Οικογενειακή Ευτυχία

Όταν τρως με το σόι.

Η βαρυστομαχιά των Χριστουγέννων

Η βαρυστομαχιά των Χριστουγέννων

Αντρέα Φερεόλ και Φιλίπ Νουαρέ στο «Μεγάλο Φαγοπότι» του Μάρκο Φερέρι (1973).
Πού να έβλεπαν τα ελληνικά φαγοπότια τα Χριστούγεννα

Δεν αντιλέγω, το χριστουγεννιάτικο τραπέζι πρέπει να ‘ναι πλούσιο. Από τις απαρχές του ανθρώπινου πολιτισμού, η γιορτινή από την καθημερινή τάβλα σε τούτο διέφεραν: η πρώτη είναι επιδεικτικά στρωμένη καλώντας τους συνδαιτυμόνες σ’ ένα ξέσπασμα κατανάλωσης τροφής και ποτού, η δεύτερη είναι επιφορτισμένη απλώς με την ικανοποίηση των αναγκών της καθημερινής επιβίωσης. Αλλά πόσο πλούσιο διάολε; 

Πριν το γουρούνι βρει την θέση του στο τραπέζι, προσγειώνεται και το μοσχάρι. Αυτό είναι μέσα σε μια μαύρη σάλτσα γεμάτη κρεμμύδια, κόκκους πιπεριού και άλλα καρυκεύματα. Και δίπλα του έρχεται το ρύζι με τους σπόρους από ρόδια, καθότι το μοσχάρι πάει με ρύζι όχι με ψητές πατάτες

Πρώτα έρχεται η σούπα. Κοτόσουπα αυγοκομμένη με τον παλιό καλό τρόπο. Μαζί με την σούπα προσγειώνονται στο τραπέζι και τα βρασμένα μπούτια του κοτόπουλου. Μετά την σούπα, αποχωρούν τα βαθιά πιάτα για να κάνουν την εμφάνιση τους τα άδεια ρηχά που βρίσκονται από κάτω. Καταφθάνει το ψητό χοιρινό σε δυο πιατέλες, με την γλυκιά σάλτσα του σε χωριστά σερβίτσια. Eρχεται κι ένα ταψί πατάτες που συνοδεύουν το χοιρινό. 

Πριν το γουρούνι βρει την θέση του στο τραπέζι, προσγειώνεται και το μοσχάρι. Αυτό είναι μέσα σε μια μαύρη σάλτσα γεμάτη κρεμμύδια, κόκκους πιπεριού και άλλα καρυκεύματα. Και δίπλα του έρχεται το ρύζι με τους σπόρους από ρόδια, καθότι το μοσχάρι πάει με ρύζι όχι με ψητές πατάτες. 

Παραλλήλως, κάπου εμφανίζεται και μια τηγανιά σβησμένη με κρασί. Το διπλό μακρύ τραπέζι αρχίζει να αναστενάζει, η δωδεκάδα των συνδαιτυμόνων όλο τακτοποιεί μπας και καταφέρει να βολέψει στην επιφάνεια πιάτα, πιατάκια, σουπιέρες, σαλατιέρες, ψωμιέρες, μακρουλά, τετράγωνα και στρογγυλά σερβίτσια κάθε είδους. 

Καθότι πέραν των κρεάτων και των συνοδευτικών τους, από νωρίς είχαν πάρει την θέση τους ένα σουφλέ που έφερε μια από τις ξαδέρφες (να μην έρθει με άδεια χέρια), μια χορτόπιτα που έφτιαξε η σπιτονοικοκυρά (μην και σκεφτούν πως δεν είχε ποικιλία), τρεις διαφορετικές σαλάτες (λάχανο-ντομάτα, μαρούλι-λάχανο-καρότο και μια με σπανάκι-ρόκα-ρόδι-ξερά σύκα), ένα λουκάνικο που έφτιαξε ο νοικοκύρης (για να βάλει κι αυτός την πινελιά του), ένα τζατζίκι, μια τυροκαυτερή και ένα-δυο ακόμα που είμαι σίγουρος ότι τα είδα όμως είναι αδύνατο να τα θυμηθώ. 

Τα πιάτα αρχίζουν να κρέμονται επικίνδυνα από τα μπαλκόνια του τραπεζιού, το ένα καβαλάει το άλλο σαν λαθροεραστές, μόλις μετακινηθεί κάποιο κατ’ ευθείαν η θέση του καταλαμβάνεται, οι πρώτες σάλτσες κυλούν πάνω στο τραπεζομάντηλο, τα ποτήρια αρχίζουν να χάνουν επικίνδυνα την ισορροπία τους μέσα στις συνεχείς μετακινήσεις του χάους που υπάρχει πάνω στο τραπέζι. 

Καθότι υπάρχουν ποτηράκια του τσίπουρου (για την αρχή πριν ξεκινήσει το κυρίως φαγητό), του κρασιού, του νερού, παρέα με μπουκάλια κόκκινου κρασιού, άσπρου κρασιού, αναψυκτικών (για τα παιδιά και για όσους τα αναμειγνύουν), κανατάκια με τσιπουράκι και μια κανάτα με νερό. 

Αφήνω κατά μέρος τις φέτες του ψωμιού (άσπρο και μαύρο για τις διαιτούμενες κυρίες και τους διαβητικούς), τα αλάτια, τα πιπέρια, τις μουστάρδες και τα εκατοντάδες κουταλομαχαιροπίρουνα που στριμώχνονται στις χαραμάδες. 

Άσε τις μεγάλες κουτάλες και τις πιρούνες που εξυπηρετούν τις πιατέλες και πηγαινοέρχονται από την ανατολή στην δύση τους για να μην εμποδίζουν τον πιο κοντινό τους να φάει. Τώρα θυμήθηκα αυτό που μου διέφευγε προηγουμένως, ήταν δυο πιάτα με γραβιέρες, χαλούμι ψητό με κάστανα και φέτα. 

Κι αφού φάμε και πιούμε, απομακρύνονται κάποια απ’ αυτά, έρχονται καινούρια πιατάκια με κουταλάκια για να υποδεχτούμε τα γλυκά. Μια καρυδόπιτα (της άλλης ξαδέρφης), ένα ρολό μαρμελάδας (από την σπιτονοικοκυρά), ένα μιλφέιγ Κωνσταντινίδη (από τον φιγουρατζή της παρέας) κι ένα κέικ (από την γιαγιά του τραπεζιού). 

Και μετά έρχονται τα λικεράκια σε κολονάτα ποτηράκια, μαστίχες και πικραμύγδαλα, ένα γερμανικό που κανένας δεν μπορεί να προφέρει και ένα λικέρ λεμόνι που δεν πίνεται κι ας το ονομάζουν λεμοντσέλο. 

Κατά τη μιάμιση σηκωνόμαστε από το τραπέζι τρεκλίζοντας για να φύγουμε, καθότι την επομένη το μεσημέρι (ανήμερα Χριστουγέννων γαρ) θα επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό σε άλλο σπίτι. Επίσης την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων στο σπίτι του εορτάζοντος Μανόλη, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και ανήμερα ασφαλώς. Ενδέχεται και στο ενδιάμεσο Σαββατοκύριακο να επαναληφθεί εκτάκτως, κάποιο παρεάκι θα κάνουμε για ένα φαγητάκι. 

Σηκωνόμαστε από το τραπέζι με τις κοιλιές προτεταμένες, χαιρετιόμαστε, φιλιόμαστε και πριν φύγουμε, στεκόμαστε στην εξώπορτα και κάνουμε την συνήθη ευχή: 

Και του χρόνου με υγεία. 

Εμένα μου λες; Αμ δεν το βλέπω… 

Πηγή: Protagon.gr

Christmas Travel

Χριστούγεννα σε 8 πόλεις της Ευρώπης

Για ζεστό κρασί, πουτίγκα και βόλτες

Χριστούγεννα. Ίσως, η πιο όμορφη στιγμή του χρόνου. Τότε, που οι πόλεις του κόσμου φορούν τα γιορτινά τους και το γκρίζο αποκτά χρώμα.

Το φως από τα λαμπιόνια και οι στολισμένοι δρόμοι δημιουργούν ευφορία και κάνουν τους πάντες να χαμογελούν. Άλλωστε, όπως υποστηρίζει και έρευνα, η χριστουγεννιάτικη διακόσμηση μας κάνει χαρούμενους. Όλο αυτό το christmas spirit και η χαρούμενη διάθεση φωλιάζουν σε μεγάλες δόσεις μέσα στις χριστουγεννιάτικες αγορές. Εκεί, που η ζεστή σοκολάτα ρέει άφθονη και τα τσουρέκια και τα κουλουράκια μοσχοβολούν.

Χριστούγεννα στις πιο ονειρεμένες αγορές του κόσμου

Οι πόλεις της Ευρώπης φημίζονται για τις χριστουγεννιάτικες αγορές τους, οι οποίες γεμίζουν κόσμο και μοσχοβολούν καλούδια.

Ταλίν, Εσθονία

Όταν ο ήλιος πέφτει, η πλατεία Δημαρχείου στο Ταλίν ζωντανεύει. Το σκηνικό σκέτη μαγεία. Η παράδοση εορτασμού των Χριστουγέννων χρονολογείται από το 1441, όταν η αδελφότητα Blackheads σήκωσε το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο του κόσμου. Γι' αυτό και το χριστουγεννιάτικο δέντρο της εσθονικής πρωτεύουσας είναι τόσο εντυπωσιακό που μένει στους επισκέπτες αξέχαστο.

Αν θέλετε να πάρετε μια γεύση από εσθονικά χριστουγεννιάτικα φαγητά, δοκιμάστε μελιτζάνα, μαύρη πουτίγκα και λάχανο στην αγορά. Η χριστουγεννιάτικη αγορά του Ταλίν είναι μία από τις πιο γοητευτικές και οικονομικά προσιτές στην Ευρώπη.

Κοπεγχάγη, Δανία

Για επτά εβδομάδες, το πιο μοντέρνο εκθεσιακό κέντρο της Κοπεγχάγης γίνεται ένα μεγάλο δημιούργημα με θέμα τον Χανς Κρίστιαν Αντερσεν. Πάρτε το κρασί σας και δοκιμάστε παραδοσιακά ντόνατς γεμισμένα με μήλο. Εάν δεν σας αρέσουν τα σάντουιτς με χοιρινό που τρώνε στην δανέζικη πρωτεύουσα, τότε, δοκιμάστε μπιφτέκια, πίτσα ή μπέργκερ.

Μπριζ, Βέλγιο

Σαν κάποιος να πετάει νεραιδοσκονη σε αυτή τη βελγική πόλη. Στην πλατεία Simon Stevinplein ανάμεσα σε μεσαιωνικά αρχοντικά στήνονται ξύλινοι πάγκοι. Εκεί, θα βρείτε κάθε λογής αντικείμενα από στολίδια μέχρι τυρί. Τα κιόσκια που βλέπουν την Steenstraat προσφέρουν δοκιμές τζιν και βάφλες γεμάτες σαντιγί.

Ααχεν, Γερμανίας

Τα ξύλινα περίπτερα στήνονται στην Münsterplatz, μια λιθόστρωτη πλατεία της πόλης που βλέπει στον μπαρόκ καθεδρικό ναό, που είναι θαμμένος ο βασιλιάς Charlemagne του 9ου αιώνα. Η χριστουγεννιάτικη αγορά φημίζεται για το αρωματισμένο με γλυκάνισο gingerbread που ονομάζεται printen. Το κρασί και τα παραδοσιακά φαγητά αναμένεται να ξετρελάνουν και τους πιο απαιτητικούς.

Κολμάρ, Γαλλία

Οι δρόμοι του 16ου αιώνα της πόλης Κολμάρ είναι βγαλμένες από παραμύθι, οπότε οι χριστουγεννιάτικες αγορές απλά πασπαλίζουν με λίγη παραπάνω μαγεία την περιοχή. Η πόλη έχει έξι χριστουγεννιάτικες αγορές γεμάτες φώτα, λιχουδιές και προϊόντα. Μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε το αρωματισμένο κρασί στις αγορές της Κολμάρ.

Σεβίλλη, Ισπανία

Στην Ανδαλουσία μπορείτε να τσουλήσετε στο παγοδρόμιο κάτω από φοινικόδεντρα και να απολαύσετε ημέρες γεμάτες βόλτες τις ημέρες των Χριστουγέννων στους δρόμους με φώτα και δραστηριότητες. Η Σεβίλλη γεμίζει τις γωνιές της με παραστάσεις Γέννησης, μουσικές χορωδίες, που ονομάζονται «campanilleros» και μέρη όπου μπορείτε να δοκιμάσετε πολλά γλυκά.

Νόβι Σαντ, Σερβία

Το Winterfest είναι η πρώτη και παλαιότερη χριστουγεννιάτικη αγορά της Σερβίας. Το μεγαλύτερο αξιοθέατο είναι το Singing Christmas Tree, όπου χορωδίες μικρών και μεγάλων γεμίζουν μελωδίες την αγορά, καθημερινά. Δεδομένου ότι πρόκειται για μια πολυπολιτισμική επαρχία, οι χορωδίες τραγουδούν σε 10 διαφορετικές γλώσσες! Περίπου 50 ξύλινα σπιτάκια βρίσκονται στο ιστορικό κέντρο, ενώ μετά από 30 χρόνια οι υπεύθυνοι έφεραν ξανά τα fijakers (άμαξες).

Βιέννη, Αυστρία

Από τα μέσα Νοεμβρίου έως τα Χριστούγεννα, οι παραμυθένιες πλατείες της Βιέννης μεταμορφώνονται σε αγορές. Το άρωμα των αρτοσκευασμάτων και τα ροφήματα γεμίζουν ζεστασιά την ατμόσφαιρα. Μία από τις πιο γνωστές χριστουγεννιάτικες αγορές είναι η παραδοσιακή Vienna Magic of Advent, η οποία μετατρέπει την πλατεία Δημαρχείου σε ένα λαμπερό παραμύθι. Εκεί, θα βρείτε δώρα, διακοσμητικά για το δέντρο, γλυκά και ζεστά ροφήματα. Το καλύτερο απ’ όλα… καρουζέλ! Για τους αθεράπευτα ρομαντικούς, ένα υπέροχο σημείο είναι η χριστουγεννιάτικη αγορά μπροστά στο παλάτι Schönbrunn.

Φωτογραφίες: Shutterstock

Πηγή: iefimerida.gr

Dear Santa

Όταν ήμουν μικρή, ποτέ δεν με παραμύθιασαν οι δικοί μου με τον Αγιο Βασίλη. Δεν έχω παράπονο, έπαιρνα δώρα, αλλά πάντα μου τα έδιναν εκείνοι. Δεν είχα πρόβλημα, αρκεί που είχα δωράκια.. 

Εκεί που πραγματικά ένιωθα άσχημα ήταν όταν άλλα παιδιά περίμεναν τον Άγιο Βασίλη, ζούσαν τη μαγεία αυτή κι εμένα μου έλεγαν "μην πεις στην τάδε φίλη σου ότι δεν υπάρχει, γιατί περιμένει να της φέρει δώρο"... Και άκουγα να μιλάνε τα άλλα παιδιά γι αυτό, τι προετοιμασίες έκαναν κ πως το ζούσαν κ στεναχωριόμουν λίγο.. Ευχόμουν πραγματικά να πίστευα κ γω, κ να περίμενα τον Άγιο Βασίλη, ένιωθα πραγματικά την λαχτάρα κ ζήλευα τη φάση! Ο άντρας μου, λίγο πολύ, σαν κ μένα, δεν του είχαν πει ποτέ πως τα δώρα τα φέρνει κάποιος άλλος εκτός των γονιών των ίδιων. 

Όταν ήρθε στον κόσμο η μικρή, εξ αρχής, κάναμε το θέμα του Άγιου Βασίλη, υπερπαραγωγή... Παραμονή Χριστουγέννων το βράδυ, (πάντα παραμονή Χριστουγέννων, όχι Πρωτοχρονιάς, για να έχει χρόνο να παίξει με τα παιχνίδια της όσο το δυνατόν περισσότερο κ νωρίτερα) βγαίναμε έξω στον κήπο κ κρύβαμε τα δώρα της σε διάφορα δέντρα. Αν τύχαινε να είμαστε στο Βόλο, στα πεθερικά μου, επειδή είναι διαμέρισμα, κρύβαμε τα δώρα στην πυλωτή. 

Ξαφνικά λοιπόν, εκεί που η μικρή ήταν στο σαλόνι κ ανυπομονούσε, ακούγαμε όλοι καμπανάκια.. Ή, έπαιρνε τηλέφωνο ο Άγιος Βασίλης τον μπαμπά! Και ζητούσε τη μικρή, κ της έλεγε να βγει να ψάξει τα δώρα της επειδή εκείνος έπρεπε να φύγει γρήγορα, να πάει κ σε άλλα παιδάκια. (Να ακούς τον άντρα μου να μιλάει με τον φίλο του τον Γιώργο στο τηλέφωνο, που έκανε τον Άγιο Βασίλη, να μη σου μείνει άντερο. "Έλα Αγιε, εσύ είσαι;;; Τι μας έφερες φέτος;;" "Σε σένα ένα αρχίδι, δώσε μου το παιδί ρε μλκ να μιλήσω, άντε να δω τι άλλο θα με βάλετε να κάνω") 

Βάζαμε λοιπόν όλοι μπουφάν, κ τρέχαμε έξω με φακούς. Ναι, έχουμε φώτα έξω, αλλά με φακούς έχει πιο πολύ πλάκα. Ψάχναμε στο σκοτάδι για τα δώρα. Δε μπορώ να σας περιγράψω την ανατριχίλα... Αν το ένιωθα εγώ τόσο έντονα, δε μπορώ καν να φανταστώ πως το βίωνε το παιδί. Χεσμένη από το φόβο της μεν, κατουρημένη από τη χαρά της, δε. 

Ξαφνικά, ανακαλύπταμε τα δώρα. Ψηλά, σε κλαδιά, Τα κατέβαζε ο μπαμπάς, και τότε... "ωχχχχχ κοίτα, κοίτα εκεί στον ουρανό ψηλά, δε σου μοιάζει σαν έλκηθρο αυτό;;;" Και η μικρή ενθουσιασμένη (κ ψιλοφρικαρισμένη ταυτόχρονα, λολ) - "ναι, ναι το βλέπω!!!!!!". Και φώναζα εγώ 'ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΓΙΕ ΒΑΣΙΛΗ!! ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ Κ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ' και έλεγε κ το μικρό λίγο ντροπαλά "ευχαριστούμε που ήρφες και μου έφερες βώρα!!!" - και μετά τρέχαμε μέσα στο σπίτι, και τότε ΕΚΠΛΗΚΤΟΙ διαπιστώναμε πως είχε φάει κ το μελομακάρονο που είχαμε αφήσει κάτω από το δέντρο κ είχε πάρει κ το γράμμα, «Πώς γκένεν ατό;» - Μία φορά, ο Άγιος ήρθε κι έφερε δώρα, αλλά ξέχασε να φάει το μελομακάρονο κ να πάρει το γράμμα ο άμπαλος, αλλά οκ αφού τελείωσε τη βάρδια του, ξαναπέρασε από το σπίτι μας, γιατί το πρωί έλειπαν. 

Δεν είπαμε ποτέ στο παιδί πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Όσο μεγάλωνε κ άρχισε να με ρωτάει με δυσπιστία, της απαντούσα με πάσα ειλικρίνεια, 'δεν ξέρω αν υπάρχει. Δεν τον έχω δει, αλλά δεν βλέπω ούτε τον αέρα που φυσάει έξω, αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει αέρας;'.  

Δεν χρειάστηκε ποτέ να πω πως δεν υπάρχει. Ε, καλά, βρήκε την άκρη μόνη της. Τώρα έχει κλείσει τα 11, πέρυσι είχα την αίσθηση πως ήταν τελευταία χρονιά που βγήκαμε να ψάξουμε τα δώρα κ δούμε το έλκηθρο. Και είμαι σίγουρη πως πέρυσι απλά "έπαιξε" μαζί μας την όλη φάση, σα θεατρικό δρώμενο, προσποιούμενη πως δεν ξέρει... Φέτος λοιπόν της είπαμε πως θα της δώσουμε χρήματα κ θα πάμε να ψωνίσει μόνη της ότι θέλει. Χμμ.. Και σαν να μην της πήγε πολύ καλά αυτό. 

Χτες, έψαξε κ βρήκε χριστουγεννιάτικα αυτοκόλλητα. Κ κάθισε κ έγραψε γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Ζωγράφισε, έβαλε σε φάκελο κ το έβαλε κάτω από το δέντρο. Και μου είπε με συνωμοτικό ύφος "μην ξεχάσουμε να βάλουμε το μελομακάρονο του, ε;". 

Και κάπως έτσι, θα έρθει κ φέτος ο Άγιος. Και θα βγούμε να ψάξουμε τα δώρα του στα δέντρα. Τρέχουν δίπλα μας σκυλιά, γατιά, τουρλουμπούκι, όλοι σε αναστάτωση. Και νιώθεις αυτή την ανατριχίλα, δε μπορώ να σας το περιγράψω, μα... αφού εσύ κρέμασες τα δώρα στο δέντρο, είναι δυνατόν να νιώθεις αδρεναλίνη στο κόκκινο;; 

Και φέτος, ειδικά. Που το παιδί πια σιγά σιγά, γίνεται κοπέλα, και γνωρίζει τους νόμους της φύσης και παγκόσμιες αλήθειες, μια ανάσα πριν το γυμνάσιο, μια ανάσα πριν την εφηβεία... αναρωτιέμαι... Ποιος κάνει δώρα σε ποιον, τελικά.  

*Εξακολουθώ να μην τρελαίνομαι με τα Χριστούγεννα κ αυτή την καταναγκαστική χαρά που λες κ σου επιβάλλεται, λόγω των ημερών. Ε, εντάξει είμαι κ μουρτζούφλης από τη φύση μου και μίζερη, μην τα ξαναλέμε. Παραμονή Χριστουγέννων όμως, αργά το βράδυ, ανοίγω λίγο τις γρίλιες στην καρδιά κ το μυαλό μου. Έτσι για λίγο. Ίσα να κάνει ένα πέρασμα ο χοντρουλός μουσάτος.

Πηγή: Φυστίκι που Κυλάει

10 πράγματα που δε γνωρίζατε για την ταινία Love Actually

10 πράγματα που δε γνωρίζατε για την ταινία Love Actually

1. Aρχικά ο σκηνοθέτης Richard Curtis δούλευε πάνω σε δυο ιδέες, μια για τον χαρακτήρα του Hugh Grant και μια για το χαρακτήρα που υποδύθηκε ο Colin Firth. Όταν κατάλαβε ότι υπήρχαν πολλές ομοιότητες στις ιστορίες, αποφάσισε να τις συνδέσει σε μια ταινία. 

2. Τα πλάνα από το αεροδρόμιο του Heathrow στην αρχή και το τέλος της ταινίας είναι πραγματικά, καθώς ο σκηνοθέτης Richard Curtis είχε στείλει μια ομάδα από κάμεραμεν στο αεροδρόμιο για μερικές μέρες και αναζητούσαν σκηνές που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στην ταινία – πάντα με τη συγκατάθεση των παρευρισκόμενων. 

3. Ο Hugh Grant σιχαινόταν τη σκηνή του χορού, γιατί πίστευε πως δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει κάτι τέτοιο ένας πρωθυπουργός. 

4. Ο Andrew Lincoln έγραψε μόνος του τις κάρτες που έδειχνε στην Keira Knightley, κάτι που ζήτησε ο ίδιος από την παραγωγή, καθώς θεωρούσε πως είναι καλός ο γραφικός του χαρακτήρας. Παράλληλα, βέβαια, είχε αμφιβολίες για το αν έπρεπε να αναλάβει αυτό το ρόλο, καθώς πίστευε πως οριακά επρόκειτο για stalker. 

5. Η Emma Thompson φορούσε ειδικά ρούχα που της προσέθεταν βάρος, καθώς η ίδια είναι εξαιρετικά αδύνατη και έπρεπε για τις ανάγκες του ρόλου να φαίνεται πιο “γεμάτη”. 

6. Η λίμνη στην οποία κολυμπούν ο Colin Firth και η Lúcia Moniz είχε βάθος μόλις λίγα εκατοστά και οι ηθοποιοί έπρεπε να γονατίζουν για να φαίνεται ότι βρίσκονται σε βαθιά νερά. Τα κουνούπια τσίμπησαν πολύ άσχημα τον Firth και πρήστηκε ο αγκώνας του σε βαθμό που χρειάστηκε να δει το χέρι του γιατρός. 

7. Η σκηνή όπου ο χαρακτήρας του Kris Marshall (Colin) κατά λάθος προσβάλλει την υπεύθυνη του catering ήταν αρχικά γραμμένη για το ρόλο του Hugh Grant στην ταινία Four Weddings and a Funeral. 

8. O γιος της Karen (Emma Thompson) και του Harry (Alan Rickman) ονομάζεται Βernard, όπως ο μπαμπάς του Rickman, που είχε πεθάνει όταν ο ηθοποιός ήταν πολύ μικρός. 

9. Ο Thomas Brodie-Sangster ήταν 13 ετών όταν έπαιξε στην ταινία τον Sam και δέκα χρόνια μετά ανέλαβε ξανά το ρόλο ενός 13χρονου, και συγκεκριμένα το ρόλο του Jojen Reed στο Game of Thrones. 

10. Επίσης, ο ίδιος ηθοποιός είναι ξάδερφος με τον Hugh Grant!

Πηγή: Ημερήσια Κουκουβάγια

Να τα πούμε;

Πάρτε τρίγωνα ανά χείρας και πάμε να πούμε τα κάλαντα.

Τι εννοείς τα λέω λάθος;

Η Ιστορία του Καρυοθραύστη

Η Ιστορία του Καρυοθραύστη

“Ο Καρυοθραύστης“, του γνωστού Ρώσου συνθέτη Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, είναι ένα από τα πιο διάσημα μπαλέτα όλων των εποχών και αγαπημένο μικρών και μεγάλων, ιδιαίτερα την περίοδο των Χριστουγέννων. 

Ο Τσαϊκόφσκι συνέθεσε το έργο το 1892, ενώ το λιμπρέτο βασίστηκε στη διασκευή του παραμυθιού “Ο Καρυοθραύστης και ο βασιλιάς των ποντικών” του Ε.Τ.Α. Χόφμαν από τον Αλέξανδρο Δουμά, σε χορογραφία του Λεβ Ιβανόφ. 

Μέχρι και σήμερα σε όλο τον κόσμο, ανεβαίνουν χριστουγεννιάτικες παραστάσεις που βασίζονται σε αυτό το έργο, οι οποίες ξεπουλούν από την πρώτη κιόλας μέρα! 

Η μελωδία του “Χορού της Νεράϊδας των Ζαχαρωτών” (Dance Of The Sugar plum Fairy), έχει ταυτιστεί με τα Χριστούγεννα και ηχεί στις καρδιές μικρών και μεγάλων παιδιών, αλλά και τα βήματα του μπαλέτου, που κάθε μικρή επίδοξη μπαλαρίνα μαθαίνει, είναι εξίσου διάσημα.

***

Η πρωτότυπη ιστορία του Καρυοθραύστη και του Βασιλιά των Ποντικών του Γερμανού συγγραφέα Ε.Τ.Α. Χόφμαν εκδόθηκε πρώτη φορά το 1816 μαζί με άλλες παιδικές ιστορίες. 

Αργότερα, επανεκδόθηκε σε προσωπική του συλλογή και υπήρξε μια αμφισβήτηση για το αν η συγκεκριμένη ιστορία ήταν κατάλληλη πραγματικά για παιδιά. Γεμάτη με αλληγορικές εικόνες, αφηγηματικά τρικ και παρομοιώσεις, η ιστορία του Καρυοθραύστη πολλές φορές αμφισβητήθηκε για το κατά πόσο τα παιδιά θα μπορούσαν να κατανοήσουν το βαθύτερο νόημα της ιστορίας, καθώς και να αντιληφθούν το θολό σύνορο μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. 

Ένα καινοτόμο είδος γραφής το οποίο ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του, γεμάτο ευφάνταστο, διακριτικό χιούμορ και μια ρεαλιστική πλευρά της φαντασίας, καθώς τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα στο ίδιο το μέρος που κατοικούν οι χαρακτήρες. 

***

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε γιορτινό κλίμα, την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, στο σπίτι της οικογένειας Στάλμπαουμ. Εκεί η Μαίρη και ο αδελφός της Φριτζ, προσπαθούν να μαντέψουν τι δώρο θα τους κάνει ο νονός τους Ντροσελμάγιερ. 

Ο Φριτζ παρουσιάζεται ως ένα προσγειωμένο παιδί, σε αντίθεση με την αδελφή του Μαίρη η οποία κατοικεί σε ένα ροζ φανταστικό σύννεφο. 

Ο νονός Ντροσελμάγιερ παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας, καθώς είναι αυτός που κινεί τα νήματα των γεγονότων. Το δώρο του, ένα κάστρο με ωρολογιακό μηχανισμό και στρατιώτες είναι το κλειδί των συμβάντων που θα ακολουθήσουν. 

Η Μαίρη, αφού βαρέθηκε να παίζει με τους στρατιώτες, παρατήρησε έναν καρυοθραύστη και ρώτησε σε ποιον ανήκει και ο πατέρας της τής απάντησε ότι ανήκει σε όλους αλλά μπορεί να αναλάβει η ίδια την φροντίδα του. 

Έτσι όλοι μαζί ξεκίνησαν να σπάνε καρύδια, μέχρι που ο Φριτζ πήρε ένα μεγάλο και κατά λάθος έσπασε το σαγόνι του καρυοθραύστη. Η Μαίρη πήρε απευθείας μία κορδέλα από το φόρεμα της, έδεσε το πληγωμένο σαγόνι του και ζήτησε από τους γονείς της να μείνει στο σαλόνι μαζί του το βράδυ για να τον προσέχει. 

Όταν το ρολόι σήμανε μεσάνυχτα όλα τα παιχνίδια στο σαλόνι πήραν ζωή! Ξαφνικά, μία μάχη εναντίον του επτακέφαλου Βασιλιά των Ποντικών και των στρατιωτών του κάστρου με ηγέτη τον γενναίο Καρυοθραύστη αρχίζει να διεξάγεται! 

Η Μαίρη, παρά τον φόβο της, μόλις είδε ότι θα τον έπαιρναν αιχμάλωτο έριξε το παντοφλάκι της στον Βασιλιά τον Ποντικών και έπειτα λιποθύμησε χτυπώντας το χέρι της πάνω στο τζάμι του ντουλαπιού των παιχνιδιών. 

Το επόμενο πρωί κανείς δε πίστεψε την ιστορία της, παρ’ όλο που η πληγή στο χέρι της ήταν ακόμη νωπή. 

Όταν ο νονός της Ντροσελμάγιερ επέστρεψε με τον καρυοθραύστη έτοιμο σαν καινούριο, της διηγήθηκε την ιστορία της πριγκίπισσας Πίρλιπατ και της Μάουσρινγκ, της γνωστής βασίλισσας των ποντικών, καθώς και το λόγο που οι καρυοθραύστες έχουν τέτοια εμφάνιση. 

Όταν γεννήθηκε η πριγκίπισσα Πίρλιπατ, η μητέρα της ήταν ανήσυχη καθώς φοβόταν ότι η βασίλισσα των ποντικών θα έπαιρνε εκδίκηση για τον θάνατο των παιδιών της καθώς κάποτε, είχε αφήσει την Κυρία Μάουσρινγκ και τα εφτά παιδιά της να φάνε το λαρδί από τα λουκάνικα και ο βασιλιάς θύμωσε τόσο πολύ που κάτι έλειπε από το γεύμα του, που διέταξε να τα σκοτώσουν! Έτσι, όταν γεννήθηκε η Πίρλιπατ φρουρούταν από έξι παραμάνες και έξι γάτες. 

Η Βασίλισσα των Ποντικών όμως κατάφερε να φτάσει στην κούνια και την καταράστηκε να είναι άσχημη με μεγάλο κεφάλι και μια σχισμή για στόμα που έφτανε μέχρι τα αυτιά. 

Ο βασιλιάς κατηγόρησε τον άνθρωπο που είχε προσλάβει να σκοτώσει τα ποντίκια τον οποίο τον έλεγαν Ντροσελμάγιερ και έτσι αυτός αναγκάστηκε να πάει στον αστρολόγο του παλατιού για να βρουν μια λύση. Συμβουλεύτηκαν τ’ άστρα και είδαν ότι τα φρικτά μάγια θα λύνονταν μόνο αν εκείνη έτρωγε ένα σπάνιο είδος καρυδιού, το Κρακατούκ. Το τσόφλι του όμως ήταν πολύ σκληρό και έπρεπε να το σπάσει ένας νέος που δεν είχε ξυριστεί ποτέ στη ζωή του και φορούσε πάντα μπότες. 

Έψαξε παντού και τελικά κατέληξε στον ανιψιό του, έτσι πήγαν μαζί στο παλάτι καθώς ο βασιλιάς είχε υποσχεθεί πως θα έδινε το χέρι της κόρης του σε όποιον έλυνε τα μάγια. Τα μάγια όντως λύθηκαν και η Πίρλιπατ έγινε όμορφη, όμως η Κυρία Μάουσρινγκ έριξε το ξόρκι στον ανιψιό του Ντροσελμάγιερ με αποτέλεσμα να γίνει άσχημος και η πριγκίπισσα να μη θέλει να τον παντρευτεί! 

Την ίδια κιόλας μέρα ο Καρυοθραύστης, μαζί με τον θείο του, εξορίστηκαν από το βασίλειο και ο αστρολόγος προέβλεψε ότι για να λυθούν τα μάγια ο καρυοθραύστης θα πρέπει να σκοτώσει τον τελευταίο γιο της Κυρίας Μάουσρινγκ και να τον αγαπήσει μία κοπέλα παρά την ασχήμια του. 

Όταν η Μαίρη έπεσε για ύπνο ονειρεύτηκε ότι έδωσε ένα σπαθί στον Καρυοθραύστη για να σκοτώσει τον Βασιλιά τον Ποντικών και το επόμενο βράδυ ήρθε ξανά στον ύπνο της και της χάρισε τα επτά στέμματα του νεκρού πια βασιλιά, παίρνοντάς την μαζί του στο βασίλειό του μέσα από ένα κουκλόσπιτο που υπήρχε στο χολ. 

Της έδειξε πολλά παραμυθένια πράγματα αλλά η Μαίρη αποκοιμήθηκε καθώς ήταν πολύ κουρασμένη. 

Όταν ξύπνησε είχε μεταφερθεί πάλι στο κρεβάτι της. Κανείς δεν πίστευε τις ιστορίες της οπότε έπαψε να μιλάει για αυτές. 

Μία μέρα όμως ο νονός της έφερε τον γοητευτικό ανιψιό του για να δειπνήσουν μαζί τους και η ομοιότητα του με τον δικό της Καρυοθραύστη την ξάφνιασε ευχάριστα. 

Η Μαίρη χάρηκε πολύ όταν αυτός της είπε ότι όλα αυτά που πέρασε δεν ήταν ένα όνειρο και της ζήτησε να παντρευτούν και να κυβερνήσουν μαζί τη Χώρα των Παιχνιδιών! 

Πηγή: Ημερήσια Κουκουβάγια