Η Λίζα στη Χώρα των Τεράτων

To kill or not to kill?

Μια μέρα ηρεμίας. Είναι πραγματικά τόσο δύσκολο αυτό που ζητάω; Μια μέρα χωρίς νεύρα. Μια μέρα που να μη θέλω να γίνω ερημίτης για να γλιτώσω από την ηλιθιότητα των ανθρώπων. Μια μέρα που να μη θέλω να σκοτώσω κάθε άνθρωπο σε ακτίνα 100 χιλιομέτρων. Μια μέρα.

Μια μέρα μόνο.

Ζητώ πολλά;


Μάλλον ναι. Ο κόσμος είναι, φαίνεται, συντεταγμένος εναντίον μου. Μια μάχη μέχρι τελικής πτώσεως. Η ηλιθιότητα ξέρει πάντα να επιβιώνει. Και απ' ότι φαίνεται, με έχει βάλει στο στόχαστρο. Για κάποιο ανεξήγητο -όχι και τόσο- λόγο, στα μάτια της είμαι θανάσιμος εχθρός της. 

Ξέρετε κάτι; Ίσως και να είμαι. Γιατί την έχω βαρεθεί. 
Έχω σιχαθεί τους πάντες και τα πάντα. Έχω μισήσει κάθε κουταμάρα που έχει ειπωθεί σε αυτόν τον καταδικασμένο να φυτοζωεί σε βάλτους βλακείας πλανήτη. Κουράστηκα.

ΒΑ-ΡΕ-ΘΗ-ΚΑ!

Θαρρείς και με καταδιώκει κάθε λογής αβελτηρία. Έλκω και έλκομαι από αυτήν. Σαν να έχω ένα μαγνήτη που τραβάει - αναπόδραστα; - όλους τους αμβλύνοες του πλανήτη. Λες και κάθε μαραμένο βλίτο αυτού του πλανήτη έχει βάλει σκοπό της ζωής του να με βρει και να μου σπάσει τα νεύρα. Κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα.

Μισώ την κοινωνία και τον κόσμο που ζω, μα πιο πολύ μισώ εμένα που δε μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Μισώ τους αβδηριτικούς τους λόγους και πιο πολύ μισώ τα αυτιά μου που δεν έχω τρόπο να τα σφαλίσω έναντι των ριπών ανοησίας που δέχονται. 

Δεν τους αντέχω πια.

Με ενοχλούν οι κινήσεις τους, ο ήχος τους, η ανάσα τους. Κάθε ακούσια ή εκούσια εκδήλωση της ύπαρξης τους, ποτισμένη από τη μωρία τους.

Λαθρόβιος κάτοικος στην ίδια μου τη ζωή. Εκεί κατάντησα.

Δε ζητώ τίποτα περισσότερο, παρά μόνο να με αφήσουν μόνη μου.

Θέλω απλά την ησυχία μου.

Να μη βλέπω, να μην ακούω κανέναν. Να γίνω ένα φάντασμα εγκλωβισμένο στο υπερπέραν, σε μια διάσταση που του ανθρώπου το άγγιγμα δεν έχει λεηλατήσει ακόμη.

Να γίνω μια αιθέρια οπτασία, ένα απόκοσμο ον.

Να γίνω το πλάσμα που προκαλεί μεταμεσονύκτια ρίγη στις ραχοκοκαλιές συγγραφέων. Μ' ένα τρόπο σχεδόν υπερφυσικό να γίνω η σκιερή φιγούρα των γοτθικών μυθιστορημάτων που στοιχειώνουν τις νύχτες σας. Αθάνατη σε μια χάρτινη βιτρίνα. Ένα άπιαστο αερικό.

Είναι στιγμές που θέλω να ανοίξω ένα βιβλίο και να βυθιστώ κυριολεκτικά μεσ' τις σελίδες του. Να γίνω μαύρη μελάνη και λέξεις. Να μην είμαι άλλο πια άνθρωπος. Σ' ένα μαγικό τυπογραφείο να εντυπωθώ στο χαρτί. Η Λίζα στη χώρα των βιβλίων. Για πάντα.

Κι είναι άλλες στιγμές που θέλω απλά να γράψω. Να γράψω μια αιματηρή ιστορία και με τις λέξεις μου να σκοτώσω κάθε ανόητο πλάσμα που εισβάλλει στη ζωή μου. Με πύρινη πένα, να τους εξαφανίσω δια παντός από τη δική μου πραγματικότητα. Να τους διαλύσω εις τα εξ ων συνετέθησαν -μόρια σύμπαντος και διαστημική σκόνη.

Κάθε κρετίνος που συναντώ, καθένας από αυτούς, αποτελεί για μένα έμπνευση να ενστερνιστώ τον αιμοχαρή συγγραφέα μέσα μου και να γράψω για εκείνους ιστορίες μακάβριες, που στέργουν το βάναυσο και το γκροτέσκο. Που αντλούν σαδιστική ικανοποίηση από τη θηριωδία και τη φρικαλεότητα. Ιστορίες κεντημένες με ποεϊκό σκοτάδι, γραμμένες από τον άτεγκτο συγγραφέα, το στυγνό εκτελεστή με τις θανατηφόρες λέξεις. Σε γκραν-γκινιόλ σκηνές τρόμου, η πένα μου να γίνει ο μαύρος καβαλάρης που θα σκορπίσει τον όλεθρο. Να ξορκίσω τη βλακεία με το λογοτεχνικό θάνατο. Να βιώσω τη δραματική μέθεξη και την κάθαρση μέσα από τις λέξεις. Οι τίτλοι τέλους να πέσουν για την ανθρώπινη ευήθεια. 

Και για να είμαι ειλικρινής, δε μετανιώνω τίποτα. Το να ξεσπάω στο χαρτί είναι ο Παράδεισος κι η Κόλαση μου, η ένοχη απόλαυση μου. 

Ίσως τελικά να είμαι μια Λίζα στη Χώρα των Τεράτων. Η αινιγματική femme fatale ξεναγός του σκοτεινού αφιερώματος Halloween ίσως και να μου μοιάζει. Στις ιστορίες μου μ' αρέσει να φορώ άλικο κραγιόν καθώς οδηγώ τα θύματά μου στο θάνατο. Ανυποψίαστα και μαγεμένα, με ακολουθούν παντού. Κι εγώ σαν μαριονέτες τους χειραγωγώ και τους καθοδηγώ απευθείας σε παγίδες, ώστε να συναντήσουν τα ολόδικα τους τέρατα, που θα σφαλίσουν τη σκοτεινή τους μοίρα.

(Αγνοήστε το γέλιο μου.)

Να, έγραψα τώρα και ηρέμησα. Εναπόθεσα στη λευκή σελίδα του blogger τη φωτιά που μου έκαιγε τα σωθικά. Μαζί με τις οργισμένες λέξεις, απέβαλα το βάρος που ασκούσε πίεση στο μυαλό μου -σε σημείο να νιώθω άλγος σωματικό. 

Ο άσβεστος θυμός μου είναι σαν δαιμονικό σημάδι που διψάει για αίμα και καταστροφή. Ζητάει το δικό του φόρο θανάτου κι είμαι υποχρεωμένη να τον καταβάλω. Πρέπει να γράψω. Πρέπει να ξεσπάσω. Πρέπει να γίνω ο μισάνθρωπος συγγραφέας ξανά. Δεν θες να καταλήξεις παράπλευρη απώλεια στα μακάβρια έργα μου. Προσπάθησε να μη με εκνευρίσεις. Ομολογώ ότι είναι δύσκολο. Είναι τα νεύρα, πλέον, ουλή του εγκεφάλου μου, που με φαγουρίζει τις πιο ακατάλληλες στιγμές.

Μα είναι δική μου ουλή και την κουβαλώ όπως και να 'χει.

Άνισοι σε κόσμο ίσων...

Πριν λίγους μήνες, σ' ένα "γυναικείο ιστότοπο" (κάτι σαν γυναικείο διαδικτυακό περιοδικό) είχα συναντήσει ένα άρθρο με τον ανατριχιαστικά σεξιστικό τίτλο: Γιατί μου σηκώνεται η τρίχα με τον Φεμινισμό. Η επικεφαλίδα έτσι γραμμένη, με τούτα τα τεράστια γράμματα να στέκουν απειλητικά μπροστά σου, κάνοντας κάθε συνειδητοποιημένο αναγνώστη να σκιάζεται για το τι είδους ιδέες μπορεί να διαβάσει εκεί μέσα. Δεν είχα άδικο που φοβήθηκα για το περιεχόμενο, ίσα ίσα δικαιώθηκα -δυστυχώς- απόλυτα, καθώς η εντύπωση που μου προξένησε μπορεί να χαρακτηριστεί τουλάχιστον αλγεινή(μπορώ να πω η δική μου η τρίχα σηκώθηκε!)..

Το άρθρο αυτό, μετά λύπης μου ομολογώ ότι είναι το πιο εμετικό κείμενο τέτοιου είδους που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Το χειρότερο είναι ότι τούτο το βδελυρό ελεγείο του σεξισμού και του μισογυνισμού, που θα έκανε τη Σιμόν Ντε Μποβουάρ να φάει το πρωτότυπο του "Δεύτερου Φύλου" από την απελπισία της, είναι γραμμένο από γυναίκα. 

Μάλιστα, γυναίκα!

Διαβάζοντάς το, ειλικρινά σας το λέω, ντράπηκα. Ντράπηκα που η εν λόγω συντάκτρια ανήκει στο γυναικείο φύλο. Ντράπηκα που έχει το θράσος να θεωρεί το φεμινισμό ένα παρωχημένο τρεντ, το οποίο της κάνει κομμάτι παλιακό, οπότε συστήνει να το αφήσουμε κατά μέρος και να ασχοληθούμε με νέες μόδες -λες και ο φεμινισμός είναι σαντρέ ανταύγειες σε κόκκινα μαλλιά.

Η συντάκτρια έκανε μια αισχρή προσπάθεια να φανεί προοδευτική και να κατακρίνει τα "κακώς κείμενα" του κοινωνικού της περίγυρου, ψέγοντας με μικροπρέπεια το φεμινισμό ως την απόλυτο πηγή του κακού -όλα αυτά χωρίς να έχει ιδέα τι είναι ο φεμινισμός, τι πραγματεύεται, πού αποσκοπεί και τι προσφέρει στην ποταπή ζωούλα της η ύπαρξή του μέχρι και σήμερα. Υιοθέτησε κάθε λογής φαλλοκρατικό στερεότυπο, τα έκανε λάβαρο στο άθλιο άρθρο της και με αυτό ενέδυσε την καρικατούρα της φεμινίστριας του 21ου αιώνα που ζωγράφισε με τη "συγγραφική" της πένα. 

Κι είναι η άγνοια της τόσο τραγική, που δεν συνειδητοποιεί ότι οι άντρες -που τόσο σθεναρά νομίζει ότι υπερασπίζεται με τούτη την "επαναστατική" της πράξη- ωφελούνται επί της ουσίας από την καταπολέμηση των σεξιστικών προτύπων, που επιβάλλουν ρόλους και μοντέλα συμπεριφορών και στα δύο φύλα. Η ισότητα των δύο φύλων είναι και δικό τους θέμα(δεν πέρασαν πολλοί μήνες που επαίνεσε όλος ο πλανήτης σύσσωμος την Emma Watson για το περιεχόμενο της πρώτης της ομιλίας ως Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως σε Θέματα Ισότητας του Τομέα Γυναικών των Ηνωμένων Εθνών).

 Men—I would like to take this opportunity to extend your formal invitation. Gender equality is your issue too.

We don’t often talk about men being imprisoned by gender stereotypes but I can see that that they are and that when they are free, things will change for women as a natural consequence. - Emma Watson 

Η δε συντάκτρια επιβεβαίωσε πανηγυρικά την κατάπτυστη αδαημοσύνη της, επιλέγοντας να απαντήσει σε ελάχιστα, μόνο, από τα σχόλια που κατέκριναν το ελεεινό της άρθρο -εντελώς συμπτωματικά κανένα από εκείνα που παρέθεταν αναντίρρητα επιχειρήματα για το άτοπο του εν λόγω μανιφέστου του σεξισμού και της ευήθειας.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν αυτή η γυναίκα -ντρέπομαι και μόνο που την αποκαλώ γυναίκα!- είναι ρατσίστρια, αν ενστερνίζεται τα σεξιστικά στερεότυπα της συμπλεγματικής ελληνικής κοινωνίας , αν μισεί τόσο πολύ το ίδιο της το φύλο ή αν είναι καταστροφικά ηλίθια. Αυτό που ξέρω, όμως, σίγουρα είναι πως τέτοιου είδους αμάθεια είναι επικίνδυνη για κάθε κοινωνία.

Την πρώτη φορά που το διάβασα, ήξερα ότι έπρεπε κάποια στιγμή να θίξω αυτό το θέμα και εδώ, αλλά απασχολημένη καθώς ήμουν τον τελευταίο καιρό, το ανέβαλα. Όταν, ωστόσο, το άρθρο αυτό εισέβαλε στη ζωή μου για 2η φορά χθες, συνειδητοποίησα ότι είναι καιρός να λάβω θέση σε αυτό το ιστολόγιο και να εκθέσω δημόσια την ανησυχία μου για το πού πάει η κοινωνία μας -κατά διαόλου πάει, εμείς να δω πότε θα το συνειδητοποιήσουμε.

Λένε πως μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, εντούτοις θα παραφράσω το γνωμικό, λέγοντας πως ένα πρωτότυπο ισούται με χίλιες περιλήψεις. Και για του λόγου το αληθές το άρθρο αυτό ακολουθεί αυτούσιο παρακάτω(δεν έχω αλλάξει ούτε μια εικόνα, ούτε ένα σημείο στίξης). Δείτε και μόνοι σας.

Νομίζω ότι η λέξη φεμινισμός πρέπει να πάψει να λέγεται και να γράφεται. Get a life. 

Σίγουρα η λέξη φεμινισμός είναι παλιά. Κυρίως επειδή την ακούμε χρόνια. Άρα είναι και ντεμοντέ.

Από όσα μπορώ να θυμηθώ, σήμαινε ότι σε γενικές γραμμές οι γυναίκες είναι άνθρωποι. Ξεκίναγε από το σοβαρό, να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άντρες μέχρι το υπερβολικό, να μπορούν να κατουράνε όρθιες όπως και εκείνοι. Μέχρι ένα σημείο, άξιζε να ασχολείται κανείς μαζί του. Μετά κούρασε. Όπως και οι άντρες εξάλλου. Όταν ασχολείσαι πάρα πολύ μαζί τους διαπιστώνεις ότι με μικρές διαφορές είναι όλοι ίδιοι. Να είσαι τυχερή ο δικός σου, να είναι ο λιγότερο ανόητος, μου έλεγε η γιαγιά μου. 

Τι ήταν ο φεμινισμός όταν άξιζε εμείς οι γυναίκες του δυτικού κόσμου να κρατάμε την σημαία του ψηλά; Σήμαινε ότι χρειαζόμαστε περισσότερο αέρα για να την κουνάμε. Ότι οι ρόλοι μας ως γυναίκες, μάνες, αδερφές, ερωμένες, νοικοκυρές και αγάπες αυτές, μας καταπίεζαν και θέλαμε κι άλλο αέρα να αναπνεύσουμε. Δεν μας έφτανε το φαγητό το μεσημέρι να είναι καλό. Ούτε της μάνας μου της έφτανε. Και γι 'αυτό όποτε δεν είναι ευχαριστημένη από τον πατέρα μου, τον κατηγορεί που δεν την άφησε να δουλέψει για να φροντίζει τα παιδιά τους, αλλά και τους γονείς του. Που δεν την άφησε να φύγει λίγο από το σπίτι για να ξεφύγει από τις καθημερινές υποχρεώσεις της. Γi' αυτό και τώρα μαθαίνει κομπιούτερ, έγινε εθελόντρια του Ερυθρού Σταυρού, μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου και πάει ομαδικές εκδρομές με το ΚΑΠΗ, όποτε μπορεί. Από τότε πάνε πολλά χρόνια, και μιλάμε ακόμα για τον φεμινισμό;

Ναι, τα ίδια κάνουν οι άντρες στις γυναίκες. Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε. Αλλά πόσο σημασία έχει πια για τις γυναίκες να λένε ότι οι άντρες φταίνε για όλα; Καμία. Καμία γυναίκα δεν έχει κανέναν άντρα πλέον ανάγκη για να έχει ζωή. Get a life κορίτσια. 

Αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά και για να το συζητήσουμε εδώ, στο Ladylike, ήταν η ερώτηση της Μάριον (της Παλιούρα ντε) αν μας ενδιαφέρει να δημοσιεύσουμε μια γυναικεία ομάδα που λέγεται "Feminists τάδε" και λέει ότι το μέλλον του κόσμου τούτου πρέπει να το αναλάβουν χέρια και μυαλά γυναικεία. Μισό λεπτό να συνέλθω από την δήλωση – είδηση. Για πες; Πρώτη φορά το ακούω! Την ρώτησα τι καινούργιο έχει να πει αυτή η ομάδα και αμάν πια με τις κατεστραμμένες γκόμενες που δεν έχουν τίποτα να κάνουν, φτιάχνουν μια ομάδα και καίνε τα σουτιέν. Τι το ήθελα το τελευταίο; 

Καταλαβαίνετε ότι υπήρξαν αντιδράσεις. 

Εγώ η μεγάλη (ρατσιστικό, αλλά θα τα πούμε άλλη φορά) που είμαι συμβιβασμένη, που δεν έχω μέσα μου την φλόγα της επανάστασης, που δεν αντιδρώ πια, μπλα μπλα μπλα. Που σκύβω το κεφάλι και πολλά άλλα τέτοια κοσμιτικά επίθετα και χαρακτηρισμοί ακούστηκαν, κόσμιοι, που το καλό που έχουν είναι να δημιουργούν προϋποθέσεις εποικοδομητικού διαλόγου. 

Τι είναι φεμινισμός πια; 

Εξηγούμαι, όχι ότι έχω ανάγκη να δικαιολογηθώ και λέω ότι, τι είναι φεμινισμός πια; Τι έχει να μας πει; Σε όλες τις γυναίκες, όλων των ηλικιών; Έχει μείνει τίποτα να αποδείξουμε; Δεν δουλεύουμε; Δεν είμαστε ανεξάρτητες; Πολλές σύζυγοι σήμερα δεν πήραν στην πλάτη τους το σπίτι τους όταν ο άντρας τους έμεινε από δουλειά; Δεν διαβάζουν τα παιδιά; Τι έχει μείνει που δεν κάνουμε; ΟΚ, να κατουράμε όρθιες. 

Τι είναι φεμινισμός σήμερα; Τίποτα. 

Είναι μια λέξη και κατάστημα ντεμοντέ, μέσα στο οποίο θα βρεις κυρίες που πιστεύουν ότι οι γυναίκες είναι καλύτερες από τους άντρες και πρέπει να βγουν μπροστά, που σιχαίνονται τους άντρες, που είναι εναντίον των δεσμεύσεων και του γάμου, θυμωμένες, μοναχικές γυναίκες, γυναίκες που βγαίνουν από τα ρούχα τους, που καίνε τα σουτιέν τους και θέλουν να κάνουν ακόμα μια ομάδα, η οποία θα λέει βγες μπροστά και δείξε την ρόγα σου στο Instagram, έτσι θα αποδείξεις ότι αξίζει ως γυναίκα. Γιατί; 

Για τον φεμινισμό. 

Τον ποιον; 

Θέλω να πω, οι άντρες και οι γυναίκες, ευτυχώς είναι φτιαγμένες διαφορετικά. Από εκεί και πέρα ποια γυναίκα θεωρεί ότι αυτό το διαφορετικό καλούπι είναι εμπόδιο στη ζωή της; Συγνώμη κυρίες μου, αλλά μόνο εκείνες που έχουν την πολυτέλεια να βαριούνται. Ε, ναι. Τι σε σταματάει να κάνεις την δουλειά που θέλεις; Τι σε εμποδίζει να γίνεις μάνα; Να φοράς ό,τι θέλεις, να μιλάς όπως θέλεις; Να γίνεις μέλος μιας οποιασδήποτε ομάδας που δεν έχει σημαία της τον φεμινισμό; Δεν υπάρχουν άλλα χόμπι;
Ή μήπως να ξεστομίσω το σιχαμένο; Ότι οι γυναίκες θέλουν να σέρνουν τους άντρες από το φόρεμά τους. Μπλιαχ. Δηλαδή να τους βάλουν κάτω από την ποδιά τους (κι αυτό το τσιτάτο της γιαγιάς μου), ώστε να αποδείξουν ότι τελικά, ναι, είναι καλύτερες από αυτούς;

Δεν μου πέρασε ποτέ αυτό από τα μυαλό. Ούτε στις περισσότερες γυναίκες που ξέρω. Όλες λένε τι έκαναν λάθος και δεν παίρνουν καλά λεφτά στην δουλειά τους, γιατί κουράζονται τόσο μέσα στην ημέρα, γιατί μεγαλώνοντας δεν δουλεύουν λιγότερο, πότε θα αποκτήσουν καλύτερη τσάντα, πώς να πάνε τα παιδιά τους σε περισσότερες δραστηριότητες, ποιο χρώμα στα νύχια είναι της μόδας και γιατί να δουν το "Boyhood". 

Ελάτε πια βρε κορίτσια με τον φεμινισμό. Ξεπεράστε τον πια!

Θα μπορούσα να γράφω ώρες ολόκληρες για το πόσο ενοχλητικό είναι τούτο το επονείδιστο άρθρο και πόσο επικίνδυνο είναι εν έτει 2015 να εκφέρονται δημόσια -και δη από γυναίκες- τέτοιες αδαώς οπισθοδρομικές απόψεις(κυρίως τώρα με την επάνοδο των φασιστικών μορφωμάτων σε κάθε κοινωνία που τελεί υπό κρίση). Επιλέγω, όμως, να κλείσω την ανάρτησή μου εδώ, αφήνοντας τις απαντήσεις που διατυπώθηκαν κάτω από το άρθρο της ντροπής να συμπληρώσουν τα κενά του δικού μου άρθρου. 

Women saying ‘I’m not a feminist’ is my greatest pet peeve. Do you believe that women should be paid the same for doing the same jobs? Do you believe that women should be allowed to leave the house? Do you think that women and men both deserve equal rights? Great, then you’re a feminist. - Lena Dunham.

Σωτήριον Έτος 2014

EDITORIAL

Καμία σωτηρία!

Έχετε δει εκείνη την τραγελαφική φιγούρα στα κόμιξ που ένα σύννεφο βροχής ακολουθεί όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ένα κακόμοιρο ανθρωπάκι; Ε όπου κακόμοιρο ανθρωπάκι γράψε Λίζα.

Πιστεύετε στη γρουσουζιά; Ή πιο συγκεκριμένα πιστεύετε στη γρουσουζιά που μπορεί να κουβαλάει πάνω του ένας άνθρωπος και να σκορπίζει γκαντεμιά στο διάβα του; Ε εγώ δεν το πίστευα πραγματικά μέχρι που γνώρισα τον -κατά τ' άλλα συμπαθέστατο- Α. Πρόκειται για έναν εκ των εθελοντών της πόλης μου, τον οποίο γνώρισα στις Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις μας φέτος. Ο αγαπητός αυτός γκαντέμης (με όλη τη σημασία της λέξης) μου ευχήθηκε εγκάρδια "Καλή Χρονιά" και σαν να μην ήταν αρκετή η μια φορά το είπε τέσσερις(κάτι που δεν έγινε επίτηδες, αλλά ήταν κομμάτι ανησυχητικό)! Βλέπετε είχα ήδη κάθε λόγο να ανησυχώ, καθώς οι προειδοποιήσεις από τους υπόλοιπους της ομάδας επιβεβαιώθηκαν την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του στην Καβάλα. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η "καλή χρονιά" που μου ευχήθηκε με κέφι ο Α...

Όπως ήδη ξέρετε -από προηγούμενες αναρτήσεις- πέρασα τον τελευταίο 1 μήνα και κάτι διαβάζοντας υπερεντατικά γιατί 40-50 μέρες πριν τις εξετάσεις θυμήθηκαν να βγάλουν ανακοίνωση ότι η κατάταξη στη σχολή θα γίνει τελικά γραπτά κι όχι με βαθμό πτυχίου. Έβγαλα, λοιπόν, κουτσά-στραβά ό,τι πρόλαβα -άνθρωπος είμαι κι εγώ, όχι μηχανή! Τέλος πάντων, το ξεπέρασα αυτό. Στο μεταξύ βγήκα όλο κι όλο 2 φορές απ' το σπίτι -ντυμένη κόσμια κι όχι με πιτζάμες, γιατί έκανα και μερικές πριβέ εμφανίσεις στον σκουπιδοτενεκέ- είχα ξεχάσει τι θα πει κόσμος, μουσική, διασκέδαση. Αλλά το κατάπια κι αυτό("να 'ξερες πόσο χαίρομαι που το 'ζησα μαζί σου και αυτό" όπως λέει και το παρακμιακό άσμα). 

Ετοιμάζομαι που λέτε καμαρωτή-καμαρωτή να πάω στην Κομοτηνή -ετοίμασα και μια βαλίτσα ίσα με το μπόι μου- με το τζινάκι μου, το πλεκτό μου με τις τρύπες(σχέδιο, όχι σκόρος), το κολιέ μου, τα καινούρια μου biker boots(ναι, είχα και στο χωριό μου) κι ένα γενικό je ne sais quoi. Και πάνω εκεί πέφτει η πρώτη βροχή(το προοίμιο αυτής της εβδομάδας). Και κάπου εκεί βρίσκομαι εγώ να προσπαθώ να στριμώξω τα μποτάκια στην -ασφυκτικά- γεμάτη βαλίτσα(είχε και 9 βιβλία πέρα απ' τα προσωπικά μου είδη) και να φορώ τις -πάντα πρακτικές σε τέτοιες καταστάσεις- γαλότσες μου. Καλή καρδιά που λένε, όμως, το 'κανα γαργάρα κι αυτό.

Πηγαίνω, λοιπόν, μια βδομάδα περίπου (είπα μιας και θα με φιλοξενούσε φίλη να το εκμεταλλευτώ και να καθίσω 1-2 μέρες μετά τις εξετάσεις να πιω κανένα καφέ) στην Κομοτηνή για να δώσω. Κι από εκεί και έπειτα τα ύστερα του κόσμου! Καταρχήν, το σημαντικότερο, κατά 90% κόπηκα στις εξετάσεις! Θα μου πείτε γιατί αφού διάβασα κι έκανα κι έρανα.. Επειδή σύμφωνα με τον κανονισμό των κατατακτηρίων πρέπει να πιάσεις τη βάση ΚΑΙ στα τρία μαθήματα, ασχέτως πώς έγραψες στα υπόλοιπα. Κι εκεί που είχαμε το Συνταγματικό για παιχνιδάκι μας βάζουν θέμα όλο κι όλο μια ερώτηση 20 μονάδων! Μία ερώτηση! Μία! Αν έχεις το Θεό σου, μία ερώτηση! Δηλαδή ή το ήξερες ή χαιρετίσματα.. Εγώ, παρόλο που ήξερα μέχρι και πού ακριβώς βρισκόταν στο βιβλίο μου η απάντηση, όπως ήταν αναμενόμενο μπλόκαρα! Και συνακόλουθα έγραψα άρες μάρες κουκουνάρες. Και σαν άλλος Αντώνιος του Καβάφη "Αποχαιρέτα την, τη Νομική που χάνεις". Το 50% τουλάχιστον των υποψηφίων τα πήγε χάλια(η μόνη μου ελπίδα για ελαστικότερη βαθμολόγηση), το 30% δεν κάθισε καν να δώσει τα άλλα δυο μαθήματα. Δεύτερο μάθημα Ποινικό. 2 ώρες μετά το πρώτο. Σαφώς πιο χαλαρή τώρα, μπαίνω μόνο και μόνο για να πάρω θέματα. 1ο θέμα παγίδα -δεν θυμάμαι καν αν έγραψα το σωστό ή το λάθος, αλλά έχω γράψει σαφώς καλύτερα απ' το προηγούμενο. Χαλαρή όπως μπήκα στο μάθημα, έτσι και βγαίνω. Το επόμενο πρωί Αστικό. Το δυσκολότερο απ' τα τρία. Παίρνω θέματα και κρυφογελώ. Πρακτικό θέμα. Τελικά στο δύσκολο έγραψα καλύτερα απ' όλα! Άσχετο που δε με βλέπω να περνάω, η χαρά για το Αστικό είναι χαρά. Την επόμενη μέρα κοιμάμαι 15-16 ώρες σερί(βλέπετε τις προηγούμενες 48 ώρες ήταν ζήτημα αν κοιμήθηκα συνολικά 8 -για την ακρίβεια 7μιση). Κι εκεί που είπα να ανασάνω, να πιω κι εγώ έναν καφέ σαν άνθρωπος, με το πάσο μου, αρχίζουν οι βροχές. Και μας τα κάνει ο καιρός μούσκεμα.

Βέβαια δεν αρκούσε η βροχή για να μας κάνει τη ζωή μουσκίδι...

Στην παρούσα ανάρτηση θα γράψω για δύο άντρες που εμπλέκονται στην προσωπική μου ζωή αυτή την περίοδο. Ο πρώτος είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος, πρώην φλερτ μου που τέλειωσε πριν καν αρχίσει, που ενώ τον έχω αφήσει πίσω μου ώρες-ώρες βρίσκει κάποιο τρόπο να μπλεχτεί έμμεσα στο παρόν μου. Μείζονος σημασίας, αλλά έχει τη μοναδική ικανότητα χωρίς να κάνει τίποτα να με βυθίζει σε υπαρξιακές αναζητήσεις. Ο δεύτερος είναι αυτό που θα λέγαμε το ερωτικό παρόν μου, το flirt du jour μου (φλερτ ημέρας, φρέσκο πράμα που λέμε). Είναι φίλος φίλης (τρεχαγυρευόπουλος) που σπουδάζει κι αυτός στην Κομοτηνή (περασμένα μεγαλεία, του καιρού χαλάσματα) και κατόπιν εορτής θυμήθηκε ότι με θέλει. Κι όχι μόνο με θέλει αλλά έπαθε την πλάκα του μαζί μου! Για να συνεννοηθούμε από εδώ και στο εξής θα ονομάζουμε τον παλιό Π. και τον καινούριο Ν. 

Και μια αποφράδα μέρα που έκανα το λάθος να μπω στο "μουτσουνοβιβλίο" (ο νοών νοείτω) βλέπω φωτογραφία του Π. με το νέο αμόρε(το οποίο όμως γνώριζα ήδη ότι υπήρχε και δεν με είχε απασχολήσει το θέμα στο μεταξύ) με τη γνωστή ποζεριά των ζευγαριών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα πατουσάκια τους. Και σκαλώνω. Δε με πείραξε η φωτογραφία με την κοπέλα -έχουν και φωτογραφία προφίλ μαζί- αλλά εκείνα τα πατουσάκια μου έκατσαν στραβά και πνίγηκα. Ίσως επειδή δεν περίμενα να δω τέτοιου είδους φωτογραφία από το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη (κοινώς Π.), τόση ρομαντική οικειότητα με μία σχέση του. Ειλικρινά χάρηκα γι' αυτόν(αποτελεί άλλωστε παρελθόν εδώ και πολύ καιρό), αλλά δεν μπόρεσα παρά να απορήσω τι δεν πάει καλά με μένα. Είχε έρθει ο κόσμος μου πάνω κάτω. Μ' έπιασαν τα υπαρξιακά μου. Άρχισα να αναρωτιέμαι τι κάνω εγώ λάθος. Δε γίνεται όλοι γύρω μου να ζευγαρώνουν, να αρραβωνιάζονται, να παντρεύονται, να γεννοβολούν κι εγώ ακόμη να μην μπορώ να δεσμευτώ. Έχω τελικά commitment issues, δεν εξηγείται αλλιώς. Βασικά, κάτι άλλο συμβαίνει με μένα και το ξέρω καλά. Έχω daddy issues. Κι ακριβώς επειδή έχω αυτή την άσχημη σχέση με τον πατέρα μου το βγάζω και στην προσωπική μου ζωή. Με τραβάει ένας συγκεκριμένος τύπος άντρα -εκείνος που θα με παιδέψει και θα μου κάνει τον δύσκολο- ενώ με απωθούν εκείνοι που μου το δίνουν στο πιάτο. Τώρα που το σκέφτομαι, όμως, τα θέματα με τον πατέρα μου προέκυψαν στα 18 μου, ενώ είχα αρχίσει να υψώνω τείχος νωρίτερα. Φυσικά μπορεί να ήταν απλώς η εφηβεία -είμαι άλλωστε και αντιδραστικός χαρακτήρας.

Στο μεταξύ εγώ μιλάω ήδη διαδικτυακά με τον Ν. Υπάρχει το γενικό "νταραβέρι" που λέμε. Είχα αποφασίσει, λοιπόν, να δώσω μια ευκαιρία στον Ν. Να βγούμε ένα ραντεβού σαν άνθρωποι ρε παιδί μου.. Μπορεί και να μου άρεσε στο τέλος, ποτέ δεν ξέρεις. Και βγαίνω με τον Ν. και το μόνο που σκέφτομαι είναι πατουσάκια! Γιατί αυτός και όχι εγώ; Πατουσάκια, πατουσάκια, πατουσάκια.. Είναι να τρελαίνεσαι! Έδιωξα, όμως τα πατουσάκια απ' το μυαλό μου κι επικεντρώθηκα εκεί. Στη συζήτηση, στο ας το πούμε ραντεβού. Σας πληροφορώ όλο το βράδυ με κοιτούσε στα μάτια, με βλέμμα κουταβιού(τσιρίξτε ελεύθερα). Εμένα, όμως, αντί να με γοητεύει αυτό, με ξενέρωνε, μ' έσκιαζε. Δεν ήξερα αν έπρεπε να γοητευθώ ή να του βάλω να φάει. Αφήστε κιόλας που ενώ μου έβγαζε μια οικειότητα δεν μου έβγαζε το "γρρρ", δεν ξυπνούσε το κτήνος μέσα μου, που λένε. Μάλλον φταίει εκείνο το -κουταβίσιο- βλέμμα, είναι αυτό που μου έμεινε πιο έντονα από εκείνο το βράδυ. Με ξένισε πολύ. Και δώστου να περνάνε πατουσάκια απ' το μυαλό μου. Εν τέλει φεύγουμε απ' την καφετέρια και ΕΓΏ προτείνω να πάμε μια βόλτα(σαν να μην μας έφταναν όλα ο κύριος είναι ΚΑΙ ντροπαλός και για να πάρει μπρος είναι τα ζώα μου αργά). Δηλαδή δεν είχε καν τα κότσια να μου προτείνει να πάμε για ένα ποτό σπίτι του. Αντ' αυτού περπατούσαμε στους δρόμους νυχτιάτικα μες το ψοφόκρυο σαν την άδικη κατάρα. Και κρύωσα και δεν έκανε και τίποτα. Πείτε μου όμως τώρα είμαι παράλογη; Υποτίθεται αυτός είναι που καίγεται από επιθυμία, άρα αυτός πρέπει να κάνει την κίνηση. Προσπαθεί υποτίθεται να με ψήσει εμένα που είμαι demi. Κάνω λάθος;

Λίγο η κούραση, λίγο η απογοήτευση των εξετάσεων, λίγο που περίμενα και να αδιαθετήσω, με ξενέρωσε κιόλας όταν ρώτησε τη φίλη μου γιατί εξαφανίστηκα 2 μέρες(παρόλο που ήξερε ότι εκείνες τις δύο μέρες έδινα) τον γείωσα απότομα. Χωρίς να του πω τίποτα συγκεκριμένο, απλά δεν είχα και πολύ όρεξη να του απαντήσω στα μηνύματα. Και τώρα που αργοπεθαίνω (και μιας που κάθισα επιτέλους στον κώλο μου και ξεκουράστηκα) ένιωσα τύψεις που τον γείωσα έτσι απότομα και μπήκα πάλι στο γνωστό και μη εξαιρετέο "μουτσουνοβιβλίο" να του στείλω τουλάχιστον ότι αργοπεθαίνω και δεν είμαι σε θέση να κάνω συζήτηση. Και βλέπω τώρα τον Ν. τη μια να ανεβάσει συνδέσμους-σπόντες για μένα(εγώ το έχω πει ότι από τα 13 και μετά οι άντρες δεν μεγαλώνουν άλλο, μόνο ψηλώνουν), την άλλη να με ρωτάει αν είμαι καλά γιατί είδε την αρρωστιάρικη φωτογραφία που ανέβασα(παρατίθεται παρακάτω). Εκεί που φτύνει, να γλύφει δηλαδή. Ξενέρα. Χίλιες φορές τα πατουσάκια. Τέλος πάντων, αποφάσισα να φερθώ σαν ανώτερος άνθρωπος και να του δώσω μια τελευταία ευκαιρία γραπτώς να δω που θα πάει το πράγμα και βλέπουμε.

Γυρνάω, λοιπόν, το Σάββατο λίγο ζαβλακωμένη -απ' τη κούραση λέω θα 'ναι- και Κυριακή της Αποκριάς, που είχαμε κανονίσει με την παρέα μου να πάμε Ξάνθη, ανεβάζω λίγο πυρετό και χάνω το καρναβάλι(την προηγούμενη μέρα θεωρούσα ότι το σημαντικότερο μου πρόβλημα σε σχέση με το καρναβάλι ήταν η βροχή). Καθαρά Δευτέρα κρεβατώνομαι για τα καλά. Τώρα εδώ και τρεις μέρες είμαι με αντιβιώσεις, με το φόβο μην μου το γυρίσει σε καμιά ιγμορίτιδα(παίζουν πολύ τα συμπτώματα προς τα εκεί και δεν μ' αρέσει). Βλέπετε στην Κομοτηνή πήγα με ένα μικρό κρυωματάκι που ο παγωμένος και υγρός αέρας της πόλης, σε συνδυασμό με την ταλαιπωρία και τα ξενύχτια μου, επιδείνωσε και το μετέτρεψε σε βαρβάτη ίωση(δεν έφτανε που περπατούσα τζάμπα μες το κρύο με τον άλλον, αρρώστησα κιόλας!). Πονάνε τόσα πολλά μέρη του σώματος μου, που μπορώ να τα απαριθμήσω με σειρά πόνου. Νιώθω σουβλιές στα γόνατα και τη μέση μου λες κι είμαι γριά με ρευματικά. Κάθε φορά που ξαπλώνω αρχίζω να βήχω σαν φυματικός. Η μύτη μου έχει γίνει σαν μελιτζάνα από το φύσα-φύσα. Για να μην σας πω που πήγα να πνιγώ σαν τον Di Caprio στον Τιτανικό με μία απ' τις ρινικές πλύσεις που έκανα! Οι αισθήσεις μου έχουν αρχίσει να χάνονται(η αφή παίζει να είναι η πιο δυνατή μου αίσθηση αυτή τη στιγμή). Το θερμόμετρο το έχω κάνει τσαντάκι. Παίρνω 4ων ειδών διαφορετικά χάπια, συν Depon σε όλες τις μορφές, συν ρινική γέλη. Το τραπεζάκι δίπλα μου μοιάζει με πάρτι Κολομβιανού εμπόρου ναρκωτικών. Φανταστείτε χθες έφαγα οικειοθελώς φιδέ. Φιδέ! Μα φιδέ; Εκείνη ακριβώς ήταν και η παραδοχή της ήττας μου απ' τον ιό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά αδιαθέτησα, τώρα που δεν το ήθελα, στην ώρα μου ακριβώς ποια; εγώ, που ο κύκλος μου είναι πιο ασταθής κι από την ημερομηνία του Πάσχα!

Τώρα έπεσα στο κρεβάτι και μουρμουρίζω "πεθαίνω".

Και διανύουμε μόλις τον 3ο μήνα της χρονιάς!

I'm in Hell..!

UPDATE

Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε, είναι σου λέω πανικός,

ένας μικρός Τιτανικός...

...και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε!

Αφήστε με να κλάψω πάνω απ' το Φορολογικό Δίκαιο αγκαλιά με τα πατατάκια μου!

Στο πρώτο χτύπημα...

Δε σας το έχω πει ποτέ, αλλά μισώ τα τηλέφωνα.

Ναι, είναι ωραίο το τηλεφωνικό κουτσομπολιό, τα sms με το πρόσωπο, τις αναπάντητες που κάποτε σήμαιναν για εμάς "σε σκέφτομαι", το ίντερνετ, το twitter, τα check in στο facebook, τα τραγούδια, τις εικόνες, τις εφαρμογές στο i-phone, τα angry birds...

Αυτό που μισώ όμως πραγματικά είναι όταν χτυπάει ένα βράδυ στα ξαφνικά. Ο ήχος -θαρρείς επίτηδες- βγαίνει πιο βραχνός. Ποτέ δεν είναι για καλό. Μόνο που ακούω το τηλεφώνημα εν τω μέσω της νυκτός ένα κακό προαίσθημα με πλημμυρίζει. Ποτέ δεν πέφτω έξω. Και πάντα έχει τη ίδια κατάληξη. Άσχημα, νέα, κλάματα, φωνές, υστερίες, απειλές, παραλήρημα κι εσύ να προσπαθείς να μαζέψεις τ' ασυμμάζευτα. Ω ναι. Πάντα.

Γι' αυτό κι εγώ μισώ τα τηλέφωνα.

"Ηρέμα χρήσθαι"

Να φροντίζεις, δηλαδή, να μην εκνευρίζεσαι είπε ο Χείλων ο Λακεδαιμόνιος περί το 500 π.Χ.

Εύκολο να το λες κυρ-Χείλε μου, δύσκολο να το κάνεις.. Δηλαδή, εσύ θες να το κάνεις, προσπαθείς πολύ και πάνω που ηρεμείς γαμιέται ο Δίας κι όλο το σύμπαν μαζί για να σπάσουν τα δικά σου τα νεύρα. Όλοι και όλες γύρω σου τραβάνε κάποιο ζόρι, κι όλες οι επίδοξες drama queens παραληρούν. Οκ, δεν είστε εγωίστριες να βάλετε μόνες σας ένα τέλος, αλλά συνέλθετε λίγο. Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. For crying out loud, υπάρχουν και χειρότερα! Για την ακρίβεια υπάρχουν και πολύ χειρότερα.. Αντί να λέτε πάλι καλά που έχουμε την υγειά μας, θέλετε να βάλετε και τέλος στη ζωή σας. Αντί να χαίρεστε που έχετε μια οικογένεια που σας αγαπάει, λέτε πως είστε μόνοι. Αντί να ευχαριστείτε την τύχη σας που υπάρχουν άτομα στη ζωή σας νοιάζονται για εσάς, φωνάζετε πως δεν έχετε τίποτα να στηριχθείτε. Αντί να σκεφτείτε όλους αυτούς που δε θα δουν το επόμενο πρωινό, φωνάζετε πως η ζωή σας τελείωσε εδώ. Ε συγγνώμη, αλλά είστε άξιες της μοίρας σας. Αυτό και τίποτα άλλο. Γιατί κλαίτε και χτυπιέστε και ουρλιάζετε χωρίς να είστε διατεθειμένες να κάνετε τίποτα γι' αυτό; Ναι, κι εγώ έχω περάσει κατάθλιψη -κι είχε κρατήσει 2 χρόνια περίπου- αλλά εν τέλει βρήκα δύναμη. Κι εγώ έπεσα πολλά βράδια για ύπνο ελπίζοντας να μην ξυπνήσω το επόμενο πρωί. Αλλά ούτε μια φορά αποφάσισα να κάνω εγώ η ίδια κάτι τέτοιο. Κι αν η σκέψη πέρασε απ' το μυαλό μου αρκετές φορές, κατευθείαν συλλογίστηκα τον πόνο. Όχι τον δικό μου, των άλλων. Τον πόνο που θα ένιωθαν οι δικοί μου αν βρίσκονταν σε αυτή τη θέση. Απ' την άλλη, τούτες τις σκοτεινές σκέψεις δεν τις έμαθε κανείς, παρά μόνο η νύχτα, στην οποία ψιθύρισα τον πόνο μου. Στο τέλος, όμως, τα κατάφερα. Κι όταν ξέφυγα δεν κοίταξα πίσω. Μα όταν με βάζουν σε αυτή τη διαδικασία, με γυρίζουν εκεί. Σαν deja vu, νιώθω ξανά εκείνο το συναίσθημα. Γιατί; Οκ, δεν είναι όλοι ίδιοι, μα γιατί η δική μου ηρεμία πρέπει να εξαρτάται απ' τη δική σας ευτυχία; Φυσικά δεν θα είμαι χαρούμενη με τον πόνο σας -το αντίθετο μάλιστα- αλλά γιατί πρέπει να είμαι στην τσίτα γιατί θα κάνετε καμιά τρέλα, θα θελήσετε να δώσετε τέλος στη ζωή σας ή θα πάθετε πάλι κανένα εγκεφαλικό; Γιατί; Ναι, είμαι εγωίστρια αυτή τη στιγμή. Γιατί με κάνει έξαλλη να σας ακούω έτσι -πιο πολύ ακόμη κι απ' το ίδιο το γεγονός που σας έφερε σε αυτή την κατάσταση. Γιατί δε μπορεί να είστε ΤΟΣΟ -συγγνώμη για τη λέξη- ηλίθιες. Γιατί χάρη στις δικές σας τρέλες πήγα να πέσω πάλι σε κατάθλιψη το καλοκαίρι. Κι όμως.. Πάλι το ξεπέρασα. Πάλι βρήκα δύναμη μέσα μου. Πάλι σηκώθηκα. Πάλι βρήκα κάτι που μ' έκανε αισιόδοξη ξανά. Πάλι ρε γαμώτο τα κατάφερα. Πάλι. Γιατί δε μπορείτε εσείς; Μη με παρεξηγείτε, δεν μ' εκνευρίζει ο πόνος ή η θλίψη σας -λογικό κι αναμενόμενο- οι βλακείες περί θανάτου, τα τραγικά ξεσπάσματα και τα παιδιάστικα κολλήματα είναι που με φτάνουν σ' αυτό το σημείο. Φτάνω στο σημείο να τα βάζω περισσότερο με τα θύματα μιας κατάστασης, παρά με τους θύτες. Έχω πει πολλές φορές: "Ναι, αυτός φταίει, έχεις κάθε δίκιο να θυμώνεις και να πονάς και να στεναχωριέσαι, αλλά κάνε κάτι γι' αυτό! Αυτός τη δουλειά του κάνει και, βασικά, μαγκιά του που σ' έχει να τρέχεις πίσω του. Κι εν πάσει περιπτώσει, σταμάτα να περιμένεις από άλλους να πάρουν τις πρωτοβουλίες στη δική σου ζωή. Εσύ είσαι το θέμα. Μόνο εσύ. Τι είσαι διατεθειμένη να κάνεις;"
Τίποτα. Σαν να μιλάω σε τοίχο. Μου λες "δε με νοιάζει ο εαυτός μου". Τότε γιατί κάνεις έτσι; Αν δε σε νοιάζει ο εαυτός σου, όπως λες, γιατί σε νοιάζει τι γίνεται στη ζωή σου; Εντάξει, είπαμε ότι αγάπη είναι δυο άνθρωποι που γίνονται ένα -κι έχει δίκιο αυτός που το είπε. Και φυσικά θα θυσιάσεις τον εγωισμό σου, φυσικά θα αφήσεις στην άκρη τον εαυτό σου και θα παλέψεις και θα επιμείνεις και θα πέσεις στα πατώματα για τον άλλο. Αλλά υπάρχει ένα όριο, ένα σημάδι που σου λέει ότι το παράκανες. Δες το και κάνε κάτι γι' αυτό. Και μην περιμένεις απ' τους άλλους. Η λύση στο πρόβλημά σου θα έρθει από σένα. Μέσα σου θα βρεις δύναμη. Εσύ, μόνη σου, θα σταθείς στα πόδια σου. Οι άλλοι φυσικά θα σε στηρίξουν στα βήματα σου, αλλά αν δεν κάνεις εσύ το πρώτο βήμα, το μόνο που θα καταφέρουν θα είναι να σε τραβούν απ' το χέρι κι εσύ να σέρνεσαι στο έδαφος.
Πάρε το χρόνο σου, ψάξε να βρεις τη γαλήνη μέσα σου, αλλά μετά ΣΗΚΩ ΑΠ' ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΠΑΤΩΜΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ! Και μην κοιτάς πίσω. Μόνο μπροστά.
Όσο για μένα, ν' ανησυχήσεις τη μέρα που δε θα βρω τίποτα να αντλήσω δύναμη απ' αυτό. Μέχρι τότε τα καταφέρνω. Πάντα θα σηκώνομαι.

Και να! Απ' το τίποτα γέμισα πάλι σελίδες στο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

"Αν το νερό παίνρνει διαύγεια από την ηρεμία, το μυαλό ακόμη πιο πολύ! Το πνεύμα του σοφού, γαληνεμένο, γίνεται ο καθρέφτης του σύμπαντος, είδωλο ολόκληρης της πλάσης" Ζουαγκτσι

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα...*

Αυτά ήταν 2 κείμενα που έγραψα πριν 2-3 βδομάδες. Τα έβαλα με χρονολογική σειρά για προφανείς λόγους. Εκείνες τις μέρες ήμουν πολύ χάλια, δεν ήθελα να μιλήσω σε κανένα, κι όμως αναγκαζόμουν να μιλώ σε όλους. Είναι ολοφάνερο ότι είχα ψιλοπέσει σε κατάθλιψη. Όχι ότι τώρα είμαι καλά, αλλά ξεχάστηκα κάπως. Γύρισα και στο γραφείο και γέμισα τις άδειες μου ώρες. Ήμουν και πτώμα τα βράδια, οπότε αντί να μεμψιμοιρώ στο μπαλκόνι κοιμόμουν του καλού καιρού. Πέρασα και ρώσικα και μου έφτιαξε λίγο τη διάθεση. Είδα και μερικά πολύ σπλάτερ θρίλερ και έβγαλα τα απωθημένα μου. Γέλασα λίγο και στο τουίτερ. Μαύρισα και λίγο. Αυτό.

Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω, αλλά αυτό που πέρασα εκείνες τις μέρες ήταν πολύ άσχημο. Και το χειρότερο είναι ότι δεν υπήρχε λόγος. Τα προβλήματα των άλλων με έριχναν πιο πολύ απ' τα δικά μου. Βασικά ακόμη με ρίχνουν. Απλά επειδή όπως σας είπα τα νεύρα μου δεν είναι στα καλά τους έχω αρχίσει πλέον να γελώ από θυμό -απ' το να κλαίω καλύτερα βέβαια. Γαλήνη σου 'ρχομαι!

Δε λέω σε καμία περίπτωση ότι είμαι ο πιο ζεν άνθρωπος, αλλά τουλάχιστον είμαι καλύτερα.. Ίσως να έφταιγε και ο ανάδρομος που τα είχα παίξει εκείνη τη βδομάδα. Ίσως και να είναι όλα μες το μυαλό. Απ' την άλλη ίσως και να ξεσπάσει ξανά σε λίγες μέρες. Ποιος ξέρει;

Εγώ το μόνο που ξέρω είναι πως έφτασε ο καιρός ν' αρχίσω να μαζεύω τα κομμάτια μου και να βρω ξανά τον εαυτό μου. Αυτό.

*Στίχος της Κικής Δημουλά

Οι φάσεις της σελήνης

13.07.12

Οι φάσεις της σελήνης

Περνάω φάση...

Τι πραγματικά σημαίνει αυτή η έκφραση; Κάποτε πίστευα ότι όντως περνάω διάφορες φάσεις -σαν ένα ανάδρομο Ερμή. Τον τελευταίο καιρό, όμως, είμαι συνέχεια σ' ένα μπαλκόνι, με καταθλιπτική μουσική να γράφω μανιωδώς για τη μαυρίλα της καθημερινότητας μου -ξαφνικά η “Νάρνια” δεν ακούγεται και τόσο κακή ιδέα. Δεν έχω όρεξη για τίποτα, νιώθω σαν το καλοκαίρι μου να έχει καταστραφεί. Το θέμα είναι ότι πέραν των ήδη γνωστών προβλημάτων -τα μαύρα σύννεφα στο καλοκαίρι μου, που σας είχα αναφέρει εδώ και καιρό- δεν τρέχει κάτι άλλο. Όχι λάθος. Τρέχει. Μια στρατιά ερωτικά απογοητευμένων φίλων στα όρια της κατάθλιψης να παρασύρουν και μένα μαζί. Δεν παραπονιέμαι επειδή μου εξομολογούνται τα προβλήματά τους -προς Θεού! Το αντίθετο, μάλιστα, μ' αρέσει πολύ να βοηθώ τα άτομα που αγαπώ. Το δικό μου πρόβλημα είναι η σκοτεινή μου πλευρά. Αυτή που τόσο επιμελώς κρύβω από τους άλλους, που πασχίζει ν' αναδυθεί στην επιφάνεια, αυτή που αν βγει παραέξω θα με πουν κι εγωίστρια. Ναι, είμαι. Όχι γιατί θέλω, αλλά γιατί δε μπορώ. Γιατί νιώθω ένα τεράστιο βάρος στην ψυχή μου, αμέτρητες μαχαιριές στην καρδιά μου -όταν κάποιος πειράξει τα πρόσωπα που αγαπώ, το θέμα γίνεται προσωπικό- και δάκρυα που δε λένε να κυλήσουν. Κι απ' την άλλη όλα αυτά μετατρέπονται σε νεύρα, θυμό, οργή... Είμαι έξαλλη δίχως λόγο και δε βρίσκω πού να ξεσπάσω. Στιγμές σαν αυτή παρακαλώ για ένα σάκο του μποξ -κυριολεκτικό ή μεταφορικό. Όλα αυτά δεν έχω κάπου να τα πω. Αν τα πω στις φίλες μου θα μου πουν όλα καλά, να ηρεμήσω(θέλω απλά να ξεσπάσω χωρίς κάποιος να μου πει να ηρεμήσω), αν μιλήσω στη μητέρα-Τερέζα δε θα καταλάβει. Εδώ που τα λέμε λογικό. Ούτε εγώ καταλαβαίνω. Και οι στιγμές που με πιάνει αυτό το “δε με χωρά το σπίτι” είναι βράδυ... Πού να πάω; Τι να κάνω; Να βγω σαν την τρελή στις ερημιές να τρέχω; Φοβάμαι κιόλας εδώ βραδιάτικα. Και όλο κλεισμένη σ' ένα σπίτι. Από Δευτέρα, βέβαια, επιστρέφω στο γραφείο, αλλά δεν ξέρω τι θα κάνει αυτό για τα νεύρα μου -σας είπα δεν είναι στα καλά τους. Αλλά και καλό να μου κάνει το γραφείο θα είμαι κλεισμένη σ' ένα σπίτι την υπόλοιπη ημέρα. Κι έγινε ο κόσμος μια σταλιά και πια δε με χωράει. Ώρες-ώρες χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο που άφησα το δίπλωμα για του χρόνου. Θα 'θελα να πάρω τώρα ένα αυτοκίνητο και να οδηγώ, να οδηγώ, να οδηγώ, να οδηγώ... Μόνη μου. Έχω τόσο έντονες τάσεις φυγής που στον ύπνο μου βλέπω συνέχεια ότι οδηγώ -είμαι και Τοξότης, τι να κάνουμε; Το θέμα είναι ότι νιώθω σαν σκόνη στον άνεμο. Ίσως φταίει και ο ανάδρομος μεθαύριο και είναι απλά μια φάση. Ίσως φταίει κι ο καλοκαιρινός έρωτας που δε λέει να εμφανιστεί.

Ποιος ξέρει;

Φάση είναι......Θα περάσει?

The summer that never started...

11.07.12

The summer that never started...

Είναι Ιούλιος. Ένας μήνας πού ήταν άλλοτε γιορτή για μένα. Και να 'μαι. Τώρα. Μόνη στα μέσα του Ιούλη να μην ξέρω τι μου γίνεται.

Νιώθω λες και είμαι σε μια αποβάθρα κι η ζωή είναι τρένα που με προσπερνούν. Άκυρο. Σβήστο αυτό. Είμαι τόσο αδιάφορη που δεν έχω πάει καν στην αποβάθρα. Κι όμως ακούω από μακριά τον αντίλαλο των τρένων που με προσπερνάνε. Και δεν κάνω τίποτα.

Στέκω απλά ακίνητη κι αδιαφορώ.

Αεικίνητη σε μια στιγμή αβάσταχτης ακινησίας. Όπα.. Ξεπήδησε πάλι από μέσα μου εκείνη η μικρή ποιήτρια με τους ακατανόητους στίχους. Κι αλλάζω θέμα ενώ μένω αμετάπειστη στο σκληρό πεζοδρόμιο. Κι αφήνω τα τρένα να περνούν. Αμετάκλητα κι αμετανόητα, σαν ένα πεισματάρικο παιδί. Πώς είναι δυνατόν να με πειράζει η αδιαφορία μου κι όχι οι σιωπές; Ένα δάκρυ στη γωνία του ματιού μου -εκείνη τη δεξιά την άτιμη που δακρύζει όταν βλέπει ταινίες- και ξαφνικά ξυπνώ.

Θυμάστε τι λέγαμε για τις περιόδους που δε νιώθουμε τίποτα; Γι' αυτό το υποσυνείδητο μέτρο προφύλαξης; Για εκείνο το ακατανόητο firewall που αν εγκατασταθεί για τα καλά μπορεί να κάνει και κακό;

Τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να προστατεύω τον εαυτό μου απ' τον πόνο. Ίσως και όχι.

Από την άλλη δεν έχω ούτε την όρεξη ούτε το σθένος να το ψάξω.

Θα δείξει...

C' est la vie.

Προς το παρόν αναγνωρίζω μόνο την αλήθεια του Καζαντζάκη:

«Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος»

Η συνέχεια στις οθόνες σας...

Την τσάντα μου, τα χάπια μου, κι ένα ταξί να φύγω...

Μισώ την εξεταστική του Ιούνη..

Όλα άρχισαν πρόπερσι, που έδωσα την πρώτη μου καλοκαιρινή εξεταστική.. Τα πράγματα μου φάνηκαν για πρώτη φορά σκούρα -τελειώναμε 08 Ιουλίου γαρ. Ζέστη, πολλά ξενύχτια, κουνούπια και μια κολλητή στα πρόθυρα νευρικής κρίσης μια μέρα πριν δώσω ρώσικα συμπλήρωναν το όμορφο παζλ εκείνης της εξεταστικής.. Πέρασε όμως εύκολα και τα πήγα καλά και στα ρώσικα, thank you my dear god!

Πέρσι η δυσκολία κλιμακώθηκε όταν άρχισα να δίνω συνεχόμενα μαθήματα -συγκεκριμένα 2 παιδαγωγικά την ίδια μέρα κι ένα διεθνών σχέσεων την επόμενη. Κόπηκα και στα ρώσικα και φορτώθηκα μια ακόμη χρονιά στην πλάτη μου, έτσι για πλάκα.

Το αληθινό δράμα όμως ήταν φέτος.. 6 μαθήματα σε 4 μέρες ούτε ο Τσακ Νόρις δε δίνει, όχι εμείς! Και τα 5 ήταν του έτους μου, τα 2 κατεύθυνσης. Φυσικά εγώ κατάφερα να δώσω μόνο 2 -παρότι διάβαζα σαν τρελή πρόλαβα να βγάλω μόνο αυτά. Κι ένα κατεύθυνσης που έχασα από μαλακία και ο καθηγητής ακόμη μου απαντάει στο mail. Βλέπετε, έχω μια θεωρία... Οι καθηγητές μαζεύονται όλοι μαζί και πίνουν μπάφους ενώ φτιάχνουν το πρόγραμμα και λένε “γιατί δε βάζουμε όλα τα μαθήματα μαζί να δούμε τι θα γίνει?”

Φυσικά δεν έφτανε μία εφιαλτική εβδομάδα -με ξενύχτια, κούραση κι ένα νεκρό πουλί(μη ρωτάτε)- έπρεπε και η επόμενη να είναι το ίδιο και χειρότερα ΣΚΑΤΑ! Τι έχουν μόνο οι γυναίκες, μια φορά το μήνα, κι αν έχεις χαμηλό αιματοκρίτη σε ρίχνει στα πατώματα? Αυτό. Και μου τέλειωσε κι ο σίδηρος. Κι η φιλενάδα στα πατώματα. Ζαλάδα λες και γεννάω να το πω, πεθαίνω να το πω, έχω βαρέσει ένεση να το πω.. Δεν ξέρω πώς να το πω, αλλά έχασα τη γη κάτω απ' τα πόδια μου. Πρώτη φορά στη ζωή μου είπα σήμερα λιποθυμώ. Και το καλύτερο? Έδινα ρώσικα(ναι τα περσινά) και δεν ήξερα ούτε πώς με λένε απ' τη ζαλάδα. Τι με έσωσε? Η φακές στη λέσχη την επόμενη μέρα -την οποία μέρα την πέρασα μέσα στον καύσωνα της σχολής μου μέχρι τις 9 το βράδυ. Ευτυχώς συνήλθα λίγο με τις φακές αλλιώς θα με χάνατε σας λέω...

Τώρα μου έχει μείνει μόνο ένα μάθημα -362 σελίδες ύλη- και τελειώνω. Δε μπορώ να διαβάσω άλλο, έχω κατεβάσει γενικό. Δε θέλω, δε μπορώ...

Πέμπτη φεύγω και δεν έχω καμία όρεξη.. Όσο είμαι εδώ -μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας- νιώθω σιγουριά. Το καλοκαίρι που έρχεται θα είναι τραγικό, δεν το νιώθω, το ξέρω. Μπορώ να μείνω κολλημένη σε αυτή τη στιγμή? Ή να φύγω μακριά, να τρέξω, να κολυμπήσω, να πετάξω?

Και σαν να μη φτάνουν τα προβλήματά μου, έχω γίνει ο ψυχολόγος των πάντων και μου κλαίγονται όλοι για τα προβλήματά τους ζητώντας μου μια συμβουλή. Δε με πειράζει να δίνω συμβουλές, με πειράζει να με πρήζουν και όταν τους συμβουλεύω να με γράφουν.......εκεί που δεν πιάνει μελάνι! Αυτό το είτε μιλάω σε άνθρωπο, είτε σε ντουβάρι το ένα και τ' αυτό. Και να συνεχίζουν να κλαίγονται σε μένα και να συνεχίζουν να μη μ' ακούνε. Και ξανά απ' την αρχή. Και εκνευρίζομαι και μιλάω έξω απ' τα δόντια. Και τότε γίνομαι η “κακιά” της υπόθεσης. Γιατί άραγε?

Εγώ τώρα να πω “είσαι άξια της μοίρας σου” και να μην το ξανασυζητήσω(βασικά το έκανα ΚΑΙ αυτό..)?

Και όλοι τον τελευταίο καιρό να είναι λες και παίρνουν ναρκωτικά? Να μην την παλεύουν καθόλου όμως. Και να ακούω κάθε λογής μαλακία -και η ανωριμότητα σύννεφο. Άτομα 25 χρονών να κάνουν λες και είναι 5! Δηλαδή καλύτερα να μπλέκουμε με 18χρονα. Τουλάχιστον εκεί ξέρουμε τι παίρνουμε.

Δε μπορώ να γράψω άλλο.. Εκνευρίστηκα!

Μείνετε συντονισμένοι... Ακολουθεί ένα απαίσιο καλοκαίρι...