Να μας αγαπάτε εμάς τα Τοξοτάκια

Να μας αγαπάτε εμάς τα Τοξοτάκια!

Γεια σας. Τοξότης εδώ, χάρηκα για τη γνωριμία· ή αλλιώς σε πολλούς, τρελή. Ή και ταξιδιάρα. Ή και τα δυο μαζί. Σήμερα το αφιέρωμα είναι για μας, τα παιδιά του Δία, τα παιδιά του Δεκέμβρη. Έτσι, για να μας γνωρίσετε ή για να μας καταλάβετε λίγο καλύτερα που λέμε. Ξεκινάμε;

Πρώτον. Ο Τοξότης, είτε για καλό είτε για κακό, είναι μπλεγμένος με την ειλικρίνεια και τον σαρκασμό. Σε σημείο που σπάει τα νεύρα και εκείνου και των υπολοίπων τριγύρω. Και αυτό έχει να κάνει με ό,τι συμβαίνει στη ζωή του -απ’ το πιο αθώο κομπλιμέντο που θα σου πει μέχρι κι εκείνη την ατάκα που θα πετάξει απ’ το πουθενά. Δε θα μαζευτεί ποτέ, όσο κι αν ο ίδιος προσπαθεί. Ακόμα κι αν καταλήγει η ατμόσφαιρα να είναι εντελώς αμήχανη. Ακόμα κι αν σου πει ότι με αυτό το ρούχο είσαι σαν ουραγκοτάγκος. Δεν υπάρχει τακτ κι ούτε πρόκειται να υπάρξει και ποτέ. Λέει αυτό ακριβώς που συμβαίνει και σκέφτεται και σαρκάζεται επίσης με την ίδια ευκολία.

Δεύτερον. Τοξότης σημαίνει ελευθερία. Ελευθερία απ’ τα κουτάκια στη σκέψη, τη ρουτίνα, τη μονοτονία. Ελευθερία απ’ τα όρια που θέτουν οι άλλοι για εκείνον, μαζί με τις προσδοκίες τους. Είναι κάτι σαν νόμος ανάμεσά μας, άγραφος. Είτε θα μπούμε στον κόπο να το εξηγήσουμε με λόγια, είτε θα το δείξουμε με τις πράξεις μας. Τη στιγμή που κάποιος θα πάει να βάλει το δικό του όριο σε οτιδήποτε μας περιβάλει, ετοιμάζουμε νοερά τον τάφο του. Κι αυτό γίνεται γιατί πάντα, έστω κι υποσυνείδητα, έχουμε βάλει εμείς τα όριά μας και τους δικούς μας κανόνες και τους ακολουθούμε πιστά. Είναι ένας απ’ τους λόγους που θα μας δει κάποιος να κάνουμε μπαμ· και όχι, δεν είναι καθόλου ωραίο το θέαμα. 

Τρίτον. Μαζί με την ελευθερία έρχεται κι η ανεξαρτησία. Θέλουμε πάντα τον χρόνο να κάνουμε τα δικά μας. Πάντα. Είτε είναι για το χόμπι μας είτε είναι για τη δουλειά μας. Καταλαβαίνουμε πάρα πολύ καλά το νόημα του χώρου ανάμεσα στις σχέσεις. Ούτε κολλιτσίδες είμαστε ούτε κολλιτσίδες θέλουμε. Αντιθέτως, αν είσαι άνθρωπος που εκτιμάς να έχεις το χώρο σου και να κάνεις τα δικά σου στο μεσοδιάστημα, να ξέρεις ότι και θα σε συμπαθήσουμε και θα το εκτιμήσουμε, αλλά και θα το σεβαστούμε. 

Τέταρτον. Πάμε πάντα πακέτο με τα ζωάκια και τα διαβατήρια στα χέρια μας. Είναι αλήθεια όντως και μάλλον κάτι που μας χαρακτηρίζει. Αν δεν είσαι φιλόζωος, την έκατσες. Σου βγάζουμε αυτόματα την κόκκινη κάρτα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ταξίδια. Δεν έχουμε κανένα θέμα να πάμε στο Τιμπουκτού την άλλη βδομάδα και τον άλλο μήνα μέχρι την Παταγονία. Γενικά, για να ξέρετε, αν το αεροδρόμιο ήταν η μόνιμή μας κατοικία, θα ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι. 

Πέμπτον. Σε αντίθεση με τις κακεντρεχείς φήμες, δεν είμαστε ούτε περί ανέμων κι υδάτων, ούτε αναίσθητοι, ούτε κατά της δέσμευσης. Σαφώς κι υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά να τα λέμε όλα. Είμαστε υπέρτατα πιστοί σε αυτούς που αγαπάμε κι υπέρτατα δοτικοί, σε σημείο που μουντζώνουμε τους εαυτούς μας. Είμαστε επίσης πολύ ευαίσθητοι, αλλά τις περισσότερες φορές δεν αφήνουμε τους τριγύρω να το δουν· λίγοι είναι εκείνοι που θα μας δουν με τα δάκρυα στα μάτια. Με μεγάλη μας χαρά να δεσμευτούμε -αρκεί ο άλλος να μας δίνει το χώρο που λέγαμε από πάνω και να είναι κι ο σύντροφος κι ο καλύτερός μας φίλος μαζί. 

Έκτον. Είμαστε αρκετά παρορμητικοί κι η επιτομή της λέξης «νευρόσπασμα». Τα σκεφτόμαστε όλα γενικά. Είναι όμως κι οι φορές που δε θα το σκεφτούμε, ρε φίλε, και θα το κάνουμε αυτόματα. Δε μιλάω για κάτι τρελό. Μιλάω για ένα τηλέφωνο στις 5 το πρωί για να πάμε για παγωτό, ας πούμε. Ναι, μας πιάνει αρκετές φορές αυτό και στα πιο απλά πράγματα. Δε θα χωρέσει δεύτερη σκέψη κι είναι τόσο αυτόματο όσο το μπαμ και το νεύρο που έχουμε μέσα μας. Καμιά φορά θα βρούμε και τον μπελά μας, βέβαια, δεν υπάρχει περίπτωση να γλυτώσουμε να μας πουν τρελούς. Όσο για το νεύρο αυτό που έχουμε πάντα, δείτε το σαν κωμωδία, γιατί αυτό είναι. Είμαστε τόσο νευρόσπαστοι που είτε θα κάνουμε μπαμ μόνοι μας και θα τραβάμε τα μαλλιά μας είτε θα τρώμε τούμπες μόνοι μας στο ίσιωμα. Έχετε δει κανέναν να σκοντάφτει μόνος του στο δρόμο απ’ το πουθενά, ή να πέφτει κάτω και μετά να γελάει ή να ρίχνει μούντζα στον εαυτό του; Ε, τοξότης είναι. Τα φιλιά μου, συνάνθρωπε! 

Ε μετά απ’ όλα αυτά μάλλον ήρθε η ώρα να σας καλωσορίσω στον κόσμο μας. Κάπως έτσι τα περνάμε εδώ εμείς που λέτε οι Κένταυροι με τα τόξα. Να μας αγαπάτε μωρέ κι εμάς τους τρελούς, κατά βάθος είμαστε καλούληδες. Κατά βάθος είπα, συνάδελφοι Τοξότες. Μη μου πιάσετε τις φαρέτρες τώρα και παρθούμε στο κυνήγι. Εκτός αν θέλετε να κανονίσουμε να πάμε Τιμπουκτού. Μαζευτείτε να πάμε! 

Πηγή: Pillowfights

Happy Birthday...oh wait!

EDITORIAL

Happy Birthday to ...

... Oh wait.

Τίποτα πιο τρυφερό απ’ το «Να προσέχεις!»

Τίποτα πιο τρυφερό απ’ το «Να προσέχεις!»

Περίπλοκοι οι ανθρώπινοι δεσμοί. Στην αρχή κυριαρχεί ο ενθουσιασμός, όμως με τον καιρό γεννιούνται δυνατότερα συναισθήματα. Δεν είναι εύκολο για όλους να τα εκφράσουν. Κάποιοι επιλέγουν πράξεις, άλλοι λέξεις, κι άλλοι –σ’ αυτούς έχουμε αδυναμία– το πάντρεμά τους. 

Μπορεί γενικά να προτιμάμε τα έργα, τα λόγια να μην είναι πάντοτε αρκετά, να ‘μαστε συχνά δύσπιστοι απέναντί τους, όμως υπάρχουν κάποιες φράσεις που κανείς μας δεν μπορεί να αμφισβητήσει τα συναισθήματα που κρύβονται από πίσω τους. Γιατί πολλές φορές δύο λέξεις αρκούν να χωρέσουν μέσα τους όλα τα νοήματα του κόσμου. Μία από αυτές τις μαγικές φράσεις είναι και το «να προσέχεις». Τη στιγμή που τολμάει να το ξεστομίσει κάποιος, ανοίγεται μπροστά μας η ψυχή του. Είναι τόσο περίεργο πως μία τόσο μικρή πρόταση μπορεί να συνοψίσει τόσο ενδιαφέρον μέσα της.

Συνηθίζουμε να το ακούμε απ’ τον ερχομό μας σ’ αυτόν τον κόσμο και καθ’ όλη την πορεία της ζωής μας απ’ την οικογένειά μας. Ξεκινάει με ένα «πρόσεχε μη χτυπήσεις», γίνεται «να προσέχεις μην κρυώσεις» κι όλο και προστίθενται νέα πράγματα που πρέπει να προσέχουμε, σύμφωνα με τους γονείς μας. Η ανησυχία τους είναι δεδομένη, αλλά δεν είναι οι μόνοι που μας νοιάζονται. Θα ακούσουμε τις ίδιες λέξεις κι από ένα φιλαράκι και πολύ περισσότερο από έναν ερωτικό σύντροφο.

Κι εκεί είναι που θα το νιώσουμε λίγο πιο βαθιά, που θα μας συγκινήσει λίγο περισσότερο. Όχι πάντα, βέβαια, μα όταν ξέρουμε πως το εννοούν, δεν υπάρχει κάτι καλύτερο να μας χαρίσουν σαν απόδειξη των συναισθημάτων τους. Υπάρχουν, λοιπόν, εκείνοι που το λένε απλώς για να το πουν, αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που το προφέρουν με αγάπη. Είναι κάπως παρακλητικό το δικό τους «Να προσέχεις», διότι νοιάζονται για εμάς, σημαίνουμε πολλά γι’ αυτούς και θέλουν να ‘μαστε καλά όσο είμαστε μακριά τους, όσο δεν μπορούν να μας προσέχουν οι ίδιοι.

Κι ενώ είναι απ’ τις αγαπημένες μας κουβέντες, επειδή το λέμε ή/και το λαμβάνουμε συχνά, δε θα δώσουμε πολλή σημασία όταν το ακούσουμε. Θα μας περάσει αδιάφορα ή, αν απαντήσουμε, θα πετάξουμε βιαστικά ένα «ναι» ή «κι εσύ». Δεν είναι ότι το υποτιμούμε, απλώς είναι απ’ τα λόγια που δε φωνάζουν. Έρχεται σιγά-σιγά κι αθόρυβα, τόσο αθόρυβα όσο το πάτημα της γάτας. Αυτή η φράση μας καθησυχάζει, χωρίς να μας εφησυχάζει, δε μας δημιουργεί προσδοκίες, δε μας τάζει σωτήρες, παρά μόνο μας δίνει δύναμη για να τα καταφέρουμε μόνοι.

Είναι όμορφο να το ακούς απ’ τον άνθρωπό σου. Το «να προσεχείς» κρύβει μέσα του ένα «σ’ αγαπώ». Αυτές οι δύο έννοιες πορεύονται μαζί. Όταν αγαπάς κάποιον σημαίνει πως νοιάζεσαι γι’ αυτόν. Μα εκτός απ’ την αγάπη υποδηλώνει το άγχος και τον φόβο. Κρύβει την ανησυχία. Πριν κλείσει το ακουστικό θα ‘ναι η τελευταία φράση που θα σου πει αυτός που σε νοιάζεται. Μόλις σε αποχωριστεί θα σου πει «να προσέχεις». Μακριά σου εκείνο το άτομο νιώθει ανίκανο να σε προστατέψει, γι’ αυτό θέλει να προσέχεις εσύ τον εαυτό σου. Να μην πάθεις τίποτα, να μην πληγωθείς. Κι ίσως κάποτε να ανησυχεί υπερβολικά, μα η αγάπη δεν έχει όρια και λογική.

Θα σου πει να προσέχεις πριν από ένα μεγάλο ταξίδι, μα το ίδιο θα σου φωνάξει ακόμα κι αν αυτός ο αποχωρισμός διαρκέσει τόσο λίγο όσο μεσολαβεί ανάμεσα σ’ ένα βράδυ και το επόμενο πρωί. Είναι πιθανό μερικές φορές να κρύβεται πίσω από αυτή τη φράση μια δόση ζήλιας, αφού όση εμπιστοσύνη και να σου έχει κάποιος, πάντοτε θα αισθάνεται μια μικρή ανασφάλεια. Φοβάται ίσως μήπως δεν είναι αρκετός για ‘σένα.

«Να προσέχεις», λοιπόν, δύο λέξεις που ήταν και θα ‘ναι διαχρονικά απ’ τις πιο γλυκές ερωτικές κουβέντες. Απλό, λιτό, δύο μόλις λέξεις γεμάτες νόημα. Μέσα απ’ την ησυχία του φωνάζει πολλά. Μπορεί να κρύβει μέσα του ανησυχία και φόβο, δεν παύει όμως να ξεχειλίζει τρυφερότητα κι ενδιαφέρον.

Η αγάπη δε χρειάζεται ηχηρές δηλώσεις, δεν έχει να αποδείξει κάτι. Αυτά τα λόγια, τα ήσυχα, όσο κλισέ κι αν ακούγονται σε κάποιους, έρχονται διακριτικά για να ταράξουν την ησυχία σου.

Συντάκτης: Αγγελική Παπαδάκη

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Πηγή: pillowfights.gr

Τα 10 βιβλία που άλλαξαν τον κόσμο

Τα 10 βιβλία που άλλαξαν τον κόσμο

και οφείλει να διαβάσει κάθε 20χρονος

Ο αριθμός τον βιβλίων που γεμίζουν τις βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο είναι τεράστιος και κανένας δεν θα έχει τη δυνατότητα να τα διαβάσει όλα, όσο κι αν αγαπά τη λογοτεχνία και όσο χρόνο κι αν είναι πρόθυμος να αφιερώσει στην ανάγνωσή τους.

Υπάρχουν όμως κάποια βιβλία-σταθμοί, τα οποία κατάφεραν να επιφέρουν σημαντικές αλλαγές στον τρόπο που λειτουργούσε ο κόσμος μέχρι τότε. Αυτά τα βιβλία οφείλει να τα διαβάσει κάθε λάτρης της λογοτεχνίας.

 

#1 «Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά» της Harriet Beecher Stowe 

Εκδόθηκε το 1852 και περιγράφει την κακομεταχείριση των σκλάβων της Αμερικής. 
Συνέβαλε στον αγώνα για την απελευθέρωσή τους και έδωσε κίνητρο για τη συγγραφή κι άλλων βιβλίων, τα οποία διαμαρτύρονταν για κοινωνικά ζητήματα. 

Λέγεται επίσης ότι δημιούργησε το υπόβαθρο για τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο.

#2 «Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι» του David Herbert Lawrence 

Εκδόθηκε το 1928 και έθιξε το θέμα της λογοκρισίας στη λογοτεχνία, η οποία τελικά περιορίστηκε.

#3 «Τα Πάντα Γίνονται Κομμάτια» του Chinua Achebe 

Περιγράφει τη ζωή στη Νιγηρία πριν και μετά την αποικιοκρατία και θεωρείται ότι έδωσε φωνή στους καταπιεσμένους πολίτες της Αφρικής.

#4 «Η Ζούγκλα» του Sinclair Upton 

Περιγράφει τη φτώχεια και τις άθλιες συνθήκες εργασίας στην Αμερική στις αρχές του 1900. 

Χάρη σε αυτό το βιβλίο ξεκίνησε να γίνεται αυστηρότερος έλεγχος σε τρόφιμα και φάρμακα, αφού μέχρι τότε η ποιότητά τους ήταν πολύ κακή.

#5 «Οι μύθοι του Αισώπου» 

Απλές ιστορίες που διαβάζονται ακόμα και σε παιδιά και κάθε μία από αυτές έχει να μας διδάξει κάτι.

#6 «1984» του George Orwell 

Παρόλο που γράφτηκε τη δεκαετία του 1940, περιγράφει το μακρινό για την εποχή 1984 και καταφέρνει να προφητεύσει με ανατριχιαστική ακρίβεια το μέλλον. 

Θίγει το ζήτημα της προσωπικής ελευθερίας και σκέψης και είναι το βιβλίο που έκανε διάσημη τη φράση “Big brother is watching you”.

 

#7 «Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Καρόλου Ντίκενς 

Την περίοδο που κυκλοφόρησε το βιβλίο (1843), τα χριστουγεννιάτικα έθιμα είχαν αρχίσει να «ξεθωριάζουν» κι αυτό το βιβλίο βοήθησε ώστε να κρατηθούν ζωντανά.

 

#8 «Το Δεύτερο Φύλο» της Simone de Beauvoir 

Περιγράφει τις δυσκολίες και τις κοινωνικές ανισότητες που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες κατά τη διάρκεια των αιώνων και έπαιξε σημαντικό ρόλο στο ξεκίνημα του φεμινισμού δεύτερου κύματος στη δεκαετία του 1960.

 

#9 «Η Καταγωγή των Ειδών» του Κάρολου Δαρβίνου 

Περιγράφει τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών και θεωρείται το θεμέλιο της βιολογίας όσον αφορά το θέμα της εξέλιξης.

#10 «Η Ερμηνεία των Ονείρων» του Sigmund Freud 

Περιέχει τις βασικές θεωρίες της ψυχανάλυσης και παρόλο που πολλοί σύγχρονοι μελετητές διαφωνούν με κάποιες από αυτές, είναι το βιβλίο που παρουσίασε στο κοινό την επιστήμη της ψυχολογίας.

Εσύ πόσα από αυτά έχεις διαβάσει;

Πηγή: neopolis.gr

Hollywood

To θηρίο που αναπνέει οργή

Το "Hollywood" του Νick Cave είναι ένα μεγαλειώδες ρέκβιεμ, που ζωντανεύει σε 14 λεπτά τον χειρότερο εφιάλτη του ανθρώπου.

Του Νίκου Παπαδογιάννη

Τσακισμένος από ανείπωτη θλίψη, ο Nick Cave έγραψε ένα αριστουργηματικό άλμπουμ και το έκλεισε με ένα τραγούδι ορόσημο, ίσως το κορυφαίο που πέρασε ποτέ από τα αυλάκια της δισκογραφίας. Ακόμα και ο τίτλος του είναι μαχαιριά στην καρδιά, όταν αντιπαρατεθεί με το περιεχόμενο: "Hollywood". Η ελεγεία με την οποία ολοκληρώνεται το συνταρακτικό "Ghosteen" δεν έχει σχέση με το Χόλιγουντ και με τη χρυσόσκονη. Στην πραγματικότητα, είναι το άκρο αντίθετο της καλιφορνέζικης λιακάδας. 

Εκεί, όμως, ονειρευόταν να βγει ο Cave στα 62 του, μετά από δεκαετίες ακροβασίας στο χείλος του γκρεμού. Στην ηλιοφάνεια. Στη ζεστασιά. Στην ξενοιασιά. Στην ανάπαυση του πολεμιστή. Στο απυρόβλητο. 

Αλίμονο, όμως, τον περίμενε ασήκωτο πένθος. Ο τραγικός θάνατος του έφηβου γιου του, που έπεσε σε γκρεμό και σκοτώθηκε σε μία εκδρομή στην εξοχή τον Ιούλιο του 2015, έσβησε τον ήλιο του Νick Cave. Το "Ghosteen", γραμμένο εξ ολοκλήρου την επαύριον της τραγωδίας (αντίθετα με το "Skeleton Tree", που εν πολλοίς είχε πάρει τη μορφή του νωρίτερα) είναι το σάουντρακ του Άδη. 

Το πρώτο μισό του άλμπουμ, μακρύ και ασυνάρτητο όπως οι αγχωμένες νύχτες της παιδικής ηλικίας, συμβολίζει -σύμφωνα με τον ίδιο τον Cave- τα παιδιά. Το δεύτερο, με την αργόσυρτη ερεβώδη αμηχανία του, τους γονείς. Νεκρά παιδιά και χαροκαμένοι γονείς. Η χαρά που έσβησε μέσα σε μία στιγμή και ο πόνος που πλημμύρισε τα πάντα σαν αδιαπέραστη μελάνη. Δεν υπάρχουν εδώ ανάσες ανακούφισης. 

Όταν, μετά από μία ώρα μαρτυρίου, ακούγονται οι πρώτες νότες του "Hollywood", ο ακροατής παλεύει με αφόρητα συναισθήματα που του μεταδόθηκαν σαν ασθένεια. Πασχίζει να απομακρυνθεί, αλλά φοράει τα παπούτσια του πατέρα που αποχαιρέτησε το παιδί του. Η μοναδική ελπίδα του, είναι να πιαστεί από όπου μπορεί, ώστε να αντέξει το κύμα της λύπης. 

Κάτω από τη μαύρη μπογιά, τα μαλλιά του Nick Cave πρέπει να είναι κάτασπρα. Η μουσική του δεν χωράει πια το φως. Όταν τον αποκαλούσαν «πρίγκηπα του σκότους», δεν είχαν στο μυαλό τέτοια κατάρα. Ακόμα και όταν ο Cave φλέρταρε με την αυτοκαταστροφή, στα χρόνια των Birthday Party, η ζωή του ήταν μάλλον μαύρο θέατρο, παρά πραγματική απόπειρα αυτοχειρίας. 

Τώρα, πια, η μάσκα του πρωταγωνιστή είναι καμωμένη από αληθινό δέρμα. Όποιος επιχειρήσει να την τραβήξει από το πρόσωπό του, ρισκάρει να γεμίσει τα δάχτυλά του με αίμα και δάκρυα. 

Το "Χόλιγουντ" του τίτλου είναι μεταφορά, μια τελευταία αδέξια απόπειρα για μαύρο χιούμορ. «Βρισκόμουν στα μισά του δρόμου προς το Μαλιμπού», διηγείται στο ξεκίνημα ο Cave, πάνω από το δυσοίωνο συνθεσάιζερ του Warren Ellis και από αιθέρια φωνητικά που παλεύουν να διώξουν το μολυβένιο σύννεφο. «Τότε, εμφανίστηκε μπροστά μου ένα παιδί με πρόσωπο νυχτερίδας. Και εξαφανίστηκε ξανά, από το φως των προβολέων». Ένα προαίσθημα. Μία χίμαιρα. 

«Αγόρασα ένα σπίτι με πισίνα, αλλά και ένα πιστόλι που σκοτώνει. Μου έλεγαν, ότι σε αυτούς τους λόφους ζει ένα θηρίο. Η καρδιά του ζώου είναι μία αδυσώπητη μηχανή οργής. Κυκλοφορεί όλη νύχτα στην περίμετρο και μελετάει συμφορές. Τρυπώνουμε μέσα στις πληγές μας και κοιμόμαστε εκεί, σαν φαντάσματα. Τα όνειρά μας είναι το μεγαλείο μας». Αλλά τα όνειρα δεν είναι ποτέ αληθινά.

View this post on Instagram

Pepsi Center WTC, Mexico City, Mexico (photo by @_barajas___) #badseedsontour

A post shared by Nick Cave (@nickcaveofficial) on Oct 9, 2018 at 11:42am PDT

Το κακό πλησιάζει, αλλά κανένα όπλο δεν μπορεί να το σταματήσει. Ξαφνικά, ο βασανιστικά αργός ρυθμός δίνει τη θέση του σε στρατιωτικά τύμπανα, που προαναγγέλλουν τον ερχομό του θηρίου. Πουθενά αλλού δεν έχει ντραμς ο δίσκος. Μόνο τη στιγμή που βγαίνει το τέρας, για να συνοδεύσει το ποδοβολητό του.

«Άγρια ζώα περιπολούν στις αμμουδιές, τρομερά πλάσματα βγαίνουν από τη θάλασσα. Στέκομαι άναυδος στην παραλία, ενώ οι άλλοι το βάζουν στα πόδια. Ένα παιδί αφήνει το κουβαδάκι του και αναλήπτεται στον ήλιο…».

Ο θάνατος ήρθε και πήρε μαζί του τον 15χρονο Άρθουρ, να κάνει παρέα στις νυχτερίδες. Ο αβοήθητος πατέρας είδε το κτήνος να αρπάζει το γιο του και να το παρασύρει στους ουρανούς της ψεύτικης λιακάδας. «Τώρα πια, περιμένω να έρθει η σειρά μου», θρηνεί ο Cave, με φωνή πλημμυρισμένη από συναίσθημα. Και τι άλλο να κάνει; Τι μπορεί να κάνει, κάποιος που χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του;

Ανεβαίνει στο βουνό για να συναντήσει τον θεό που πιστεύει, αυτό μπορεί να κάνει. Σε όλο το "Ghosteen", ο Cave έχει χάσει την πίστη του και ψάχνει απεγνωσμένα κάτι για να πιστέψει. Την τελευταία του ελπίδα την αναζητεί σε μία αρχαία βουδιστική παραβολή.

«Η Κίσα είχε ένα παιδί που πέθανε», διηγείται ξαφνικά με ένα απόκοσμο φαλσέτο. «Όχι, δεν πέθανε, αλλά είναι βαριά άρρωστο», ξεσπαθώνει όταν οι χωρικοί την παροτρύνουν να το θάψει γρήγορα στο δάσος. Η Κίσα αρνείται να αποδεχθεί το μοιραίο και πάει να συναντήσει τον θεό.

«Μην κλαις», της λέει εκείνος, υπάρχει λύση. «Το μόνο που χρειάζομαι για να σώσω το παιδί σου είναι ένας σπόρος μουστάρδας. Πήγαινε στο χωριό για να μου τον φέρεις. Θα πρέπει όμως να προέρχεται από σπίτι που δεν έχει κανέναν νεκρό».

Η Κίσα φεύγει αισιόδοξη, διάβολε, έναν σπόρο θα τον βρει, αυτός είναι τελικά το ελιξήριο της ζωής, ωστόσο επιστρέφει με άδεια χέρια. «Όλοι έχουν χάσει κάποιον, όλοι χάνουν κάποιον», ψιθυρίζει στα αυτιά του παιδιού, πριν το φωλιάσει στην τελευταία του κατοικία. Κανένας δεν είναι άτρωτος απέναντι στην απώλεια. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν γνωρίζει το δάκρυ. Κρυμμένος πίσω από μία μελωδία απίστευτης ομορφιάς, ο Nick Cave βρίσκει την παρηγοριά στον πόνο των άλλων.

«Είναι μακρύς, πολύ μακρύς ο δρόμος, ώσπου να ησυχάσει το μυαλό», ομολογεί, την ώρα που ακούγονται οι τελευταίες θρηνητικές νότες. Έχουν περάσει πια 14 λεπτά από τις πρώτες φλόγες («Οι φωτιές μαίνονταν όλη τη νύχτα…») και ο ακροατής αισθάνεται την ψυχή του να καίγεται, τα πόδια του να λυγίζουν.

Καμία ευαίσθητη καρδιά δεν μπορεί να αντέξει αυτό το σφυροκόπημα συναισθημάτων και εικόνων. Στην προσπάθειά του να ξορκίσει τους δαίμονες που του τρώνε τα σωθικά εδώ και τέσσερα χρόνια, ο Νick Cave έγραψε το τραγούδι της ζωής του και του θανάτου του. Ένα μεγαλειώδες ρέκβιεμ, που θα στοιχειώνει παντοτινά τους εφιάλτες τους δικούς του και τους δικούς μας.

Πηγή: rocking.gr

Netflix και Γκι

Οι νέες χριστουγεννιάτικες ρομαντικές κωμωδίες που θα δούμε στο Netflix

Τρεις νέες χριστουγεννιάτικες ρομαντικές κωμωδίες έρχονται στο Netflix μέσα στον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο, για να μας βάλουν στο κλίμα των γιορτών, για τις οποίες όλοι ανυπομονούμε! 

Let it Snow 

Η ταινία που βασίζεται στο βιβλίο των John Green, Maureen Johnson και Lauren Myracle επικεντρώνεται σε τρεις μαθητές γυμνασίου οι οποίοι ζουν σε μια μικρή πόλη και αποκτούν νέες εμπειρίες στις σχέσεις και τις φιλίες κατά τη διάρκεια μιας χιονοθύελλας. 

Ο παραγωγός του franchise Planet of the Apes Dylan Clark βρίσκεται στο τιμόνι της παραγωγής, ενώ η σκηνοθεσία ανήκει στον Luke Snellin (Wanderlust). 

Στην ταινία που θα κάνει πρεμιέρα στις 8 Νοεμβρίου πρωταγωνιστούν οι Isabela Moner (Instant Family), Shameik Moore (Spider-Man: Into the Spiderverse), Kiernan Shipka (Chilling Adventures of Sabrina), Odeya Rush (Lady Bird), Jacob Batalon (Spider-Man: Homecoming), Miles Robbins (Halloween), Mitchell Hope (Descendants), Liv Hewson (Santa Clarita Diet), Anna Akana (You Get Me) και Joan Cusack (The Perks of Being a Wallflower). 

The Knight Before Christmas 

Μετά την επιτυχία του The Princess Switch, η Vanessa Hudgens (High School Musical) συνεχίζει τη συνεργασία της με την πλατφόρμα περιεχομένου Netflix, όπου θα πρωταγωνιστήσει στη νέα χριστουγεννιάτικη ρομαντική κωμωδία που θα έχει τίτλο The Knight Before Christmas και θα κάνει πρεμιέρα στις 21 Νοεμβρίου. 

Η Hudgens είναι και εξωτερική παραγωγός της ταινίας που αφηγείται την ιστορία μιας καθηγήτριας γυμνασίου που συναντά λίγο πριν τα Χριστούγεννα έναν ιππότη που ταξιδεύει από τον Μεσαίωνα στο σήμερα. 

Μαζί της θα πρωταγωνιστήσει και ο Josh Whitehouse, που έχει αναλάβει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο τηλεοπτικό prequel του Game of Thrones. Η σκηνοθεσία ανήκει στην Mοnika Mitchell (New Year’s Eve) και το σενάριο στην Cara Russell. 

A Christmas Prince: The Royal Baby 

H τρίτη ταινία του franchise που ξεκίνησε με το A Christmas Prince το 2017 έρχεται στις 5 Δεκεμβρίου και θα μας ταξιδέψει ξανά στην Aldovia, όπου η Amber (Rose McIver) και ο πρίγκιπας Richard (Ben Lamb) περιμένουν το πρώτο τους παιδί. 

Τα νέα για το ζευγάρι είναι μεν εξαιρετικά, ωστόσο ένα ανεκτίμητης αξίας αντικείμενο που έπεσε στα λάθος χέρια απειλεί να τινάξει στον αέρα την πολυετή συμμαχία δυο κρατών. 

Θα καταφέρει η Amber να αποκαλύψει τον κλέφτη πριν φτάσουν τα Χριστούγεννα; 

Πηγή: Ημερήσια Κουκουβάγια

Stop whatever you're doing

EDITORIAL

That's all. Carry on.

#30DaysUntilChristmas