Muhteşem Süleyman

Αρχικά να πω ότι ο τίτλος του Σουλεϊμάν στην τουρκική είναι Kanuni Sultan Süleyman(Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής), αλλά εγώ επέλεξα το επίθετο Muhteşem 1ον επειδή μου αρέσει περισσότερο οπτικά και 2ον επειδή η σειρά ονομάζεται Muhteşem Yüzyıl(Μεγαλοπρεπής Αιώνας ή κάτι τέτοιο).

Ξέρω, ξέρω, θα μου πείτε τι μ' έπιασε και μένα με τα τούρκικα σίριαλ. Θα σας απαντήσω αμέσως ότι: 

1ον δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον τόπο καταγωγής των σίριαλ(μόνο με την υπόθεση), κυρίως αν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να δούμε 

2ον είναι η μοναδική τουρκική σειρά, η υπόθεση της οποίας με τράβηξε

3ον δεν προσπαθώ να σας πείσω για το ποιοτικό επίπεδο, αλλά για την ενδιαφέρουσα πλοκή(η σειρά εκτυλίσσεται ως ένα ιστορικό μυθιστόρημα -ειλικρινά είναι σαν να βλέπω τις σκηνές στο παλάτι από τις Μάγισσες της Σμύρνης)

Εν πάσει περιπτώσει, αυτό που με παρακίνησε να γράψω αυτή την ανάρτηση δεν ήταν η σειρά, αλλά ένα από τα ποιήματα του Μουχιμπι(το ψευδώνυμο με το οποίο ανέφερε ο σουλτάνος τον εαυτό στα ποιήματά του). Το ποίημα αυτό γράφτηκε 4 χρόνια μετά το θάνατο της Χουρρέμ-Ρωξελάνας. Πιστεύω ότι είναι πραγματικά υπέροχο και αξίζει να αναφερθεί ανεξαρτήτως της γνώμης που έχει ο καθένας για τα τουρκικά σίριαλ(είτε γενικά, είτε αυτό συγκεκριμένα). 

Δυστυχώς δε γνωρίζω τον τουρκικό τίτλο και δε μπορώ να βρω ηχητικό απόσπασμα αυτού του ποιήματος(και η σειρά δεν έχει φτάσει ακόμη εκεί), πιστεύω ότι θα ακουγόταν πολύ ωραία στα οθωμανικά τουρκικά(και να μην καταλαβαίνεις -όπως κι εγώ άλλωστε- το ποίημα στη γλώσσα του θα ακουγόταν εκπληκτικά).

Η θλίψη και ο πόνος σου, έκαναν την ψυχή μου αδύναμη απόψε

Κοίταξε τα δάκρυα μου.... γέμισαν τη γη και τον ουρανό τώρα.....

Είμαι ολομόναχος, είμαι δυστυχισμένος, νοιώθω παράλυτος.

Είμαι ερωτευμένος... δεν έχω υπομονή και πονάω.....

Αυτό το περπάτημα σαν κυπαρίσσι, αυτή η λαχτάρα της αγαπημένης..

Τώρα είμαι σαν ένα πεύκο αλυσοδεμένο στο έδαφος....

Τι να πω γι'αυτό τον πόνο της αγάπης;

Δεν είναι δυνατόν να εξηγήσω, να μιλήσω..

Ωχ, γιατρέ βρες μου ένα βάλσαμο... γιατί αυτός ο πόνος στην καρδιά υπερβαίνει όσα η ψυχή αντέχει...

Ωχ, φεγγαροπρόσωπη αγαπημένη, πονάω εξ αιτίας της αγάπης σου.. Τι να κάνω... Μόνος μου έπεσα σε αυτό το πρόβλημα.... τι να κάνω;

Ωχ, άσπλαχνη αγαπημένη, όπως ο Μουχιμπί στα χέρια σου...

Θρηνώ από το πρωί ως το βράδυ, μέχρι το τέλος του κόσμου....

ΥΓ* με την ευγενική χορηγία των αγαπητών Ιο Σιτ και Zefy P. ανακάλυψα και το βίντεο με την απαγγελία του ποιήματος αυτού στα οθωμανικά:

Σας ευχαριστώ πολύ*

Το νέο αγαπημένο μου μπλογκ*

Είπα να κάνω ένα αφιέρωμα σ' ένα ιστολόγιο στο οποίο περνάω τον περισσότερο μου χρόνο(τη μια φορά στις τόσες που έχω ίντερνετ) όποτε μπαίνω στη μπλογκόσφαιρα.

Το όνομά του A restless dream και υπογράφει η λίγο μελαγχολική Chrysalis.

Θα μου πείτε τώρα γιατί το ξεχώρισα... Τα κριτήριά μου είναι καθαρά υποκειμενικά, δε βασίζονται στο γράψιμο(αν ήταν έτσι κάθε μέρα θα έκανα αφιέρωμα και σε άλλο ιστολόγιο), αλλά στο περιεχόμενο. Έτυχε λοιπόν με την αγαπημένη μου Χρυσαλλίδα να ταιριάξουμε τόσο πολύ που οι αναρτήσεις της μου θυμίζουν δικά μου πράγματα, δικά μου βιώματα. Το ίδιο μου έχει πει κι αυτή για δικές μου αναρτήσεις.
Μία απ' τις αγαπημένες μου αυτή: Η πιο απέριττη κατάφαση
Αυτά προς το παρόν.. Ανυπομονώ να δω καινούριες αναρτήσεις!

Αφιερωμένο εξαιρετικά*

Prima Ballerina

Prima Ballerina

Ο τίτλος είναι σαφώς μεταφορικός, καθώς τελευταία φορά που φόρεσα πουέντ ήμουν δημοτικό..

Όχι δεν σας αφήνω για να πάω στα Μπολσόι...

Μιλώ για την ευαίσθητη ισορροπία στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό, που αν θέλετε τη γνώμη μου, μόνο στέρεη δεν είναι. Απ' τη μια τρέχω ωσάν τρελή, αν θέλετε και μανιακή, κι απ' την άλλη η διάθεση μου μου υπαγορεύει να λιώσω σ' έναν καναπέ και να μην κάνω τίποτα! Και στη μέση ένα σώμα μουδιασμένο, ανάμεσα στην υπερδιέγερση και τη σήψη, υπερκινητικά ακίνητο.

Το ξέρω πάλι γράφω χωρίς να καταλαβαίνω κι εγώ η ίδια τι λέω, πάλι καταφεύγω στις υπερρεαλιστικές μου αντιθέσεις προσπαθώντας να δώσω στις λέξεις ένα νόημα για το οποίο δεν ήταν προετοιμασμένες.

Έτσι, λοιπόν, βλέπω τις μέρες να περνούν.. Σαν μια πρίμα μπαλαρίνα σε διάλειμμα, στις μύτες -πάντα- των ποδιών, έτοιμη ανά πάσα στιγμή για το επόμενο πλιέ που θα κληθώ να κάνω.

Η ζωή ως τεταρτοετής φοιτήτρια δεν είναι σαν τις άλλες. Από τη μια υποχρεώσεις της σχολής, από την άλλη η πρακτική που απασχολεί το 100% του χρόνου μου(σοβαρά τώρα, ακόμη και στον ύπνο μου βλέπω δραστηριότητες για τα παιδιά) κι όλα αυτά υπό το πρίσμα μιας αβάσταχτης πανελλήνιας και παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που δυστυχώς επηρεάζει και τις δικές μα τσέπες. Από τη μια να κάνω όλα τα κουράγια του κόσμου με τους λογαριασμούς, από την άλλη να σκέφτομαι και το χειμώνα που κοντοζυγώνει(είναι κι αυτό το πετρέλαιο απλησίαστο ρε παιδάκι μου), να 'χω και τις συνελεύσεις τις πολυκατοικίας μου στο κεφάλι μου(μάθαν ότι το κάνουμε πλακώσανε κι οι γύφτοι) και να λέω “ένας χρόνος έμεινε υπομονή”. Αμ αυτό που το πας; Ένας μόνο χρόνος μου έμεινε και μετά adios amigos! Γιατί να πρέπει να φύγω τώρα; Γιατί;

Τελικά είχε δίκιο ο οδοντίατρός μου όταν μου έλεγε ότι με κλάματα θα 'ρθω και με κλάματα θα φύγω(κι εγώ τον κοιτούσα με το βλέμμα το βαθύ, της κότας, με τρία σωληνάκια στο στόμα).. Πόσο δίκιο...

Μπορεί η πόλη να μην μου αρέσει, μα κάπου, κάπως, την αγάπησα.

Ίσως να είναι και τα άτομα, ίσως να είναι κι οι στιγμές, εμένα όμως αυτή η πόλη θα μου λείψει. Και πιστεύω, 3 χρόνια μετά, στ' αλήθεια το πιστεύω ότι εδώ ήρθα για καλό. Ότι όλα συνέβησαν για κάποιο λόγο. Δεν τον βλέπω ακόμη καθαρά, αλλά το νιώθω. Σαν κάποιος να έβαλε το χεράκι του να βρεθώ εδώ, σαν ήρθα την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος.

Ίσως να είναι βλακείες, ίσως να είναι ένα χαζό προαίσθημα(αν και τα προαισθήματά μου συνήθως βγαίνουν), ίσως απλά να είναι ο ενθουσιασμός της πρακτικής, ίσως μια μελαγχολία που δεν προλαβαίνω μέσα σ' αυτό το χρόνο να ζήσω ό,τι περιφρονητικά κλότσησα τα 2 πρώτα χρόνια.. Ό,τι κι αν είναι -ακόμη κι αν δε βγω αληθινή- εγώ χαίρομαι που βρέθηκα εδώ. Και η αλήθεια είναι ότι ποτέ δε θα ξεχάσω αυτές τις στιγμές.

Κι επίσης αν γυρνούσα πίσω το χρόνο δε θα άφηνα -κυρίως- το 1ο έτος να πάει στράφι.

Για να μας οδήγησε εδώ η ζωή, κάποιος λόγος θα υπάρχει. Κι εγώ μια μέρα θα τον βρω(μ' έπιασε και το πατριωτικό μου αίσθημα τρομάρα μου!). Από την άλλη ίσως μαστούρωσα από το trebon(σκόνη για το βήχα, γιατί αναρρώνω ΚΑΙ από βρογχίτιδα-δε θυμάμαι αν το ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση) και λέω ασυναρτησίες. Θα δείξει..

Η συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο...

Sex and the other city

Sex and the other city*

xxx

Λένε πώς το καλύτερο είναι “ένα ποτό πριν κι ένα τσιγάρο μετά”. Τι γίνεται όμως όταν μεταξύ ποτού και τσιγάρου δεν μεσολαβεί τίποτα;

Από τον καιρό της σεξουαλικής επανάστασης, το σεξ απέκτησε ένα νέο ρόλο -αυτόν του καταλύτη- στις σχέσεις. Τι γίνεται όμως όταν δεν φτάνεις καν σε αυτό το σημείο; Όταν η σχέση τελειώσει πριν καν αρχίσει;

Όχι γιατί η γυναίκα είναι πουριτανή, αλλά επειδή ο άντρας φοβάται να την πλησιάσει;

Τι θα γίνει με αυτή τη δειλία των αντρών;

Λένε ότι οι άντρες τη σημερινή εποχή νιώθουν ευνουχισμένοι από τις γυναίκες, οι οποίες δυναμικά διεκδικούν ένα ρόλο ισότιμο του δικού τους. Η απελευθερωμένη γυναίκα ακόμη και σήμερα αποτελεί ταμπού για τον άντρα και η επιθετική -σε πολλές περιπτώσεις- συμπεριφορά της(είτε ως κυνηγός, είτε ως θήραμα) καλλιεργεί πολλά κόμπλεξ κι ένα ευρύτερο σύμπλεγμα ανασφάλειας. Τα φαινόμενα, όμως, απατούν. Γιατί μπορεί οι γυναίκες πλέον να διεκδικούν έμπρακτα αυτό που θέλουν, αλλά στην πλειοψηφία μας στον ερωτικό τομέα ακόμη θέλουμε τον άντρα κυνηγό. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που δύσκολα αλλάζουν. Ίσως να είμαστε πιο “επιθετικές” και να απολαμβάνουμε το φλερτ περισσότερο και -γιατί όχι- να αναζητούμε και την σαρκική απόλαυση πέραν της συναισθηματικής, αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να μας συναρπάζει περισσότερο από την αίσθηση της τεστοστερόνης γύρω μας, από τα “ορίτζιναλ” αρσενικά που ξέρουν τι θέλουν και το κυνηγούν.

Η πραγματικότητα όμως διαφέρει δραματικά και τα αρσενικά πλέον δεν πλησιάζουν καν τις γυναίκες. Ακόμη και να κάνουν μια πρώτη κίνηση, όμως, πολλές φορές το κόβουν απότομα πριν ακόμη διαπιστώσουν την -ας το πούμε- σεξουαλική διάσταση της γνωριμίας. Έχουμε φτάσει στο σημείο να αστειευόμαστε λέγοντας ότι οι άντρες δεν μας πλησιάζουν ούτε για να μας ρίξουν στο κρεβάτι!

Πολλές κοπέλες αναγκάζονται να κάνουν το πρώτο βήμα για να γνωρίσουν κάποιον -και σας διαβεβαιώ δεν τους αρέσει καθόλου. Άλλες πάλι δεν πλησιάζουν ούτε κατά διάνοια έναν άντρα, είναι κάτι που θέλουν να το κάνει αποκλειστικά και μόνο αυτός. Μία εξ αυτών κι εγώ, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί είμαι πολύ εγωίστρια και θέλω ο άλλος να με κυνηγήσει -να μου δείξει ότι με θέλει, ρε παιδί μου.

Ας πούμε όμως ότι το πρώτο βήμα έγινε -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- και το “παιχνίδι” ξεκίνησε. Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ όλο και περισσότερους άντρες να “λακίζουν” πριν ακόμη φτάσουν στο “κρεβάτι”.

Και ερωτώ κι εγώ με τη σειρά μου: γιατί;

Αν στο μυαλό τους έχουν μόνο το σεξ έχουν όλα τα “εργαλεία” για να ρίξουν μια γυναίκα και μετά να πάνε για τσιγάρα και να μη γυρίσουν ποτέ. Οπότε ποιο το σκεπτικό;

Ίσως αυτό να ακούγεται χυδαίο, αλλά δεν το εννοώ καθόλου έτσι. Μιλώ απλά για κάτι που δεν καταλαβαίνω. Μιλώ για κάτι που δε στέκει με καμία λογική.

Αν κάποιος σε εκμεταλλευτεί σεξουαλικά θα πληγωθείς, αλλά τουλάχιστον θα έχεις μια αυτοσυνειδησία, το να εξαφανιστεί πριν το “μοιραίο” και μετά “μην τον είδατε” πώς να το εξηγήσουμε;

Μετά την πρώτη φορά μπορεί απλά να μην του αρέσει και να μη θέλει να το συνεχίσει, απ' την άλλη μπορεί να συμβεί και το αντίστροφο. Αλλά πώς μπορεί να ξέρει αν δε δοκιμάσει;

Γιατί καλά να εκλάβει ως τη δεύτερη φορά ως δέσμευση, αλλά και την πρώτη; Δηλαδή το “ελεύθερο” τι είναι; Τις “κουμπάρες” παίζουν;

Μήπως η οικονομική κρίση έφτασε και στην κρεβατοκάμαρα; Μήπως δεν έχουν λεφτά για προφυλάξεις και το “δε γ.....αι” έγινε κυριολεκτικό;

Μήπως άρχισαν όλοι να βλέπουν “the other way” που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι;

Ούτε κι αυτό στέκει όμως, γιατί αν ήταν έτσι θα ήταν όλοι ζευγαρωμένοι μεταξύ τους.

Κι αυτές οι “πουτα...που τα 'βρες τα λεφτά” πώς βρίσκουν ΠΑΝΤΑ μιλιούνια κι εμείς δε μπορούμε να σταυρώσουμε ούτε έναν; Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά χτυπάνε πάντα τα καλύτερα παιδιά(και κορμιά!)

Και στην τελική -ας το παίξουμε και λίγο απελπισμένες- αυτό το ποτό πριν και το τσιγάρο μετά πώς να τα ευχαριστηθούμε αν δεν υπάρχει ένας άντρας εκεί γύρω να τα μοιραστούμε;

*Ακατάλληλο για ανηλίκους!

Can't smile without you...

Can't smile without you..

Φίλοι...Η οικογένεια που φτιάχνουμε για τους εαυτούς μας.

Από πολύ νωρίς δημιουργήθηκε στον άνθρωπο(όπως και σε κάποια ζώα) η ανάγκη για συντροφικότητα. Η ανάγκη αυτή εκδηλώθηκε με το σχηματισμό “αγέλης”, μιας πρώιμης μορφής των σημερινών κοινωνιών. Πάμε, λοιπόν, πολύ πίσω στην ιστορία του ανθρώπου και συγκεκριμένα στην πρώτη του μορφή, ως ανθρώπου των σπηλαίων.

Πολύ πιθανόν το αρχικό κίνητρο που τους ώθησε στην αναζήτηση συντρόφων να ήταν ο φόβος, η ανασφάλεια. Να οχυρώθηκαν, δηλαδή, με αυτόν τον τρόπο από τους κινδύνους της φύσης παρά την επισφαλή -μειονεκτική- τους θέση έναντι στα άγρια θηρία. Με την ανάπτυξη, όμως, του πολιτισμού, άρχισε να αναπτύσσεται μέσα τους μια σπουδαιότερη ανάγκη, που είχε να κάνει περισσότερο με το συναίσθημα παρά με την ανάγκη. Η τάση, ωστόσο, του ανθρώπου να ζει και ν' αναπτύσσεται ως μέλος μιας αγέλης συνιστά το σημαντικότερο μέσο διαφύλαξης αυτού του ιδίου.

Χρόνια αργότερα ήταν οι αρχαίοι φιλόσοφοι που διατύπωσαν μύθους και σοφίσματα για την κοινωνικότητα του ανθρώπου. Δυομιση χιλιάδες χρόνια πριν, ο Πλάτων στο έργο του “Συμπόσιο” διηγείται δια στόματος Αριστοφάνη το μύθο των πρώτων ανθρώπων. Στην αρχή του κόσμου οι άνθρωποι ήταν σφαιροειδή όντα, αποτελούμενα από 2 ανθρώπους(2 πρόσωπα, 2 γεννητικά όργανα, 8 άκρα) και στρογγυλοί όπως ήταν, όταν ήθελαν να τρέξουν πήγαιναν σαν τροχός. Σύμφωνα με το μύθο υπήρχαν: τα παιδιά του ήλιου(αποτελούμενα από 2 άντρες), τα παιδιά της γης(2 γυναίκες) και τα παιδιά της σελήνης(αντρόγυνο). Τα πλάσματα αυτά ήταν τόσο δυνατά που οι -φθονεροί- Θεοί αποφάσισαν να τα χωρίσουν. Έτσι ο Δίας τα χώρισε στη μέση μ' ένα κεραυνό(“εξ ενός δύο”). Τα 2 κομμάτια ονομάστηκαν “ημίτομα” και ο Απόλλωνας τα έραβε ενώνοντας τα τελειώματα στον αφαλό. Από αυτή τη διαίρεση ουσιαστικά ο άνθρωπος έλαβε τη μορφή του, όπως την ξέρουμε σήμερα. Από τότε, σύμφωνα με το μύθο, οι άνθρωποι είναι μισοί. Τα 2 ημίτομα είναι αυτό που ονομάζουμε “αδελφές ψυχές”. Είμαστε ημίτομα που προσπαθούν να ολοκληρωθούν στην αρχική τους ενότητα αναζητώντας το άλλο τους μισό. Ο πόθος για το ολόκληρο και η ορμή μας να επιστρέψουμε στην πρωταρχική μας φύση, ενώνοντας τα δύο μισά σ' ένα ολόκληρο, ονομάστηκε έρωτας. Όταν όμως το αρχικό ον δεν είναι αντρόγυνο, τότε μιλάμε για φιλία...

Μερικά χρόνια μετά τον δάσκαλό του, ο Αριστοτέλης προσπαθούσε ακόμη να ερμηνεύσει τη φύση του ανθρώπου στα έργα του “Ηθικά Νικομάχεια” και “Πολιτικά Νικομάχεια”, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπο είναι ένα “ζώο φύσει πολιτικό”. Συνεχίζοντας τη θεωρία του Πλάτωνα για τις αδερφές ψυχές είπε ότι “φιλία είναι μια μόνη ψυχή που κατοικεί σε 2 σώματα”.

Όσο προχωρούσε η ιστορία, και αναπτυσσόταν ο πολιτισμός και ειδικότερα η φιλοσοφία προέκυψαν πολλά χωρία -φιλοσόφων και λογοτεχνών- γι' αυτό το μαγικό πράγμα που ονομάζεται φιλία.

Ό,τι και να πούμε τώρα, δε μπορεί να περιγράψει αυτό που νιώθουμε για τους φίλους μας. Οι φίλοι είναι κομμάτι του εαυτού μας, κάτι για το οποίο είμαστε πρόθυμοι να θυσιάσουμε τα πάντα, είναι η οικογένεια που έχεις σχηματίσει εσύ μόνος σου. Μαζί στα καλά και τ' άσχημα, να περνάτε μαζί τις τρικυμίες, να φυλάτε ο ένας τον άλλο απ' τις κακοτοπιές, να είστε απλά εκεί ο ένας για τον άλλο. Άλλωστε, η φιλία ΕΊΝΑΙ μια ψυχή χωρισμένη σε δυο σώματα.

Υπάρχουν 2 είδη παρέας: οι φίλοι και οι κολλητοί

Ένας χιουμοριστικός πίνακας, που βγάζει ωστόσο μεγάλες αλήθειες. Μπορεί να φαίνεται ανόητο και παιδιάστικο, αλλά αυτές οι μικρές διαφορές είναι που ξεχωρίζουν τους φίλους από τους κολλητούς. Οι κολλητοί είναι αυτό το μισό που σου λείπει, η οικογένεια που φτιάχνεις μόνος σου. Οι κολλητοί είναι αυτοί που βρισκόταν δίπλα σου σε όλες τις σημαντικές στιγμές. Οι κολλητοί είναι αυτοί που τους έχεις ανοίξει την καρδιά σου. Οι κολλητοί είναι αυτοί με τους οποίους περνάς το μεγαλύτερο μέρος της μέρας. Οι κολλητοί είναι αυτοί που ακόμη κι αν δε μένετε μαζί, ουσιαστικά συγκατοικείτε. Γιατί με τους κολλητούς μαζί τρώτε, μαζί πίνετε, μαζί κοιμάστε, μαζί βγαίνετε έξω... Όλα σχεδόν μαζί. Είναι επόμενο αυτά τα άτομα να μην είναι επισκέπτες στο σπίτι σου, να είναι κατά μία έννοια “συνιδιοκτήτες”. Ίσως ακούγεται κάπως αφελές, αλλά αν οι κολλητοί σας είναι τ' “αδέρφια” σας, τότε λογικό δεν είναι στο σπίτι σας να είναι εξίσου αφεντικά?

Can't touch this...!

S1ngles

Λέω να πρωτοτυπήσω και ν' αναφέρω για 2η φορά το S1ngles. Μία απ' τις ελάχιστες καλές ελληνικές σειρές, πάντα αγαπημένη. Φαινομενικά επιφανειακή, άνευ νοήματος και ποιότητας αν δεν την έχεις δει. Αξίζει, ωστόσο τον κόπο. Είναι αστεία, αληθινή(υπερβολική σε κάποια σημεία, αλλά ασχολείται με αληθινά προβλήματα), μιλά έξω απ' τα δόντια, πολυδιάστατη(σκιαγραφεί ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους), δε γίνεται μονότονη, θίγει κοινωνικά ζητήματα και είναι ύμνος στη φιλία. Οι 2 πρωταγωνίστριες και των 4 κύκλων(Λίλα και Ράνια) είναι 2 όλως διόλου διαφορετικοί χαρακτήρες -η μία απελευθερωμένη σεξουαλικά και συνεχώς χαρούμενη, η άλλη πιο “σκύλα” επιδιώκει τη μοναξιά από φόβο μην πληγωθεί. Βέβαια πολλά δεδομένα αλλάζουν από τον πρώτο μέχρι τον 2ο κύκλο(έχουν μεσολαβήσει και 3 χρόνια από την αρχή της σειράς κι αλλάζουν τα πρόσωπα) αλλά το θέμα με το οποίο ασχολούμαστε εδώ είναι η φιλία. Και αυτή παραμένει κοινός παρονομαστής σε όλους τους κύκλους(ίσως μάλιστα μετά τον 1ο κύκλο να αποκτά μείζονα ρόλο, καθώς βλέπουμε τη Λίλα και τη Ράνια να μεγαλώνουν μαζί το παιδί της Ράνιας σαν οικογένεια και την αρχική παρέα να έχει σκορπίσει στα πέρατα της γης).

s1NgLEs 2½ Θεωρία 200½ Ράνια & Λίλα

s1NgLEs 2 Θεωρία 106 - Γιατί δεν υπάρχουν παρέες

Σε κάθε ευτυχισμένη παρέα, όμως, αναπόφευκτα υπάρχουν και συγκρούσεις. Όσο μάλιστα οι κοινωνίες εξελίσσονται, οι άνθρωποι γίνονται πιο εγωιστές, πιο σκληροτράχηλοι και ουσιαστικά αγνοούν ένα από τα βασικότερα πράγματα γι' αυτούς. Συχνά μένουν χωρίς φίλους.. Μόνοι.

Με τη διαφθορά του ανθρώπου λέξεις όπως “φιλότιμο”, “προσφορά”, “ανιδιοτέλεια” ακόμη και η “αγάπη” χάνουν τη σημασία τους και γίνονται απλές λέξεις χαμένες μέσα στον κυκεώνα χιλιάδων άλλων μέσα σ' ένα λεξικό. Οι άνθρωποι ξεχνούν τη συντροφικότητα. Οι παρέες ολοένα χάνονται. Και η αληθινή φιλία γίνεται είδος υπό εξαφάνιση. Σκεφτείτε λίγο με πόσους φίλους έχετε μαλώσει. Αναλογιστείτε τους λόγους. Παραδεχτείτε ειλικρινά ποιος έφταιγε(η αλήθεια να λέγεται, πάντα φταίνε κι οι2). Μην ανησυχείτε είστε μόνοι σας. Αρκεί να το ξέρει μόνο ο εαυτός σας. Αναρωτηθείτε αν άξιζε κάποιο απ' αυτά τα άτομα να φύγει απ' τη ζωή σας. Τέλος μετρήστε με πόσους τα ξαναβρήκατε. Η αληθινή φιλία δε φαίνεται από την έλλειψη τριβών -αντίθετα. Φίλος είναι αυτός που θα είναι εκεί και στα καλά και στα κακά. Που θα είναι διατεθειμένος να θυσιάσει ένα κομμάτι του εγωισμού του προκειμένου να μη χάσει το φίλο απ' τη ζωή του. Αυτός που θα τον αγαπά ακόμη κι αν ειπωθούν σκληρές κουβέντες. Αυτός που ακόμη και να ραγίσει το γυαλί, θα βάλλει ένα αμπαζούρ μπροστά για να μη φαίνεται το ράγισμα.

s1NgLEs 2½ Θεωρία 208

Είναι λογικό και αναμενόμενο μια ανθρώπινη σχέση να περνάει κρίση κάποια στιγμή. Το θέμα είναι να μην αφήνουμε το πρόβλημα να διαιωνίζεται και το ΕΓΏ μας να γιγαντώνεται. Άλλωστε δε θέλει και πολλά μια αληθινή φιλία για να αποκατασταθεί. Ένα μετανιωμένο βλέμμα, μια κίνηση συμφιλίωσης, μια -ειλικρινής- συγγνώμη. Τόσο απλά. Αρκεί να έρχονται μέσα απ' την καρδιά.

s1NgLEs 2½ Ράνια & Λίλα - Η συγχώρεση επ.11

Και τότε έρχεται η μαγική στιγμή της συμφιλίωσης.

 

Γιατί αν μια φιλία είναι αληθινή, κρατάει για πάντα...

s1NgLEs 2 Ράνια & Λίλα γριές

Αφιερωμένο γι' άλλη μια φορά στους συνήθεις υπόπτους

Εγώ κι εσύ μαζί...ღ

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα...*

Αυτά ήταν 2 κείμενα που έγραψα πριν 2-3 βδομάδες. Τα έβαλα με χρονολογική σειρά για προφανείς λόγους. Εκείνες τις μέρες ήμουν πολύ χάλια, δεν ήθελα να μιλήσω σε κανένα, κι όμως αναγκαζόμουν να μιλώ σε όλους. Είναι ολοφάνερο ότι είχα ψιλοπέσει σε κατάθλιψη. Όχι ότι τώρα είμαι καλά, αλλά ξεχάστηκα κάπως. Γύρισα και στο γραφείο και γέμισα τις άδειες μου ώρες. Ήμουν και πτώμα τα βράδια, οπότε αντί να μεμψιμοιρώ στο μπαλκόνι κοιμόμουν του καλού καιρού. Πέρασα και ρώσικα και μου έφτιαξε λίγο τη διάθεση. Είδα και μερικά πολύ σπλάτερ θρίλερ και έβγαλα τα απωθημένα μου. Γέλασα λίγο και στο τουίτερ. Μαύρισα και λίγο. Αυτό.

Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω, αλλά αυτό που πέρασα εκείνες τις μέρες ήταν πολύ άσχημο. Και το χειρότερο είναι ότι δεν υπήρχε λόγος. Τα προβλήματα των άλλων με έριχναν πιο πολύ απ' τα δικά μου. Βασικά ακόμη με ρίχνουν. Απλά επειδή όπως σας είπα τα νεύρα μου δεν είναι στα καλά τους έχω αρχίσει πλέον να γελώ από θυμό -απ' το να κλαίω καλύτερα βέβαια. Γαλήνη σου 'ρχομαι!

Δε λέω σε καμία περίπτωση ότι είμαι ο πιο ζεν άνθρωπος, αλλά τουλάχιστον είμαι καλύτερα.. Ίσως να έφταιγε και ο ανάδρομος που τα είχα παίξει εκείνη τη βδομάδα. Ίσως και να είναι όλα μες το μυαλό. Απ' την άλλη ίσως και να ξεσπάσει ξανά σε λίγες μέρες. Ποιος ξέρει;

Εγώ το μόνο που ξέρω είναι πως έφτασε ο καιρός ν' αρχίσω να μαζεύω τα κομμάτια μου και να βρω ξανά τον εαυτό μου. Αυτό.

*Στίχος της Κικής Δημουλά

Οι φάσεις της σελήνης

13.07.12

Οι φάσεις της σελήνης

Περνάω φάση...

Τι πραγματικά σημαίνει αυτή η έκφραση; Κάποτε πίστευα ότι όντως περνάω διάφορες φάσεις -σαν ένα ανάδρομο Ερμή. Τον τελευταίο καιρό, όμως, είμαι συνέχεια σ' ένα μπαλκόνι, με καταθλιπτική μουσική να γράφω μανιωδώς για τη μαυρίλα της καθημερινότητας μου -ξαφνικά η “Νάρνια” δεν ακούγεται και τόσο κακή ιδέα. Δεν έχω όρεξη για τίποτα, νιώθω σαν το καλοκαίρι μου να έχει καταστραφεί. Το θέμα είναι ότι πέραν των ήδη γνωστών προβλημάτων -τα μαύρα σύννεφα στο καλοκαίρι μου, που σας είχα αναφέρει εδώ και καιρό- δεν τρέχει κάτι άλλο. Όχι λάθος. Τρέχει. Μια στρατιά ερωτικά απογοητευμένων φίλων στα όρια της κατάθλιψης να παρασύρουν και μένα μαζί. Δεν παραπονιέμαι επειδή μου εξομολογούνται τα προβλήματά τους -προς Θεού! Το αντίθετο, μάλιστα, μ' αρέσει πολύ να βοηθώ τα άτομα που αγαπώ. Το δικό μου πρόβλημα είναι η σκοτεινή μου πλευρά. Αυτή που τόσο επιμελώς κρύβω από τους άλλους, που πασχίζει ν' αναδυθεί στην επιφάνεια, αυτή που αν βγει παραέξω θα με πουν κι εγωίστρια. Ναι, είμαι. Όχι γιατί θέλω, αλλά γιατί δε μπορώ. Γιατί νιώθω ένα τεράστιο βάρος στην ψυχή μου, αμέτρητες μαχαιριές στην καρδιά μου -όταν κάποιος πειράξει τα πρόσωπα που αγαπώ, το θέμα γίνεται προσωπικό- και δάκρυα που δε λένε να κυλήσουν. Κι απ' την άλλη όλα αυτά μετατρέπονται σε νεύρα, θυμό, οργή... Είμαι έξαλλη δίχως λόγο και δε βρίσκω πού να ξεσπάσω. Στιγμές σαν αυτή παρακαλώ για ένα σάκο του μποξ -κυριολεκτικό ή μεταφορικό. Όλα αυτά δεν έχω κάπου να τα πω. Αν τα πω στις φίλες μου θα μου πουν όλα καλά, να ηρεμήσω(θέλω απλά να ξεσπάσω χωρίς κάποιος να μου πει να ηρεμήσω), αν μιλήσω στη μητέρα-Τερέζα δε θα καταλάβει. Εδώ που τα λέμε λογικό. Ούτε εγώ καταλαβαίνω. Και οι στιγμές που με πιάνει αυτό το “δε με χωρά το σπίτι” είναι βράδυ... Πού να πάω; Τι να κάνω; Να βγω σαν την τρελή στις ερημιές να τρέχω; Φοβάμαι κιόλας εδώ βραδιάτικα. Και όλο κλεισμένη σ' ένα σπίτι. Από Δευτέρα, βέβαια, επιστρέφω στο γραφείο, αλλά δεν ξέρω τι θα κάνει αυτό για τα νεύρα μου -σας είπα δεν είναι στα καλά τους. Αλλά και καλό να μου κάνει το γραφείο θα είμαι κλεισμένη σ' ένα σπίτι την υπόλοιπη ημέρα. Κι έγινε ο κόσμος μια σταλιά και πια δε με χωράει. Ώρες-ώρες χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο που άφησα το δίπλωμα για του χρόνου. Θα 'θελα να πάρω τώρα ένα αυτοκίνητο και να οδηγώ, να οδηγώ, να οδηγώ, να οδηγώ... Μόνη μου. Έχω τόσο έντονες τάσεις φυγής που στον ύπνο μου βλέπω συνέχεια ότι οδηγώ -είμαι και Τοξότης, τι να κάνουμε; Το θέμα είναι ότι νιώθω σαν σκόνη στον άνεμο. Ίσως φταίει και ο ανάδρομος μεθαύριο και είναι απλά μια φάση. Ίσως φταίει κι ο καλοκαιρινός έρωτας που δε λέει να εμφανιστεί.

Ποιος ξέρει;

Φάση είναι......Θα περάσει?