Στα μηνύματα που δεν στάλθηκαν, έμειναν όσα δεν σου ‘πα..

Γράφει η Παρασκευή Χατζή

Άλλη μια νύχτα που πληκτρολογώ την λέξη καληνύχτα. Ανέκαθεν είχα την ψευδαίσθηση πως αν το διάβαζες θα ήσουν λίγο πιο ήσυχος, θα με σκεφτόσουν λίγο πιο πολύ. Δεν το στέλνω ούτε αυτήν την φορά, έλλειψη θάρρους από μέρους μου. Τα βάζω με εμένα και απόψε. Σκέφτομαι τι θα γινόταν αν το έβλεπες.

Πόσα και πόσα μηνύματα μας δεν στάλθηκαν ποτέ; Λέγαμε έλα μωρέ εντάξει δεν πειράζει και αύριο μέρα είναι. Στερούμε από τον παραλήπτη τον ενθουσιασμό ενίοτε και την χαρά. Καλά καμιά φορά και τα νεύρα. Όταν πρόκειται για κάποιον που μας αρέσει και αυτός δεν έχει την πρέπων συμπεριφορά είναι κι αυτά μέσα στο πρόγραμμα. Όμως σχεδόν κανένας από εμάς δεν σκέφτηκε πως ίσως να μην υπάρξει άλλη ευκαιρία. Και εκεί είναι που την πατάμε.

Μετανιώνω καμιά φορά που δεν σου έστειλα όσες καληνύχτες είχα πληκτρολογήσει, μετανιώνω που χάθηκαν τόσες στιγμές που δεν μπορεί κανένας να μου τις δώσει πίσω. Είναι cliché να γράψω μην αφήνεις για αύριο, ότι μπορείς να κάνεις σήμερα. Δεν με δικαιολογεί. Όταν σκέφτεσαι κάτι να το λες κι όταν σχεδιάζεις κάτι να το κάνεις.

Ο χρόνος τρέχει, δεν θα σε περιμένει για πάντα. Η ζωή κυλάει με ή χωρίς εσένα. Διάλεξε στρατόπεδο λοιπόν, αν θες να είσαι με τους κομπάρσους μείνε εκεί. Εάν όμως θες να είσαι ο πρωταγωνιστής στην ζωή σου, δράσε. Άσε στην άκρη τις ντροπές, τα πρέπει, τα όχι δεν μπορώ. Γιατί ο ποιητής το είπε πριν από εμένα, μια αστραπή η ζωή μας, μα προλαβαίνουμε.

Πηγή: loveletters.gr

Είναι επικίνδυνα ερωτεύσιμη η μοναξιά..

Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου

Πόσα βράδια ξόδεψες στην σκέψη της; Και πόσα αλλά την νοσταλγούσες; Όσο και να το κρύβεις πάντα θα διψάς για αγάπη. Μια λέξη με αντίθεση δύναμης, η μια της πλευρά σου ζεσταίνει την καρδιά, την γεμίζει φως και σου αφήνει ένα όμορφο άρωμα στο χαμόγελο σου. Και η άλλη σε καταριέται να αγαπήσεις την μοναξιά.

Την ερωτεύεσαι, βυθίζεσαι μέσα της και δυστυχώς ή ευτυχώς σου μαθαίνει πολλά. Όταν γνωρίσεις την μοναξιά ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν θέλεις να φύγεις μακριά της. Όμως η συμφιλίωση μαζί της σου δίνει μια γεύση δύναμης. Στην αρχή σου μοιάζουν όλα σκοτεινά, γεμίζει η καρδιά σου με ερωτήσεις και οι απαντήσεις κυλάνε μέσα από τα μάτια σου. Μετά όταν αρχίζει να σου μιλάει βλέπεις τις πληγές σου να ηρεμούν.

Βλέπεις καλύτερα τον εαυτό σου, τον κόσμο. Αρχίζεις να αναγνωρίσεις τις προθέσεις των ανθρώπων γύρω σου, γιατί έρχονται, γιατί φεύγουν, γιατί μένουν. Μαθαίνεις να αγαπάς τον εαυτό σου περισσότερο, δεν προσαρμόζεσαι εύκολα σε κάτι που δεν λαχτάρας. Οι άνθρωποι θέλουν μέτρημα, όχι δικαιολογίες. Μέσα στην μοναξιά σου να μην ξεχνάς να τους μετράς και να φεύγεις αθόρυβα από άτομα με μηδενικούς συντελεστές.

Η αλήθεια είναι πως μόλις αντιληφθείς ότι ελάχιστοι θα έκαναν όσα θα έκανες εσύ γι’ αυτούς, αλλάζουν τα πλάνα σου. Αλλιώς βολεύονται μέσα στην προσαρμοστικότητα σου και ξανά πάμε από την αρχή. Η μοναξιά σου μαθαίνει να διακρίνεις την δύναμη μέσα σου που δεν μετρά εξαρτήσεις αλλά επιλογές.

Τόσο ίδιες και τόσο διαφορετικές. Σαν κύκλος που ποτέ δεν κλείνει. Η αγάπη σε ταξιδεύει στα ουράνια, σε ενώνει με μια αγκαλιά στο πιο βαθύ σου χτυποκάρδι, όμως η μοναξιά σε μαθαίνει να πετάς, να μετράς την ουσία την αγκαλιάς που ένιωσες. Δυο παράλληλοι δρόμοι που πάντα θα ενώνονται. Τώρα πια δεν τις ξεχωρίζω, μου αρκεί να βλέπω τον εαυτό μου μέσα τους ζωντανό και αληθινό.

Αν δεν γνωρίσεις την μοναξιά πώς θα νιώσεις την αγάπη και αν δεν νιώσεις την αγάπη πως θα μετρηθείς στην μοναξιά; Αν δεν αντέξεις τον εαυτό σου στα δύσκολα πώς να βιώσεις τα αληθινά σου να ξυπνάνε. Όσο πιο βαθιά μέσα σου ταξιδεύεις, βλέπεις πως και οι δυο γίνονται σύμμαχοι σου σε μια ζωή γεμάτη γνησιότητα. Και πίστεψέ με δεν αξίζει να έχεις μια ζωή χωρίς να περάσεις μέσα από το βάλτο της ψυχής σου, αλλιώς παραμένεις ζωντανός νεκρός…

Πηγή: loveletters.gr

τελευταίο τσιγάρο

Το τελευταίο τσιγάρο το χαρίζω σε σένα

5-6 τζούρες νικοτίνης…

Εκεί μέσα σε έπνιξα κι έθαψα τα ατέλειωτα βράδια μας. Στο τελευταίο τσιγάρο που κάπνισα μπροστά σου, βλέποντας σε να μαζεύεις βαλίτσες κι αναμνήσεις. Επάνω στο σταυροπόδι μου διέψευσα την εικόνα της αδυναμίας μου να βρίσκομαι μακριά σου και τη μετέτρεψα σε άσχημη ζωγραφιά απέχθειας και μετάνοιας. Στο τελευταίο μου τσιγάρο που η μυρωδιά του κάλυψε το άρωμα που συνεχώς με έσερνε από πίσω σου. Ένας πυκνός καπνός θόλωσε όλες τις στιγμές μας και μέσα σε δευτερόλεπτα ανέτρεψε ολόκληρους μήνες ευτυχισμένης συνύπαρξης.

Λίγες μόνο ρουφηξιές καπνού μου θύμισαν το σκληρό ναρκωτικό που γευόμουν καθημερινά πλάι σου. Επέλεξα να ζήσω τη στιγμή της αποχώρησής σου από κοντά από το να τρέξω μακριά, στον εαυτό μου. Για να μάθω την πραγματική αλήθεια σου. Να καταλάβω πόσο μπορεί να κρατήσει ένα μεθύσι έρωτα. Πόσο γαλάζιο ουρανού μπορεί να παρασύρει στο διάβα του μία σταγόνα αίμα από δάκρυ ενός άνδρα που αγαπάει.

Και κάθομαι και συγκρίνω το πρώτο μας τσιγάρο με κείνο το τελευταίο. Βάζω δίπλα δίπλα το βραδύκαυστο με αυτό το βιαστικό. Το απολαυστικό με τούτο εδώ το δυσκολόπιοτο.

Επιτέλους, τελείωσε κι αυτό όπως έσβησες κι εσύ.

Δεν τσαλακώθηκες μέσα σε στρογγυλό τασάκι. Μα κάτι δυνατό που υπήρχε μέσα μου κατάφερες κι έσπασε σα γυαλί και ράγισε σε βάθος την ψυχή μου.

Σου χαρίζω την τελευταία μου εικόνα.

Το τελευταίο μου τσιγάρο κοντά σου.

Άλλωστε, πάντα μου έλεγες πως σε γοητεύει ο τρόπος που το κρατώ.

Αντώνης Πουλινάκης

Πηγή: Μεταξύ μας

Babis we love you, blue eyes you suck

Μου έβαλε όρο, αν θέλω σπιτικό μαζί του, να διώξω το γατάκι μου

O άνθρωπός μου, Μυρτούλα, πριν γίνει άνθρωπός μου, είχε μια πολύ κακή σχέση με τα ζώα και ειδικά με τα γατιά. Να σου δώσω να καταλάβεις, όταν βγήκαμε date πρώτη φορά σε ρομαντικό εστιατόριο downtown και πλησίασε το τραπέζι μας ένα ασπρόμαυρο γατσούνι να χαϊδευτεί, μόνο που δεν έκανε μήνυση στον υπεύθυνο του καταστήματος ο καλός μου. Πάρα πολύ κακή εντύπωση για πρώτη φορά. Μετά, όμως, λίγο η ευγένειά του, λίγο οι εξηγήσεις του για κάτι τραυματικές εμπειρίες με σκυλιά, λίγο τα μάτια του τα μπλε τα τσακίρικα, με έριξε. Κάπου ένα χρόνο μαζί, όλα ωραία και ελπιδοφόρα, βρήκα κι ένα κακορίζικο γατάκι (που σήμερα είναι ο μέγας και τρανός Μπάμπης) και του το κοτσάρισα σπίτι (οπότε τι να κάνει, σπίτι μου είναι, το ανέχεται), φτάσαμε όμως στο σημείο εκείνο της σχέσης που συζητάμε τη συγκατοίκηση. Έβαλε όρο λοιπόν ο κύριος, αν θέλω σπιτικό μαζί του, να στείλω τον Μπάμπη στην ευχή του Θεού. Και σε ρωτάω, Μυρτώ μου, πώς να διώξω τον γάτο μου που τον αγαπώ σαν αδερφάκι; Πώς να αποχωριστώ τα χουρχουρίσματα, τα πατουσάκια, τα νιαουρητά του; Από την άλλη μεριά, όμως, πώς να κλωτσήσω την πρώτη ευκαιρία μου να ζήσω με αυτόν που αγαπώ; Νιάου

Η ΜΥΡΤΩ ΓΡΑΦΕΙ:

Εγώ λέω να δώσετε μια κλωτσιά στον ίδιο. Έτσι αρχίζουν αυτά τα άτομα. Πρώτα θα διώξεις το γατί, μετά να μην έρχονται σπίτι οι φίλοι σου, μετά θα διώξεις τους φίλους, μετά θα τσεκάρει τα μηνύματα στο κινητό και μια μέρα θα ξυπνήσετε Τζούλια Ρόμπερτς στις Νύχτες με τον εχθρό μου. Σόρι, ο άνθρωπος δεν είναι στα συγκαλά του. Να ήταν ο Μπάμπης κανένα ροτβάιλερ να πεις, οκ, δείχνω λίγη κατανόηση, κάθομαι να του εξηγήσω ότι δεν θα τον φάει. Εδώ μιλάμε για ένα γατάκι. Αν και δεν συνηθίζω να δίνω κάθετες απαντήσεις, κακομοίρα μου έτσι και μάθω ότι διώξατε τον Μπάμπη, θα στέλνω κάθε βράδυ εφιάλτες με γατιά που κλαίνε σπαρακτικά.

Υ.Γ. 1 Αν έχει τραυματικές εμπειρίες με σκυλιά, να κόψει τα σκυλάδικα.

Υ.Γ. 2 Όπως καταλαβαίνετε, αντί να στήνει ένα σπιτικό με ηλιαχτίδες και αισιοδοξία, πάει να το κάνει Γιούρογκρουπ με τον εαυτό του σε ρόλο Σόιμπλε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Και δεν πρόκειται για το γατί, πρόκειται για τον χαρακτήρα του τον εγωκεντρικό που νομίζει ότι μπορεί να παίζει τέτοια παιχνίδια εξουσίας λες και σας κάνει τη χάρη να συμβιώσει μαζί σας, λες και καίγεστε εσείς ενώ εκείνος είναι κουλ.

Υ.Γ. 3 Κι εμείς πλανευτήκαμε από γαλάζια μάτια που δεν την πολυπάλευαν με τα ζώα. Αλλά τουλάχιστον έβγαζε τον σκασμό.

Υ.Γ. 4 Babis we love you, blue eyes you suck.

Πηγή: athensvoice.gr

Μου έχεις τάξει μια εκδρομή

Γράφει η Χ. 

Μάτια που δε βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται. Έτσι είχα ακούσει. Το είχα πιστέψει, δεν μπορώ να πω. Ήμουν σίγουρη ότι αν έφευγα μακριά σου θα ξεχνούσα. Θα σε ελευθέρωνα από τα αόρατα δεσμά και θα άνοιγα κι εγώ τα φτερά μου. Το πίστευα στ’ αλήθεια, μέχρι που κατάλαβα ότι δεν είχα ιδέα πόσο θα μου έλειπες.

Οι μέρες περνούσαν. Ο χρόνος, ποταμός που κυλούσε ορμητικά, μα η μορφή σου σταθερά κολλημένη, εκεί. Κρυμμένη σε μια μικρή γωνία του μυαλού, να μου υπενθυμίζει την ύπαρξή σου. Τρία χρόνια μετράω την απουσία σου και δεν υπάρχει σκέψη που να μην τη σφραγίσει δάκρυ και αναπάντητα ερωτήματα.

Μελόδραμα σίγουρα κι από τα μεγάλα μάλιστα. Αν μη τι άλλο, όμως, τάσσομαι κατά! Πιο πολύ με νοσταλγία μοιάζει. Ένας κύκλος που δε συνάντησε ποτέ την άκρη του απέναντι. Με ένα βεβιασμένο αντίο προσπάθησα να εμποδίσω τα συναισθήματά μου. Δεν ήξερα όμως πως όσο εγώ τα εμπόδιζα, τόσο εκείνα γίνονταν χείμαρρος έτοιμος να ξεχειλίσει. Λάθος μου, το αναγνωρίζω! Εσύ; Αναγνωρίζεις άραγε έστω κι ένα σου λάθος;

Λάθος λοιπόν, που έγινε απωθημένο. Σαν τα παλιά λεωφορεία που στέκονται ακίνητα στους παλιούς σταθμούς με μια αίγλη να αιωρείται γιατί κάποτε φιλοξένησαν τόσα σώματα κι ιστορίες. Κι Εσύ δεν ξέρεις τίποτα. Δε σε άφησα ποτέ να μάθεις. Σφράγισα την καρδιά μου και την έντυσα αδιάφορη για να σε ξεγελάσει. Το πέτυχα, μα απέτυχα συνάμα εκείνη την ώρα ακριβώς. Πλέον έχω έναν μόνιμο κόμπο που σφίγγει κάθε φορά που σε φαντάζομαι, έναν λυγμό έτοιμο να ξεσπάσει στη θύμησή σου. Εκείνο που πονάει περισσότερο όμως, ξέρεις ποιο είναι; Είναι το αναθεματισμένο «τι θα γινόταν αν…» που δεν πρόλαβα να ζήσω. Νόμιζα με προστάτευα από σένα, μα κανείς δεν ευτύχισε στη γυάλα του, παρά μόνο τα χρυσόψαρα.

Όσα σεντόνια κι αν προσπαθήσουν να με φιλοξενήσουν, να με βγάλουν από σένα, δε θα τα καταφέρουν. Θα σε βρουν απέναντί τους. Θα πάρουν τη μορφή σου. Μόνο έτσι θα βρουν ανταπόκριση. Κι αν το καταφέρουν θα είναι παροδικό. Ξέρεις, μάλλον κάτι δικό σου θα είδα πάνω τους και θέλησα να ξεκλέψω λίγη από τη χαμένη ευτυχία. Έτσι γίνεται πάντα, όσα δεν έζησες με τα χέρια που λαχταρούσες, μάταια τα ψάχνεις σε άλλες αγκαλιές. Μα ξέρεις τι μένει; Ένας κόμπος στο λαιμό και μετά το τίποτα. Όπως και να χει, εγώ πάντα θα σε περιμένω. «Μαζί θα καταλήξουμε, να το θυμάσαι.» είχες πει κι ακόμα να φανείς. Όχι τίποτ’ άλλο, μου ‘χεις τάξει μια Δρακόλιμνη, δεν το ξεχνώ!

Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

Πηγή: Pillowfights

Σου γράφω σχετικά με εκείνο το κρύο βράδυ του Δεκεμβρίου...

H συγκλονιστική επιστολή μιας γυναίκας στον άντρα που προσπάθησε να τη βιάσει

«Σου γράφω σχετικά με εκείνο το κρύο βράδυ του Δεκεμβρίου, σχεδόν έναν χρόνο μετά, αφότου προσπάθησες να με βιάσεις, γιατί είναι η πρώτη φορά που έχω αισθανθεί αρκετά δυνατή, ώστε να εκφραστώ στο χαρτί. Σου γράφω διότι σήμερα το απόγευμα συναντηθήκαμε και πάλι, μόνο που το περιβάλλον δεν ήταν ακριβώς το ίδιο. Τα χέρια σου ήταν δεμένα πίσω από την πλάτη και όχι ιδρωμένα να αρπάζουν το σώμα μου. Τα μάτια σου ήταν στραμμένα στο πάτωμα, και δεν με κοιτούσαν λαίμαργα, μερικές ίντσες μακριά από το πρόσωπό μου. Ήμασταν στο ίδιο δωμάτιο, μόνο που αυτή τη φορά ήταν η επιλογή μου και όχι δική σου. Αυτή τη φορά, δεν κατάφερες να μπλοκάρεις την πόρτα με ένα πυροσβεστήρα και να με θέσεις υπό κράτηση παρά τη θέλησή μου. Αυτή τη φορά, η πόρτα έκλεισε πίσω σου, από μια ένοπλη αξιωματικό της αστυνομίας, και βρέθηκες να κοιτάζεις τρεις δικαστές μπροστά σου και τον δικηγόρο στα αριστερά μου. Σου γράφω αυτό το γράμμα γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν θα το διαβάσεις, γιατί είσαι έτοιμος να περάσεις ένα σημαντικό μέρος της ενήλικης ζωής σου, όπως έχεις ήδη κάνει για τους τελευταίους δέκα μήνες, στη φυλακή. Αλλά, εγώ πρέπει να το γράψω, για τους άνδρες όπως εσύ και για τις γυναίκες σαν εμένα, αλλά πάνω απ' όλα, για τη δική μου χειραφέτηση. 

Σου γράφω προκειμένου να υπάρχει κάπως γραπτά η βαρύτητα αυτού που έκανες, προκειμένου να δώσω σάρκα και οστά σ' αυτή την ιστορία, να εξηγήσω τις επιλογές που σε οδήγησαν σ' αυτή την "νεανική βλακεία". Τα γράφω όλα αυτά σ' εσένα, για να μπορούν τόσο οι άλλοι όσο και εγώ, να μπορούμε να ανατρέξουμε στην ασχήμια που πηγάζει από αυτή τη σελίδα. Τα γράφω γιατί είμαι κουρασμένη, είμαι εξοντωμένη από ιστορίες σαν κι αυτή. Γιατί θέλω και εγώ και όλοι να καταλάβουμε πώς και γιατί, εμείς, ως κοινωνία συνεχίζουμε να παλεύουμε με τη δηλητηριώδη και βίαιη πραγματικότητα του βιασμού, με τη βαρύτητα της σεξουαλικής κακοποίησης, με την περιπλοκότητα του μισογυνισμού, με το βάρος της πατριαρχίας που συνεχίζει υποβαθμίζει τον ρόλο του βιαστή και να κατηγορεί τις γυναίκες, που παγιδεύονται μέσα στο ίδιο τους το σώμα. Θέλω αυτό εδώ να το διαβάσουν άντρες και να νιώσουν τόσο άρρωστοι, όσο οι γυναίκες που κατάφεραν να τα βγάλουν πέρα μετά από τέτοιες εμπειρίες. Γράφω γιατί θέλω να αλλάξω αυτό που συμβαίνει. Επιμένω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί. 

Εσύ, λοιπόν, σήμερα βρέθηκες "αντιμέτωπος" με διάφορους ψυχαναλυτικούς όρους, βγαλμένους κυριολεκτικά από το υπογάστριο του νόμου. Από τα προβλήματα της βρεφικής ηλικίας και τις ναρκισσιστικές διαταραχές της προσωπικότητας μέχρι την έλλειψη της πατρικής φιγούρας και την απουσία μίας σταθερής δουλειάς ή μίας αξιοπρεπούς μόρφωσης, όλα χρησιμοποιήθηκαν για να στηρίξουν την απόλυτη ανεπάρκεια σου να κατανοήσεις τη σοβαρότητα της πράξης σου, να καταλάβεις τη σαφή διαφορά ανάμεσα στη συναίνεση και την ανυπαρξία της. 

Ειλικρινά, καθόλου δεν ενδιαφέρομαι να αναζητήσω τις λεπτομέρειες της θλιβερής ζωής σου για να βρω δικαιολογίες για έναν άντρα -εσένα- που σήμερα προσπάθησες να πείσεις τρεις δικαστές, ότι παρά το γεγονός ότι άκουσες τις λέξεις "σταμάτα", "βοήθεια" και "όχι", ωστόσο προτίμησες να συνεχίσεις, με τη δικαιολογία ότι δεν κατάλαβες τι έλεγα, γιατί δεν γνώριζες αγγλικά. 

Ακόμη και όταν σηκώθηκα όρθια μέσα στο δικαστήριο και μίλησα σε άπταιστα γαλλικά, όλοι κατάλαβαν ότι ήξερα να πω τις ίδιες λέξεις στα γαλλικά, και παρά το ότι τις είπα, σου μίλησα, θεώρησες προτιμότερο να με κολλήσεις κυριολεκτικά στον τοίχο. Προσπάθησες να με κακοποιήσεις, να υποτιμήσεις τη σεξουαλικότητα μου, να με κλείσεις σε ένα κλουβί λες και ήμουν ζώο, αλλά δεν μπορείς να υποτιμήσεις τη νοημοσύνη μου, την αξιοπρέπειά μου ή το θάρρος μου να σου μιλήσω σε μια γλώσσα που δεν ήταν η μητρική μου, σε μια χώρα που δεν ήταν η πατρίδα μου και σ' ένα δικαστήριο που δεν βρισκόταν εντός των δικών μου συνόρων, να σε εγκαλέσω για τα αδύναμα ψεύδη σου και την άθλια συμπεριφορά σου να παριστάνεις ότι αυτό που έκανες δεν συνέβη ποτέ. 

Είπες πως ό,τι έγινε, διήρκεσε μόνο λίγα λεπτά, όχι ότι με κλείδωσες σε ένα δωμάτιο για 20 λεπτά ενώ προσπαθούσες δια της βίας να μου βγάλεις τα ρούχα, πίεζες το σώμα και το κεφάλι μου σ' έναν νιπτήρα, προσπαθώντας να με βιάσεις. Είπες ότι βρέθηκες από πάνω μου όταν έπεσα στο πάτωμα, επειδή γλίστρησα πάνω στο ποτό μου που χύθηκε από το ποτήρι. Όχι ότι προσπαθούσα να σε σπρώξω από πάνω μου, ενώ με είχες ρίξει στρίβοντας τα πόδια μου και προσπαθώντας να μου επιβληθείς με το σωματικό σου βάρος και τη μυική σου δύναμη. Είπες ότι δεν με άκουσες να ουρλιάζω και να κλαίω, ενώ έσκιζες το φόρεμα μου και με είχες αφήσει γυμνή, εκεί δίπλα στον νιπτήρα, εκτεθειμένη, ευάλωτη, είπες ότι απλώς με άγγιξες κανά δυο φορές στο στήθος, δεν είπες, όμως, ότι σταμάτησες, μόνο όταν συνειδητοποίησες ότι είχα περίοδο και δεν είχε καταφέρει, όσα προσπαθούσες με τα βρωμόχερα σου ακριβώς επειδή ανακάλυψες το ταμπόν. Είπες ότι σταμάτησες τότε. Και οι δύο ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Γιατί δεν ήταν δική σου η απόφαση να σταματήσεις. Ήμουν εγώ που πάλευα μέχρι το τέλος. Με κοίταζες στα μάτια, όταν μου είπες ότι δεν δίνεις δεκάρα για το ότι προσπαθώ να αντισταθώ. Ήσουν εσύ που με το χοντρόχερο σου τραβούσες το στήθος μου, ενώ προσπαθούσες να με βιάσεις, ήσουν εσύ που τραβούσες με βία τα πόδια μου για να ανοίξουν. Ήσουν εσύ που ενώ κλωτσούσα, έφτυνα και έκλαιγα, με είχες αρπάξει και είχες καταφέρει να προξενήσεις πόνο σε κάθε σημείο του σώματος μου. Ήσουν εσύ που με καμία δύναμη, σε όλο το σύμπαν, δεν θα σου είχα πει ποτέ ΝΑΙ, δεν θα είχα συναινέσει σε κάτι τέτοιο μαζί σου. Αυτό που πραγματικά σε σταμάτησε από το να με βιάσεις, αλλά σε ώθησε να με δείρεις τόσο βάναυσα, ήταν αυτό ακριβώς που με έσωσε: η σεξουαλικότητα μου. Τι απίστευτο, το γεγονός ότι με έσωσε αυτό που συμβολίζει τη γυναικεία γονιμότητα, αυτό που υπό άλλες συνθήκες αφυπνίζει τα ανδρικά ένστικτα. 

Αυτό που έκανα σήμερα δεν ήταν εύκολο. Ο δικηγόρος μου, μου είπε ότι δεν χρειαζόταν να είμαι παρούσα σε όλο αυτό. Αλλά ήμουν. Ήθελα να σταθώ εκεί και να απαντήσω σε οτιδήποτε θα με ρωτούσαν οι δικαστές. Στάθηκα εκεί με όλη τη δύναμη που είχα μέσα μου, παρακινημένη από μία τρελή οργή, οργή απέναντι στα ψέματα σου, απέναντι στην άρνηση σου να παραδεχθείς αυτό που έκανες. Βρέθηκα μπροστά στο μικρόφωνο, αρνήθηκα να με βοηθήσει διερμηνέας και είπα όσα είχα να σου πω, δυνατά και με θάρρος, σε μία κατάμεστη αίθουσα, στη γλώσσα που εσύ ισχυρίστηκες ότι δεν γνώριζα και δεν μπορούσες να καταλάβεις τι σου έλεγα. 

Εκείνη τη στιγμή, μιλούσα για κάθε γυναίκα στον κόσμο που έχει υποφέρει στα χέρια ανδρών που σου μοιάζουν. Μιλούσα για κάθε γυναίκα που επιστρέφει το βράδυ στο σπίτι της με τα κλειδιά της στα χέρια, για κάθε γυναίκα που αναγκάζεται να αλλάξει βαγόνι, επειδή κάποιος δεν μένει απλώς στην οπτική επαφή. Για κάθε γυναίκα που ακόμη και στην ενήλικη ζωή της αναγκάζεται να στείλει στους γονείς της ένα μήνυμα ότι είναι καλά μετά από κάθε νύχτα διασκέδασης. Για κάθε γυναίκα που αισθάνεται ντροπή για τη σεξουαλικότητα της, όταν περνάει μπροστά από μία παρέα αντρών. Για κάθε γυναίκα που ακόμη θυμάται το τέλος της παιδικής της ηλικίας από τον τρόπο που άλλαξε το βλέμμα των ανδρών απέναντι της. Για κάθε γυναίκα που έχει ακούσει να τη λένε πόρνη, αλήτισσα ή σκύλα επειδή απέρριψε τέτοιου είδους προτάσεις. Για κάθε γυναίκα που ένιωσε ανάξια, χρησιμοποιημένη, κρινόμενη επειδή αναγκάστηκε να ανεχθεί πάνω της, στο ίδιο της το κορμί, κάποιον που, λόγω δύναμης, της επέβαλε τον εαυτό του. Για κάθε γυναίκα που αναγκάζεται να καταπιεί κάθε σεξιστικό αστείο, με την παρότρυνση ότι πρέπει να... χαλαρώσει λίγο. Για κάθε γυναίκα που πρέπει να αναρωτηθεί ξανά και ξανά πριν βγει από το σπίτι της, αν αυτό που φοράει είναι πολύ προκλητικό, για να μην ακούσει ποτέ ότι πήγαινε γυρεύοντας»... 

Πηγή: www.lifo.gr

Πηγή: Fallen Angels

To know us better

EDITORIAL

Όπως προανέφερα στην πρώτη ανάρτηση του ανανεωμένου μου ιστολογίου, έχουν αλλάξει πολλά κατά το χρονικό διάστημα της διαδικτυακής απουσίας μου. Ξεκινώντας από το ίδιο το πρόβλημα του χεριού μου, που στάθηκε αφορμή -και ακόμη στέκεται- να μείνω μακριά από τη συγγραφή, και φτάνοντας στις νέες πόρτες που ανοίχτηκαν μπροστά μου, κάθε μου βήμα δημιουργούσε ένα νέο "εγώ" που παλαιότερα δεν υπήρχε.  Οι συνθήκες με μεταμόρφωσαν σε αυτό που είμαι σήμερα. Ανακάλυψα ότι είμαι πολλά πράγματα, σκέψεις, συναισθήματα, τα οποία δεν περίμενα ότι θα είμαι, και ότι πλέον δεν είμαι πολλά που ήμουνα.

Θεώρησα, λοιπόν, θεμιτό να γνωριστούμε και πάλι από την αρχή. Φυσικά ένα παιχνίδι ερωτήσεων ήταν η πρώτη μου ιδέα. Με μια γρήγορη αναζήτηση στο Tumblr βρήκα ένα παιχνίδι γνωριμίας 36 ερωτήσεων. Μία σειρά ερωτήσεων που αν και δεν έχω απαντήσει στο παρελθόν, οι απαντήσεις μου, ωστόσο, ίσως φωτίσουν μια νέα πλευρά του εαυτού μου. Μια πλευρά που ίσως να μην υπήρχε καν τέσσερα χρόνια πριν...

35 +1 Important Questions

1. Given the choice of anyone in the world, whom would you want as a dinner guest?
( Έχεις την επιλογή να προσκαλέσεις για δείπνο οποιονδήποτε στον κόσμο. Ποιος θα είναι ο καλεσμένος σου; )

Μία δύσκολη επιλογή, καθότι περνούν από μπροστά μου αμέτρητα ονόματα συγγραφέων, καλλιτεχνών και επιστημόνων, με τους οποίους θα ήθελα να συζητήσω για το έργο και τις ανακαλύψεις τους. Ιστορικές φιγούρες, οι οποίες θα ήθελα να μου αφηγηθούν τις διάσημες πράξεις τους. Πώς οδηγήθηκαν σε αυτές και ποια τα κίνητρά τους.
Θεωρώ ότι αν έπρεπε να διαλέξω ένα μόνο άτομο, και ας το κάνω λίγο πιο ρεαλιστικό περιορίζοντας τις επιλογές μου σε ζωντανούς μόνο ανθρώπους, θα διάλεγα τη συγγραφέα που με τις λέξεις της έδωσε χρώμα στην παιδική μου ηλικία, τη συγγραφέα του Harry Potter, J.K. Rowling. Να συζητήσουμε για την έμπνευση πίσω από τον μικρό ήρωα που μάγεψε ολόκληρο τον πλανήτη, για τα πρώτα χρόνια της συγγραφής και την πρώτη δόξα, για το πώς μία σειρά βιβλίων άλλαξε ολόκληρη τη ζωή της.

2. Would you like to be famous? In what way? 

( Θα ήθελες να γίνεις διάσημος/η; Με ποιον τρόπο; )

Αν και η δόξα δεν είναι αυτοσκοπός, θα ήθελα, ίσως, να γίνω διάσημη για τις λέξεις μου. Να γνωρίσω τη δόξα ως συγγραφέας, και οι ιστορίες μου να σημαδέψουν τις ζωές ανθρώπων ανά τον κόσμο.

3. Before making a telephone call, do you ever rehearse what you are going to say? Why? 

( Προβάρεις τα λόγια σου πριν πάρεις κάποιον τηλέφωνο; Γιατί; )

Λόγω της δουλειάς μου, τα τηλεφωνήματα καταλαμβάνουν σημαντικό κομμάτι της ημέρας μου, ενώ πολύ σημαντική είναι η άμεση ανταπόκριση στις επικοινωνιακές ανάγκες αυτών, με αποτέλεσμα η ρουτίνα να υπερνικά τυχόν αγχώδεις διαταραχές. Αναμφίβολα, όμως, έχω βρει τον εαυτό μου να προβάρει τα λόγια μου πριν από κάποιο τηλεφώνημα που με αγχώνει, είτε επειδή η έκβασή του είναι πολύ σημαντική για εμένα είτε γιατί βρίσκομαι εν μέσω μιας δύσκολης κατάστασης και πρέπει εγώ να "βγάλω το φίδι από την τρύπα".

4. What would constitute a “perfect” day for you? 

( Τι συνιστά μια "τέλεια" μέρα για σένα; )

Καμία μέρα δεν ξέρουμε ότι είναι τέλεια, μέχρι να γίνει ανάμνηση...

5. When did you last sing to yourself? To someone else? 

( Πότε τραγούδησες τελευταία φορά στον εαυτό σου; Σε κάποιον άλλο; )

Στον εαυτό μου τραγουδώ κάθε μέρα, ειδικά αν κάνω δουλειές στο σπίτι.
Δυστυχώς για τους άλλους (που έπρεπε να υπομείνουν αυτό το μαρτύριο), τελευταία φορά που τραγούδησα σε κάποιον ήταν στη δουλειά, όποτε έπαιζε κάτι καλό στο ραδιόφωνο.

6. If you were able to live to the age of 90 and retain either the mind or body of a 30-year-old for the last 60 years of your life, which would you want? 

( Αν σου δινόταν η ικανότητα να ζήσεις μέχρι τα 90 διατηρώντας είτε το μυαλό είτε το κορμί 30χρονου για τα τελευταία 60 χρόνια της ζωής σου, τι θα διάλεγες; )

Θα διάλεγα το κορμί, γιατί το μυαλό μου μεγαλώνοντας θα αποκτούσε είτε τη σοφία αιωνόβιου γέροντα, είτε γεροντική άνοια, οπότε εγώ μια χαρά θα περνούσα - ασ' τον τρελό στην τρέλα του.

7. Do you have a secret hunch about how you will die? 

( Έχεις κάποιο κρυφό προαίσθημα για το πώς θα πεθάνεις; )

Για κάποιο λόγο πάντοτε πίστευα ότι θα φύγω με ένα "συγκεκριμένο τρόπο". Και, όχι, δεν είναι από φυσικά αίτια.

8. Name three things you and your partner appear to have in common. 

( Απαρίθμησε τρία πράγματα που εσύ και ο σύντροφός σου έχετε κοινά. )

Καταρχήν, δεν έχω σύντροφο.-

9. For what in your life do you feel most grateful? 

( Για ποιο πράγμα είσαι περισσότερο ευγνώμων σχετικά με τη ζωή σου; )

Για τις ανέλπιστες ευκαιρίες που μου δόθηκαν, να ζήσω εμπειρίες που δεν περίμενα ποτέ ότι θα ζούσα.

10. If you could change anything about the way you were raised, what would it be? 

( Αν μπορούσες να αλλάξεις οτιδήποτε στον τρόπο που μεγάλωσες, τι θα ήταν αυτό; )

Η παιδική ηλικία είναι μία από αυτές τις αναμνήσεις, που όταν τις κοιτάς από μακριά, όλα σου φαίνονται όμορφα. Από τη μία, φοβάμαι ότι αν άλλαζα έστω ένα από τα βήματά μου, ίσως να μην έφτανα ποτέ εδώ που είμαι σήμερα. Από την άλλη, η ωριμότητα μου επέτρεψε να καταλάβω ότι κάποια από τα "παράπονα" μου, ίσως και να έγιναν για δικό μου καλό.

11. Take four minutes and tell your partner your life story in as much detail as possible. 

(Μέσα σε 4 λεπτά διηγήσου στο σύντροφό σου την ιστορία της ζωής σου όσο πιο λεπτομερώς γίνεται)

" Μια φορά κι έναν καιρό, γεννήθηκε η Λίζα. Και από εκείνη την ημέρα, γαμήθηκε ο Δίας. "

12. If you could wake up tomorrow having gained any one quality or ability, what would it be? 

( Αν μπορούσες ξυπνήσεις αύριο έχοντας αποκτήσει μία ιδιότητα ή ικανότητα, ποια θα ήθελες να είναι αυτή; )

Υπερφυσική: να μπορώ να διακτινιστώ σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη (ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες).
Ρεαλιστική: μάλλον θα σχετιζόταν η επιθυμία μου με κάτι καλλιτεχνικό, όπως η ικανότητα να ζωγραφίζω καλά ή να τραγουδώ ή ίσως να παίζω κάποιο μουσικό όργανο.

13. If a crystal ball could tell you the truth about yourself, your life, the future or anything else, what would you want to know? 

( Αν μία κρυστάλλινη σφαίρα μπορούσε να σου αποκαλύψει την αλήθεια για τον εαυτό σου, το μέλλον ή οτιδήποτε άλλο, τι θα ήθελες να μάθεις; )

Νομίζω ότι θα επέλεγα να μάθω κάτι παρελθοντικό. Όπως τα μυστικά που έχουν κρατήσει από εμένα ή τα ψέματα που μπορεί να μου έχουν πει.

14. Is there something that you’ve dreamed of doing for a long time? Why haven’t you done it? 

( Υπάρχει κάτι που ονειρεύεσαι εδώ και καιρό να κάνεις; Γιατί δεν το έκανες; )

Πέρα από ταξίδια που δεν πραγματοποιήθηκαν ακόμη, η σκέψη μου ταξιδεύει σε στόχους ακαδημαϊκούς. Τα επιπλέον πτυχία που δεν απέκτησα κι εκείνο το μεταπτυχιακό που δεν έκανα ποτέ... Ο λόγος είναι απλός και όλως διόλου πεζός. Όταν δεν είχα δουλειά, δεν είχα χρήματα. Τώρα που οικονομικά μπορώ, δεν έχω χρόνο λόγω δουλειάς.

15. What is the greatest accomplishment of your life? 

( Ποιο είναι το σπουδαιότερο επίτευγμα της ζωής σου; )

Ειλικρινά... Δεν ξέρω. Θα έλεγα το πτυχίο μου. Νομίζω.
Θα ήθελα να μην είναι και το μόνο.

16. What do you value most in a friendship? 

( Τι εκτιμάς περισσότερο σε μία φιλία; )

Την έμπρακτη υποστήριξη. Το φίλο που πριν καν ζητήσεις τη βοήθειά του είναι ήδη εκεί, έτοιμος να σε πιάσει πριν πέσεις (και έχει φέρει μαζί και το φτυάρι του, σε περίπτωση που πρόκειται να εξαφανίσετε κάποιο πτώμα).

17. What is your most treasured memory? 

( Ποια είναι η πολυτιμότερη ανάμνηση σου; )

Από τη μνήμη μου περνούν καρέ καρέ στιγμιότυπα της παιδικής μου ηλικία, που αποσπασματικά και αλλοπρόσαλλα συνθέτουν το ομορφότερο κολλάζ άδολης ευτυχίας.

18. What is your most terrible memory? 

( Ποια είναι η πιο απαίσια ανάμνηση σου; )

Η απώλεια της γιαγιάς μου.
Ο χρόνος σταμάτησε τη στιγμή που το έμαθα, και σαν δοχείο γυάλινο που πέφτει στο ψυχρό πάτωμα, άδειασα και θρυμματίστηκα.

19. If you knew that in one year you would die suddenly, would you change anything about the way you are now living? Why? 

( Αν ήξερες ότι θα πεθάνεις ξαφνικά σε ένα χρόνο από τώρα, θα άλλαζες κάτι στον τρόπο που τώρα ζεις; Γιατί; )

Αν ήξερα πέραν πάσης αμφιβολίας ότι σε ένα χρόνο θα πεθάνω, είτε απρόοπτα, είτε πολεμώντας μία τρομερή ασθένεια, θα επέλεγα να ζήσω τη ζωή στο έπακρο, χωρίς να με ενδιαφέρουν οι συνέπειες. Θα άφηνα τη δουλειά μου και αντ' αυτού θα έκανα το γύρο του κόσμου. Θα διασκέδαζα, θα ξόδευα, χωρίς να με νοιάζουν οι συνέπειες. Δε θα με ένοιαζε γιατί δε θα τα έπαιρνα στον τάφο. Θα ζούσα όπως ζητά η μποέμισσα ψυχή μου, σπάζοντας τα όρια του κομφορμισμού που μου επιβάλλονται από την κοινωνία. Και λίγο πριν το θάνατό μου, θα οργάνωνα το μεγαλύτερο πάρτι αποχαιρετισμού που θα μπορούσα να σκεφτώ. Θα αποχαιρετούσα τη ζωή κάνοντας κρότο.

20. What does friendship mean to you? 

( Τι σημαίνει για σένα φιλία; )

Οικογένεια. Μια οικογένεια που φτιάχνεις εσύ για τον εαυτό σου.

21. What roles do love and affection play in your life? 

( Τι ρόλο παίζουν η αγάπη και η στοργή στη ζωή σου; )

"Δίνεις, δεν δίνεσαι."

22. Alternate sharing something you consider a positive characteristic of your partner. Share a total of five items. 

( Μοιραστείτε, εναλλάξ, πέντε στοιχεία που θεωρείτε ότι χαρακτηρίζουν θετικά το σύντροφό σας. )

Καθότι δε βρίσκομαι σε σχέση, θα προσπαθήσω να απαντήσω αυτή την ερώτηση λαμβάνοντας υπόψη το χαρακτήρα του τελευταίου ανθρώπου με τον οποίο μοιράστηκα "κάτι". Για τις ανάγκες της ερώτησης, θα απαντήσω γράφοντας σε δεύτερο πρόσωπο, σαν να τα έλεγα σε εκείνον.

1. Ξέρεις να φέρεσαι. Δεν με έφερες ποτέ σε δύσκολη θέση.
2. Είσαι διακριτικός.
3. Είσαι ειλικρινής. (ελπίζω να μη διαψευστώ)
4. Με το δικό σου μοναδικό τρόπο, είσαι περιποιητικός
5. Παρόλο που γκρινιάζεις, έχεις πάθος γι' αυτό που κάνεις, και φαίνεται.

23. How close and warm is your family? Do you feel your childhood was happier than most other people’s? 

( Πόσο δεμένη και ζεστή είναι η οικογένειά σου; Θεωρείς ότι η παιδική σου ηλικία ήταν περισσότερο ευτυχισμένη από άλλους; )

Έχω ένα σόι...αυτό που λέμε "γαμώ το σόι μου".
Πέρα από την πλάκα, παρόλο που ήμασταν μια μικρή οικογένεια, ή έστω η καρδιά αυτής ήταν μικρή, καθώς το σόι απαριθμεί πολλά μέλη τα οποία δε γνωρίζω αλλά και που δε θέλω να γνωρίζω, τα άτομα που αποτελούσαν τον πυρήνα αυτού του κατασκευάσματος, το οποίο αποκαλώ οικογένεια, ήμασταν δεμένοι. Δυστυχώς, δύο από τα βασικά μέλη αυτής της οικογένειας έχουν πια φύγει, με ότι αυτό συνεπάγεται στις μεταξύ μας ισορροπίες...
Δεν ξέρω αν ήμουν περισσότερο ευτυχισμένη από άλλα παιδιά, ξέρω όμως ότι αναπολώ την παιδική μου ηλικία και νιώθω θαλπωρή να περιβάλλει τούτες τις αναμνήσεις.

24. How do you feel about your relationship with your mother? 

( Πώς νιώθεις για τη σχέση σου με τη μητέρα σου; )

Με τη μητέρα μου έχω έναν πολύ ιδιαίτερο δεσμό, τον οποίο χρειάζομαι ώρες και άπειρες σελίδες για να περιγράψω. Είναι ο σημαντικότερος, ίσως, άνθρωπος στη ζωή μου.

25. Make three true “we” statements each. For instance, “We are both in this room feeling ... “ 

( Παραθέστε ο καθένας τρεις αληθινές δηλώσεις σε α' πληθυντικό πρόσωπο. Για παράδειγμα "Εμείς οι δύο σε αυτό το δωμάτιο νιώθουμε... )

Επειδή το μόνο "εμείς" τόσο στο δωμάτιο, όσο και στην παρούσα φάση της ζωής μου, είμαστε εγώ και ο γάτος μου, θα γράψω για τον τετράποδο φίλο μου.

1. Εμείς σε αυτό το δωμάτιο κρυώνουμε κι έχουμε πάρει αγκαλιά τη σόμπα.
2. Εμείς φάγαμε σαν βόδια σήμερα. (κινέζικο takeaway, fuck yeah)
3. Εμείς μαζί δεν κάνουμε και χώρια δε μπορούμε.

26. Complete this sentence: “I wish I had someone with whom I could share ...” 

( Συμπλήρωσε την παρακάτω φράση "Εύχομαι να είχα κάποιον με τον οποίο θα μπορούσα να μοιραστώ ... " )

Εύχομαι να είχα κάποιον με τον οποίο θα μπορούσα να μοιραστώ ... το χάος που επικρατεί μέσα στο κεφάλι μου.
Χωρίς φόβο, χωρίς υπεκφυγές. Ξέροντας ότι θα το αποδεχτεί πλήρως και θα με αγκαλιάσει προσπαθώντας να μου γιατρέψει τις πληγές.

27. If you were going to become a close friend with your partner, please share what would be important for him or her to know. 

( Εάν επρόκειτο να γίνεις φίλος κοντινός του συντρόφου σου, μοιράσου εκείνο το οποίο θα ήταν πολύ σημαντικό να ξέρει εκείνος/εκείνη. )

Επιλέγω ξανά το άτομο στο οποίο απηύθυνα τα λόγια μου στην ερώτηση 22.

Το πρώτο εκείνο βράδυ που ήρθα να σε βρω, μετά από όσα μου είχαν συμβεί εκείνο το μήνα, ήρθα χωρίς προσδοκίες, χωρίς να ξέρω καν τι ήθελα, ελπίζοντας απλά να τριτώσει το κακό ή να γίνει κάτι καλό, για αλλαγή. Και έγιναν και τα δυο, το ίδιο βράδυ.

28. Tell your partner what you like about them; be very honest this time, saying things that you might not say to someone you’ve just met. 

( Πες στο σύντροφό σου τι σου αρέσει σε αυτόν. Να είσαι πολύ ειλικρινής αυτή τη φορά, λέγοντας του πράγματα που ίσως να μην έλεγες σε κάποιον που μόλις γνώρισες. )

Ας απευθυνθώ ξανά σε εκείνον, τώρα που πήρα φόρα.

Δε μου φέρθηκες ποτέ σαν κάφρος..

29. Share with your partner an embarrassing moment in your life. 

( Μοιράσου με το σύντροφό σου μια ντροπιαστική στιγμή στη ζωή σου. )

Εκείνη που ζήσαμε παρέα.

30. When did you last cry in front of another person? By yourself? 

( Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκλαψες μπροστά σε κάποιον άλλο; Μόνη σου; )

Δυστυχώς, λόγω της πρόσφατης απώλειας του παππού μου, πριν από δύο μήνες είδαν πολλοί φίλοι και συγγενείς τα δάκρυά μου. Μόνη μου... Ακόμα και τη στιγμή αυτή, καθώς γράφω αυτές τις λέξεις, ασυναίσθητα δακρύζω.

31. Tell your partner something that you like about them already. 

( Πες στο σύντροφο σου κάτι που σου αρέσει σε εκείνον. )

Επειδή το έχουμε κουράσει λίγο με το σύντροφο και χαρίσματα του, θα είμαι ωμή:
Κάνει καλό σεξ. Αυτό.

32. What, if anything, is too serious to be joked about? 

( Τι -αν υπάρχει κάτι- παραείναι σοβαρό για να αστειευτεί κανείς με αυτό;)

Γενικά είμαι λάτρης του black humor. Και σε πολλές περιπτώσεις και εγώ η ίδια επιλέγω να ξορκίσω το κακό με το χιούμορ. Θεωρώ ότι είναι περισσότερο ο τρόπος του αστείου και η πρόθεση, που κάνει ένα θέμα κατάλληλο ή μη για αστεϊσμούς. Δεν είναι τυχαίο ότι κάποια από τα καλύτερα αστεία έχουν ειπωθεί σε κηδείες. That being said, σίγουρα δε γελώ με ανέκδοτα που τραμπουκίζουν και γελοιοποιούν άτομα με αναπηρίες ή κάποιου είδους νοητική υστέρηση.

33. If you were to die this evening with no opportunity to communicate with anyone, what would you most regret not having told someone? Why haven’t you told them yet? 

( Αν ήταν να πεθάνεις απόψε, δίχως να σου δοθεί η ευκαιρία να επικοινωνήσεις με κανέναν, τι θα μετάνιωνες από όσα δεν είπες σε κάποιον; Τι δεν τους έχεις πει ακόμη; )

Παρόλο που όλοι έχουμε ένα καυτό συρτάρι με τα ανείπωτα που μας στοιχειώνουν, δεν ξέρω κατά πόσο θα το μετάνιωνα εάν δεν τα έλεγα. Η πείρα μου έχει διδάξει ότι τα ανείπωτα καλώς παραμένουν ως έχουν.

Ίσως να μετάνιωνα που έφυγα δίχως να μάθω να λέω πιο συχνά το σ'αγαπώ στα δικά μου άτομα.

34. Your house, containing everything you own, catches fire. After saving your loved ones and pets, you have time to safely make a final dash to save any one item. What would it be? Why?

(Το σπίτι σου, μέσα στο οποίο βρίσκονται όλα σου τα υπάρχοντα, πιάνει φωτιά. Έχοντας ήδη σώσει τους αγαπημένους σου και τα κατοικίδια σου, έχεις χρόνο να κάνεις με ασφάλεια μια τελευταία εξόρμηση για να σώσεις ένα μόνο αντικείμενο. Ποιο θα ήταν αυτό; Γιατί; )

Τα χειρόγραφά μου. Γιατί είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου που δε θα μπορέσω να ανακτήσω ποτέ ξανά.

35. Of all the people in your family, whose death would you find most disturbing? Why? 

( Από όλα τα άτομα στην οικογένειά σου, ποιου ο θάνατος θα σε συνέτριβε; Γιατί; )

Της μητέρας μου. Είναι το στήριγμα μου, τα πάντα μου. Χωρίς εκείνη θα αλλάξει ο κόσμος γύρω μου, κι εγώ θα πρέπει να τον περπατήσω μόνη, χωρίς την ασφάλεια στην αγκαλιά της μαμάς, χωρίς το μητρικό χάδι.

36. Share a personal problem and ask your partner’s advice on how he or she might handle it. Also, ask your partner to reflect back to you how you seem to be feeling about the problem you have chosen. What bridges are you happy you burned?

( Ποιες γέφυρες χαίρεσαι που απέκοψες; )

Καθώς η τελευταία ερώτηση που υπήρχε ήδη, δε μπορούσε να απαντηθεί (προδιέθετε και αυτή ένα κακομοίρη σύντροφο για να απαντηθεί), την αντικατέστησα με μία άλλη, κατά τη γνώμη μου πιο βαθιά και ουσιώδη.

Η γέφυρα που έκοψα, γκρέμισα ή έκαψα ολοσχερώς είναι αυτή που οδηγεί στον πατέρα μου. Μια απόφαση που έλαβα συνειδητά, καθώς η επικοινωνία μαζί του με έφθειρε. Για το θέμα έχω μιλήσει πιο αναλυτικά σε παλαιότερη ανάρτηση, σε μια εξομολόγηση από καρδιάς, συνεπώς δεν υπάρχει νόημα να ανασκαλεύουμε τις σκάλες. Δεν ξέρω αν χαίρομαι που "έκαψα αυτή τη γέφυρα", ξέρω όμως ότι δεν μετανιώνω και νιώθω στα βάθη της ψυχής μου ότι αυτή ήταν η σωστή απόφαση.

Πηγή:tumblr.com

Εξομολογήσεις Αγνώστων XI

Φορούσα αυτά τα ρούχα…

**Προειδοποίηση περιεχομένου για αναφορά σε βιασμό.**

Το κείμενο αυτό εμφανίστηκε αρχικά ως ανάρτηση στη facebook σελίδα του οργανισμού Unite Women.

Φορούσα αυτά τα ρούχα σήμερα όταν πήγα σε ένα σούπερ μάρκετ κι έκανα ένα μωρό να χαμογελάσει. Φορούσα αυτά τα ρούχα σήμερα όταν γέλασα δυνατά και τραγούδησα στο αυτοκίνητο με την οικογένειά μου και γέμισα το σώμα μου με φαγητό για να είναι υγιές.

Φορούσα αυτά τα ρούχα σήμερα όταν πήγα σε ένα σούπερ μάρκετ και άκουσα μια γυναίκα να λέει στη νεαρή κόρη της (η οποία με έδειχνε και γελούσε) πως θα πάθω αυτό που μου αξίζει. Φορούσα αυτά τα ρούχα σήμερα όταν μια γυναίκα είπε σε έναν άντρα πως προκαλούσα το λάθος είδος προσοχής και πως προκαλούσα κάποιον να μου την πέσει. Φορούσα αυτά τα ρούχα σήμερα όταν ο ίδιος άντρας κοιτούσε με λαγνεία και συμφώνησε με την γυναίκα που του μιλούσε, λέγοντας πως, ναι, όντως προκαλούσα να μου επιτεθεί κάποιος.

Δεν φορούσα αυτά τα ρούχα όταν με βίασαν. Φορούσα μια XXL μπλούζα με κουκούλα και μια φόρμα της μαμάς μου, πράγμα που σοκάρισε τη φίλη μου που της εκμυστηρεύτηκα τι μου συνέβη και η οποία με ρώτησε αυτό που είχε μάθει πως έπρεπε να ρωτήσει: «Τι φορούσες;».

Αισθάνομαι πραγματικά πολύ άσχημα για το κοριτσάκι στο σούπερ μάρκετ που η μαμά της της μάθαινε πως της αξίζει να της επιτεθούν αν φοράει ρούχα που την κάνουν να αισθάνονται άνετα για τη θερμοκρασία έξω -που ήταν άνω των 30 βαθμών. Αν φοράει ρούχα που να βολεύουν κάποιον τραυματισμό, όπως ο δικός μου για τον οποίον έπρεπε να φοράω νάρθηκα και μια μπότα που δεν μου επέτρεπε να φορέσω μακρύ παντελόνι. Ή και για το ίδιο της το σώμα που είναι δικό της και μπορεί να βάζει πάνω του ό,τι γουστάρει.

Αισθάνομαι άσχημα και για τον άντρα που με κοίταζε από πάνω μέχρι κάτω σαν να ήμουν μπριζόλα σε προσφορά και ήθελε να με αγοράσει -και που μετά μπορούσε να μιλήσει σε μια άγνωστη για τη βίαιη επίθεση που μου άξιζε. Αισθάνομαι άσχημα και για τη γυναίκα με τα υπέροχα μαλλιά που αισθάνεται πως είναι οκ να εκφράζεται έτσι αλλά που μου απαγορεύει να εκφραστώ εγώ.

Το καλοκαίρι είναι εδώ. Έξω κάνει ζέστη. Έχω έναν τραυματισμένο αστράγαλο κι έναν σφιχτό νάρθηκα που πρέπει να φοράω στο ένα πόδι. Δεν θα ντυθώ άβολα για να προστατεύσω αγνώστους που τόσο εύκολα προσβάλλονται από ένα κομμάτι δέρμα που κάθονται και κάνουν εικασίες για τον επόμενο βιασμό μου.

Σταμάτα να ενισχύεις το slut shaming και μέσα από αυτό την κουλτούρα του βιασμού. Σταμάτα να ενισχύεις το slut shaming και μέσα από αυτό μια κουλτούρα ανασφάλειας, ντροπής και κακής εικόνας του σώματος που μπορεί να προκαλέσουν πολύ σκοτεινά προβλήματα που είναι δύσκολο να ξεπεραστούν.

Το σώμα μου είναι δικό μου και το αγαπώ. Είναι το σπίτι μου και ζω μέσα του, με το οποίο κάποια μέρα μπορεί να κάνω μια οικογένεια, με το οποίο τρέχω και χορεύω, το οποίο κρατάει τα δυνατά πνευμόνια που χρησιμοποιώ για να τραγουδάω. Αρνούμαι να ντρέπομαι για το σώμα μου για κανέναν λόγο. Ειδικά αν ο λόγος είναι αυτή η κουλτούρα που θεοποιεί το σεξ και τιμωρεί όσες το κάνουν, που προωθεί το να είσαι σέξι αλλά κηρύττει πως όταν τα κορίτσια είναι σέξι προκαλούν επιθέσεις, η κουλτούρα που έχει μάθει στους ανθρώπους πως το στομάχι μου είναι αμαρτία.

Σας παρακαλώ να σκεφτείτε πολύ καλά αυτό το καλοκαίρι πριν πείτε οτιδήποτε σε οποιαδήποτε σχετικά με το τι ρούχα έχει επιλέξει να φορέσει. Σκεφτείτε ξανά πριν πείτε πως ένα κορίτσι αξίζει να το βιάσουν επειδή φοράει σορτς. Σταματήστε τις σκέψεις αυτές. Παρακαλώ να είστε ευγενικοί και απαλοί και γεμάτοι αγάπη, ξοδέψτε τον χρόνο σας σε πραγματικά προβλήματα. Τα πόδια μου και το στομάχι μου δεν είναι πραγματικά προβλήματα.

Πηγή: Καμένα Σουτιέν

Εξομολογήσεις Αγνώστων X

ημερολόγια ενός κοινωνιοπαθή

Παρασκευή βράδυ και αντί να μαι έξω.. αφού έριξα τα απαραίτητα άκυρα, έκανα ένα ντουζ, έβαλα lagavulin, έστριψα ένα craven γλυκόριζα και άρχισα να διαβάζω εξομολογήσεις. Έφτασα μέχρι τη σελίδα 48. Ποιον κορόιδευα; δεν είχα ανάγκη να διαβάσω, να μιλήσω είχα ανάγκη.και ποιον να πάρεις τηλέφωνο 3 το βράδυ όταν σε κυνηγάνε οι δαίμονες σου; Τι να πεις και σε ποιον όταν πάντα πλασάρεις το προφίλ του "ξέρω τι κάνω-ξέρω τι θέλω-αυτός είμαι, ταχω βρει με την πάρτη μου, και σε όποιον αρέσω"; 

Στα 22, μπορεί και 23, κατάλαβα ότι σημασία δεν έχει τι είσαι, αλλά τι κάνεις τους άλλους να πιστεύουν ότι είσαι. Έχτισα έναν 2ο εαυτό. Τον ανακάλυψα απ' την αρχή. Έκρυψα βαθιά τον ευαίσθητο, ευγενικό και καλοπροαίρετο geek (τότε δεν ήταν τις μόδας) και αποφάσισα να κερδίζω. Αποφάσισα να μοιάσω σε αυτούς που έβλεπα και νίκαγαν. Και κέρδιζαν πάντα. Και την δουλειά και το κορίτσι και τον θαυμασμό και φθόνο στις φιλίες τους. Αυτούς που "τα χουν όλα". 

Άλλαξα παρέες, δοκίμασα πολλά, εντρύφησα στην ψυχολογία του υπέρμετρου ναρκισσισμού και εγωισμού. Στην ψυχολογία της μπλόφας. Έδειχνα πάντα πολύ περισσότερα απ' όσα ήμουν, πόνταρα πάντα πολύ περισσότερα απ' όσα ήμουν διατεθειμένος να χάσω. Δούλευε. Ο φοβισμένος καρπαζοεισπράκτορας είχε μεταμορφωθεί σε υπέρμετρα cool τύπο. Γέλαγα και το ζούσα πιστεύοντας ότι είναι ένα παραμύθι, ότι πόσο να ναι 1-2-3 χρόνια; Πόσο να αντέξει η μπλόφα θα σκάσει. Αποκλείεται να είναι τόσο ηλίθιοι και να το χάφτουν σκεφτόμουν. Κάτι θα με προδώσει. Μια λεπτομέρεια θα κάνω λάθος και θα αποκαλυφθεί το ανθρωπάκι πίσω απ' τη μάσκα. 

Τα χρόνια πέρναγαν όμως και κανείς δεν έπαιρνε χαμπάρι. Αντίθετα τροφοδοτούσαν ακόμη περισσότερο το εγώ μου. Έφτασα πλέον να μην πιστεύω ότι το ζω. Γυναίκες στα πόδια μου, κέντρο της οποιασδήποτε παρέας χωρίς να το επιδιώκω και μια διαρκής αίσθηση ότι περιβάλλομαι από ηλίθιους οι οποίοι είναι τελείως ανίκανοι να καταλάβουν ότι όλο αυτό είναι μια ψευδαίσθηση, μια εικόνα, ένα παραμύθι. Μπορούσα να πείσω μια γυναίκα ότι είναι απόλυτα λογικό να μου είναι αυτή πιστή και εγώ να ξενοπηδάω. Και να το δέχεται. Αυτή η εξουσία πάνω στους ανθρώπους ήταν μεθυστική. 

Πρόδωσα τους πάντες. Πολλές παράλληλες σχέσεις, έφαγα γκόμενες φίλων που δεν το μάθανε ποτέ ή που το μπάλωσα αριστοτεχνικά, από ένα σημείο και μετά ήταν παιχνίδι. Θα μπορούσα να πουλήσω αυτή την τόσο τρελή δικαιολογία; Θα μπορούσα να τους πείσω να κάνουν αυτό που θέλω, αλλά σαν να είναι δική τους επιθυμία; Ήταν απίστευτο. Λέγοντας ένα κάρο μαλακίες με στόμφο μπορούσα να ξεγλιστρήσω απ' τα πάντα. Για κάποια χρόνια ένιωθα σαν ροκ-σταρ. Μπορούσα να έχω ό,τι θέλω, όταν το ήθελα. Και αυτό με έκανε να καβαλάω το καλάμι ακόμη περισσότερο. Ακόμη και αυτούς που δεν με πήγαιναν μπορούσα να τους χειραγωγήσω, βρίσκοντας τις αδυναμίες τους, παίζοντας με τους φόβους και τα κόμπλεξ τους. Έγινα ειδήμονας στα κόμπλεξ που κουβαλάνε οι άλλοι, κουβαλώντας εγώ ο ίδιος τα περισσότερα. Και το χειρότερο είναι, ότι απολάμβανα την ειρωνεία του όλου πράγματος. 

Χρωστάω πολλές συγγνώμες. Σε πολλές γυναίκες και σε αρκετούς άντρες. Αλλά δεν μπορώ να τις πω. Χειραγωγώ ανθρώπους όλη μου τη ζωή. Δε μπορώ να λειτουργήσω διαφορετικά. Μου είναι αδύνατο να αγαπήσω φιλικά ή ερωτικά χωρίς να χειραγωγήσω, δεν ξέρω πως και γιατί συμβαίνει αυτό. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ, νιώθω πάντα τον φόβο της προδοσίας, ίσως επειδή σκέφτομαι πως θα αντιδρούσα εγώ αν είχα απέναντι μου ένα μαλάκα σαν και μένα. 

Προσπαθώ να αλλάξω. Προσπαθώ να το βουλώνω περισσότερο για να μην επιδρά αυτή η περίεργη "γοητεία" μου στους άλλους όταν ανοίγω το στόμα μου. Προσπαθώ να είμαι σχετικά απαθής και να μην ανακατεύομαι, γιατί όταν ανακατεύομαι έστω και κατά λάθος τους ωθώ πάντα εκεί που θέλω. Προσπαθώ να καταλάβω αν νιώθω ποτέ κάτι, έστω κάτι, ειλικρινά ή αν όλα είναι ένα θέατρο μες στο μυαλό μου. Και αυτή η εξομολόγηση, απλά ένας ανώδυνος τρόπος να διασκεδάσω τις τύψεις μου. 

Πηγή: www.lifo.gr

Εξομολογήσεις Αγνώστων IX

Με λένε Ηρωίνη

Κάποιοι με φωνάζουν ”πρέζα” ή ”άσπρη” ή ”ζουζού” ή κάποιοι άλλοι ”παραμύθα” , ακόμα και ”Βασίλισσα” με έχουν πει!! 

Έχω πολλά παρατσούκλια άλλα δεν έχει καμία σημασία. Έτσι και αλλιώς το αποτέλεσμα μου είναι πάντα το ίδιο... 

Είμαι πολύ διάσημο ναρκωτικό σε όλο τον κόσμο. 

Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να προφέρουν το όνομα μου, με γνωρίζουν όλοι. Όλο και κάποιο φίλο τους ή συγγενή τους ή γνωστό τους έχω πάρει μαζί μου στο θάνατο. 

Έχω σκοτώσει εκατομμύρια ανθρώπους και δεν υπολογίζω τίποτα και κανέναν, ούτε άντρες, ούτε γυναίκες, ούτε νέους, ούτε γέρους, ούτε φτωχούς ή πλούσιους. 

Όποιος με πλησιάσει τον ”παίρνω” μαζί μου σε ένα ταξίδι με έναν και μόνο προορισμό τον ”θάνατο”. Αυτός είναι εξάλλου ο σκοπός μου, να σκοτώσω όσο πιο πολλούς μπορώ και μέχρι τώρα τα καταφέρνω μια χαρά, άλλωστε έχω βοήθεια, έχω σύμμαχο τον φόβο να μάθουν ποια είμαι, την άγνοια που έχει ο κόσμος για εμένα. 

Βλέπεις συνήθως ο κόσμος αναγκάζεται να με γνωρίσει τις περισσότερες φορές αφού έχω κάνει ήδη την δουλειά μου και όχι πριν. Κάνεις δεν πιστεύει ότι θα του χτυπήσω την πόρτα και θα αρρωστήσω τα παιδιά του και εκεί ακριβώς εγώ ύπουλα πατάω και όσο ο κόσμος δεν μαθαίνει για έμενα τόσο πιο εύκολα πηγαίνω κοντά τους! 

Μου αρέσει να σε παίρνω από το χέρι σε μικρή ηλικία και να σε γνωρίζω στους φίλους και συνεργάτες μου, στα άλλα τα ναρκωτικά και εσύ αργά ή γρήγορα να έρχεσαι στην αγκαλιά μου, αφού σε ετοιμάσουν για έμενα. 

Μόλις με δοκιμάσεις γινόμαστε οι καλύτεροι φίλοι, σου παίρνω όλο τον πόνο που σου προκαλούν τα συναισθήματα και η πραγματικότητα της ζωής, που είναι τόσο σκληρή, έρχομαι σαν βάλσαμο στην ψυχή σου, σε κάνω να αισθάνεσαι ανίκανος όταν είσαι μακριά μου και βασιλιά όταν είσαι κοντά μου. 

Σε παρασέρνω μαζί μου και δεν φοβάσαι τίποτα, σου κάνω παρέα συνέχεια και είναι πολύ εύκολο να σε κάνω να πιστέψεις ότι φταίει το σύστημα, το κράτος, ή η οικογένεια σου. Έτσι δεν είναι? 

Μέχρι να καταλάβεις τι γίνεται και που έχεις μπλέξει, μέχρι τα πρώτα ίχνη στέρησης εμφανιστούν, όλα είναι μαγικά. Ζεις σε ένα κόσμο ονειρικά πλασμένο και σιγά σιγά έχεις γίνει ολοκληρωτικά δικός μου, τώρα μου ανήκεις, τώρα θα με γνωρίσεις πραγματικά, τώρα χωρίς εμένα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. 

Δεν μπορείς ούτε να φας, ούτε να κοιμηθείς, ούτε να δουλέψεις. Δεν μπορείς να κάνεις έρωτα, να ονειρευτείς, ούτε να κουνηθείς. Τώρα καταλαβαίνεις ότι με έχεις παντρευτεί και είναι πολύ δύσκολο να με χωρίσεις. 

Δεν θα σε αφήσω να φύγεις, έχουμε πορεία μαζί, τώρα θα κάνεις ότι σου πω για να με βάλεις στο σώμα, στις φλέβες, στη μύτη σου. 

Βλέπεις είμαι πάρα πολύ ακριβή, δεν ζητάω μόνο τα χρήματα σου! 

Αυτά που θέλω από εσένα είναι και η ψυχή σου, το πνεύμα σου και το σώμα σου. Θέλω το μυαλό σου να περιστρέφεται μόνο γύρω από έμενα, θέλω οι γύρω σου να σε κοιτάνε με αηδία και να κουνάνε το κεφάλι, να χάσεις κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, ελευθέριας και ειλικρίνειας. 

Τώρα θέλω να πληγώνεις όποιον σε πλησιάζει, να φέρεις την οικογένεια σου σε απόγνωση μέχρι να την διαλύσεις τελείως, να χάσουν κάθε ελπίδα σωτήριας για εσένα και να μείνεις μόνος και πάλι να βρίσκεις παρηγοριά μόνο σε εμένα. 

Επίσης θέλω να γεμίσεις από δικαστήρια και καταδίκες, αν γίνεται να σαπίσεις σε κάποιο βρώμικο κελί φυλακής ή να ουρλιάζεις για βοήθεια δεμένος σε κάποιο ψυχιατρείο. 

Θέλω τα χέρια σου, τις φλέβες σου, το συκώτι σου, το αίμα σου. Θέλω τα πάντα από εσένα και τα παίρνω μέχρι να πεθάνεις σε κάποιο ατύχημα ή να ξεζουμίσω ότι έχει απομείνει από σένα και να σε βρούνε “μπλε” σε κάποια τουαλέτα ή κάτω από καμιά γέφυρα, μόνο και πεταμένο. 

Όλα αυτά θέλω από εσένα για να σε αφήσω και να πάω σε κάποιον άλλον, είμαι τόσο άπληστη που δεν μου φτάνει τίποτα. 

Το μόνο που μισώ και μπορεί να σε πάρει από έμενα είναι τα “προγράμματα” είναι αυτοί που μένουν ” καθαροί” από μένα και αναρρώνουν ενωμένοι, δουλεύουν με τον εαυτό τους και βλέπουν τι τους έχω κοστίσει. 

Μισώ την διαδικασία της ανάρρωσης. Μισώ τα προγράμματα πλήρης αποχής και αυτούς που ξέφυγαν από μένα. 

Τους μισώ, άλλα έχω μεγάλη υπομονή. Αν μείνει κάποιος μόνος θα τον βρω και θα τον κάνω πάλι δικό μου. 

Είμαι η Ηρωίνη και σκοτώνω κάθε μέρα αφού σπείρω μιζέρια και πόνο σε όποιον με γνωρίσει... 

Πηγή: www.lifo.gr

Εξομολογήσεις Αγνώστων VIII

Μια ταλαιπωρημένη μητέρα αφηγείται: 

«Πίστευα ότι το παιδί μου είχε χάσει τα λογικά του, ενώ αυτό υπέφερε από αυτοάνοσο νόσημα.»

Το κοριτσάκι μου είναι το πρώτο από τα 3 παιδιά μου: Δεν είμαι απολύτως βέβαιη πότε ξεκίνησε ακριβώς η ταλαιπωρία της με τη Hashimoto Θυρεοειδίτιδα. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήταν ένα παιδί φοβισμένο και πολύ πιο ώριμο για την ηλικία του. Την απασχολούσαν όλα τα προβλήματα γύρω της περισσότερο από ό, τι θα έπρεπε, ως παιδί. Ήταν το ακριβώς αντίθετο ενός ανέμελου παιδιού. Πάντα κατέβαλα κόπο να την κάνω για να παίξει ανέμελα σαν παιδάκι. «Αυτό είναι πρόβλημα της μαμάς εσύ μην αγχώνεσαι γι αυτό πήγαινε να παίξεις. Όλα θα πάνε καλά» Θυμάμαι να της λέω, ακόμα όταν κατέφθανε κάποιος λογαριασμός του σπιτιού.

Γενικότερα στο σχολείο το κορόιδευαν τα άλλα παιδάκια.Αλλά από το σπίτι προσπαθούσα να της μαθαίνω να αμύνεται και να είναι θαρραλέα. Έτσι, ενώ φαινόταν πάντα ευάλωτη υπήρχαν στιγμές που ήταν πολύ θαρραλέα όμως και απότομη.

Στην εφηβεία, στα 15 της, ξεκίνησαν οι μεταπτώσεις στην διάθεση. Στο σχολείο πια ήταν ένα θύμα του εκφοβισμού (bullying), δεν είχε καμία αυτοπεποίθηση.

Αναγκάστηκα να την αλλάξω σχολείο, καθώς δεν έβγαινε άκρη με τους καθηγητές που θεωρούσαν ότι το παιδί πάσχει από ψυχολογικές διαταραχές.

Στο νέο σχολείο υπήρχε μια παιδοψυχολόγος που συνεργαζόταν μαζί της για να μάθει να διαχειρίζεται τις φοβίες της και να γνωρίσει τον εαυτό της.

Στην πρώτη της ερωτική απογοήτευση ξεκίνησαν τα προβλήματα με την γαστρίτιδα. Φοβήθηκα πολύ ότι πια έπασχε από διατροφική διαταραχή. Είχε μείνει πετσί και κόκαλο.

Η διαδρομή της εφηβείας της κόρης μου θα την περιέγραφα μάλλον ως τραχιά και πετρώδη με πολλά σκαμπανεβάσματα.

Τακτικά έρρεπε προς την κατάθλιψη, μεγάλες περιόδους βαθειάς απογοήτευσης και στομαχικές διαταραχές (τις οποίες έχει ακόμα).

Σήμερα είναι 25 χρονών πριν από 3 εβδομάδες λάβαμε τη διάγνωση για Hashimoto Θυρεοειδίτιδα. Τα αντισώματα της είναι απερίγραπτα ψηλά. Η μια πλευρά του θυρεοειδή αδένα της είναι γεμάτη από μικρές εγκοπές (κάτι σαν «σκοροφαγωμένη» δηλαδή) και στην άλλη έχει έναν μεγάλο όζο που θα πρέπει να παρακολουθούμε τακτικά.

Πέρσι πήρε το πτυχίο της. Με μεγάλο κόπο εργάστηκε το κοριτσάκι μου για να γράψει τις εργασίες της, η αποδοτικότητα της έφτασε στα όρια της και βέβαια το νευρικό της σύστημα υπέφερε πολύ. Είχε φοβίες όπως για παράδειγμα αγοραφοβία, έτσι ένιωθε μοναξιά μέσα στην δική της φυλακή. Εγώ τα είχα χαμένα, δεν ήξερα πώς να την βοηθήσω. Μου έλεγαν να μην την αφήνω να κλείνεται στον εαυτό της και έτσι προσπαθούσα να την πείθω να βγούμε βόλτα, έφερνα κόσμο στο σπίτι. Γενικότερα είναι ένα πολύ επικοινωνιακό άτομο, της είναι πολύ εύκολο να πιάσει κουβέντα με άλλους και να κάνει νέες γνωριμίες, έτσι δεν μπορούσε να καταλάβει ούτε η ίδια της τον εαυτό της. Υπήρχαν στιγμές που σοκαρίστηκα! Έπαθε κρίσεις πανικού! Φοβόταν και τη σκιά της.

Σίγουρα πάντα καταλάβαινα ότι κάτι δεν «πάει καλά» άλλα την τελευταία χρονιά ήταν ακόμη πιο διαφορετική. Ξαφνικά είχε πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση, ήταν υπερβολικά αγχωμένη, καταθλιπτική, φοβόταν τα πάντα, τους ανθρώπους, το μέλλον!

Εκεί που τρόμαξα όμως ήταν όταν άρχισε να χάνει τις λέξεις τις, δεν μπορούσε να μιλήσει, το λεξιλόγιο της είχε περιοριστεί, σαν να είχε ξεχάσει όλες τις υπόλοιπες λέξεις και χρησιμοποιούσε πάντα τις ίδιες. Κολλούσε και επαναλάμβανε συνεχώς τις ίδιες λέξεις. Κοκκίνιζε από ντροπή. Δυσκολευόταν να μιλήσει σε οποιονδήποτε ακόμα και σε άτομα από το κοντινό μας περιβάλλον. Αυτό με τρομοκράτησε, πίστευα ότι το παιδί μου μάλλον χάνει τα λογικά του.

Από μικρό το κοριτσάκι μου πάλευε με καταθλιπτικές τάσεις και ποτέ δεν κατάφερνα να την βοηθήσω να τις ξεπεράσει. Οι μεταπτώσεις στην διάθεση της, μου έφερναν κλάμα με λυγμούς πολλές φορές την εβδομάδα.

Πρόσφατα πήγα μαζί της στον οικογενειακό μας γιατρό (παθολόγο). Εκείνος ευτυχώς, αφού της έκανε κάποιες αιματολογικές εξετάσεις μας παρέπεμψε σε μια ενδοκρινολόγο. Εκείνη έκανε την διάγνωση Hashimoto Θυρεοειδίτιδα σε στάδιο υπερθυρεοειδισμού.

Τώρα λαμβάνει εδώ και 3 εβδομάδες φαρμακευτική αγωγή, η οποία θα περιορίσει την έγκριση υπερβολικών ορμονών στον θυρεοειδή αδένα και θα σταθεροποιήσει τις ορμόνες στο σώμα της. Δε βλέπω καμία διαφορά ακόμα. Μας είπαν ότι πρέπει να έχουμε υπομονή. Αυτό κάνω, υπομονή. Δεν μου μένει κάτι άλλο. Από το σπίτι δε βγαίνει ακόμα, φοβάται ακόμα πολύ. Κοιμάται πολύ, τουλάχιστον 10 ώρες. Πήγα της αγόρασα πολλά βιβλία, από αυτά που ξέρω ότι της αρέσουν. Και ναι, διαβάζει πολύ. Ξεκινήσαμε όμως ένα πρόγραμμα γυμναστικής μαζί και φαίνεται να της κάνει καλό. Βάζουμε μουσική και χορεύουμε συχνά. Της μαγειρεύω πολύ υγιεινά φαγητά, ευτυχώς και η ίδια της κατάλαβε ότι είναι σημαντική η σωστή διατροφή.

Προσπαθώ να γνωρίσω και πάλι το παιδάκι μου, να δημιουργήσω μια σχέση με το άτομο αυτό, να γίνουμε φίλες. Ελπίζω ότι θα επανέλθει και να νιώσει σύντομα πάλι καλύτερα.

Υ.Γ. πριν λίγες μέρες έμαθα ότι και εγώ και η ανιψιά μου και η αδελφή μου πάσχουν από δυσλειτουργία του θυρεοειδούς αδένα.

Πραγματική αφήγηση από ανώνυμη κυρία 58 ετών.

Πηγή: hashimoto.gr

Εξομολογήσεις Αγνώστων VII

Εσύ, το τσιγάρο μου

Άλλο ένα τσιγάρο για σένα.Τραβάω τζούρες με τα μάτια κλειστά και σκέφτομαι πως θα ήταν να είσαι εδώ.Δες με..δεν κάπνιζα και τώρα για την πάρτη σου τινάζω τη στάχτη στο τασάκι με τόση άνεση..φυσάω τον καπνό και τον παρομοιάζω με σένα..σε άφησα γίνεις ένα με μένα..μου έκανες κακό..και τώρα,σε αφήνω να φύγεις.. Και εσύ χάνεσαι στον αέρα..και μου αφήνεις μόνο την τσιγαρίλα. Σημάδι ότι σε κάπνισα και σήμερα.. Σημάδι ότι ο καπνός διαλυμένος στον αέρα δεν ξαναγίνεται τσιγάρο.. t.a. 

Πηγή: www.lifo.gr

Εξομολογήσεις Αγνώστων VI

Φοβάμαι στην χώρα που ζώ

Με λένε Κώστα, είμαι ομοφυλόφιλος. 

Από τότε που ήμουνα μικρός είχα καταλάβει ότι είχα κάτι το διαφορετικό. Δεν ήταν μέχρι που πήγα στο γυμνάσιο και κατάλαβα ότι αυτή η διαφορετικότητα μου οφείλονταν στο ότι μου αρέσουν τα αγόρια. Πέρασα πολλά χρόνια κλεισμένος στο εαυτό μου χωρίς να έχω πολλούς φίλους νοιώθοντας ντροπή γι' αυτό που είμαι. 10 ολόκληρα χρόνια βασάνιζα τον εαυτό μου προσπαθώντας να βρω μια θεραπεία γι' αυτό που λένε ομοφυλοφιλία. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου μου του πέρασα προσευχόμενος κάθε μέρα στον θεό, να με κάνει φυσιολογικό, να με θεραπεύσει. Προσευχόμουν συστηματικά από το πρωί μέχρι το βράδυ και κουβαλούσα μια μικρή εικονίτσα πάντα πάνω μου. Ο καιρός περνούσε όμως και δεν γίνονταν τίποτα. Έχασα την πίστη μου και μαζί της έχασα και την δύναμη μου να ζω. Τότε ήταν που αποφάσισα να βάλω τέλος στην ζωή μου. Δεν ήθελα να είμαι άλλο ένα βάρος και να προκαλούσα δυστυχία στους γονείς μου. Ζούσα με τον φόβο μήπως ανακαλύψουν τίποτα. Όπως καταλάβατε όμως για να γράφω εδώ σήμερα σημαίνει δεν ήταν αποτελεσματική μου η απόπειρα. 

Τα χρόνια περάσαν, μπήκα σε ένα πανεπιστήμιο σε μια πόλη διαφορετική από τους γονείς μου και τότε ήταν που άρχισε να μπαίνει λίγο φως στην ζωή μου. Άρχισα να γνωρίζω ανθρώπους με διαφορετικές ιδέες και απόψεις, ανθρώπους που δεν φοβόντουσαν να αμφισβητήσουν πράγματα, ανθρώπους που προσπαθούσαν να βρουν οι ίδιοι λύση στα προβλήματα τους και να μην παίρνουνε τις απαντήσεις τους μέσα από τους άτυπους κανόνες που επέβαλε η κοινωνία. Τότε ήταν που άρχισα να ψάχνω και εγώ και να ανακαλύπτω ότι είναι ένταξη να είσαι διαφορετικός. Διάβασα επιστημονικά άρθρα, έβλεπα video στο ίντερνετ με ανθρώπους σαν και εμένα που ζούσανε μια χαρούμενη φυσιολογική ζωή και μου λέγανε "It's ok to be gay" και άλλα παρόμοια δίνοντας μου κουράγιο. Τότε ήταν που βρήκα την ηρεμία μέσα σου. Επιτέλους στα 20 μου χρόνια είχα αποδεχτεί τον εαυτό μου.

Στα 22 μου αποφάσισα να κάνω το coming out μου στους γονείς μου και τους φίλους μου. Το πρώτο άτομο που εκμηστηρεύτικα το μυστικό μου ήταν η αδερφή μου. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα βρω τόση κατανόηση και τόση αδερφική αγάπη στο πρόσωπό της. Η αδερφή μου είναι το στήριγμά μου τόσα χρόνια και ένα μεγάλο ευχαριστώ δεν είναι ποτέ αρκετό. Έπειτα αποφάσισα να μιλήσω στους φίλους μου. Έχασα λίγους στην πορεία αλλά στην πλειοψηφία τους με αποδέχτηκαν γι αυτό που είμαι. Για τέλος άφησα τους συντηρητικούς γονείς μου μου που ήξερα ότι θα ήταν το δυσκολότερο κομμάτι του coming out, άλλα δεν φοβόμουνα επειδή είχα δίπλα μου την αδερφή μου, η οποία μου είχε πει πως οτιδήποτε χρειαζόμουν θα ήταν δίπλα μου, στέγη, παρέα, οικονομική ενίσχυση αν με πετούσαν από το σπίτι, το οτιδήποτε. Αυτά ήταν τα δυσκολότερα λεπτά της ζωή μου. Στο τραπέζι της κουζίνας οι τέσσερις μας. Μέχρι μου μετά από 5 λεπτά σιωπής και κλαμάτων κατάφερα να βγάλω από το στόμα μου αυτές της δύο λέξεις "είμαι ομοφυλόφιλος". Η μητέρα μου έβαλε της φωνές και άρχισε να με βρίζει. Να λέει λέξεις και εκφράσεις που πότε ένα παιδί δεν πρέπει να ακούσει από τους γονείς του. Κάποια λόγια είναι πολύ σκληρά. Ο πατέρας μου παρέμενε σιωπηλός. Αφού έφυγε η μάνα μου από το δωμάτιο και κλειδώθηκε στην κρεβατοκάμαρά της ο πατέρα μου με κοίταξε και μου είπε "Δεν καταλαβαίνω ακριβώς το όλο θέμα της ομοφυλοφιλίας, αλλά είσαι παιδί μου και θα σεβαστώ της επιλογές σου, δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο". Παρότι όμως αυτά ήταν τα λόγια του, πότε όμως οι πράξεις του δεν το δείξανε. 

Στο μυαλό τους ξαφνικά από εκεί που ήμουνα ο καλός ο γιος, ο άριστος μαθητής που όλο καμάρωναν έγινα ο ναρκομανής με της κακές παρέες που πηδιέμαι δεξιά και αριστερά. Ποτέ μου δεν έκανα ναρκωτικά και ποτέ δεν είχα δείξει τέτοιου είδους συμπεριφορές. Αλλά η κοινωνία τους είχε μάθει πως όποιος είναι ομοφυλόφιλος, είναι άτομο χωρίς αρχές, με καθόλου ηθικούς φραγμούς, μου κάνει σεξ όπου σταθεί και όπου βρεθεί ζώντας μια ανήθικη ζωή και πεθαίνοντας από AIDS. Ξαφνικά ένας απογευματινός καφές με τους φίλους έχει γίνει για την μάνα μου "Που ήσουν και πηδιέσαι με άγνωστους τόση ώρα", ένα ζαπιν στην ΤV που να δείχνει κάτι που δεν της αρέσει είναι αφορμή για καβγά. Ο πατέρα μου είναι αμέτοχος σε όλα, σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ζω καθημερινά σε μια εμπόλεμη ζώνη. Προσπαθώ να τους ανεχτώ λίγο ακόμη μέχρι να βρω μια δουλεία με πάνω από 400 ευρώ, για να μπορέσω να ξεφύγω.Πλέον οι σχέσεις μας μέσα στο σπίτι είναι τυπικές. 

Αυτό μου με τρομάζει πιο πολύ όμως είναι η Ελληνική κοινωνία. Στην αρχή άρχισα να πιστεύω ότι σιγά σιγά κάνουμε βήματα προόδου. Όσο περνάει καιρός όμως βλέπω τα πράγματα να γίνονται όλο πιο δύσκολα. Σιχαίνομαι που ζω σε αυτήν την χώρα, με αυτούς τους ρηχούς ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να πιστέψουν την οποιαδήποτε βλακεία διαβάσουν δεξιά και αριστερά. Σιχαίνομαι που σε κάθε άρθρο σχετικό με τη ομοφυλοφιλία στο ίντερνετ βγαίνει ο μέσος Έλληνας στα comment και με βρίζει, λέει ότι είμαι κτηνοβάτης και παιδεραστής, ότι δεν ξέρω να αγαπώ και ότι υπάρχω μόνο για να τους προκαλώ γέλιο. Σιχαίνομαι που μιλάει εκ μέρους μου, χωρίς να με ξέρει. Σιχαίνομαι που πρέπει να πάρω την άδεια του για να προχωρήσω στην ζωή μου. Σιχαίνομαι που ζώ σε αυτή την χώρα. Μα πάνω από όλα φοβάμαι. 

Θέλω να φύγω... 

Δεν θέλω άλλο να είμαι σε αυτήν την χώρα. Το μόνο που βλέπω είναι μίσος. Κανένας από αυτούς δεν έχει έρθει στην θέση μου μια φορά να δει εγώ την έχω τραβήξει και τι τραβάω καθημερινά. Ούτε καν οι ίδιοι μου οι γονείς μου. Όλοι με κρίνουν χωρίς να με γνωρίζουν. Οι επιθέσεις αυξάνονται. Πλέον μπορεί να βρεθείς στον νοσοκομείο απλά επειδή κρατούσες το χέρι του συντρόφου σου. Έχω πέσει και εγώ θύμα ρατσιστικής βίας, πάλι καλά να λέω μόνο φραστικής. Τα γρήγορα μου πόδια με σώσανε αυτήν την φορά, την επόμενη όμως; 

Φοβάμαι στην χώρα που ζω. 

Πηγή: www.lifo.gr

Εξομολογήσεις Αγνώστων V

Ψυχικός ακρωτηριασμός

-Bullying

Είναι στιγμές που χάνουμε το μυαλό μας γιατί η λογική μας παίζει άγριο παιχνίδι, είναι μέρες που αναπολούμε τα παιδικά μας χρόνια, τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, τις χαρές που βιώσαμε. Είναι ώρες που μια κραυγή απελπισίας σκεπάζει τη νοσταλγία μας, αφήνοντας μας έτσι κενούς από ζωή, στεγνούς από ελπίδα.

Ο καιρός έφτασε για τη γνωστοποίηση του προσωπικού μου δράματος, με σκοπό βέβαια να προβληματίσω τον αναγνώστη και να τον παροτρύνω να σκεφτεί συνειδητά για ορισμένα προβλήματα που από την ίδια την φύση τους παραγκωνίζονται από την αδιαφορία που τους δείχνει η κοινωνία. Επιπλέον μέσω της παραστατικής αφήγησής μου στοχεύω στην βελτίωση της ψυχοσωματικής μου υγείας, με το να μοιραστώ τα ψυχικά μου τραύματα. Το παρακάτω κείμενο ως ένα είδος ψυχανάλυσης ευελπιστώ ότι θα συμβάλλει στην πνευματική μου απελευθέρωση καθώς και στη συμπαράσταση όσων συνανθρώπων μου έζησαν κάτι παρόμοιο. 

Αρχικά αισθάνομαι την ανάγκη να σημειώσω ότι η παρακάτω μαρτυρία ζωής γράφεται με πόνο ψυχής, διότι προσπαθώ να ξαναθυμηθώ τις βασανιστικές εκείνες στιγμές που ο φόβος και η θλίψη κυριαρχούσαν. 

Είμαι πεπεισμένος ότι το μεγαλύτερο μέρος των αναγνωστών θα νομίζει ότι τα προβλήματά μου πηγάζουν από κάποια προβληματική οικογένεια. Εδώ έρχομαι όμως να τους διαψεύσω λέγοντας και τονίζοντας ότι μεγάλωσα σε μια πολύ υγιή οικογένεια όπου οι γονείς μου συμπεριφέρονταν αρμονικά μεταξύ τους προσπαθώντας να βοηθήσει ο ένας το άλλον. Και οι δύο γονείς μου, μου έδειχναν πάντα την αγάπη τους και μου πρόσφεραν τα πάντα από πνευματικά και υλικά αγαθά. Μου έδιναν και συνεχίζουν να μου παρέχουν τα πάντα. 

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ταξίδι στην άβυσσο του μυαλού μου. Στην αρχή της παιδικής μου ηλικίας όλα κυλούσαν αρμονικά, θυμάμαι ότι ήμουν ένα φυσιολογικό ζωηρό παιδί με πολύ ενέργεια μέσα του. Ο εφιάλτης που θα ζήσω στη συνέχεια άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά με το που με γράψανε οι γονείς μου στο νηπιαγωγείο. Θυμάμαι τη στιγμή της πρώτης μέρας που δεν ήθελα να πάω σχολείο, διότι φάνταζε για μένα κάτι το φοβερό (ίσως η έκτη αίσθηση μου να ήθελε να με προειδοποιήσει για το τι θα επακολουθήσει). Ας πάμε όμως κατευθείαν στο ζουμί της ιστορίας για να εντοπίσουμε τη ρίζα του προβλήματος. Λόγω του ότι ήμουν λίγο ζωηρός, (αλλά βέβαια πάντα με καλή προδιάθεση) μου άρεσε να κάνω γκριμάτσες και αστεία στα άλλα παιδιά. Εκεί είναι που τα παιδιά παρεξηγήσανε τη συμπεριφορά μου και με θεωρούσαν ως χαζούλη. Ταυτόχρονα όμως οι γονείς μου, μου είχαν διδάξει να μην μαλώνω ποτέ με τα άλλα παιδιά και να ζητάω πάντα το λόγο από αυτόν που θα με πείραζε, αν κάποτε υπάρχει κάποια διαφωνία. Είναι σαν να μου κάνανε πλύση εγκεφάλου, ευνουχίζοντας με από τη δυνατότητα να ασκήσω βία εκεί που πρέπει (είναι το μοναδικό λάθος που το χρεώνω στους γονείς μου), έτσι δεν έμαθα να υπερασπίζω τον εαυτό μου. Επίσης με είχανε πολύ καλομαθημένο με αποτέλεσμα να γίνω φοβητσιάρης και ντροπαλός. Όλοι οι παραπάνω παράγοντες συνδράμανε στο μαρτύριο μου. 

Δυστυχώς υπήρχαν αρκετά ‘κωλόπαιδα’ στην τάξη μου, που πάντα είχαν την διάθεση να ενοχλήσουν και να χτυπήσουν άλλα παιδιά για να διασκεδάσουν. Όπως κανείς εύλογα μπορεί να αντιληφθεί, ήμουν το καταλληλότερο θύμα για τις νοσηρές και αρρωστημένες ορέξεις αυτών των παιδιών. Έτσι λοιπόν σε κάθε διάλειμμα, με χτυπούσαν κλοτσώντας με, μου έκρυβαν τα πράγματα, πετούσαν τη τσάντα μου, μου έδιναν φάπες, με έφτυναν, με έβριζαν, ακόμα θυμάμαι ότι κάποιες φορές μου έβγαζαν το παπούτσι και τους κυνηγούσα στην αυλή για να το πάρω πίσω. Μου πετούσαν χαρτιά και σβηστήρες στο κεφάλι μέσα στο μάθημα.

Επειδή ερχόντουσαν πάντα όλοι μαζί να με χτυπήσουν δε μπορούσα να τα βάλω μαζί τους, δεν υπήρχε τρόπος άμυνας. Φοβόμουν ότι αν τους χτυπήσω θα έχω χειρότερα “αντίποινα”, ότι θα με χτυπούσαν χειρότερα. Πίστευα όταν ήμουν στο νηπιαγωγείο με το παιδικό και αγαθό τότε μυαλό μου, ότι ο καλός Θεούλης θα τους τιμωρήσει και θα πάνε στην κόλαση. Έτσι λοιπόν καθόμουν και τις έτρωγα “γυρίζοντας και το άλλο μάγουλο” σαν βλάκας αντί να τους σαπίσω στο ξύλο. (Παραδέχομαι εδώ ότι κάποιες φορές δεν φταίει μόνο ο θύτης, αλλά και το θύμα που δεν αντιδράει.) Ήταν φυσικό επακόλουθο όλη η τάξη να αρχίσει να με βλέπει ως τον “χαζό του τμήματος”, σαν “καθυστερημένο”. 

Έτσι λοιπόν όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν σαν να έχω χολέρα, σαν να είμαι το μαύρο πρόβατο. Μου έδειχναν έμπρακτα το μίσος τους που άγγιζε τα όρια ακραίου ρατσισμού. Λογικό ήταν να αισθάνομαι μοναξιά και να αναπτύξω σύμπλεγμα κατωτερότητας που με οδήγησαν βήμα προς βήμα στην κατάθλιψη. Αυτά είναι μόνο ένα μικρό μέρος από τα μαρτύρια που περνούσα. Όχι για ένα ή δύο χρόνια, αλλά για δεκατρία ολόκληρα χρόνια, συνεχιζόταν κατά εξακολούθηση ο βιασμός του ψυχικού μου κόσμου μέχρι να τελειώσω το Λύκειο. Μπορεί να ακούγεται σοκαριστικό αλλά είναι δυστυχώς μια σκληρή αλήθεια. 

Τώρα θα αναρωτηθεί κανείς, αφού δεν μπορούσα να τα βγάλω πέρα μόνος μου, γιατί δεν ζητούσα την προστασία των γονιών μου. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή παραπονιόμουν στην μητέρα μου, ότι κάποια παιδιά με χτυπούσαν (έβλεπε και αυτή τις μελανιές στα πόδια μου) και όπως ήταν λογικό πήγε στο σχολείο επανειλημμένες φορές κάνοντας παρατήρηση στα συγκεκριμένα παιδιά. Το έλεγα και στη δασκάλα και τους έκανε παρατηρήσεις, αλλά μάλλον δεν έδειχνε και πολύ σημασία γιατί με ενοχλούσαν στα διαλείμματα σε μέρη του σχολείου που δεν επιτηρούσε. 

Αφού πέρασε η χρονιά μου στο νηπιαγωγείο και άρχιζα την πρώτη δημοτικού, το πρόβλημα είχε ενταθεί, αλλά εγώ κρατούσα μέσα μου ότι άσχημο συνέβαινε στο σχολείο, προσποιούμουν στους γονείς μου ότι όλα είναι καλά και ότι έχω δυο-τρεις φίλους που κάνουμε παρέα στο σχολείο. Φοβόμουν για να μη με μαλώσουν οι γονείς μου, και ρίξουν και σε μένα το φταίξιμο, να τους ομολογήσω ότι με κοροϊδεύουν όλα τα παιδιά της τάξης και με έχουν για χαζό. Όσο περνούσαν τα χρόνια στο σχολείο ο φόβος μου αυτός γινόταν ποιο δυνατός. Για παράδειγμα στην Τετάρτη δημοτικού που ήμουν ποιο λογικός σκεφτόμουν ότι αν τους πω τι μου συμβαίνει, θα με υποστήριζαν μεν, αλλά σίγουρα θα μου απαντούσαν (μαλώνοντάς με) ως εξής: “Μα καλά γιατί δεν μας το είπες τόσα χρόνια τι σου συμβαίνει; Είσαι χαζός και τους άφηνες να σε χτυπάνε;”. Και όσο μεγάλωνα φοβόμουν να μιλήσω ακόμη περισσότερο. Η εφηβική ηλικία ως γνωστόν βρίσκεται μεταξύ της παιδικής και της ώριμης ηλικίας. Είναι ένα στάδιο ανάπτυξης του ανθρώπου, που συνοδεύεται από ορισμένες βασικές βιολογικές και ψυχικές αλλαγές. Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο της ζωής μου, που συνέχισα να βιώνω τον ψυχικό μου βιασμό, άρχισα να εμφανίζω τις συνέπειες του. 

Τα ψυχολογικά μου τραύματα έγιναν εντονότερα. Έγινα καταθλιπτικός, με έπιανε βαριά μελαγχολία και ήθελα να κλείνομαι στον εαυτό μου. Έπαψα να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους και άρχισα να εμφανίζω διάφορες φοβίες. Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο είχα έναν αδικαιολόγητο φόβο να σηκώσω το χέρι μου να πω μάθημα. (Εδώ η τραγική ειρωνεία είναι ότι πάντα γνώριζα το μάθημα, όμως φοβόμουν και έτσι έχανα ευκαιρίες για καλύτερο βαθμό). Μετά άρχισα να φοβάμαι γενικώς τους ανθρώπους. Φοβόμουν να πάω στην αγορά ή στο μάρκετ γιατί πάντα είχα στο μυαλό ότι θα κάνω κάτι λάθος στο πως θα μιλήσω, αν θα κάνω λάθος στα χρήματα που θα δώσω (φοβόμουν τις συναλλαγές με άλλα άτομα δηλαδή), με έπιανε ταχυπαλμία όταν ήταν να μιλήσω στο τηλέφωνο με κάποιον άγνωστο. Και μέσω αυτών των φοβιών συνεπάγεται ότι αντιμετώπιζα πρόβλημα στη επικοινωνία. Τα απλά πράγματα τα έκανα δύσκολα. Είχα πάντα στο μυαλό μου το αίσθημα ότι κάτι θα πάει στραβά, ότι κάποιος θέλει να με κοροϊδέψει όπως οι συμμαθητές μου στο σχολείο. Άρχισα να γίνομαι ψυχωτικός. Εμφάνισα αγοραφοβία, δηλαδή εμφάνιζα αδικαιολόγητο φόβο, όταν βρισκόμουν σε δημόσιους χώρους, πλατιούς δρόμους, σε πολυκοσμία κτλ. Σάστιζα όταν ήταν να διασχίσω μια πλατεία ή ένα δρόμο ή ακόμα να ανακατευτώ με το πλήθος. Κρύος ιδρώτας με έπιανε και αισθανόμουν τρόμο και ιλίγγους. Επειδή το έχω ψάξει το συγκεκριμένο θέμα, η συμπεριφορά αυτή αποτελεί ένα νευρωτικό σύμπτωμα φοβίας. 

Τέλος για αρκετό καιρό ένιωθα μια μανία καταδίωξης (πίστευα δηλαδή ότι πάντα κάποιος με παρακολουθούσε, με καταδίωκε, ότι κάποιοι συνωμοτούν εναντίων μου). 

Όμως παρά τα παραπάνω ψυχολογικά προβλήματα, παρά τις δυσκολίες που περνούσα, ποτέ δε το έβαλα κάτω. Όπως λέει και ο Μακιαβέλι: “Όπου η θέληση είναι μεγάλη, οι δυσκολίες είναι μικρές”. Ασχολήθηκα με την εκμάθηση ξένων γλωσσών και συγκεκριμένα με την Αγγλική και τη Γαλλική, (Η Γαλλική είναι η αδυναμία μου και τη θεωρώ μάλιστα ως άκρος ερωτική γλώσσα. Άσε που όταν βρίζεις είναι σαν να σκουπίζεις το πρόσωπο σου με μετάξι) απέκτησα πτυχία και στις δύο γλώσσες. 

Παράλληλα πάντα μου άρεσε το διάβασμα διότι διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες του ανθρώπου. Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι η Γνώση είναι Δύναμη, και η μόνη πηγή άντλησης αστείρευτης γνώσης είναι μέσω ενός πολύ καλού βιβλίου. Έτσι στην αρχή αγόραζα βιβλία με θεματολογία τα ανεξήγητα φαινόμενα και τη ψυχολογία, τα οποία διάβαζα με ζήλο και έντονο ενδιαφέρον. Στη συνέχεια άρχισα να ψάχνω στο διαδίκτυο για τον αποκρυφισμό και τη μαγεία. 

Αφού ολοκλήρωσα κατά κάποιον τρόπο τη διατριβή μου πάνω στον αποκρυφισμό και στη ψυχολογία, αποφάσισα να διευρύνω περαιτέρω τους πνευματικούς ορίζοντές μου μελετώντας φιλοσοφία. Ο Φρειδερίκος Νίτσε, ένας από σημαντικότερους Γερμανούς φιλοσόφους στιγμάτισε τον τρόπο σκέψης και αντίληψης μου. Αναμφισβήτητα, ο Νίτσε είχε από τη φύση έναν εξαίρετο ψυχοπνευματικό προικισμό: ευαισθησία, ταλέντο μουσικό, δυνατή σκέψη, φαντασία διεισδυτική. Όταν έγραφε, μέσα του γινόταν συγκλονισμός. Η ψυχή κι ο στοχασμός του ήταν σε πυρετική εγρήγορση. 

Αυτή τη στιγμή είμαι φοιτητής και το θετικό είναι ότι κατάφερα να ξεπεράσω κάποια από τα ψυχολογικά μου προβλήματα. Ευτυχώς πέρασα σε σχολή μακριά από την πόλη μου, όπου δεν υπάρχει κάποιος γνωστός που θα μπορούσε να συνεχίσει τη διατήρηση της κακής μου φήμης και έτσι μπόρεσα να κάνω νέο ξεκίνημα αποκτώντας αρκετούς καλούς φίλους και κάνοντας αρκετές σχέσεις με κοπέλες. 

Ίσως από όλη αυτή την ιστορία είχα ένα μεγάλο κέρδος. Για να αντεπεξέλθω στις δυσκολίες που ζούσα, στράφηκα στη μελέτη και στην προσωπική εξέλιξη. Ως αποτέλεσμα ήταν να διευρυνθεί η συνείδηση μου και να αποκτήσω σοφία μέσω της απόκρυφης γνώσης. Κάθε εμπόδιο σε καλό. Άλλωστε, για να δημιουργήσει κάποιος κάτι μεγαλειώδες πρέπει να έχει χάος μέσα του. (‘One must still have chaos in one, to give birth to a dancing star’. --Friedrich Nietzsche). 

Η προσωπική μου ιστορία είναι μια από τις πολλές περιπτώσεις bullying που συμβαίνουν στον πλανήτη, σίγουρα δεν είμαι ο μοναδικός που βίωσε κάτι τέτοιο. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους ξόδεψαν τον πολύτιμο χρόνο τους για να διαβάσουν το παραπάνω κείμενο. Ελπίζω να τους οδήγησα σε δημιουργικές σκέψεις και να τους πέρασα το μήνυμα ότι με καλή θέληση πολλά μπορούν να επιτευχθούν. 

Στην περίπτωση που αυτό το κείμενο διαβάζεται από κάποιον από τους παλιούς συμμαθητές μου, θέλω να τους αφήσω το παρακάτω μήνυμα: “Με τις νοσηρές, διεστραμμένες και απάνθρωπες πράξεις σας μολύνατε τον εσωτερικό μου κόσμο, διαλύσατε την πνευματική μου γαλήνη. Ελπίζω πλέον να αντιληφθήκατε το ψυχολογικό βιασμό που μου προξενήσατε. Δεν θα σας καταραστώ για να μην μολύνω άλλο τον εαυτό μου. Εδώ έρχεται να φέρει την ισορροπία, ο Νόμος της Τριπλής Επιστροφής, είναι ένας συμπαντικός νόμος που αποσκοπεί στην δικαιοσύνη, ο κανόνας δηλαδή της Νέμεσις. Σύμφωνα με τον οποίο, ότι κακό ή καλό δημιουργήσει κάποιος, γυρίζει πίσω του τρεις φορές ισχυρότερο. Στο τέλος πάντα ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει! Έτσι λοιπόν ας γίνει! Αμήν!” 

Τέλος, θα ήθελα να κλείσω με την εξής φράση του ΑΛΦΟΝΣ ΜΠΕΡΤΙΓΙΟΝ: “Βλέπουμε μόνο αυτά που προσέχουμε, και προσέχουμε μόνο πράγματα που υπάρχουν ήδη στο μυαλό μας.” 

Πηγή: www.lifo.gr