Μερικοί το προτιμούν καυτό

Κι ενώ κοιτούσα τις ανοιξιάτικες εβδομάδες μόδας, όπου παρουσιάστηκαν οι κολεξιόν για τον φετινό χειμώνα(2012-13) έπεσα πάνω στην καλοκαιρινή εβδομάδα μόδας στο Μιλάνο για Άνοιξη/Καλοκαίρι 2013 και το αγαπημένο μου βίντεο για το μακιγιάζ της Prada με τα έντονα κόκκινα χείλη. Δε μπορούσα παρά να θυμηθώ τα χείλη της λατρεμένης Marilyn Monroe και το pin up look που τόσο αγαπώ.. Είναι γνωστό το ιδιαίτερο μακιγιάζ της Marilyn, με τα κόκκινα χείλη, το eyeliner την ελιά κοντά στα χείλη. Εδώ μάζεψα μερικά βίντεο για μακιγιάζ(το Prada, το pin up, και μια απόπειρα για το μακιγιάζ της Marilyn Monroe) κι ένα βίντεο-αφιέρωμα για τη Marilyn. 

Είναι χειμώνας κι όπως πρέπει θα ντυθώ...

Τώρα που αρχίζει σιγά-σιγά -πιο αργός πεθαίνεις- να χειμωνιάζει, βγάζουμε κι εμείς τα χοντρά μας ρούχα απ' τη ντουλάπα. Κασκόλ, παλτό, μπότες, μπουφάν, πλεκτά(μερικά τα πλέκουμε τώρα) κάνουν την εμφάνιση τους ξανά κι εμείς ενθουσιασμένες τα καλωσορίζουμε ξανά στη γκαρνταρόμπα μας! 

Χάζευα, λοιπόν, βίντεο από κολεξιόν για το φετινό χειμώνα (Fall/Winter 2012-13) κι έπεσα πάνω σ' αυτό το βίντεο. Είναι η προετοιμασία για το σόου της Kristina Ti, από μια -σχετικά- άγνωστης σχεδιάστρια, την Cristina Tardito. Τα ρούχα είναι καταπληκτικά -ό,τι καλύτερο μπορεί να φορεθεί το φετινό χειμώνα. Στην κολεξιόν κυριαρχεί το καφέ και το γκρι -χρώματα κατατεθέν για το φετινό χειμώνα. Θα 'θελα να πω σε αυτό το σημείο ότι πάντα προτιμώ τα backstage βίντεο στις εβδομάδες μόδας, επειδή θεωρώ πως η προετοιμασία -μακιγιά, styling, σκηνικά, πρόβες- είναι το 80% του σόου(το άλλο 20% πώς περπατούν τα κορίτσια στην πασαρέλα μαζί με τη μουσική). Γι' αυτό πολύ συχνά βάζω την προετοιμασία κι όχι το ίδιο το σόου(παρότι εξίσου υπέροχο).  Δείτε λοιπόν την προετοιμασία, κι αν δε βαριέστε ψάξτε μετά και το πλήρες σόου.

Πρωινό στο Tiffany's...

Breakfast at Tiffany's

H θελα να κάνω μια καινούρια ανάρτηση για το μενού του πρωινού σας, έτσι λοιπόν αποφάσισα να γράψω μια πανεύκολη συνταγή για κρέπες(υπάρχουν πολλές συνταγές για κρέπες, αλλά εγώ επέλεξα την πιο απλή και δοκιμασμένη). Θα μου πείτε τώρα γιατί να μπείτε πρωινιάτικα στον κόπο να κάνετε κρέπες. Κι εγώ γι' άλλη μια φορά θα σας πω πως πρέπει που και που να κακομαθαίνουμε τους εαυτούς μας, να νιώθουμε βασίλισσες και βασιλιάδες. Γιατί μόνο αν αγαπάμε τον εαυτό μας θα μας αγαπήσουν κι οι άλλοι. Κι αν κάνουμε πράγματα για μας, αν αλλάξουμε αυτά τα μικρά πράγματα, θα νιώσουμε πολύ καλύτερα -στην τελική απλά θα ξεφύγουμε απ' τη ρουτίνα.

Γι' αυτό πάρτε τον πιο ωραίο σας δίσκο(αν έχετε μόνο έναν, μπορείτε να στρώσετε “δαντελωτά” σουπλά μιας χρήσης), με το αγαπημένο σας φλιτζάνι(για καφέ, γάλα ή τσάι), αν θέλετε να κακομάθετε λίγο ακόμη πιείτε το χυμό σας σε κολονάτο ποτήρι, βάλτε το πρωινό -τις κρέπες στην προκειμένη- σ' ένα όμορφο πιάτο και τα παρελκόμενα(μαρμελάδα, φρούτα, τυριά ή ό,τι άλλο θέλετε) σε μικρά μπολάκια ή πιατάκια. Αν σας αρέσει η ποικιλία στο πρωινό, γεμίστε το δίσκο αφειδώς. Μην παραλείψετε να εφοδιαστείτε με όμορφες χαρτοπετσέτες και μαχαιροπίρουνα. Δεν πειράζει που μετά θα έχετε να πλύνετε λίγα πιάτα παραπάνω, πραγματικά αξίζει τον κόπο.

Στη συνέχεια βρείτε την αγαπημένη σας γωνιά στο σπίτι(μπορεί να είναι στο κρεβάτι, τον καναπέ, το ψηλό τραπέζι, το πάτωμα ή το μπαλκόνι -αν έχει καλό καιρό- ακόμη και στο Tiffany's αν θέλετε!) και φάτε κάνοντας ό,τι πραγματικά αγαπάτε. Μπορείτε ν' ακούσετε μουσική, να διαβάσετε ένα βιβλίο ή να δείτε την αγαπημένη σας ταινία -το θέμα είναι να χαλαρώσετε και να περάσετε καλά. Δε χρειάζεται να είστε μόνοι για να απολαύσετε ένα πρωινό. Πολλές φορές το να το μοιραστείς είναι ακόμη καλύτερο.. Με το ταίρι σας ή τους αγαπημένους σας φίλους μπορεί να είναι απλά υπέροχο. Μια απλή κουβεντούλα αρκεί για να περάσετε καλά. Το να φτιάχνεις πρωινό για τα αγαπημένα σου άτομα(ή να σου φτιάχνουν αυτά) μπορεί να είναι από μόνο του μια υπέροχη εμπειρία. Ή ακόμη καλύτερα να το φτιάξετε μαζί -κυρίως το γέλιο στις ζημιές που θα κάνετε!

Κρέπες

Υλικά:

*2 αυγά

*1 φλ γάλα

*½ κ.γ. αλάτι

*1 φλ αλεύρι

*2 κ.σ. λιωμένη μαργαρίνη

Εκτέλεση:

1. Χτυπάμε καλά τα αυγά, προσθέτουμε το γάλα, το αλάτι, το αλεύρι και το βούτυρο να γίνουν χυλός.
2. Σκεπάζουμε και αφήνουμε για 30' λεπτά.
3. Σε αντικολλητικό τηγάνι βάζουμε μια μικρή ποσότητα του χυλού και απλώνουμε με το πίσω μέρος της κουτάλας
4. Μόλις ψηθεί από κάτω γυρίζουμε.
5. Αφήνουμε για λίγο να ψηθεί και από την άλλη και βγάζουμε την κρέπα
6. Μπορούμε να τη γεμίσουμε με ό,τι θέλουμε και ή να τη φάμε έτσι ή να τη βάλουμε στο φούρνο να λιώσει η γέμιση

٭ Αν σας σκίζεται στο γύρισμα, όταν ρίξετε το χυλό στο τηγάνι μπορείτε να μην τον απλώσετε και να αφήσετε την κρέπα μικρότερη σε μέγεθος και πιο παχιά. Εκτός ότι θα γυρίζει ευκολότερα, θα γίνει έτσι σαν τηγανίτα(pancake)

Μεγάλες Προσδοκίες

Great Expectations

Πριν λίγο καιρό είδα την ταινία που βασίζεται στο μυθιστόρημα του CharlesDickens Μεγάλες Προσδοκίες. Μια καταπληκτική ταινία, με υπέροχη σκηνοθεσία και σχεδόν μαγικές ερμηνείες(Ethan Hawke, Gwyneth Paltrow, Robert DeNiro, Anne Bancroft, Hank Azaria). “Ήταν μια αξιομνημόνευτη μέρα για μένα,καθώς προκάλεσε μεγάλες αλλαγές μέσα μου. Αλλά το ίδιο συμβαίνει στον καθένα. Διαλέξτε μια ξεχωριστή μέρα και πείτε ότι τη σβήνετε από τη ζωή σας. Για σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η εξέλιξη της. Όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές σταματήστε για λίγο και σκεφτείτε τη μακριά αλυσίδα είτε είναι από σίδερο είτε από χρυσό είτε από αγκάθια είτε από λουλούδια,που ποτέ δε θα σας έδενε, αν δεν είχε δημιουργηθεί ποτέ εκείνος ο πρώτος κρίκος μια ξεχωριστή μέρα.” 
Μια ιστορία πόνου, απόγνωσης και πληγωμένων καρδιών, με απίστευτες ανατροπές και παιχνίδια της μοίρας που απλά παρακολουθείς με κομμένη την ανάσα. Οι χαρακτήρες είναι τραγικοί, αλύτρωτοι και η τελική κάθαρση μοιάζει να μην έρχεται ποτέ. “Όπως όλα τα happy end ήταν μια τραγωδία, επειδή είχα πετύχει. Είχα σπάσει τα δεσμά μου. Είχα φτιάξει τον εαυτό μου. Σκληρά μεν, αλλά το είχα καταφέρει. Ήμουν ελεύθερος.” 
Άνθρωποι δεμένοι μ' ένα περίεργο, ανεξήγητο τρόπο. Κλεισμένοι σε δικές τους φυλακές. “Μια πυραμίδα πόνου. Δεν είναι αγάπη, αλλά είναι ένας σύνδεσμος. Είμαστε μαζί.” 
Τα εύσημα για τη σκηνοθεσία ανήκουν στον Alfonso Cuarόn. Στην ταινία χρησιμοποιεί γνωστά σκηνοθετικά κλισέ, τα οποία ωστόσο μέσα απ' τον αριστουργηματικό φακό του, ντυμένα μ' ένα σπανιόλικο ταμπεραμέντο, μοιάζουν πρωτόγνωρα. Ο ιδιαίτερα ατμοσφαιρικός σκηνοθέτης με μια εξαιρετική αντίληψη και περίτεχνα παιχνιδίσματα με το φως παντρεύει το συνηθισμένο με το ανοίκειο, μ' ένα έκδηλο ρομαντισμό που παίρνει συχνά τραγικές διαστάσεις. 
“Ξέρεις τι είναι αυτό; Είναι η καρδιά μου κι είναι ραγισμένη. Τη νιώθεις;” Η πένα του Dickens υπογράφει ένα πραγματικό αριστούργημα, στο οποίο ο Cuarόn προσδίδει ένα φλογερό ισπανικό πάθος. Ο θεατής χάνεται σ' ένα δίχτυ εμμονών που οδηγούν, κυριεύουν και καταστρέφουν ζωές. Γίνεται ένα με τους πρωταγωνιστές, πονά, νιώθει, ερωτεύεται, μισεί μαζί τους. Αιχμαλωτίζεται στις ίδιες αρρωστημένες παγίδες, διαβαίνει τα ίδια σκοτεινά μονοπάτια με αυτούς. 
“Το κορίτσι, το χρήμα, δόξα, εκδίκηση. Ήταν οι αρρωστημένες εμμονές της ms Dinsmoor. Και τώρα ήταν δικές μου.” 
Είναι πολύ περισσότερα από μια ιστορία αγάπης. 
“Δεν είσαι τυχερός. Άξιζες την επιτυχία. Έχω εντυπωσιαστεί πολύ, και κανένας δεν το αξίζει περισσότερο από σένα.” Μια -φαινομενικά άσχετη- πράξη καλοσύνης, ίσως από φόβο, ίσως από αθωότητα, ήταν το έναυσμα μιας αλλεπάλληλης σειράς γεγονότων στη ζωή του ήρωα. Η συνειδητοποίηση του αντικρίσματος αυτής της πράξης ωθεί τον ήρωα να φύγει, να κυνηγήσει τα όνειρά του μακριά, να ξεχάσει.. Κάποια στιγμή, όμως, έρχεται η ώρα να γυρίσεις.
“Και μια μέρα γύρισα σπίτι” Πάντα έρχεται. 
“Κάθισα εκεί και σκέφτηκα όλα τα πράγματα που έχω κάνει. Όλη μου τη ζωή. Και πού, μέσα σ' εκείνη τη σύντομη βίαιη στιγμή, είχε πάει. Υπήρχε μόνο η ανάμνηση μου απ' αυτά.” Εκείνη τη μαγική στιγμή καταλαβαίνει -ήρωας και θεατής μαζί- πως αν κάτι μοιάζει τελειωμένο, δε σημαίνει ότι είναι. Και η διάβαση από την τραγική πραγματικότητα του θύματος σε αυτή του θύτη συμβαίνει. 
“Από τη στιγμή που άρχισα να καταλαβαίνω, το πρώτο που έμαθα ήταν ο φόβος.” Κι ίσως τελικά κι ο θύτης να είναι θύμα, ίσως όλοι να είναι θύματα, απλά πιόνια σ' ένα νοσηρό παιχνίδι της μοίρας..

I'm not gonna tell the story the way it happened, I'm gonna tell it the way I remember it...

Για τον Ρασκόλνικωφ

Την προηγούμενη φορά υποσχέθηκα στο φίλο Ρασκόλνικωφ μια ανάρτηση αφιερωμένη εξαιρετικά, με τον επίλογο του Ντοστογιέφσκι στο έργο "Έγκλημα και τιμωρία". Είναι ολοφάνερο για ποιο λόγο διάλεξα το συγκεκριμένο, οπότε -προς το παρόν- δε θα επεκταθώ άλλο.
Να σημειώσω απλά ότι τον έγραψα με καλλιγραφικά και ότι -συγγνώμη Ρας- ξέχασα να βγάλω φωτογραφία το δικό μου αντίτυπο, αλλά για καλή μας τύχη το βρήκα στο google.

Но тут уж начинается новая история, история постепенного обновления человека, история постепенного перерождения его, постепенного перехода из одного мира в другой, знакомства с новою, доселе совершенно неведомою действительностью. Это могло бы составить тему нового рассказа, − но теперешний рассказ наш окончен.

Και η απόδοση του επιλόγου στο ελληνικό αντίτυπο:

"Εδώ όμως αρχίζει μια άλλη ιστορία, η ιστορία της προοδευτικής ανανεώσεως ενός ανθρώπου, της προοδευτικής του αναγεννήσεως, του βαθμιαίου περάσματος

του από έναν κόσμο σ' έναν άλλο, του ανεβάσματος του σε μια καινούργια

πραγματικότητα που του ήτανε άγνωστη ως τώρα. Αυτό θα μπορούσε να είναι το θέμα ενός καινούργιου μυθιστορήματος. Το σημερινό μας όμως τελειώνει εδώ."

Lana Del Ray - Ride

Ένα ακόμη υπέροχο τραγούδι της Lana Del Ray, το οποίο ξεχώρισα αμέσως όχι για τη μουσική(καλά και γι' αυτή), αλλά για την εισαγωγή του βίντεο κλιπ. Η ταλαντούχα τραγουδίστρια μας δείχνει την πολυποίκιλη δημιουργικότητά της με ένα πολύ ξεχωριστό τρόπο. Πρόκειται για ένα 10λεπτο βίντεο, που πιο πολύ φέρνει σε ταινία μικρού μήκους. Η πρωταγωνίστρια διηγείται την ιστορία της ζωής της μέσα σε 4 λεπτά μέσα από απλά αλλά ταυτόχρονα πολύ ποιητικά λόγια. Είναι μια κοπέλα που από μικρή ξεχώριζε, από μικρή ήθελε να γίνει ποιήτρια -μια τραγουδίστρια όπως χαρακτηρίζει και η ίδια τον εαυτό της. Πάντα διαφορετική, πολλές φορές τρελή, αλλά ελεύθερη. Η περιπλάνησή της ήταν "ο χειμώνας της ζωής της" και οι άντρες που συνάντησε στη διαδρομή "τα καλοκαίρια της".
Η διήγηση ξεκινάει έτσι:

“I was in the winter of my life. And the men I met along the road were my only summer… I was a singer. Not a very popular one. I once had dreams of becoming a beautiful poet. But upon a series of unfortunate events I saw those dreams dashed and divided like a million stars in the night sky that I wished on over and over again. Sparkling and broken. But I didn’t really mind it because I knew that it takes getting everything you ever wanted and then losing it to know what true freedom is.”

Ξεκινά να μιλά για το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον της. Αυτή δεν είναι άλλη μια ιστορία έρωτα, είναι ένα ταξίδι στην ελευθερία. Σημαντικό θα ήταν να αναφέρω και την χαρακτηριστική "ατάκα" που -όπως πολλοί άλλοι- υιοθετεί κι η ίδια "live fast, die young" ("Live fast, die young, and leave a good-looking corpse", ατάκα από την ταινία του 1949 Knock on Any Door, ευρέως διαδεδομένη ως τίτλος τραγουδιών όπως τα "Live fast die young - Cirkle Jerks" και "Die young - Black Sabbath" κ.α., ή της βιογραφίας του James Dean καθώς και διάφορων ταινιών). Η ιστορία γράφτηκε από τη Lana Del Rey και σκηνοθετήθηκε από τον Anthony Mandler.

Στη συνέχεια ξεκινά η μουσική και το τραγούδι, όπως κυκλοφόρησε(οι στίχοι έχουν άμεση σχέση με την αρχική διήγηση, κυρίως όσον αφορά το σημείο της ελευθερίας και της τρέλας "I'm tired of feeling like I'm f*cking crazy " -θα μπορούσαμε ακόμη και να πούμε ότι το τραγούδι είναι η συνέχεια της ιστορίας).

I've been out on that open road 
You can be my full time, daddy 
White and gold 
Singing blues has been getting old 
You can be my full time, baby 
Hot or cold 

Don't break me down 
I've been traveling too long 
I've been trying too hard 
With one pretty song 

I hear the birds on the summer breeze, I drive fast 
I am alone in the night 
Been trying hard not to get into trouble, but I 
I've got a war in my mind 
So, I just ride 
[ Lyrics from: http://www.lyricsfreak.com/l/lana+del+rey/ride_21046262.html ] 
Dying young and I'm playing hard 
That's the way my father made his life an art 
Drink all day and we talk 'til dark 
That's the way the road doves do it, ride 'til dark. 

Don't leave me now 
Don't say good bye 
Don't turn around 
Leave me high and dry 

I hear the birds on the summer breeze, I drive fast 
I am alone in the night 
Been trying hard not to get in trouble, but I 
I've got a war in my mind 
I just ride 

I'm tired of feeling like I'm f*cking crazy 
I'm tired of driving 'til I see stars in my eyes 
I look up to hear myself saying, 
"Baby, too much I strive, I just ride." 

I hear the birds on the summer breeze, I drive fast 
I am alone in the night 
Been trying hard not to get in trouble, but I 
I've got a war in my mind 
I just ride

Muhteşem Süleyman

Αρχικά να πω ότι ο τίτλος του Σουλεϊμάν στην τουρκική είναι Kanuni Sultan Süleyman(Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής), αλλά εγώ επέλεξα το επίθετο Muhteşem 1ον επειδή μου αρέσει περισσότερο οπτικά και 2ον επειδή η σειρά ονομάζεται Muhteşem Yüzyıl(Μεγαλοπρεπής Αιώνας ή κάτι τέτοιο).

Ξέρω, ξέρω, θα μου πείτε τι μ' έπιασε και μένα με τα τούρκικα σίριαλ. Θα σας απαντήσω αμέσως ότι: 

1ον δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον τόπο καταγωγής των σίριαλ(μόνο με την υπόθεση), κυρίως αν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να δούμε 

2ον είναι η μοναδική τουρκική σειρά, η υπόθεση της οποίας με τράβηξε

3ον δεν προσπαθώ να σας πείσω για το ποιοτικό επίπεδο, αλλά για την ενδιαφέρουσα πλοκή(η σειρά εκτυλίσσεται ως ένα ιστορικό μυθιστόρημα -ειλικρινά είναι σαν να βλέπω τις σκηνές στο παλάτι από τις Μάγισσες της Σμύρνης)

Εν πάσει περιπτώσει, αυτό που με παρακίνησε να γράψω αυτή την ανάρτηση δεν ήταν η σειρά, αλλά ένα από τα ποιήματα του Μουχιμπι(το ψευδώνυμο με το οποίο ανέφερε ο σουλτάνος τον εαυτό στα ποιήματά του). Το ποίημα αυτό γράφτηκε 4 χρόνια μετά το θάνατο της Χουρρέμ-Ρωξελάνας. Πιστεύω ότι είναι πραγματικά υπέροχο και αξίζει να αναφερθεί ανεξαρτήτως της γνώμης που έχει ο καθένας για τα τουρκικά σίριαλ(είτε γενικά, είτε αυτό συγκεκριμένα). 

Δυστυχώς δε γνωρίζω τον τουρκικό τίτλο και δε μπορώ να βρω ηχητικό απόσπασμα αυτού του ποιήματος(και η σειρά δεν έχει φτάσει ακόμη εκεί), πιστεύω ότι θα ακουγόταν πολύ ωραία στα οθωμανικά τουρκικά(και να μην καταλαβαίνεις -όπως κι εγώ άλλωστε- το ποίημα στη γλώσσα του θα ακουγόταν εκπληκτικά).

Η θλίψη και ο πόνος σου, έκαναν την ψυχή μου αδύναμη απόψε

Κοίταξε τα δάκρυα μου.... γέμισαν τη γη και τον ουρανό τώρα.....

Είμαι ολομόναχος, είμαι δυστυχισμένος, νοιώθω παράλυτος.

Είμαι ερωτευμένος... δεν έχω υπομονή και πονάω.....

Αυτό το περπάτημα σαν κυπαρίσσι, αυτή η λαχτάρα της αγαπημένης..

Τώρα είμαι σαν ένα πεύκο αλυσοδεμένο στο έδαφος....

Τι να πω γι'αυτό τον πόνο της αγάπης;

Δεν είναι δυνατόν να εξηγήσω, να μιλήσω..

Ωχ, γιατρέ βρες μου ένα βάλσαμο... γιατί αυτός ο πόνος στην καρδιά υπερβαίνει όσα η ψυχή αντέχει...

Ωχ, φεγγαροπρόσωπη αγαπημένη, πονάω εξ αιτίας της αγάπης σου.. Τι να κάνω... Μόνος μου έπεσα σε αυτό το πρόβλημα.... τι να κάνω;

Ωχ, άσπλαχνη αγαπημένη, όπως ο Μουχιμπί στα χέρια σου...

Θρηνώ από το πρωί ως το βράδυ, μέχρι το τέλος του κόσμου....

ΥΓ* με την ευγενική χορηγία των αγαπητών Ιο Σιτ και Zefy P. ανακάλυψα και το βίντεο με την απαγγελία του ποιήματος αυτού στα οθωμανικά:

Σας ευχαριστώ πολύ*