιδιά κατρακυλάει σε μια κατηφόρα. Το παιχνίδι τους μόλις άρχισε: το κουτί θα αλλάζει ιδιοκτήτη κάθε φορά που μία πρόκληση ολοκληρώνεται.

Ολόκληρο το soundtrack της ταινίας αποτελείται από παραλλαγές του τραγουδιού La Vie En Rose.

Quand il me prend dans ses bras

Il me parle tout bas,

Je vois la vie en rose.

Χαζό παιχνίδι; Ίσως.. Αλλά ήταν το παιχνίδι μας.

 

  

Άγιος Βαλε(γδύ)νος

EDITORIAL

Χρόνια πολλά σε όλους τους ερωτευμένους -αλλά και τους ερωτεύσιμους!

Die, Die, Die my love..ღ

Die, Die, Die my love

Ένας ακόμη Βαλεντίνος έφτασε, ένας ακόμη Βαλεντίνος στο ιστολόγιο μου. Κι αυτό τον Βαλεντίνο θα τον περάσω μόνη. Αραχτή στο σπίτι, με ταινίες. Με μια τεράστια ποικιλία από τσιπς, γαριδάκια και γλυκά -ποιος σκέφτεται τη δίαιτα σήμερα; Δεν είμαι η μόνη. Ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία. Αλλά...

Βασικά, χέστηκα.

Ποτέ δεν ήμουν “αζαπουλινάκι σήμελα θα γιολτάσουμε μαζί τον έρωτα μας και θα κάνουμε ζουζουνίτσες”. Εδώ που τα λέμε.. Δεν έχω καν αυτό το γονίδιο. Χαχαχα.

Τώρα που το σκέφτομαι, όμως, μ' αρέσει ο Άγιος Βαλεντίνος. Βγαίνουν ωραίες ταινίες, ωραία εσώρουχα, ωραία γλυκά, ωραία λούτρινα και στολίζουν ωραία τα μαγαζιά -όχι εδώ, εδώ είμαστε επαρχία.

Κι απ' την άλλη αν έχεις ταίρι γιατί να μην “γιορτάσεις” μαζί του; Σε τελική ανάλυση, τον έρωτα σας τον γιορτάζετε 364 μέρες το χρόνο, η 365ⁿ θα βλάψει; Κι αν αφήσουμε τα “ζουζουνοξεράσματα” στην άκρη, δεν είναι ωραίο να βγεις μια μέρα με τον άνθρωπο σου σ' ένα μαγαζί με ωραία διακόσμηση ή να δείτε μια ωραία ταινία; Όχι δώρα, όχι βλακείες, ίσως λίγο παραπάνω σεξ, αλλά μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Να πούμε και του στραβού το δίκιο είναι ωραία πρόφαση για σεξ.

Απ' την άλλη αν είσαι μόνη, σιγά.. Δε χάλασε κι ο κόσμος. Είτε από επιλογή, είτε επειδή χώρισες, είτε επειδή έχεις να σταυρώσεις γκόμενο κάτι αιώνες, δεν έχει σημασία. Αν θες να το ζήσεις, αλλά δεν έχεις ζευγάρι, δεν πειράζει. Βρες το “ταίρι” σου αλλού. Μπορεί να είναι η παρέα σου, μπορεί να είναι το κατοικίδιο σου.. Ακόμη καλύτερα: ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο εαυτός σου.

Οργάνωσε ένα girl's night, είτε με μια εξόρμηση στο σινεμά, ή ένα μικρό παρτάκι στο σπίτι. Δείτε μια ταινιούλα -ρομαντική, κωμική ή θρίλερ- δεν έχει σημασία, φάτε μέχρι σκασμού -τα ζαχαροπλαστεία και η λάκτα κάνουν χρυσές δουλειές του αγίου Βαλεντίνου- και περάστε όμορφα όλες μαζί.

Τώρα αν δε μπορείτε να περάσετε τον Βαλεντίνο μαζί -είτε επειδή είσαι το μόνο “μπακούρι” στην παρέα, είτε επειδή είστε μακριά εκείνη τη μέρα- κοίτα να εκμεταλλευτείς τη μέρα μόνη σου, όσο καλύτερα μπορείς. Πήγαινε κόντρα στο κλισέ και αγόρασε κόκκινα δαντελωτά “valentine's day special edition” εσώρουχα για τη μέρα που θα τα φορέσεις με κάποιον. Ακόμη καλύτερα: φόρεσε τα εκείνο το βράδυ και νιώσε πιο σέξι από ποτέ. Πάμε στοίχημα πώς αν ανέβει η αυτοπεποίθησή σου σύντομα θα προσελκύσεις κάποιον;

Αν πάλι δεν είσαι ρομαντική ψυχή, κι ούτε σκοπεύεις να γίνεις, έχω πρόταση και για σένα. Αντί να κάθεσαι στο σπίτι(γιατί φυσικά δεν έχεις όρεξη να δεις 15χρονα να σαλιαρίζουν) και να λιώνεις στο ίντερνετ(αν δεν παίζεις criminal cases δεν αξίζει) όπου και θα σου τα πρήξουν οι απανταχού ερωτευμένοι(τα ζουζουνοξεράσματα που λέγαμε) οργάνωσε μια βραδιά splatter. Τι καλύτερο για έναν αντι-ρομαντικό από ένα βράδυ με αιματηρές ταινίες; Κάτσε, μη φεύγεις, σου έχω και πρόταση. Έχω το κατάλληλο θρίλερ, που εκτυλίσσεται του Αγίου Βαλεντίνου, με πολύ αιματοκύλισμα κι ο πρωταγωνιστής είναι τρελό γκομενάκι.. Η ταινία λέγεται “My Bloody Valentine” -το 'bloody' είναι κυριολεκτικό- και πρωταγωνιστεί το απίστευτο μανάρι, το αγόρι το ατελείωτο, ο Jensen Ackles (ναι, ο πρωταγωνιστής του Supernatural). Είναι θρίλερ για γερό στομάχι, αλλά αν είσαι αναίσθητη σαν κι εμένα θα σ' αρέσει. Είπαμε ότι είναι για εσάς του εντελώς αντι-ρομαντικούς.

Εγώ πάντως θα δω ρομαντική ταινία. Να ξέρετε. Είμαι ακόμη ανάμεσα σε πολλές ταινίες, αλλά έχω καταλήξει κάπου κοντά στο “If Only” και το “Love me if you dare”. Όχι τίποτα άλλο, δεν τις έχω δει ακόμη.

Σίγουρα θα έχω τσιπς. Και σοκολάτες. Και γαριδάκια. Και κρασί. Τώρα που το σκέφτομαι, τον άμπακο θα φάω πάλι. Ίσως να φτιάξω ένα spitzer. Γιατί όχι;

Όσο για σένα αγάπη που δεν είσαι εδώ: Die, Die, Die my love..ღ

Εξεταστική(ή το πυρ το εξώτερον)!

    Η φετινή εξεταστική του Φεβρουαρίου ήταν μια πρωτόγνωρη και μοναδική εμπειρία. Ήταν οι πρώτες μου εξετάσεις ως τεταρτοετής και οι τελευταίες πριν θεωρηθώ "επί πτυχίω". Φυσικά ως τεταρτοετείς, εμείς ήμασταν οι επιμελείς της σχολής, διαβάσαμε σε όλα -σχεδόν- τα μαθήματα, αντιγράψαμε πολύ λίγο, βοηθήσαμε και τον πλησίον που έχει δώσει το μάθημα 1.385 φορές. Κυρίως τον "επί πτυχίω" πλησίον. Καλά, και τους φίλους μας. Εντάξει, κι αυτούς που μας βοήθησαν σε μια ερώτηση. Οκ, όλους τους βοηθήσαμε απ' την καλή μας την καρδιά.
    Φυσικά ως τεταρτοετείς φοιτητές -που φάγαμε τα νιάτα μας μέσα σ' αυτή τη σχολή- ήμασταν κάτι περισσότερο από επιμελής, καθώς και εργασίες κάναμε -το λάπτοπ μου ρωτήστε τι τράβηξε- και διαβασμένοι πήγαμε -εξαίρεση η γλωσσόλογια.ποτέ δεν τη διάβασα και ποτέ δεν πρόκειται να τη διαβάσω- και δώσαμε όλα τα μαθήματα -εντάξει ένα δεν έδωσα, μην το κάνουμε θέμα. Και καθώς είχαμε πρακτική, ξυπνούσαμε μέσα στην εξεταστική απ' τις 6μιση για να πάμε να διδάξουμε στο δημοτικό και μετά να επιστρέψουμε για διάβασμα -μπορεί να μην ήταν κάθε μέρα, αλλά ήταν ζόρι.
    Δεν ξέρω γιατί, αλλά ενώ τον Σεπτέμβρη ήμασταν όλοι "κλάιν μάιν" ξαφνικά κάπου στο 7ο εξάμηνο γίναμε επιμελείς κι αρχίσαμε να αγχωνόμαστε για το πτυχίο -ακόμη κι αυτοί που δε χρωστάνε μαθήματα.
    Εγώ, οκ, δε χρωστάω πολλά μαθήματα. Ένα που χρωστούσα το πέρασα, ένα που περιμένω βαθμολογία, άφησα κι ένα την προηγούμενη δευτέρα κι άλλα 4 στο επόμενο εξάμηνο που δεν τα έχω δώσει ακόμη. Καλά είναι.. Μόνο που έχω τα ρώσικα κι αγχώνομαι. Να δω τι θα κάνω..
    Τέλος πάντων, αυτό είναι δικό μου πρόβλημα. Τώρα ξεκούραση. Ένα μάθημα μου έμεινε και τελειώνει η εξεταστική μου. Ευτυχώς αναβλήθηκε για 22/02 κι έχω 10 μέρες για διάβασμα.

Ας χαλαρώσουμε λίγο τώρα...

*αυτό είναι το βίντεο με το οποίο μας εξέτασαν στο ακουστικό στα ρώσικα. ήταν τόσο αστείο που δε μπόρεσα να μην το μοιραστώ μαζί σας. πραγματικά είχα ξεκαρδιστεί στα γέλια όσο εξεταζόμασταν. μπορεί να είναι στα ρώσικα, αλλά καταλαβαίνεις τι λένε βλέποντάς τους. είναι μια εξεταστική σε ρώσικο πανεπιστήμιο κι ο κάθε φοιτητής πάει αδιάβαστος και λέει το μακρύ του και το κοντό του. μια κοπελιά πχ βάζει μπαλόνια στην κοιλιά και λέει ότι είναι στον 8ο μήνα. πάνω που πάει να τη διώξει ο καθηγητής, το μπαλόνι σκάει. τέτοια ευτράπελα είναι όλα, που συμβαίνουν σε όλα τα πανεπιστήμια. Επίσης να σας πω ότι αυτός που τρώει κλωτσιά απ' τον καθηγητή είχε πει πως η Ελλάδα εξεστράτευσε στην Τροία κι αυτό -κοροϊδεύοντας τους 300- φωνάζει "Это Спарта" (This Is Spartaaa!) και των κλωτσά για να τον ρίξει. Επίσης, ο φοιτητής στο τέλος είναι ο μοναδικό που ξέρει την απάντηση κι επειδή πέρασε αυτός γιορτάζουν όλοι μαζί.

Ώρα για παραμύθι..

Once upon a time

Once upon a time..

Once upon a time...

Μια φορά κι ένα καιρό, σ' ένα μέρος πολύ μακρινό ζούσε μια πριγκίπισσα. Ήταν φυλακισμένη σε μια ανοιχτή φυλακή. Ελεύθερη να κάνει ότι θέλει, μα όχι να φύγει. Προσπαθούσαν να της το κρύψουν, μα αυτή το ήξερε. Ήξερε πώς δεν είναι αυτή η δική της ζωή, πως υπάρχουν πολλά που δεν έχει δει. Φανταζόταν ένα κόσμο φτιαγμένο μόνο γι' αυτή. Χτισμένο με τα όνειρα που χτίσανε γύρω της τη μικρή φυλακή. Χτισμένο με τείχη ευτυχίας και πύλες αγάπης. Αλλά δεν ήταν έτσι.

Γιατί τόσα χρόνια το μόνο που δεν της μάθανε ποτέ ήταν η ελευθερία. Ήταν για δικό της καλό, μα έχτισε μια ουτοπία γύρω της. Γιατί ελευθερία είναι να πονάς, να φοβάσαι, να νιώθεις μόνος. Και μέσα σ' όλα αυτά να μαζεύεις δυνάμεις και να τα ξεπερνάς. Να μαζεύεις στιγμές ευτυχίας και να φτιάχνεις το δικό σου κολλάζ. Να πολεμάς κάθε μέρα. Για ένα καλύτερο αύριο, για περισσότερες στιγμές ευτυχίας, για ένα μεγαλύτερο κολλάζ. Να ψάχνεις την επίπονη αλήθεια, αντί το τρυφερό ψέμα. Να καίγεσαι.

Πέρασαν πολλά χρόνια περιμένοντας τον πρίγκιπα που θα εμφανιστεί ξαφνικά ένα πρωινό και θα την πάρει μαζί στο βασίλειο του. Μέρες και νύχτες πέρασαν κι αυτή αγνάντευε τον ορίζοντα, ψάχνοντας το σημάδι του. Μερόνυχτα που ονειρευόταν το μακρινό βασίλειο.

Ώσπου μια μέρα αποφάσισε να μην τον περιμένει πια. Να πάει να τον βρει αυτή. Να το σκάσει κρυφά από τη φυλακή της. Να ψάξει, να ταξιδέψει, να ξεφύγει, να πολεμήσει. Με μια λέξη να ζήσει. Τ' αγαπημένα της πρόσωπα -αυτοί που έχτισαν μια φυλακή φτιαγμένη από αγάπη για να την προστατέψουν- προσπάθησαν να τη σταματήσουν, να την προειδοποιήσουν. Της τόνισαν πως δεν υπάρχει επιστροφή. Της ζήτησαν να παραμείνει για λίγο ακόμα παιδί. Αλλά η πριγκίπισσα είχε μεγαλώσει πια. Διάλεξε την πραγματικότητα. Διάλεξε ν' αφήσει τη δική της φυλακή. Διάλεξε αυτό που νόμιζε ότι μπορούσε να έχει. Κι έτσι ξεκίνησε να βρει τον πρίγκιπα της.

Τον πρώτο καιρό χάρηκε. Εκείνη η πρωτόγνωρη ευτυχία κατέκλυσε όλο της το είναι. Ήταν ελεύθερη. Ελεύθερη κι ευτυχισμένη. Είχε ξεχάσει το τίμημα. Σύντομα, όμως, κατάλαβε από τι προσπαθούσαν να την προστατέψουν. Έζησε τη μια απογοήτευση μετά την άλλη. Φίλησε πολλούς πρίγκιπες που έγιναν βάτραχοι και πολλούς βατράχους που δεν έγιναν πρίγκιπες. Πολλοί ψεύτικοι πρίγκιπες τη χρησιμοποίησαν για δικούς τους σκοπούς, κι ύστερα έφυγαν σαν να μην τρέχει τίποτα. Πολλοί εξαφανίστηκαν απ' τη ζωή της χωρίς αφορμή, χωρίς εξήγηση, χωρίς αιτία, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Στο τέλος δεν το καταλάβαινε καν. Ένιωσε το μίσος και την κακία των ανθρώπων. Βρέθηκε υπαίτια χωρίς να φταίει. Συχνά γινόταν θύμα των περιστάσεων. Γνωρίστηκε με την αλήθεια και τον πόνο που την συνοδεύει. Κάποιες αλήθειες τις είδε με τα μάτια της, άλλες τις άκουσε, κάποιες τις διάβασε στα μάτια των άλλων, μερικές τις ανακάλυψε μόνη της, λίγες τις φαντάστηκε, πολλές δε θα τις μάθει ποτέ..

Ο πρώτος πρίγκιπας ήταν ένας έκπτωτος αριστοκράτης.

Ο δεύτερος ένας βάτραχος που φίλησε με την ελπίδα να μεταμορφωθεί σε πρίγκιπα.

Ο τρίτος ένας ανερχόμενος γαλαζοαίματος.

Ο τέταρτος ένας μεταμφιεσμένος αλήτης και εγκληματίας.

Ο πέμπτος ήταν ένας πραγματικός πρίγκιπας, μα η βασίλισσα δεν την ήθελε στο βασίλειο τους.

Βρήκε και μερικούς ακόμη, όλοι όμως είχαν την ίδια κατάληξη. Κάποτε, μετά από καιρό, είχε πλέον βαρεθεί αυτή την αέναη αναζήτηση χωρίς επιτυχία, είχε κουραστεί, είχε χάσει κάπου στην πορεία και το διάδημα της, το τακούνι απ' το γοβάκι της είχε σπάσει, ήταν οργισμένη -δεν υπάρχουν και zanax στην παραμυθοχώρα- κάθισε σ' ένα βράχο να ξεκουραστεί. Δίπλα περνούσε ένα ρυάκι, με γάργαρο νερό, κι έσκυψε να πιει, να ξεδιψάσει. Σκύβοντας, όμως, είδε την όψη της στο νερό.

Το καθρέπτισμα της την τρόμαξε, πρώτη φορά έβλεπε αυτή την κοπέλα. Αυτή δεν ήταν πριγκίπισσα, ήταν μια κοινή θνητή. Το δέρμα της είχε χάσει τη λάμψη του, τα μαλλιά της ήταν ανακατεμένα, τα μάτια της ήταν κόκκινα, πρησμένα απ' το κλάμα, μαύροι κύκλοι είχαν ζωγραφιστεί από κάτω τους. Το φόρεμα της ήταν σκισμένο(της το 'σκισε ο εγκληματίας που γνώρισε), τα πόδια της γδαρμένα(τρέχοντας να γλιτώσει απ' αυτόν σκόνταψε σε μια πέτρα κι έπεσε), το τακούνι απ' το γοβάκι όπως είπαμε και πριν ήταν σπασμένο, το μισοφόρι της μέσα στις λάσπες. Σκέφτηκε του γονείς της κι αν θα την αναγνωρίζανε σ' αυτή την κατάσταση, χωρίς καν να φορά το στέμμα της. Αναστέναξε.

Αυτή τη φορά όμως αποφάσισε πως είχε κλάψει αρκετά. Πήρε μια βαθιά ανάσα και αποφάσισε να επιστρέψει στο δικό της παλάτι, στην Πέρα Χώρα, και να μη κοιτάξει πίσω της ποτέ. Να πάει στη μαμά-βασίλισσα και το μπαμπά-βασιλιά, να κλειστεί στην αγκαλιά τους για πάντα. Μακριά από τον πόνο, μακριά απ' τη λύπη, την κακία, την εγκατάλειψη, την προδοσία, την εκμετάλλευση. Μακριά απ' όλους τους πρίγκιπες -αληθινούς και μη- του κόσμου.

Με μια κίνηση, σηκώθηκε απ' την πέτρα και ξεκίνησε να γυρίσει σπίτι. Πόση δύναμη βρήκε ξαφνικά με αυτή της την απόφαση! Ενώ ήταν έτοιμη να παραιτηθεί, εκεί, σ' εκείνο το βράχο, σ' εκείνο το ρυάκι, η θύμηση των γονιών της της έδωσε κουράγιο..

Ταξίδευε πολύ καιρό -η αναζήτησή της την είχε πάει πολύ μακριά- ώσπου τελικά αντίκρυσε τα τείχη του βασιλείου της να ορθώνονται μπροστά της. Αναρίγησε όλο συγκίνηση∙ Κίνησε να διαβεί τις ολόχρυσες πύλες, μα μόλις ζύγωσε είδε το καθρέπτισμα της στο λαμπερό μέταλλο. Γι' άλλη μια φορά τρόμαξε.

Η όψη της αυτή τη φορά ήταν δυο φορές χειρότερη. Τα ρούχα της ήταν σε ακόμη τραγικότερη κατάσταση και τα γοβάκια της τα έκλεψε ένας απατεώνας πρίγκιπας στο δρόμο. Η πριγκίπισσα έβαλε τα κλάματα. Πώς θα έμπαινε έτσι στο βασίλειό της; Πώς θα εμφανιζόταν στους γονείς της σε αυτή την κατάσταση; Πώς θα την αναγνώριζαν;

Ενώ η πριγκίπισσα μας έκλαιγε, η χρυσή πύλη άνοιξε και βγήκε ένας πρίγκιπας. Την είδε. Τον είδε. Γνωριζόντουσαν από παλιά. Ο πρίγκιπας ήταν ανέκαθεν ερωτευμένος μαζί της, αυτή όμως δεν υπέκυπτε. Ήθελε κάτι άλλο. Της ήταν πολύ οικείος κι έψαχνε κάτι μακρινό. Δε μπορούσε να δει τι βρισκόταν ακριβώς μπροστά της. Και να που τώρα βρέθηκε ξανά στο δρόμο της. Η πριγκίπισσα ήταν σίγουρη ότι δε θα την αναγνώριζε σε αυτή την κατάσταση.

Κι όμως αυτός την κατάλαβε. Αρκούσε μια ματιά μονάχα. Κι ας μη φορούσε το στέμμα της, κι ας ήταν κουρέλια τα ρούχα της. Τη φώναξε με τ' όνομά της κι αυτή γύρισε. Ύστερα της άπλωσε το χέρι και τη βοήθησε να σηκωθεί.

Την πήρε στον πύργο του, την περιποιήθηκε, διέταξε να της φέρουν καινούρια ρούχα. Μα αυτή, μετά απ' όσα πέρασε φοβόταν να τον αφήσει να την πλησιάσει. Της έδωσε ένα υπέροχο δωμάτιο, κατάλληλο για πρίγκιπες και βασιλείς. Ό,τι ήθελε το είχε. Κατάφερε να της κλέψει ένα φιλί, αλλά η πριγκίπισσα όρθωσε ξανά έναν τεράστιο τοίχο ανάμεσά τους. Φοβόταν ν' αφεθεί, να εμπιστευτεί ξανά. Ο πρίγκιπας στο τέλος διέταξε να της φτιάξουν ένα διάδημα, αριστοκρατικό και μεγαλοπρεπές, αντάξιο της αίγλης του βασιλείου της μα και της ομορφιάς της. Θα της το έδινε και θα την άφηνε να φύγει. Κατάλαβε πως δε μπορούσε πια να την κρατά παρά τη θέληση της.

Τη μέρα που της έδωσε το νέο στέμμα και της είπε πως μπορεί να γυρίσει στην οικογένειά της, η πριγκίπισσα ξαφνικά λυπήθηκε. Φοβήθηκε στη σκέψη πως θα τον χάσει. Αργά, αλλά σταθερά τον συνήθισε, τον εμπιστεύτηκε, τον ερωτεύτηκε. Ωστόσο, ακόμη δίσταζε να του πει πως νιώθει. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό της ότι δε θα μπλέξει ξανά με πρίγκιπες. Άρχισε, όμως, σιγά-σιγά να γκρεμίζει τον τοίχο ανάμεσά τους..

Αρχικά του ζήτησε να μείνει λίγο ακόμη στο κάστρο του, να προετοιμαστεί για την επικείμενη συνάντηση. Ύστερα ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα φιλί... Λιθαράκι λιθαράκι ο τοίχος γκρεμιζόταν. Ήρθαν κοντά. Η πριγκίπισσα αποφάσισε να τα ρισκάρει όλα για όλα. Άλλη μια φορά, μια τελευταία φορά να προσπαθήσει. Έτσι κι έκανε.

Ήταν και οι δύο τόσο ευτυχισμένοι.. Μα και η οικογένεια του πρίγκιπα το ίδιο. Ένας βασιλικός γάμος ήταν στα σκαριά, έπρεπε όμως πρώτα η πριγκίπισσα να βρει την οικογένειά της. Έτσι, ένα πρωινό το ζευγάρι πήρε την πιο μεγαλοπρεπή άμαξα του βασιλείου και ξεκίνησε για την Πέρα Χώρα.

Ο βασιλιάς και η βασίλισσα δάκρυσαν όταν είδαν την πριγκίπισσα τους. Ήταν ευτυχισμένη, ερωτευμένη και φορούσε το ομορφότερο στέμμα που είχε δει ανθρώπου μάτι. Πρόσεξαν ότι ο πρίγκιπας που τη συνόδευε ήταν ο γιος των αγαπητών τους φίλων. Αυτός για τον οποίο την προόριζαν. Ξαφνικά χάρηκαν που την άφησαν να φύγει. Γιατί ακολούθησε τελικά τον ίδιο δρόμο που θα της επέβαλλαν αυτοί.

Και κάπως έτσι, κάλεσαν τους γονείς του πρίγκιπα κι άρχισαν τις ετοιμασίες για το γάμο...

Θα σας έλεγα πως ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα,

αλλά η ιστορία μας είναι ακόμη στην αρχή κι εγώ δεν έμαθα το τέλος.

Γι αυτό θα πω απλά: Συνεχίζεται...

Ένα χρόνο μακριά μας...

Ένα χρόνο μακριά μας έκλεισε η αγγελική φωνή που έσβησε μετά από πολύχρονο εθισμό στα ναρκωτικά και τις καταχρήσεις. Τις ίδιες καταχρήσεις που κατέστρεψαν την υπέροχη φωνή της. Ένα μοναδικό ταλέντο. Ο λόγος φυσικά για τη Whitney Houston.
Θυμάμαι ήταν σαν σήμερα, πριν ένα χρόνο, ένα σαββατιάτικο πρωινό που άνοιξα την τηλεόραση κι έμαθα την είδηση του θανάτου της. Τότε -είχα ακόμη ίντερνετ- κι έγραψα αμέσως εδώ. Ένα χρόνο μετά δε μπορώ ακόμη να το πιστέψω. Όχι πως δεν ήταν αναμενόμενο, απλά ήταν, είναι και θα είναι άδικο. Τέτοιες φωνές βγαίνουν πολύ σπάνια.
Τουλάχιστον όλοι θυμήθηκαν το λησμονημένο ταλέντο της.
Δεν έχω κάτι άλλο να πω.. Θ' αφήσω τη φωνή της να μιλήσει για την ίδια.

*Μη χάσετε το σωματοφύλακα(TheBodyguard) 

σήμερα στις 22:00 στο  Star.