I'm in Hell..!

UPDATE

Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε, είναι σου λέω πανικός,

ένας μικρός Τιτανικός...

...και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε!

Αφήστε με να κλάψω πάνω απ' το Φορολογικό Δίκαιο αγκαλιά με τα πατατάκια μου!

ᶠᶸᶜᵏᵧₒᵤ ♥

EDITORIAL

Τα 5 στάδια διαβάσματος:

1)        Άρνηση        

2)        Θυμός         

3)   Διαπραγμάτευση

4)      Κατάθλιψη     

5)        Καφές         

Reality sucks...big time!

EDITORIAL

"We all get at least one wish a year over the candles on our birthday. Some of us throw in more—on eyelashes, fountains, lucky stars, and every now and then, one of those wishes come true. So what then? Is it as good as we’d hoped? Do we bask in the warm glow of our happiness? Or, do we just notice we’ve got a long list of other wishes waiting to be wished? We don’t wish for the easy stuff. We wish for big things. Things that are ambitious, out of reach. We wish because we need help and we’re scared and we know we may be asking too much. We still wish; though, because sometimes they come true." - Meredith Grey

Δεν είναι λίγες οι φορές που ενώ πιστεύεις ότι έχεις βάλει σε μια τάξη τη ζωή σου την επόμενη στιγμή γίνεται κάτι και ζεις πάλι απ' την αρχή το απόλυτο χάος! Βάζεις ένα στόχο και εύχεσαι ολόψυχα να βγει αληθινός. Προετοιμάζεσαι, κάνεις ένα πλάνο στο μυαλό σου. Τι θα κάνεις και πότε. Ζυγίσεις τα εφόδια που ήδη έχεις και τα εμπόδια που θα μπουν στο δρόμο σου. Και περιμένεις... Περιμένεις υπομονετικά την κατάλληλη στιγμή. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.. ή μήπως όχι; Και τι γίνεται όταν η ζωή σου πετάει απρόσμενα εμπόδια στο δρόμο σου; Τα παρατάς ή πεισμώνεις και προσπαθείς ακόμη περισσότερο; Πιστεύω πως πεισμώνεις και τότε εύχεσαι ακόμη εντονότερα να τα καταφέρεις. Γιατί -ποτέ δεν ξέρεις- καμιά φορά εκείνες οι ευχές ακούγονται και γίνονται μικρά θαύματα. Κι ίσως -γιατί όχι;- περισσότερη ατυχία στην αρχή να σημαίνει μεγαλύτερη τύχη στο τέλος. 

Η δική μου ιστορία ξεκίνησε πριν 10 περίπου χρόνια, όταν στην ερώτηση "τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις" απάντησα δικηγόρος. Τώρα που το σκέφτομαι η σχολή μου άρεσε περισσότερο κι απ' το επάγγελμα. Τι να ήταν άραγε αυτό που με έκανε να καταλήξω σε αυτήν την απόφαση, δεν ξέρω. Δεν έχω ούτε ένα συγγενή που να σχετίζεται με τη Νομική. Αλλά κατάφερε να αιχμαλωτίσει τα όνειρα μου. Κι ύστερα... Ήρθαν οι Πανελλαδικές και τα κατέστρεψαν όλα. Μαθητές του 19(σαν κι εμένα, τρομάρα μου) και να βγάζουν με το ζόρι 15.000 μόρια επειδή είχαμε την ατυχία να πάρουμε την πιο υποκειμενική κατεύθυνση ή επειδή από το άγχος μας κάναμε χαζά λάθη σε πράγματα που ξέραμε. Και κάπου εκεί πολλοί από εμάς αποχαιρετίσαμε τα παιδικά μας όνειρα και συστηθήκαμε με τη νέα μας ζωή. Τότε ήταν που αποφάσισα να κάνω μια παράκαμψη και να εκμεταλλευτώ το μικρό παραθυράκι που υπήρχε. Τις κατατακτήριες. Στη Νομική Θράκης η κατάταξη έμαθα πως γινόταν με βαθμό πτυχίου. Έτσι κι εγώ 4 χρόνια έβαλα τα δυνατά μου για αποφοιτήσω με τον καλύτερο δυνατό βαθμό πτυχίου. Και τα κατάφερα. Στις 8 Νοεμβρίου 2013 αποφοίτησα στα τέσσερα χρόνια ακριβώς με βαθμό πτυχίου 8,2 από μια σχολή που δεν τη λες και εύκολη. Ήμουν ένα βήμα πιο κοντά. Μόνο μια αίτηση -και λίγη τύχη ενδεχομένως- με χώριζαν από τον παλιό μου στόχο. Έτσι κι εγώ το πρωί της 11ης Νοεμβρίου 2013, ημέρα Δευτέρα, πήρα το πτυχίο μου κι έκανα την αίτηση που περίμενα 4 χρόνια. Και μετά -ω τι πρωτότυπο!- περίμενα ξανά. Το είχα κάνει στο παρελθόν λίγος ακόμη καιρός δε μου φαινόταν υπερβολικός. Πέρασαν μέρες, βδομάδες, 2 μήνες ώσπου βγήκε η ανακοίνωση που με έριξε από το συννεφάκι μου. Όχι, δεν απορρίφθηκε η αίτηση μου -ευτυχώς! 

Μα τελευταία στιγμή αποφασίστηκε η κατάταξη να γίνει φέτος με εξετάσεις. Είχα μόλις ένα μήνα για να βρω βιβλία και να βγάλω την ύλη. Και το σημαντικότερο.. Να αποφασίσω τι θα κάνω. Αν είμαι διατεθειμένη να τα δώσω όλα μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα με πολύ μεγάλη πιθανότητα να τα χάσω όλα. Μετά την πρώτη οργή και τις κρίσεις άρνησης που πέρασα, άρχισε να πρυτανεύει -δειλά- η λογική. Έτσι έδωσα στον εαυτό μου ένα χρονικό όριο να διαλέξει. Αποφάσισα τελικά να διαβάσω και να εξεταστώ. Αποφάσισα να το πάω μέχρι τέλους. Ξέρω τον εαυτό μου.. Όταν θέλω κάτι πολύ, δεν είμαι φυγόπονη. Το ερώτημα όμως είναι "το θέλω αρκετά;". Η έφηβη που άφησα πίσω μου φωνάζει ναι με όλες της τις δυνάμεις. Εγώ; Ειλικρινά, δεν ξέρω.. Κάποτε, ναι, το ήθελα, πέθαινα γι' αυτό μπορώ να πω. Ακόμη το θέλω. Μπορεί να είναι μόνο ένα απωθημένο. Πολύ πιθανόν να έχω κουραστεί από τους γρήγορους ρυθμούς της ζωής μου. Θυμάμαι όμως τη χαρά μου εκείνη τη μέρα πάνω στη Νομική. Δεν έκανα τίποτα, ήπια όλο κι όλο έναν καφέ, κι ωστόσο ένιωθα ανάλαφρη μετά από εκείνο το πρωινό. Σαν να είχα εισπνεύσει νέο αέρα, διαφορετικό. Έναν αέρα αλλαγής. Ίσως ακόμη και να βρίσκομαι σε άρνηση λόγω του φόβου της αποτυχίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη μου αντίδραση ήταν οργή και άρνηση. Κανένας δε μπορεί να δεχθεί την αποτυχία σε κάτι που θέλησε πολύ.. Θα δείξει. Σύντομα ή μετά από χρόνια. Μπορεί κάποια στιγμή στο μέλλον. να χρειαστεί να κάνω μια νέα επιλογή που θα καθορίζει αν και κατά πόσο το ήθελα. Το μόνο που γνωρίζω στα σίγουρα είναι πως θα το μετανιώσω αν δεν το προσπαθήσω. Και θα το μετανιώσω πικρά. Και θα βάλω τα δυνατά μου να τα καταφέρω. Κι ας εύχομαι να ήταν πιο εύκολα τα πράγματα. 

Σίγουρα αν δεν κοπιάσεις, δε θα ευχαριστηθείς το ίδιο την επίτευξη του στόχου σου.. Από την άλλη, όμως, και τι δε θα 'δινα κάποιες στιγμές για να μπω στο Harvard όπως η αγαπημένη Elle Woods στην ταινία Legally Blonde. Να ήταν το διάβασμα τόσο εύκολο όσο φαίνεται στις ταινίες!

Εκεί που ήταν μια ανέμελη (και λίγο αφελής) ξανθιά που νόμιζε ότι το "Habeas Corpus" ήταν πολυτελές εστιατόριο -το δίχως άλλο!- έβαλε στόχο και βρέθηκε στη νομική σχολή του Harvard(ίσως υπερβολικά εύκολα θα πρόσθετα εγώ) για να κατακτήσει ξανά τον αγαπημένο της -που την είχε παρατήσει καθώς η γλυκούλα Elle είχε IQ ραδικιού. Όπως είναι φυσικό, το Harvard δεν τη δέχεται εύκολα κι αυτό γιατί όχι μόνο η ηρωίδα είναι πολύ διαφορετική από τα δικηγορικά στερεότυπα που όλοι γνωρίζουμε μα επίσης επειδή κρατάει πάντα μέσα της εκείνο το ξανθό κορίτσι που η νούμερο 1 απασχόληση της είναι η μόδα και η αδελφότητα ξανθών(ως επί το πλείστον) κοριτσιών της οποίας ήταν πρόεδρος. Σ' εκείνο το σημείο πρέπει να πάρει απόφαση να κάνει μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή της, διαλέγοντας ένα απ' τα δύο κορίτσια: τη δικηγόρο ή την ξανθιά. Φυσικά λογαριάζουν όλοι χωρίς τον ξενοδόχο γιατί η Elle αποδεικνύει πως αυτά τα δύο κορίτσια μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, γιατί πολύ απλά εκεί ανάμεσα βρίσκεται ο αληθινός της εαυτός.

Έτσι βάζοντας τα δυνατά της να αλλάξει ριζικά, αλλά κρατώντας πάντα μέσα της ένα κομμάτι του "ροζ" κόσμου της, κατάφερε να βρει τη χρυσή τομή και να διαπρέψει στο στόχο της. Ανακάλυψε πως τελικά ήθελε να το κάνει για τον εαυτό της και πως είχε μέσα της ό,τι χρειαζόταν για να πετύχει -αρκεί να προσπαθήσει με όλο της το είναι. Και φυσικά έχει και αυτή η ταινία happy ending καθώς η Elle όχι μόνο κερδίζει την πρώτη της δίκη στο 1ο έτος των σπουδών της, αλλά και αποφοιτά ως η αριστούχος της γενιάς της έχοντας ήδη πολλές επαγγελματικές προτάσεις κι έχοντας φυσικά βρει τον έρωτα της ζωής της στο κολέγιο(τι κομεντί θα ήταν αλλιώς;).

Σκόρπιες σκέψεις, σκόρπιες στιγμές...

EDITORIAL

Update: 08.09.2013

Η καθημερινότητα του μπλογκ μου έχει λείψει... Μα, δυστυχώς, η τεχνολογία έχει στραφεί εναντίον μου. Περίοδος ξεκαθαρίσματος και αυτοσυνειδησίας. Με φόντο την -κατά πάσα πιθανότητα- τελευταία εξεταστική των φοιτητικών μου χρόνων. Κάπου εκεί ανάμεσα προσπαθώ να βρω τον εαυτό μου. Σε μια κατάσταση συνειδητής απραξίας, ψάχνοντας τη λύση ανάμεσα στα πρέπει και τα θέλω. Ψάχνοντας τη μέση λύση, το ολότελα δικό μου μονοπάτι. Τη θέση μου στον κόσμο. Κάποτε νομίζαμε ότι αυτό θα το κάναμε στα 18, όταν διαλέξαμε το μέλλον μας μαζί με τις σπουδές μας. Μα τίποτα δε συγκρίνεται με ΑΥΤΉ τη μεταβατική κατάσταση που βρίσκομαι τώρα. Να θες να μείνεις ξένοιαστη, φοιτήτρια, ελεύθερη. Να σε αναγκάζουν να γίνεις πολίτης του κόσμου. 

Κι αν δε θες; Αν σου χρειάζεται λίγος ακόμη χρόνος; Δεν έχει σημασία. 

Πρέπει να εξελίσσεσαι συνεχώς. Κάθε μέρα ένα βήμα μπροστά, ποτέ πίσω.

Και κάπου εκεί μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου. Θα σου χρειαστεί.

Το ξέρεις πως σου αξίζουν τα καλύτερα.

Κι αν δεν το ξέρεις, μάθε το.

Εξεταστική(ή το πυρ το εξώτερον)!

    Η φετινή εξεταστική του Φεβρουαρίου ήταν μια πρωτόγνωρη και μοναδική εμπειρία. Ήταν οι πρώτες μου εξετάσεις ως τεταρτοετής και οι τελευταίες πριν θεωρηθώ "επί πτυχίω". Φυσικά ως τεταρτοετείς, εμείς ήμασταν οι επιμελείς της σχολής, διαβάσαμε σε όλα -σχεδόν- τα μαθήματα, αντιγράψαμε πολύ λίγο, βοηθήσαμε και τον πλησίον που έχει δώσει το μάθημα 1.385 φορές. Κυρίως τον "επί πτυχίω" πλησίον. Καλά, και τους φίλους μας. Εντάξει, κι αυτούς που μας βοήθησαν σε μια ερώτηση. Οκ, όλους τους βοηθήσαμε απ' την καλή μας την καρδιά.
    Φυσικά ως τεταρτοετείς φοιτητές -που φάγαμε τα νιάτα μας μέσα σ' αυτή τη σχολή- ήμασταν κάτι περισσότερο από επιμελής, καθώς και εργασίες κάναμε -το λάπτοπ μου ρωτήστε τι τράβηξε- και διαβασμένοι πήγαμε -εξαίρεση η γλωσσόλογια.ποτέ δεν τη διάβασα και ποτέ δεν πρόκειται να τη διαβάσω- και δώσαμε όλα τα μαθήματα -εντάξει ένα δεν έδωσα, μην το κάνουμε θέμα. Και καθώς είχαμε πρακτική, ξυπνούσαμε μέσα στην εξεταστική απ' τις 6μιση για να πάμε να διδάξουμε στο δημοτικό και μετά να επιστρέψουμε για διάβασμα -μπορεί να μην ήταν κάθε μέρα, αλλά ήταν ζόρι.
    Δεν ξέρω γιατί, αλλά ενώ τον Σεπτέμβρη ήμασταν όλοι "κλάιν μάιν" ξαφνικά κάπου στο 7ο εξάμηνο γίναμε επιμελείς κι αρχίσαμε να αγχωνόμαστε για το πτυχίο -ακόμη κι αυτοί που δε χρωστάνε μαθήματα.
    Εγώ, οκ, δε χρωστάω πολλά μαθήματα. Ένα που χρωστούσα το πέρασα, ένα που περιμένω βαθμολογία, άφησα κι ένα την προηγούμενη δευτέρα κι άλλα 4 στο επόμενο εξάμηνο που δεν τα έχω δώσει ακόμη. Καλά είναι.. Μόνο που έχω τα ρώσικα κι αγχώνομαι. Να δω τι θα κάνω..
    Τέλος πάντων, αυτό είναι δικό μου πρόβλημα. Τώρα ξεκούραση. Ένα μάθημα μου έμεινε και τελειώνει η εξεταστική μου. Ευτυχώς αναβλήθηκε για 22/02 κι έχω 10 μέρες για διάβασμα.

Ας χαλαρώσουμε λίγο τώρα...

*αυτό είναι το βίντεο με το οποίο μας εξέτασαν στο ακουστικό στα ρώσικα. ήταν τόσο αστείο που δε μπόρεσα να μην το μοιραστώ μαζί σας. πραγματικά είχα ξεκαρδιστεί στα γέλια όσο εξεταζόμασταν. μπορεί να είναι στα ρώσικα, αλλά καταλαβαίνεις τι λένε βλέποντάς τους. είναι μια εξεταστική σε ρώσικο πανεπιστήμιο κι ο κάθε φοιτητής πάει αδιάβαστος και λέει το μακρύ του και το κοντό του. μια κοπελιά πχ βάζει μπαλόνια στην κοιλιά και λέει ότι είναι στον 8ο μήνα. πάνω που πάει να τη διώξει ο καθηγητής, το μπαλόνι σκάει. τέτοια ευτράπελα είναι όλα, που συμβαίνουν σε όλα τα πανεπιστήμια. Επίσης να σας πω ότι αυτός που τρώει κλωτσιά απ' τον καθηγητή είχε πει πως η Ελλάδα εξεστράτευσε στην Τροία κι αυτό -κοροϊδεύοντας τους 300- φωνάζει "Это Спарта" (This Is Spartaaa!) και των κλωτσά για να τον ρίξει. Επίσης, ο φοιτητής στο τέλος είναι ο μοναδικό που ξέρει την απάντηση κι επειδή πέρασε αυτός γιορτάζουν όλοι μαζί.

My addiction..

My addiction..

Σε μια περιγραφή για τον εαυτό μου στο ιστολόγιο ανέφερα τον εθισμό μου στα μαρκαδοράκια stabilo.

Ναι, αυτά που οι φήμες λένε ότι τρώω.

Ίσως νομίζετε ότι υπερβάλλω, αλλά ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ τα έχω σε όλα τα χρώματα και κάθε χρόνο αγοράζω ξανά ό,τι τελειώνει, συμπληρώνοντας ξανά τη συλλογή μου.

Σε αυτή την εξεταστική χάλασα πάλι καμιά δεκαριά διαβάζοντας -βλέπετε έχω τη συνήθεια όταν διαβάζω να σημειώνω τα πάντα δίπλα στο κείμενο- σε όλες τις αποχρώσεις του μπλε/γαλάζιου, σε βεραμάν, κόκκινο, μωβ και προσφάτως φούξια.

Έπρεπε να με δείτε.. Με τις πιτζάμες -σορτσάκι/μπλουζάκι- ένα πρόχειρο κότσο κι ένα βεραμάν μαρκαδοράκι περασμένο μέσα απ' τον κότσο( σε φάση “η ιστορία μιας γκέισας” λέμε) ένα μπλε μαρκαδοράκι στο χέρι μου και ένα γαλάζιο στο κρεβάτι δίπλα μου. Είμαι τυχερή, γιατί οι φίλες μου με αγαπούν αρκετά ώστε να μη με βγάλουν φωτογραφία -η εικόνα υπάρχει πλέον μόνο στη μνήμη μας.

Ευτυχώς, δηλαδή, γιατί με αυτή τη φωτογραφία θα με εκβίαζαν μια ζωή...

Αν η stabilo ανακήρυσσε καταναλωτή της χρονιάς το βραβείο θα το κέρδιζα εγώ -μαζί με την ένδειξη “Ευεργέτης”.

Έτσι, λοιπόν, κι εγώ -βρίσκοντας αυτή την υπέροχη φωτογραφία που μοιάζει πολύ με τη δική μου συλλογή- αποφάσισα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα με τοποθέτηση προϊόντος (Stabilo) για να μοιραστώ μαζί σας τον -ευτυχώς ακίνδυνο- εθισμό μου.

Επόμενη στάση: Σεπτέμβριος2012 – Εξεταστική/κολαστήριο

must have: μπλε(σε όλες τις αποχρώσεις), κόκκινο, βεραμάν, φουξ, μωβ stabilo

Wake me up when September ends...

Την τσάντα μου, τα χάπια μου, κι ένα ταξί να φύγω...

Μισώ την εξεταστική του Ιούνη..

Όλα άρχισαν πρόπερσι, που έδωσα την πρώτη μου καλοκαιρινή εξεταστική.. Τα πράγματα μου φάνηκαν για πρώτη φορά σκούρα -τελειώναμε 08 Ιουλίου γαρ. Ζέστη, πολλά ξενύχτια, κουνούπια και μια κολλητή στα πρόθυρα νευρικής κρίσης μια μέρα πριν δώσω ρώσικα συμπλήρωναν το όμορφο παζλ εκείνης της εξεταστικής.. Πέρασε όμως εύκολα και τα πήγα καλά και στα ρώσικα, thank you my dear god!

Πέρσι η δυσκολία κλιμακώθηκε όταν άρχισα να δίνω συνεχόμενα μαθήματα -συγκεκριμένα 2 παιδαγωγικά την ίδια μέρα κι ένα διεθνών σχέσεων την επόμενη. Κόπηκα και στα ρώσικα και φορτώθηκα μια ακόμη χρονιά στην πλάτη μου, έτσι για πλάκα.

Το αληθινό δράμα όμως ήταν φέτος.. 6 μαθήματα σε 4 μέρες ούτε ο Τσακ Νόρις δε δίνει, όχι εμείς! Και τα 5 ήταν του έτους μου, τα 2 κατεύθυνσης. Φυσικά εγώ κατάφερα να δώσω μόνο 2 -παρότι διάβαζα σαν τρελή πρόλαβα να βγάλω μόνο αυτά. Κι ένα κατεύθυνσης που έχασα από μαλακία και ο καθηγητής ακόμη μου απαντάει στο mail. Βλέπετε, έχω μια θεωρία... Οι καθηγητές μαζεύονται όλοι μαζί και πίνουν μπάφους ενώ φτιάχνουν το πρόγραμμα και λένε “γιατί δε βάζουμε όλα τα μαθήματα μαζί να δούμε τι θα γίνει?”

Φυσικά δεν έφτανε μία εφιαλτική εβδομάδα -με ξενύχτια, κούραση κι ένα νεκρό πουλί(μη ρωτάτε)- έπρεπε και η επόμενη να είναι το ίδιο και χειρότερα ΣΚΑΤΑ! Τι έχουν μόνο οι γυναίκες, μια φορά το μήνα, κι αν έχεις χαμηλό αιματοκρίτη σε ρίχνει στα πατώματα? Αυτό. Και μου τέλειωσε κι ο σίδηρος. Κι η φιλενάδα στα πατώματα. Ζαλάδα λες και γεννάω να το πω, πεθαίνω να το πω, έχω βαρέσει ένεση να το πω.. Δεν ξέρω πώς να το πω, αλλά έχασα τη γη κάτω απ' τα πόδια μου. Πρώτη φορά στη ζωή μου είπα σήμερα λιποθυμώ. Και το καλύτερο? Έδινα ρώσικα(ναι τα περσινά) και δεν ήξερα ούτε πώς με λένε απ' τη ζαλάδα. Τι με έσωσε? Η φακές στη λέσχη την επόμενη μέρα -την οποία μέρα την πέρασα μέσα στον καύσωνα της σχολής μου μέχρι τις 9 το βράδυ. Ευτυχώς συνήλθα λίγο με τις φακές αλλιώς θα με χάνατε σας λέω...

Τώρα μου έχει μείνει μόνο ένα μάθημα -362 σελίδες ύλη- και τελειώνω. Δε μπορώ να διαβάσω άλλο, έχω κατεβάσει γενικό. Δε θέλω, δε μπορώ...

Πέμπτη φεύγω και δεν έχω καμία όρεξη.. Όσο είμαι εδώ -μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας- νιώθω σιγουριά. Το καλοκαίρι που έρχεται θα είναι τραγικό, δεν το νιώθω, το ξέρω. Μπορώ να μείνω κολλημένη σε αυτή τη στιγμή? Ή να φύγω μακριά, να τρέξω, να κολυμπήσω, να πετάξω?

Και σαν να μη φτάνουν τα προβλήματά μου, έχω γίνει ο ψυχολόγος των πάντων και μου κλαίγονται όλοι για τα προβλήματά τους ζητώντας μου μια συμβουλή. Δε με πειράζει να δίνω συμβουλές, με πειράζει να με πρήζουν και όταν τους συμβουλεύω να με γράφουν.......εκεί που δεν πιάνει μελάνι! Αυτό το είτε μιλάω σε άνθρωπο, είτε σε ντουβάρι το ένα και τ' αυτό. Και να συνεχίζουν να κλαίγονται σε μένα και να συνεχίζουν να μη μ' ακούνε. Και ξανά απ' την αρχή. Και εκνευρίζομαι και μιλάω έξω απ' τα δόντια. Και τότε γίνομαι η “κακιά” της υπόθεσης. Γιατί άραγε?

Εγώ τώρα να πω “είσαι άξια της μοίρας σου” και να μην το ξανασυζητήσω(βασικά το έκανα ΚΑΙ αυτό..)?

Και όλοι τον τελευταίο καιρό να είναι λες και παίρνουν ναρκωτικά? Να μην την παλεύουν καθόλου όμως. Και να ακούω κάθε λογής μαλακία -και η ανωριμότητα σύννεφο. Άτομα 25 χρονών να κάνουν λες και είναι 5! Δηλαδή καλύτερα να μπλέκουμε με 18χρονα. Τουλάχιστον εκεί ξέρουμε τι παίρνουμε.

Δε μπορώ να γράψω άλλο.. Εκνευρίστηκα!

Μείνετε συντονισμένοι... Ακολουθεί ένα απαίσιο καλοκαίρι...

Έλληνες φοιτητές, βρέθηκε η λύση στο πρόβλημά σας!!!!

Στην εξεταστική πάντα ξεκινάς έτσι

Μετά από ώρα είσαι έτσι

Αλλά καταλαβαίνεις ότι

και καταλήγεις έτσι

Και όλα αυτά γιατί στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπάρχει ένας μόνο τρόπος να περάσεις....

Μήπως....???

Μπα.... Πολύ Μπέρδεμα!

Ίσως.....????

Δεν το βλέπεις με τίποτα αν είσαι μύωπας!

Παιδιά.....

Για σκεφτείτε....

Είπαμε Ελληνικό Πανεπιστήμιο....

Είναι πολύ απλό!!!!

Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο...!!!

Wake me up when September ends......

Με τον τίτλο ενός πραγματικά υπέροχου τραγουδιού των Green Day αναφέρομαι φυσικά στην εξεταστική του Σεπτέμβρη....

Αφού πέρασε αυτή η φοβερή εξεταστική του Ιουνίου(αυτή πέρασε, για μας δεν ξέρω) ετοιμαζόμαστε -γνωστικά και ψυχολογικά- για την επόμενη, αφού περνάμε τόσο καλά στις εξεταστικές που συνήθως πάμε και δεύτερη φορά....

Γνωστικά δεν ξέρω αν θα 'μαστε ποτέ έτοιμοι, αλλά ψυχολογικά κάτι κάνουμε, αφού η αναισθησία είναι ένα απ' τα top προσόντα του φοιτητή... Τι κι αν είσαι αδιάβαστος; Υπάρχει πάντα το σκονάκι... Άλλο που σε πολλούς -κι εμού συμπεριλαμβανομένης- δεν πάει η καρδιά να βγάλουν σκονάκι την ώρα της εξέτασης(έχουμε και μια αξιοπρέπεια!)... Αλλά και αδιάβαστος χωρίς σκονάκι, πάλι τα καταφέρνεις... Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό -μάλλον είναι στο DNA του σύγχρονου φοιτητή να μπορεί ν' αυτοσχεδιάσει και να γράψει... Αλλά πώς γίνεται να πηγαίνεις αδιάβαστος και να γράφεις 9 απ' τις σάλτσες και μόνο; Πώς μπορείς να πάρεις 6 γράφοντας άλλα απ' αυτά που σε ρωτά, γράφοντας κυριολεκτικά δική τη σου ιστορία; Αλλά και πώς γίνεται να κόβεσαι στα μαθήματα που διάβασες(κι όχι επειδή έβαλες ρήτρα); Παράξενο κι όμως αληθινό το ελληνικό Πανεπιστήμιο...

Καλή μας επιτυχία και μέχρι τα 99 έχουμε καιρό να πάρουμε πτυχίο... Μην αγχώνεστε... Γιατί ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό, κι αφού ακόμα δεν μας σκότωσαν οι γονείς μας, είμαστε σίγουρα πολύ πιο δυνατοί...!!! Προς το παρόν ας επικεντρωθούμε στο δύσκολο Σεπτέμβρη που κοντοζυγώνει, αφού ο Ιούνιος πέρασε και δεν ακούμπησε ή μάλλον καλύτερα αυτός ακούμπησε κι εμείς δεν περάσαμε... Κι αν χρωστάμε 4 μαθημάτα, ας μην αγχωνόμαστε, θα μπορούσαμε να 'μασταν πολύ χειρότερα...

Ακολουθεί χιουμοριστικός ορισμός της Εξεταστικής...

Εξεταστική: Εμπόλεμη κατάσταση που λαμβάνει χώρα συγκεκριμένες χρονικές περιόδους(3 φορές το χρόνο: Φεβρουάριο, Ιούνιο, Σεπτέμβριο) και σε συγκεκριμένο χώρο(εντός του Πανεπιστημίου, αίθουσες ή γραφείο καθηγητή) μεταξύ του Υποκειμένου Α' (καθηγητής) και Β' (μαθητής) για την κατάκτηση του Αντικειμένου (εξεταζόμενο μάθημα-βαθμός) χρησιμοποιώντας θεμιτά (εξέταση, διάβασμα) και αθέμιτα (άγριο παρουσιαστικό-εκφοβισμός θέματα-γρίφοι κ βαθμολόγηση-Τζόκερ, σκονάκια κ συνεργασία-αντιγραφή) μέσα. Σαφέστατο πλεονέκτημα έχει το Υποκείμενο Α' που κατέχει τα πρωτεία και απ' αυτόν εξαρτάται και η νίκη σου στον πόλεμο (5-10) και η υποστήριξη σου(αν δηλαδή θα δίνεις μόνος ή με παρέα). Το Υποκείμενο Α' καθορίζει την ώρα και το μέρος της σύγκρουσης, καθώς και τον αριθμό των "συμμάχων" (συμφοιτητές-ομαδική εξέταση) και των "ρουφιάνων" (επιτηρητές). Το Υποκείμενο Α' επιπροσθέτως καθορίζει και το όπλο με το οποίο θα μονομαχήσετε (γραπτά-προφορικά). Στην έμμεση μονομαχία (γραπτά-δεν αλληλεπιδράς άμεσα με τον καθηγητή, αλλά με τα σκονάκια, τους συμφοιτητές και τους επιτηρητές) το Υποκείμενο Β' έχει το πλεονέκτημα των περισσότερων "συμμάχων" (συμφοιτητές δίπλα, μπροστά και πίσω σου) των αθέμιτων μέσων (σκονάκια) και της έλλειψης άγχους (ευτυχώς δεν έχεις απέναντι σου αυτόν τον άνθρωπο που σε τρομοκρατεί και κομπλάρεις) αλλά το μειονέκτημα των "ρουφιάνων" γύρω του, απ' τους οποίους εξαρτάται το αν θα χρησιμοποιήσει τα αθέμιτα του μέσα. Σε όλες τις περιπτώσεις απαιτείται θάρρος, αποφασιστικότητα και "τσαγανό" (γιατί όχι και καπατσοσύνη), καθώς πολλές φορές το θετικό -για το Υποκείμενο Β'- αποτέλεσμα προκαλείται απ' αυτά. Υπάρχουν 3 είδη νίκης. Το πρώτο, είναι η ατομική νίκη το Υποκείμενο Β' δηλαδή κερδίζει τη μάχη(περνά το μάθημα), η ομαδική νίκη δηλαδή τα περισσότερα Υποκείμενα Β' τα καταφέρνουν και κερδίζουν τον πόλεμο(οι περισσότεροι περνούν το μάθημα) και ο θρίαμβος όπου όλο το μέτωπο νικά στις επιμέρους μάχες και κανένας δεν θυσιάζεται στο βωμό των συμφερόντων του Υποκειμένου Α' (όλο το τμήμα περνά το μάθημα). Στον πόλεμο αυτό αφιερώνεται κάθε χρόνο τεράστια ποσότητα ανθρώπινου δυναμικού, η οποία πολύ συχνά θυσιάζεται στο βωμό των συμφερόντων. Άλλοι λοχαγοί (10, 9, 8) κι άλλοι απλοί στρατιώτες (7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0), όλοι βάζουν τα δυνατά τους για τον πόλεμο αυτό, βοηθώντας όλους τους πολεμιστές του μετώπου(αντιγραφή)...

Χαχαχαχαχαχαχαχαχα, αστειεύομαι φυσικά και δεν έχω σκοπό να θίξω κανέναν(ούτε καθηγητές, ούτε φοιτητές που δυσκολεύονται στην εξεταστική τους) και φυσικά δεν ειρωνεύομαι κανέναν....

Άλλη μια γελοιογραφική παρουσίαση του Πανεπιστημίου, μέσα απ' τα μάτια μιας φοιτήτριας με τεράστια φαντασία και ταλέντο στο να δίνει χιουμοριστικές διαστάσεις σε όλα... Γιατί αυτό είναι το νόημα στη ζωή... Να βγάζεις γέλιο ακόμα κι απ' τα άσχημα...

Γέλα εσύ και λέγε: την χάσαμε την εξεταστική Πατριώτη...

Και μην ανησυχείς, και του χρόνου μπορείς να το δώσεις ξανά το μάθημα.... ;)

до свидания...!!!

κούραση βαρεμάρα κούραση....

Αυτές οι βίαιες απολαύσεις έχουν και βίαιο τέλος

Και την ώρα του θριάμβου τους πεθαίνουν, σαν τη φωτιά και το μπαρούτι

Που ξοδεύονται, καθώς φιλιούνται

Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Πράξη 2, Σκηνή 4

Καλά, όχι και τόσο βίαιες οι απολαύσεις της φοιτητικής ζωής, αλλά αξέχαστες κι ανεπανάληπτες...Τόσο υπέροχες που είναι δύσκολο να τις εγκαταλείψεις κάθε Ιούνιο...Θα μου πείτε -και θα 'χετε και δίκιο- γιατί να τις εγκαταλείψει κανείς;Μα φυσικά γιατί κάθε Ιούνιο έρχεται το τέρας της εξεταστικής, το μεγαλύτερο από τ' αδέρφια του...

Κάθε ακαδημαϊκό έτος αρχίζει με το μικρό τερατάκι της εξεταστικής του Σεπτέμβρη...Αλλά περνάει γρήγορα γιατί απ' τη μία αν είσαι επιμελής δεν χρωστάς πολλά κι απ' την άλλη το μυαλό σου ακόμα ταξιδεύει στην Κρήτη, Κέρκυρα, Σκιάθο, Ρόδο, Πάρο, Σπέτσες, Ύδρα κ.ο.κ....Έτσι, η εξεταστική αυτή περνάει χωρίς να το καταλάβεις...

Έρχεται, έτσι, η σειρά του Φεβρουάριου...Λίγο πιο ζόρικος, είναι και οι Απόκριες στη μέση(ό,τι χειρότερο να δίνεις μάθημα Τσικνοπέμπτη και οι φίλοι σου να γλεντούν), αλλά έχει κρύο και κλείνεσαι μέσα για να προφυλαχτείς....Βαριέσαι κιόλας, οπότε λες "δεν ανοίγω κανένα βιβλίο να περάσει η ώρα;" ή "πώς μας είπε ο/η ........ ότι πρέπει να απαντήσουμε;" ή έστω "ας δω τα σος να λέω ότι έκανα κάτι"...Ειδικά όταν μένεις στη Β. Ελλάδα συχνά συντρέχει κι ένας ακόμη λόγος γι' αυτή σου τη χειμωνιάτικη προκοπή.....Μα τι άλλο απ' το να είσαι άρρωστος;;;Όλο το χειμώνα μαζεύεις μικρόβια, και αρχές Φλεβάρη βρίσκεσαι τέζα στο κρεβάτι με 38-39 πυρετό!!!!Ίσως ακούγεται λίγο τραβηγμένο, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό το σενάριο αυτό, καθώς έτυχε και σε μένα και σε 2 συμφοιτητές μου την ίδια περίοδο...Εγώ βεβαια ήμουν σε χειρότερη κατάσταση και ήμουν χάλια σε πολύ βασικά μαθήματα(προαπαιτούμενα για την αλυσίδα μαθημάτων-αν κοπώ σ' ένα εξάμηνο, χάνω απευθείας χρονιά!!!!) και είμαι ΑΕΙ...!!!!φανταστείτε να ήμουν ΤΕΙ τι θα τραβούσα!!!!!!Εν πάσει περιπτώσει, όλα πήγαν καλά και δεν έγραψα κάτω από 8 σε μάθημα...!!!!

Ας συνεχίσω όμως, γιατί θέμα μας είναι ο Ιούνιος καίτοι πολύ ενδιαφέρων ο Φεβρουάριος...Ο Ιούνιος, που λέτε, είναι ο χειρότερος μήνας για εξεταστική...Έξω έχει ζέστη(σαν τα καζάνια της κολάσεως), τα παιδιά τρέχουν και γελάνε(γιατί έκλεισε το σχολείο), όλη η γειτονιά ξεχνά ότι υπάρχουν φοιτητές(ενώ μένουμε σε φοιτητούπολη τουλάχιστον 11.000 κατοίκων που σπουδάζουν!!!!!)...Αλλά ακόμη και το βράδυ, που οι παππούδες κοιμούνται και τα σκασμένα τα πιτσιρίκια έχουν μαζευτεί σπίτια τους-ενώ εσύ σκέφτεσαι ότι πάλι καλά ούτε σήμερα δοκίμασες τις ικανότητες σου ως Ηρώδης- και έχει λίγη δροσιά(Β. Ελλάδα λέμεεεε) πάλι σε αποσπά το περιβάλλον...Απ' τη μια μεθυσμένοι-ή μερακλωμένοι- φοιτητές στο δρόμο, γυρίζουν απ' τη νυχτερινή τους διασκέδαση φωνάζοντας και τραγουδώντας-κι εσύ εύχεσαι να μην έδινες το ηλίθιο το μάθημα και να 'σουν κι εσύ εκεί- κι απ' την άλλη το περιβάλλον σε βασανίζει, ωθώντας σε να τραγουδάς: "Δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια, παίζω ξύλο με τα κουνούπια τα ρημάδια" και αντί να διαβάζεις με το βιβλίο, να κυνηγάς κουνούπια και να το χρησιμοποιείς ως μυγοσκοτώστρα...!!!!Και πάλι τα βάσανα δεν τελειώνουν εδώ...Η ζέστη τρελαίνει το γάτο σου κ χοροπηδά σαν απροσάρμοστο μέσα στο σπίτι ενώ διαβάζεις...Κι εσύ στα όρια νευρικής κρίσης...Ακόμη κι αν ξεπεράσεις τα εμπόδια αυτά, έρχεται εμπόδιο η βούληση σου και η δύναμη σου να συγκρατηθείς...Να βάλεις μόνος σου χαλινάρια στον εαυτό σου, να δεθείς στον πάσσαλο και να κρατιέσαι μόνος σου...Το εμπόδιο αυτό λέγεται πρόσκληση για καφέ....Όταν δεν πρέπει ν' αντισταθείς στους άγνωστους, αλλά στους φίλους σου....Κι εκεί είναι που δεν σου πάει η καρδιά να πεις όχι...Κι ας ξέρεις ότι το να πας αποδείξεις στη μαμά λέγοντας "μαμά μπορεί να μείνω εκεί και 5ο έτος, αλλά τουλάχιστον σου έφερα αποδείξεις να βάλεις στη φορολογική" δεν τη συγκινεί...Υποθέτουμε όμως ότι κρατιέσαι και δεν πας(μπορεί να είσαι τυχερός και η τσέπη σου να είναι πιο άδεια κι απ' τα ταμία της χώρας -γιατί ποτέ δεν ρωτάμε μια γυναίκα την ηλικία της κι έναν φοιτητή πόσα χρωστάει...) ή έστω ότι γυρνάς νωρίς στο σπίτι...Κι ας είναι το μυαλό σου ακόμα στον καφέ....Κι ας τρέχει ο λογισμός σου στους φίλους σου(όπως και να το κάνουμε οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγουμε για τον εαυτό μας)...Κι ας πετάς στα αστεία που λέτε με την παρέα σου -ώρες ολόκληρε μετά τον καφέ κι ακόμη γελάς....Ακόμη κι αν σκέφτεσαι κι εκείνον τον κούκλο με τη μηχανή που θες να του ορμήξεις...Και διαβάζεις....Ναι, λοιπόν, μπορείς να συγκινηθείς....Τα κατάφερες!!!!Τότε όμως αρχίζει άλλος Γολγοθάς...Εν συντομία ονομάζεται εργασία(ή πώς να βασανίσετε τους φοιτητές σας που θέλουν βαθμό -στους στούρνους δεν πιάνει το κόλπο- και να τους κάνετε κυριολεκτικά ν' αλλάξουν 5 φανέλες)....Η εργασία αυτή, σαφώς ευκολότερη απ'την πτυχιακή, αλλά με την ίδια σαδομαζοχιστική προέλευση και βάση...Εκεί αρχίζει το μαρτύριο γράφω-σβήνω-ξαναγράφω και φτου κι απ' την αρχή..."ωχ ρε βλάκα τι έγραψα;" "δεν πάω καλά" "καφέ επειγόντως" είναι λίγα απ' τα συνήθη επιφωνήματα.....Κι αρχίζεις να ιδρώνεις....Και το ένα μπάνιο μετά το άλλο-γυναίκες είμαστε, δεν γίνεται να τριγυρνάμε σαν τους μουτζαχεντίν- κι άντε μια αποτρίχωση, μια μάσκα, μια απολέπιση, μια κρεμα ρε αδερφέ, ας βάψω και τα νύχια μου....Κι ύστερα νυστάζεις...."Εργασία αύριο...!!!" και πέφτεις για ύπνο-μην κάνουμε και μαύρους κύκλους κι άντε να τους καλύψουμε καλοκαιριάτικα........Έρχεται το αύριο και έχεις άλλες δουλειές....Να πλύνεις κανένα πιάτο, να σκουπίζεις, να σφουγγαρίσεις, άντε κι ένα ξεσκόνισμα να μην μας λένε κι ανεπρόκοπες!!!!!Μετά θες πάλι μπάνιο...Σήμερα δεν κάνουμε πλήρη περιποίηση...Μόνο τα απλά....Και πας για γράψιμο...Κι ανακαλύπτεις ότι στη ζαλάδα σου δεν αποθήκευσες την εργασία...."Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα" τραγουδάς και κάθεσαι και τη γράφεις -ζαλισμένη- όλη νύχτα γιατί αύριο δίνεις....Και δεν ξέρεις την τύφλα σου....Τώρα πρέπει να το πάμε σερί και να διαβάσουμε -δεν τους γλιτώνεις τελικά τους μαύρους κύκλους....

Και πάνω που τελειώνεις την εργασία κι έχεις καταγχωθεί, και λες δεν υπάρχει περίπτωση, ούτε μία στο εκατομμύριο, να προλάβω να διαβάσω -ξημέρωσε πλέον- ούτε φυσικά να το περάσω, περνά κάτω απ' το σπίτι σου το "δίκιο του εργάτη" και το "κόμμα σου λαέ"....όχι ότι έχω κάτι με τους ανθρώπους, απλά με αποσπούν απ' το διάβασμα....κι ακούγονται τα παιδάκια απέναντι -στον παιδικό σταθμό- να φωνάζουν κάθε πρωί στα καλά καθούμενα "ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" και κοιτάς γύρω-γύρω αλαφιασμένη να ελέγξεις αν έγινε πραξικόπημα.....Μολαταύτα, τα καταφέρνεις και πας να δώσεις το μάθημα...Κι είναι οι ερωτήσεις εύκολες -τυχερό καθαρματάκι σου 'κατσε πάλι η καλή η τύχη....Κι όμως κάτι δεν στέκει....Είπαμε...Είναι Ιούνιος.....Έχεις κάνει λάθος στην εργασία και πρέπει να την ξαναγράψεις...Κι ας πέρασες την εξέταση...Άντε πάλι απ' την αρχή....Κι εσύ ρωτάς, σαν μία άλλη Ντένη Μαρκορά "τι να κάνω τώρα, να πανικοβληθώωωω;;;"......Και πάλι καλά να λες που σου δωσε δεύτερη ευκαιρία και δεν σε 'κοψε....Είπαμε Ιούνιος.......

Υπάρχει όμως και κάτι καλό στην υπόθεση.....Σχεδόν....Είναι ομαδική η εργασία, οπότε πας στο σπιτι της φίλης σου για καφέ(άντε πάλι!) και συμπάθεια...Και πιάνετε κουβέντα (σε λίγες μέρες χωριζόσαστε, έχετε τόσα πολλά να πείτε)...Και μέσα στο κουτσομπολιό λέτε "δεν κάνουμε και την εργασία;;;".....Το άγχος, όμως, άγχος....Κι όμως αυτό δεν είναι το happy end....Θα μου πείτε τι άλλο μπορεί να πάει στραβά;;;Κι όμως....Δεν σας ανέφερα το πιο σημαντικό....Είναι Ιούνιος και θα κάνεις 3 μήνες να δεις τους φίλους σου....Πάνω που γίνατε μια παρέα(συμμορία) και αρχίσατε να περνάτε καλά, θα περάσετε τρεις μήνες χώρια...Δεν είναι σπουδαίο χρονικό διάστημα, αντίθετα είναι κι ευκαιρία να απολαύσεις τους φίλους σου που έχεις να δεις καιρό(κολλητοί<3), απλά εμείς τα εγωιστικά όντα θέλουμε και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο....!!!!

Το κείμενο αυτό είναι χιουμοριστικό και σκοπό έχει να βγάλει γέλιο...Πολλά απ' αυτά προέκυψαν από αληθινά γεγονότα, αλλά σε πολλά σημεία υπερβάλλουμε...Οπότε, ακόμη κι αν βγάζει αλήθειες, μην σταθείτε και πολύ σ' αυτές, αλλά απολαύστε την ιστορία....Και γελάστε!!!!Γελάστε πολύ γιατί μόνο αυτό μας δίνει ζωή και είναι δωρεάν......

Καλά να περνάτε κι ευχηθείτε μας καλή επιτυχία στην εξεταστική....

Κι εμείς θα τα βγάλουμε πέρα....Όσο κουρασμένοι κι αν είμαστε....Εξεταστική είναι θα περάσει(για εμάς χλωμό το κόβω)....

Ελπίζω να μην σας κούρασα...

Φιλιά πολλά...!!!!!

Και να θυμάστε.....ΓΕΛΙΟ ΓΕΛΙΟ και ΓΕΛΙΟ.....!!!!!

Καλό κουράγιο....adios amigos....!!!!