Self care tips

http://lisa-and-her-dark-paradise.tumblr.com/post/139965333256/classically-k-thewitchingcow-evalilith

* Self care is important.
Look after yourself, take time to care for yourself.
We’re here.

Γεύσης ταξίδια

Πρωινά απ' όλο τον κόσμο

Μπορείς να καταλάβεις πολλά για την κουλτούρα μίας χώρας από τις διατροφικές συνήθειες των κατοίκων της. Η γαστρονομική ταυτότητα ενός λαού είναι κομμάτι της πολιτιστικής του ταυτότητας.

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι το πρωινό αποτελεί το σημαντικότερο γεύμα της ημέρας. Είναι το γεύμα που θέτει τέρμα στη νυχτερινή "νηστεία" (εξ ου και ο αγγλικός όρος breakfast), το γεύμα που σε γεμίζει με ενέργεια για να ανταποκριθείς στις υποχρεώσεις σου. 

Ο τρόπος με τον οποίο επιλέγεις να απολαύσεις το πρωινό σου επί της ουσίας μαρτυρά τον τρόπο με τον οποίο επιλέγεις να ξεκινήσεις την ημέρα σου.

Γέμισε, λοιπόν, το πιάτο σου με το δικό σου αγαπημένο πρωινό κι έλα να ταξιδέψουμε στον πρωινό μπουφέ πέντε λαών και να γευτούμε...αξιοθέατα από κάθε γωνιά του πλανήτη. Γι' αυτό το ταξίδι δε θα χρειαστούμε διαβατήρια.

Καλημέρα!

Βρετανικό Πρωινό

Αν βρεθείς μπροστά σ’ένα αγγλικό πρωινό, πολύ πιθανόν να μην πιστεύουν τα μάτια σου αυτό που θα αντικρίσεις.

Φασόλια με κόκκινη σάλτσα και τηγανιτά αυγά συνοδευμένα από μπέικον είναι κάτι γνωστό για το βρετανικό πρωινό. Προσθέστε και καπνιστή ρέγκα αλλά και τις αγγλικές πίτες με γέμιση από εντόσθια προβάτου. 

Από το τραπέζι δεν λείπουν φυσικά η πουτίγκα, αποξηραμένα δαμάσκηνα, δημητριακά, ψωμί με μαρμελάδες αλλά και πόριτζ, ο χυλός από νιφάδες βρώμης που έχει κερδίσει όλο τον κόσμο. 

Γεμίστε τα ποτήρια σας με χυμό και τα φλιτζάνια σας με καφέ ή τσάι.

Τούρκικο Πρωινό

Όπως και εμείς, οι Τούρκοι είναι λάτρεις του πρωινού, το οποίο και θεωρούν σημαντικό γεύμα της ημέρας. Με τη γείτονα χώρα, μάλιστα, μοιραζόμαστε το ρητό «το πρωί πρέπει να τρως σαν βασιλιάς».

Όταν βρίσκεσαι μπροστά σ’ένα τούρκικο πρωινό, δεν ξέρεις τι να πρωτοδοκιμάσεις. Για αρχή γεμίζεις το ποτήρι σου με τσάι. Ξεχνάς τις γλυκές λιχουδιές όπως μαρμελάδες και κρουασάν και τις αντικαθιστάς με αλμυρές γεύσεις. 

Αυγά μάτια σε σαγανάκι με παστουρμά, σουτζούκι ή καβουρμά. Μενεμέν, η παραδοσιακή ομελέτα (κάτι σαν στραπατσάδα με λαχανικά). Άφθονη ντομάτα, αγγούρι, ελιές ξιδάτες, ποικιλίες τυριών και αφράτο ψωμί. 

Επίσης, αξίζει να αλείψεις την φέτα σου με καϊμάκι(το πιο παχύ και γευστικό μέρος από το βούτυρο) και μέλι.

Ασιατικό Πρωινό

Αν ψάχνεις ένα πρωινό τελείως εναλλακτικό, τότε αυτό σίγουρα είναι το ασιατικό. 

Λαός με τόσο διαφορετική γαστρονομική κουλτούρα από τη δική μας, οι Ιάπωνες, δεν παραλείπουν από το τραπέζι του πρωινού φασόλια σόγιας τουρσί, αποξηραμένα σαυρίδια αλλά και φύκια. Οι Απωανατολίτες δεν μπορούν να αποχωριστούν το ρύζι στον ατμό ή το χυλό ρυζιού. 

Γλυκές γεύσεις μην περιμένεις. Προτιμούν σαφώς καλύτερα ένα καυτερό τουρσί από τζίντζερ, παρά ένα κρουασάν ή μαρμελάδα με βούτυρο σε φρυγανισμένο ψωμάκι.

Αμερικάνικο Πρωινό

Η μέρα για τους Αμερικάνους ξεκινά σχεδόν πάντα μ’ ένα μπολ δημητριακών, δυνατό καφέ και αβγά σε όλες τις εκδοχές τους. 

Λουκάνικα και μπέικον δεν λείπουν από τις πρωινές γεύσεις τους καθώς και φρυγανισμένο ψωμί συνοδευμένο από διάφορες μαρμελάδες. 

Δεν ξεχνάμε το εθνικό πιάτο pancakes με σιρόπι σφενδάμου αλλά και τα σουσαμένια μπέιγκελ (στρογγυλά ψωμάκια εβραϊκής καταγωγής), κομμένα στην μέση και αλειμμένα με βούτυρο ή τυρί. Σερβίρονται με ποικίλες γεμίσεις. Τέλος, τα brezel σε σχήμα φιόγκου παραπέμπουν στην αμερικάνικη πολυπολιτισμικότητα, αφού έρχονται από την Γερμανία. Αλμυρό κουλούρι με ηλιοκαμμένη όψη και κόκκους αλατιού πάνω του. 

Σίγουρα θα απολαύσεις ένα χορταστικό πρωινό.

Αραβικό Πρωινό

Ένα τραπέζι αραβικού πρωινού ξεκινά με ζεστό τσάι στο φλυτζάνι ή αραβικό καφέ. 

Καθώς τα μπαχαρικά είναι αναπόσπαστο κομμάτι τους, τα καυτερά μπαχαρικά zaatar πάνω σε ξεροψημένα άζυμα ψωμάκια αλειμμένα με λάδι, είναι κύριο πιάτο στο τραπέζι τους. 

Την ίδια στιγμή θα βρείτε και μικρά πιατάκια με ελιές, μαλακά τυριά, μέλι, αραβικό χαλβά, μαρμελάδες, αβγά ομελέτα και φρέσκο ζεστό ψωμί.

Πηγή: flowmagazine.gr

I am tired.

I am tired of being a person. Not just tired of being the person I was, but any person at all. I like watching people, but I don’t like talking to them, dealing with them, pleasing them, or offending them. I am tired.  

Susan Sontag, from I, etcetera: Stories

(via mercurieux)

But I never had the chance to ask

My mother warned me about cigarettes that could cause cancer

But she never told me that self-hatred can grow faster than any tumour ever could 

My father warned me that I should never stop thinking

But he never told me that overthinking would kill my happiness 

My sister warned me about other people who might make hurtful comments about me

But she never told me that instead of hearing someone else’s voice, I’d hear my own 

My brother warned me about drugs in baggies sold on the street,

But he never told me about the ones that people put in your glass when you’re not looking 

My grandmother warned me about the devil with his tail and red horns

But she never told me about his angelic smile and dark, ocean blue eyes 

My grandfather warned me about booze that could kill

But he never told me that if you drink enough alcohol, it tastes like love 

My cousin warned me that I should love my virginity to a guy I love

But she never told me he should love me, too 

My aunt warned me that if I kept eating that much, I might vomit

But she never told me that even without eating anything, you can hang over the toilet and puke 

My baby sitter warned me that a boy could break my heart

But she never told me that if I made him mad, he’d also break my arm and nose 

My teacher warned me about dangerous men with knives that could cut my throat

But she never told me that I didn’t need these men to cut my skin 

They all warned me that I shouldn’t do dangerous things that could kill me

But I never had the chance to ask them if slitting both of my wrists vertically

And taking thirty-eight aspirins, was one of these dangerous things. 

- d.a.n. (the-fault-in-our-scars)

Social Paradox

http://kiwianaroha.tumblr.com/post/109286381420/whats-up-with-people-being-anti-abortion

Is it Brave for a Woman to Like Her Body?

I want to live in a world where it’s not radical for a woman to like her body. Where it’s not brave for a woman to wear a bikini. Where it’s not newsworthy to be fat and happy or fit or healthy. But, unfortunately we’re not there yet.
The only way to get there is to normalize it. Make it so mainstream that it becomes boring and average. So if we need to proclaim these moments as brave to encourage more women to like their bodies, then so be it.

- Is it Brave for a Woman to Like Her Body? 

(via anti-capitalistlesbianwitch)

What is irreplaceable is loved deepest.

EDITORIAL

Οι μέρες πέρασαν και κύλησε ο χρόνος,
ήρθε ο καιρός στον τόπο του εγκλήματος να επιστρέψει ο δολοφόνος...

Η τελευταία εβδομάδα ήταν το αποκορύφωμα ενός πολύ δύσκολου μήνα(και κάτι), που με έριξε στα πατώματα πριν καλά-καλά αρχίσει η νέα χρονιά. Κερασάκι στην τούρτα ένα δύσκολο "αντίο" που αναγκάστηκα να πω στο στρουμπουλό μου φιλαράκι, το γουνομπαλάκι που με παρηγορούσε με το γουργουρητό του όταν με κυρίευε το σκοτάδι του μυαλού μου.

Μα ήρθαν τα πάνω κάτω, και στη θλίψη μου προστέθηκε ένα αβάσταχτο κενό. Το κενό της δικής του απουσίας, της απουσίας του μαλλιαρού μου φίλου. Της απουσίας εκείνου το μικρού πλάσματος που έφερνε το χαμόγελο στα χείλη μου. Εκείνου του μικρού παρηγορητή, που έτρεχε να με στηρίξει όταν έπεφτα στο πάτωμα. Που μ' ένα του γουργουρητό έκανε τα πάντα να φαίνονται καλύτερα. 

Κάπου είχα διαβάσει ότι οι γάτες γουργουρίζουν όταν πονούν για να καταλαγιάσει ο πόνος. Γι' αυτό γουργούριζουν στην αγκαλιά του πονεμένου αφεντικού τους, όταν εκείνο δείχνει να πονάει. Τα σκυλιά γλύφουν τα τραύματά τους για να επουλωθούν γρηγορότερα. Γι' αυτό γλύφουν τα δάκρυα του αφεντικού τους, όταν εκείνο κλαίει. Οι ιδιοκτήτες ενός κατοικιδίου έχουν στην αγκαλιά τους ένα έμβιο παυσίπονο, τις περισσότερες φορές χωρίς καν να έχουν ιδέα για τις θεραπευτικές του ικανότητες.

Κάποτε, ωστόσο, φτάνει ο καιρός να πεις στο ζωάκι σου το μεγάλο "αντίο".

Όταν το άτομο χάνει ένα αγαπημένο του πρόσωπο, το πένθος είναι η φυσιολογική απόκριση στην επώδυνη αυτή εμπειρία. Όσο μεγαλύτερη είναι η απώλεια, τόσο μεγαλύτερη είναι και η ένταση του πένθους. Απώλειες που μπορούν να οδηγήσουν στη βίωση πένθους είναι ο θάνατος ή ο αποχωρισμός ενός αγαπημένου μας προσώπου, η απώλεια του κατοικίδιου ζώου, το διαζύγιο, η απώλεια της εργασίας, η απομάκρυνση των παιδιών από το πατρικό σπίτι, η συνταξιοδότηση και η διακοπή της κύησης.
Το 1969 η ψυχίατρος Kübler-Ross εισήγαγε για πρώτη φορά «τα 5 στάδια του πένθους». Τα στάδια αυτά αποτελούν τις υγιείς ψυχικές αντιδράσεις που έρχονται στην επιφάνεια, καθώς το άτομο προσπαθεί να νοηματοδοτήσει την απώλεια. Το σημαντικότερο μέρος όλης της θεραπευτικής διαδικασίας αποτελεί η βίωση και η αποδοχή όλων των συναισθημάτων που δημιουργεί η απώλεια.[1]

Ο άνθρωπος βιώνει το πένθος σε 5 στάδια. Τα στάδια αυτά μπορεί να διαφοροποιούνται από άνθρωπο σε άνθρωπο, κι ίσως ακόμη κάποια να τα βιώσει επί τροχάδην ή αντίστροφα. Μπορεί να τραμπαλίζεται ανάμεσα στα στάδια ή μπορεί ακόμη και να τα βιώνει συγκεχυμένα· την κατάθλιψή του να χρωματίζουν ξαφνικά ξεσπάσματα θυμού. Σε περιπτώσεις ασθενείας του απελθόντος, μπορεί τα στάδια του πένθους ν' αρχίσουν να εκδηλώνονται πριν από την απώλεια, περιμένοντας τη. 

http://ericboydblog.tumblr.com/post/139398849321/a-six-word-poem-on-mourning-my-pet-cat-i-had-to

Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να πενθήσει με το δικό του τρόπο. Κι έχει δικαίωμα να παρηγορηθεί όπως εκείνος θέλει. Φτιάχνοντας γλυκά, διαβάζοντας βιβλία, κάνοντας γυμναστική, βλέποντας γελοίες ταινίες. Ό,τι βοηθάει. Δεν υπάρχει "λάθος" προσέγγιση. Ο άνθρωπος επικεντρώνεται απλώς σε ό,τι μπορεί να τον κάνει ξανά ευτυχισμένο. Η αυτοφροντίδα είναι προσωπική υπόθεση.

Οι πέντε αποχρώσεις του πένθους

ΆΡΝΗΣΗ 

Όχι. Όχι. Όχι.
Όχι, αυτό δε συμβαίνει σ' εμένα. Όχι αυτό, οτιδήποτε εκτός από αυτό. Θα περάσει. Θα δεις. Όλα θα πάνε καλά. Μια μικρή κρίση. Θα το ξεπεράσουμε. Όλα ξεπερνιούνται. Μπορούμε. Το ξέρω ότι μπορούμε. Θα τα καταφέρουμε. Μαζί θα το κάνουμε κι αυτό. Τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα...
Μούδιασμα. 

ΘΥΜΌΣ 

Θυμός για εμένα, για εσένα, για τον κόσμο. Μισώ τους πάντες και πιο πολύ τον εαυτό μου. Με μισώ για όσα δεν είπα. Με μισώ για όσα δεν έκανα. Με μισώ για όλες εκείνες τις στιγμές που αφιερώθηκα σε κάτι άλλο. Με μισώ για κάθε ταινία, κάθε βιβλίο, κάθε ανάρτηση που νόμιζα ότι ήταν πιο σημαντική από εσένα. Με μισώ για τις "προτεραιότητές" μου και για το γαμημένο το καλώδιο του λάπτοπ, που -χαλάλι σου- ας το λύγιζες κι ας ήσουν δίπλα μου άλλη μια μέρα.
Αλλά μισώ κι εσένα, γιατί σ' αγαπώ. 

ΔΙΑΠΡΑΓΜΆΤΕΥΣΗ 

Ας είχαμε έναν ακόμη χρόνο, έναν ακόμη μήνα, μία ακόμη εβδομάδα... Μια μέρα μόνο, ας είχαμε μονάχα άλλη μια μέρα. Μια ώρα, ένα λεπτό... Μια τελευταία αγκαλιά. Οτιδήποτε, εκτός από αυτό. 

ΚΑΤΆΘΛΙΨΗ 

Παλιά μου φίλη, άσπονδε μου εχθρέ. Είμαστε ξανά εδώ. Με κοιτάς, σε κοιτώ. Πάντα θα φτάνουμε εδώ. Να 'μαστε πάλι, εμείς οι δυο. Ποιους φίλους σου έφερες αυτή τη φορά μαζί; Ποια είναι η ζοφερή σου παρέα; Πάντα χτυπούσες ύπουλα, δεν τόλμησες ποτέ να μ' αντιμετωπίσεις μόνη. Κρυβόσουν πίσω από τους ιππότες σου και χαιρέκακα γελούσες ενώ με παρακολουθούσες να πολεμώ. Πολεμούσα, πολεμούσα, συνέχεια πολεμούσα... Κι εσύ περίμενες στη γωνία, σαν όρνεο αρπακτικό, περιμένοντας πότε θα σωριαστώ στο έδαφος για να ξεσκίσεις τις σάρκες απ' το εξαντλημένο μου κουφάρι. Δεν στο επέτρεψα ακόμη.
Σηκώνομαι. Πάντα σηκώνομαι... 

ΑΠΟΔΟΧΉ 

Αλήθεια, το αποδέχτηκα; Θα το αποδεχτώ ποτέ; Μυριάδες αναπάντητα ερωτήματα. Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε απαντήσεις. Σημασία έχει να σηκώνεσαι. Πάντα να σηκώνεσαι. Και συνεχώς να πολεμάς. Always keep fighting.
Είμαι εδώ κι αυτό μετράει. Γράφω, πιέζω τον εαυτό μου να γράψει. Γράφω για εκείνον. Πόσο πονάει... Ξύνω την πληγή κι ας ματώσει. Πιέζω τον εαυτό μου να αντιμετωπίσει τον κόσμο. Είναι δύσκολο. Μα προσπαθώ.

Ήρθε ο καιρός να κοιτάξω τη δική μου αυτοφροντίδα. Να αφιερωθώ σε συνήθειες που θα με κάνουν να χαμογελάσω. Το ιστολόγιο μου ήτανε πάντοτε ο μικρός μου Παράδεισος κι είναι καιρός να επιστρέψω στον Παράδεισο μου και να γράψω. Έχω κι ένα ανειλημμένο χρέος αναρτήσεων. Παράλληλα, βυθίζομαι στον κόσμο της λογοτεχνίας, που αποτέλεσε το μόνο μου αποκούμπι όταν κάθε κύτταρο του κορμιού μου πονούσε. Ψήνω κουλουράκια και γλυκά με μαζοχιστική απόλαυση, ενώ παράλληλα προσέχω και τη διατροφή μου(λέμε τώρα). Παλεύω να διώξω την αρνητική ενέργεια απ' τη ζωή μου. Μέσα μου ψάχνω να βρω τι μπορεί να μου δώσει χαρά. Τι μπορεί να με γεμίσει, έστω για λίγο. 

Είναι η ψυχή μου σουρωτήρι, φαίνεται, και οι χαρές γλιστράνε από τις τρύπες.

Κάποτε μέρος της παρηγοριάς μου ήταν ο μαλλιαρός μου φίλος, τώρα χρειάζομαι παρηγοριά για την απουσία του. Πάνω που άρχισε να με κυκλώνει ο εχθρός, εγώ βρέθηκα να πενθώ την πανοπλία μου.

Η τελευταία μου μάχη με την κατάθλιψη με άφησε ράκος. Ψυχικά. Σωματικά. Ράκος. Κάθε διαταραχή, κάθε δαίμονας τον οποίο η κατάθλιψη έχει φυτέψει μέσα στο μυαλό μου όλα αυτά τα χρόνια, ξύπνησε και με χτύπησε αλύπητα. You name it, I've got it. Έπεσα χαμηλά, πολύ χαμηλά. Αντίκρισα ξανά τα υπόγεια της ψυχής μου. Αυτή τη μάχη έπρεπε να δοθεί στις κατακόμβες. 

Μα τώρα βγήκα ξανά στην επιφάνεια και αναπνέω. Ή έστω προσπαθώ.

Από την άλλη, αν το καλοσκεφτείς, όταν πιάσεις πάτο δεν έχεις πού αλλού να πας,

 παρά μόνο προς τα επάνω.

Η σημερινή καλημέρα είναι αλλιώτικη, σαν την ψυχολογική μου κατάσταση. Είναι νυχτερινή, σαν το σκοτάδι που έχει απλωθεί μέσα μου. Δεν περιέχει συνταγές, ούτε ερωτικές εξομολογήσεις στην καφεΐνη. Είναι μια καλημέρα για τα κατοικίδια που έχουν "φύγει". Είναι μια καλημέρα άδεια, σαν κι εμένα. Άδεια σαν το φλιτζάνι του καφέ, που πάω τώρα να ξαναγεμίσω....

http://jessicaannjames.tumblr.com/post/73147287249/what-doesnt-kill-you-leaves-you-lying-awake-at