για την αποκατάσταση του μαύρου

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου: 

Τα κορυφαία βιβλία όλων των εποχών

“Ποιο είναι το σπουδαιότερο βιβλίο που έχετε διαβάσει ποτέ;” ήταν η ερώτηση που απεύθυνε ο Peder Zane σε 125 σύγχρονους συγγραφείς που ξέρουν να κάνουν έρωτα στις λέξεις καλύτερα από όλους μας. Για αυτό ίσως επέλεξαν να διακρίνουν ένα ερωτικό λογοτέχνημα που εκδόθηκε 60 χρόνια πριν. Αυτό που ξεκινάει έτσι:

“Λολίτα, φως της ζωής μου, φωτιά των λαγόνων μου. Άμαρτημά μου εσύ, ψυχή μου. Λο – λί – τα: η ακρούλα της γλώσσας να έρπει τρεις φορές, τρία βήματα στον ουρανίσκο πριν ραπίσει, τρις, τους κοπτήρες. Λο. Λί. Τα”

Η 23η Απριλίου έχει καθιερωθεί διεθνώς από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου και είναι αφιερωμένη σε δύο μεγάλους δημιουργούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας, τον Μιγκέλ ντε Θερβάντες και τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ και οι δύο συγγραφείς απεβίωσαν στις 23 Απριλίου. Φέτος η γιορτή της λογοτεχνίας γιορτάζεται και στην Ελλάδα.

Στα πλαίσια της ημέρας η Ένωση Ελληνικού Βιβλίου, σε συνεργασία με της Εταιρείας Συγγραφέων και του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ – Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου διοργανώνει τον Περίπατο Βιβλίου με παράλληλες εκδηλώσεις.

Τι είναι ο Περίπατος Βιβλίου

Πρόκειται για μια εμπνευσμένη βόλτα στην Αθήνα του βιβλίου και θα περιλαμβάνει γνωστά και άγνωστα σημεία τα οποία το αθηναϊκό κοινό δεν έχει συχνά την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά. Η βόλτα θα περνά μέσα από βιβλιοπωλεία, εκδοτικούς οίκους και βιβλιοθήκες, συνολικά 22 σημεία του κέντρου της πόλης. Μέσα από αυτή τη βόλτα οι αναγνώστες θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις, να γνωρίσουν αγαπημένους συγγραφείς, να συμμετάσχουν σε δρώμενα, να νιώσουν μια διαφορετική εμπειρία από την επαφή τους με το βιβλίο και κυρίως... να βρεθούν μεταξύ τους!

Το αναγνωστικό κοινό είναι ελεύθερο να επιλέξει τη δική του διαδρομή σύμφωνα με τα ενδιαφέροντά του. Ξεκινώντας από την Εθνική Βιβλιοθήκη στην οδό Πανεπιστημίου, ο Περίπατος θα συνεχιστεί σε εκδοτικούς οίκους και βιβλιοπωλεία του κέντρου, περιμετρικά της Εθνικής Βιβλιοθήκης, με όρια το Σύνταγμα, την οδό Καραγιώργη Σερβίας, την οδό Αθηνάς, την οδό Καλλιδρομίου, και περιλαμβάνει τις οδούς Κολοκοτρώνη, Βουλής, Ακαδημίας, Σόλωνος, Σκουφά, Χαριλάου Τρικούπη, Ζωοδόχου Πηγής, Ζαλόγγου, Διδότου, Τοσίτσα, Μασσαλίας.

Σε όλους τους χώρους διοργανώνονται μία ή ­περισσότερες εκδηλώσεις βιβλίου με πολλούς αγαπημένους πεζογράφους, ποιητές, μεταφραστές, επιμελητές και εκδότες οι οποίοι θα υποδέχονται το κοινό. 

304 εκδηλώσεις εντάχθηκαν στον εορτασμό της Ημέρας Βιβλίου και κοινοποιήθηκαν στο www.greekbookday.gr. 46 δημόσιες βιβλιοθήκες συμμετέχουν με ενθουσιασμό, διοργανώνοντας τις δικές τους εκδηλώσεις. 42 δημοτικές βιβλιοθήκες έχουν ενημερώσει και κινητοποιήσει το κοινό τους με ποικίλες δράσεις και 22 βιβλιοπωλεία και εκδοτικοί οίκοι συμμετέχουν στον Περίπατο στην Αθήνα. 

Με αφορμή τη γιορτή της λογοτεχνίας θυμόμαστε τα σπουδαιότερα λογοτεχνικά αριστουργήματα, όπως τα επέλεξαν οι σημαντικότεροι συγγραφείς της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Norman Mailer, Ann Pratchett, Jonathan Franzen, Claire Messud, Joyce Carol Oates, Stephen King και άλλοι έδωσαν τους δικούς δέκα τίτλους συμμετέχοντας στην κλασική πλέον έκδοση “The Top Ten: Writers Pick Their Favorite Books”. Oι μαιτρ της λογοτεχνίας όχι μόνο απόλαυσαν αλλά δημιούργησαν και λίστες σε διάφορες κατηγορίες όπως μοντέρνα λογοτεχνία, θρίλερ, επιστημονική φαντασία. 

Ακολουθούν τέσσερις λίστες που θα λατρέψει ο σελιδοδείκτης σου.

Τα 10 σπουδαιότερα έργα του 20ου αιώνα

Λολίτα, Vladimir Nabokov

Ο μεγάλος Γκάτσμπι, F. Scott Fitzgerald

Αναζητώντας το χαμένο χρόνο, Marcel Proust

Οδυσσέας, James Joyce

Οι Δουβλινέζοι, James Joyce

Εκατό χρόνια μοναξιά, Gabriel Garcia Marquez

Η βουή και η μανία, William Faulkner

Μέχρι το φάρο, Virginia Woolf

Τα διηγήματα της Flannery O’Connor

Χλομή φωτιά, Vladimir Nabokov

Τα 10 σπουδαιότερα έργα του 19ου αιώνα

Άννα Καρένινα, Leo Tolstoy

Μαντάμ Μποβαρί, Gustave Flaubert

Πόλεμος και Ειρήνη, Leo Tolstoy

Οι περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν, Mark Twain

Τα διηγήματα του Anton Chekhov

Middlemarch, George Eliot

Μόμπι Ντικ, Herman Melville

Μεγάλες Προσδοκίες, Charles Dickens

Έγκλημα και τιμωρία, Fyodor Dostoevsky

Έμμα, Jane Austen

Οι δέκα κορυφαίοι συγγραφείς, όπως προέκυψε από τον αριθμό των έργων τους που επιλέχθηκαν

William Shakespeare — 11

William Faulkner — 6

Henry James — 6

Jane Austen, Charles Dickens, Fyodor Dostoevsky, Ernest Hemingway, Franz Kafka — 5

James Joyce, Thomas Mann, Vladimir Nabokov, Mark Twain, Virginia Woolf — 4

Οι δέκα σπουδαιότεροι συγγραφείς σε αριθμό ψήφων

Leo Tolstoy — 327

William Shakespeare — 293

James Joyce — 194

Vladimir Nabokov — 190

Fyodor Dostoevsky — 177

William Faulkner — 173

Charles Dickens — 168

Anton Checkhov — 165

Gustave Flaubert — 163

Jane Austen — 161

Πηγή: cnn.gr

Φωτιά στα Σαββατόβραδα

EDITORIAL

Χαιρετίζω και σήμερα τη μπλογκόσφαιρα, με μία after hours καλημέρα και διάθεση τεμπέλικη. 

Άλλη μια καλημέρα που άργησε να δημοσιευτεί, και ήρθε ν' αντικρίσει το φως του ήλιου, λίγο πριν εκείνος φορέσει τον πορφυρό του χιτώνα και στη στερνή του υπόκλιση να βυθιστεί στην άκρη του ορίζοντα, αναζητώντας νέες γαίες για να βασιλέψει.

Πολύ αργά· γκρίζα τείχη όρθωσαν το ανάστημα τους στους αιθέρες. Ο ήλιος ο ηλιάτορας εχάθη.

Η σημερινή καλημέρα ξεκίνησε να γράφεται λίγο πριν μεταμορφωθεί σε καληνύχτα, όχι για κάποιον άλλο λόγο, αλλά γιατί τούτο το Σάββατο το πάπλωμα μου ήταν βαρύ. Πολύ βαρύ. Τόσο που το ρολόι έδειχνε μία και μισή όταν αποφάσισα, εν τέλει, πως ήταν ώρα να ανοίξω τα μάτια μου.

Ακόμη και ο Λάζαρος ανεγέρθη σήμερα από τον άλλο κόσμο, μόνον η Λίζα κοιμόταν τον αξύπνητο!

Αφού, λοιπόν, έπεισα τον εαυτό μου για το απαραίτητο της αφυπνίσεως μου, οι τύποι τηρήθηκαν με πάσαν λεπτομέρεια και τάξη. Το καταστατικό της υπεύθυνης μπλόγκερ περιγράφει την πρωινή της ρουτίνα ρητώς και κατηγορηματικώς, δίχως να αφήνει περιθώρια παρεξηγήσεων.

Σεμνά και ταπεινά, περνώντας στο διά ταύτα, έριξα πάνω από τις φούξια αυτοσχέδιες -φόρμα φαρδιά, τύπου Ζέπελιν (αερόστατο, όχι Λεντ) η γνωστή· της περιόδου, εγκυμοσύνης και υπνόσακος άμα λάχει, σε συνδυασμό με φούξια βαμβακερή μπλούζα από την γκαρνταρόμπα που είχα στο δημοτικό με στάμπα γάτα (αν δε δείξουμε τα φιλοζωικά μας αισθήματα στις πιτζάμες μας, τότε πού;) και μανίκι τρουακάρ (που δεν ήταν, αλλά ψήλωσα καμιά 15αριά πόντους από τότε που τη φορούσα για ρούχο) συνθέτουν ένα σικ συνολάκι βγαλμένο απ' το κουκλόσπιτο της Βαρβάρας (της Μπάρμπι ντε)- πιτζάμες μου τη χνουδωτή μου ρόμπα, την οποία έδεσα σφιχτά τη μέση μου (σαν τον Καράτε Κιντ με γαργιασμένη στολή), και αφού φόρεσα τις επονείδιστες Hello Kitty κάλτσες μου και τις πλεκτές παντοφλομπότες μου, τερματίζοντας το σέξινες και κάθε έννοια κομψότητας, σύρθηκα, σαν ζόμπι που το έσκασε απ' το The Walking Dead, με βήματα αργά στην καφετιέρα για τον πολυπόθητο εκείνο πρώτο καφέ της ημέρας.

Ανάμεσα σε μουγκρητά και χασμουρητά, ήπια τον πρώτο μου καφέ, τρώγοντας μία μπανάνα για να το παίξω φιτ, προσπαθώντας να ξυπνήσω και ταυτόχρονα να επαναφέρω τη φάτσα μου σε μια ανθρώπινη κατάσταση (το ρούχο δεν σωζότανε ούτε με επέμβαση της Κοκό Σανέλ).

Και κάπως έτσι το κτήνος ξύπνησε, τα μάγια λύθηκαν και το τέρας έγινε άνθρωπος ξανά. έτοιμη πια να ακολουθήσω το επίσημο τελετουργικό πρωινό της μπλόγκερ, έπιασα τα μαλλιά μου σε κότσο επιμελώς ατημέλητο (ή έστω ατημέλητα επιμελημένο), φόρεσα τα nerdy γυαλιά μου (όχι πως είχα άλλη επιλογή), έφτιαξα ένα latte (που είχα και στο χωριό μου) και με look που θα ζήλευε και η Lady Gaga κάθισα απέναντι από την οθόνη του υπολογιστή μου, αντικρίζοντας την κενή σελίδα του μπλόγκερ και προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου πως είμαι η Carrie Bradshaw της Κολοπετεινίτσας ξερωγώ.

Κατά το μεσημέρι -ή πιο σωστά το απόγευμα που το ένιωθα εγώ μεσημέρι γιατί κοιμόμουν όλη μέρα σαν γομάρα- το στομάχι μου άρχισε να διαμαρτύρεται. Είχε φτάσει η ώρα να πάω να το παίξω χαρωπή νοικοκυρά, και κάπως έτσι αναγκάστηκα να βάλω την παρούσα ανάρτηση γι' ακόμη μία φορά στον πάγο. Η Bradshaw έπεσε για ύπνο, για να ξυπνήσει μέσα μου ο Πετρετζίκης (καλά, ναι, πέρασε και δεν ακούμπησε). Είχα αποφασίσει από «τα χτες» να φτιάξω πίτσα (εξού και το λάιτ μπανανοπρωινό), με το ζυμάρι που είχα κρατήσει στην κατάψυξη γι' αυτήν ακριβώς την περίσταση (για την παχυντική βλακεία που απαραιτήτως μαγειρεύεις δυο μέρες πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα για να μην πάνε χαμένα τα σαλαμοκασέρια). Με τούτα και μ' εκείνα φόρεσα την ποδιά μου (από το ένα σέξι outfit στο άλλο!), πήρα τη χλαού (τον πλάστη ντε) ανά χείρας και επιδόθηκα στο άνοιγμα της ζύμης με επιμέλεια και προκοπή Κοζανίτισας θειάς που ανοίγει φύλλο.

Αγκαλιά με τη ζεστή λαχταριστή μου πίτσα, επέστρεψα στο δωμάτιό μου και στην ανοιχτή σελίδα του μπλογκ μου, που περίμενε εναγωνίως το νέο μου editorial. Το ανελέητο πιτσο-γουρούνιασμα που εκτυλίχτηκε ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους του δωματίου μου (και κάτι άκυρες κολόνες), εξάλειψε κάθε ρανίδα ποιητικότητας και καθωσπρεπισμού και ξύπνησε μέσα μου τον κάφρο· την καφρο-μπλογκερ που αρέσκεται να αυτοσαρκάζεται μέσα από αυτοβιογραφικά editorial, μετατρέποντας τη ζωή σε φαρσοκωμωδία (όχι ότι περίμενε εμένα για να γίνει).

Με κάθε μπουκιά, η θερμιδική οικογενειακή βόμβα (τριτοξαδέρφη της ατομικής του Ναγκασάκι) έμοιαζε να εκρήγνυται απευθείας στην οθόνη του υπολογιστή και ένας νέος χείμαρρος καφρίλας ξεχυνόταν στη σελίδα του μπλόγκερ. Οι λέξεις άρχισαν να αποκτούν από μόνες τους ζωή. Αυτό που είχε ξεκινήσει ως μια tres chic ανάρτηση κατέληξε να μοιάζει με αυτοβιογραφία της Λουκρητίας του Αρκά (μείον τις απέλπιδες κραυγές για γκόμενο). Ε τι να κάνω κι εγώ... Αφού δεν μπορούσα να το αποφύγω, αποφάσισα να το απολαύσω. Και για του λόγου το αληθές, χωρίς ίχνος αιδούς και αυτοσεβασμού, μοιράζομαι το πιτσο-καφρο-παραλήρημα μου μαζί σας ως μορφή καλημέρας. Και κάπως έτσι σας καλημερίζω και σας καληνυχτώ και πάω να πιάσω βάρδια (το «γερμανικό» του Σαββατιάτικου τεμπελιού: 8-2) πάραυτα μπροστά στην τηλεόραση, γιατί φόρεσε τα Λαζαρο-Πασχαλινο-γιορτινά της και άρχισε επιτέλους να βάζει και καμιά ταινία της προκοπής(ναι, τα παιδικά εννοώ, γιατί κάθε κάφρος που σέβεται τον εαυτό του έχει παρακολουθήσει όλη την ταινιοθήκη της Ντίσνει και της Πίξελ -καλά, και της Μάρβελ, ας μην το κάνουμε θέμα) και γιατί αν δεν γλεντήσουμε (το γνωστό τρίπτυχο του Σαββατόβραδου ταινία-πιτζάμα-κάλτσα) τώρα εμείς τα έξαλλα νιάτα (με τσαγάκι και γιαούρτι προφανώς), πότε;
Έχει και Χάρι Πότερ απόψε, θα το κάψουμε κυρ Στέφανε!

Η σημερινή καλημέρασπέρα εκτός από τεμπέλικη είναι και χιουμοριστική. Και μόνο ως τοιαύτη καλείστε να την αναγνώσετε. Μην περιμένετε σε αυτήν την καλημέρα να βρείτε τον Ελύτη, ούτε μνεία σε κάποιον έρωτα αλήτη. Η σημερινή καλημέρα είναι αφιερωμένη στο γέλιο και τον παλιάτσο που όλοι κρύβουμε μέσα μας (καλά, μερικοί τον βγάζουμε και παραέξω).

Χνουδωτη ρομπα και πατουσοκαλτσακια γιατι το σεξινες δεν εχει ορια.

— Miℓou (@xletsa) 31 Οκτωβρίου 2014

Οι βίαιες απολαύσεις

Σαν τη φωτιά με το μπαρούτι, 

που αναλώνονται καθώς φιλιούνται...

400 χρόνια από το θάνατο του William Shakespeare

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Προς τιμήν του μεγαλύτερου θεατρικού συγγραφέα το σημερινό Doodle

Τον William Shakespeare, τον Άγγλο ποιητή και θεατρικό συγγραφέα τιμά με Doodle η Google, καθώς σαν σήμερα στις 23 Απριλίου του 1616 πέθανε σε ηλικία 52 ετών.

Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ είναι ο σημαντικότερος Άγγλος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας που έγραψε στην αγγλική γλώσσα και ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς παγκοσμίως. 

Συχνά αποκαλείται εθνικός ποιητής της Αγγλίας και "Βάρδος του Έιβον". Τα σωζόμενα έργα του, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων συνεργασιών, αποτελούνται από περίπου 38 θεατρικά έργα, 154 σονέτα, δύο μεγάλα αφηγηματικά ποιήματα και πολλά άλλα ποιήματα. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου και ερμηνεύονται περισσότερο συχνά από τα έργα οποιουδήποτε άλλου θεατρικού συγγραφέα.

Το doodle της Google για τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Δεν έχουν σωθεί παρά λίγες καταγραφές για την ιδιωτική ζωή του Σαίξπηρ και έχουν σημειωθεί σημαντικές εικασίες για ζητήματα όπως η εξωτερική του εμφάνιση, η σεξουαλικότητά του, οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις και κατά πόσον τα έργα που του αποδίδονται είναι γραμμένα από άλλους.

Ο Σαίξπηρ έγραψε τα περισσότερα από τα γνωστά έργα του μεταξύ του 1589 και του 1613 και κατάφερε να χειριστεί με απόλυτη δεξιοτεχνία τόσο την κωμωδία όσο και το δράμα και την τραγωδία. Τα έργα του διαπνέονται από μία βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης και παραμένουν επίκαιρα. Η επίδρασή του, ειδικότερα στην αγγλική λογοτεχνία, θεωρείται τεράστια. Οι Ρομαντικοί αναγνώρισαν την ιδιοφυΐα του και οι Βικτοριανοί τον λάτρεψαν κατά τρόπο που ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω αποκάλεσε "βαρδολατρεία".

Βιογραφία 

Τα πρώτα χρόνια 

Πολλοί ιστορικοί συμφωνούν πως ο ηθοποιός, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Ουίλλιαμ Σαίξπηρ αποτελεί πράγματι ένα και μοναδικό πρόσωπο, όπως πιστοποιούν σημαντικά ιστορικά ευρήματα.

Ο Σαίξπηρ γεννήθηκε στο χωριό Στράτφορντ-απόν-Έιβον (ή απλά Στράτφορντ) το 1564. Κανονικά, η ακριβής ημερομηνία γέννησης παραμένει έως σήμερα άγνωστη. Η μόνη γνωστή πληροφορία που υπάρχει σχετικά είναι πως η βάπτισή του έγινε στις 26 Απριλίου, όπως καταγράφεται στα μητρώα εκκλησίας του Στράτφορντ. Επιπλέον, είναι γνωστό πως την εποχή εκείνη η τελετή της βάφτισης γινόταν λίγες μόνο ημέρες μετά τη γέννηση. Παραδοσιακά έχει επικρατήσει να θεωρείται ως ημερομηνία γέννησης του Σαίξπηρ η 23η Απριλίου, ημέρα του Αγίου Γεωργίου. Η ημερομηνία αυτή, η οποία προέρχεται από μία λανθασμένη εκτίμηση ενός μελετητή του 18ου αιώνα, αποδείχθηκε ελκυστική για τους βιογράφους δεδομένου ότι ο Σαίξπηρ πέθανε στις 23 Απριλίου του 1616.

Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ ήταν το τρίτο από τα οκτώ παιδιά και ο μεγαλύτερος επιζών γιος του Τζων Σαίξπηρ και της Μαίρης Άρντεν. Η Μαίρη Άρντεν ήταν κόρη ενός εύπορου γαιοκτήμονα και ο Τζων Σαίξπηρ ήταν ένας από τους προύχοντες του χωριού. Ο Τζων Σαίξπηρ ανήκε επίσης στο σωματείο των κατασκευαστών γαντιών αλλά συμμετείχε και σ' άλλες επιχειρήσεις, όπως στο εμπόριο δερμάτων. Είχε πολιτικές γνωριμίες και αρκετές φορές διορίστηκε σε ανώτερες θέσεις. Για ένα διάστημα μάλιστα, όταν ο Ουίλλιαμ ήταν 4 ετών, υπήρξε δήμαρχος του Στράτφορντ.

Σαν μέλος λοιπόν μίας τόσο εξέχουσας οικογένειας ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ έμαθε από πολύ μικρός να γράφει και να διαβάζει. Αν και δεν έχουν σωθεί παρουσιολόγια εκείνης της περιόδου, οι περισσότεροι βιογράφοι συμφωνούν ότι ο Σαίξπηρ πιθανότατα εκπαιδεύτηκε στο Νέο Σχολείο του Στράτφορντ, το οποίο ιδρύθηκε το 1553 από το βασιλιά Εδουάρδο ΣΤ'. Κατά τη διάρκεια της Ελισαβετιανής εποχής, τα σχολεία διέφεραν μεταξύ τους ως προς την ποιότητα αλλά το πρόγραμμα σπουδών υπαγορεύτηκε με νόμο σε όλη την Αγγλία και το σχολείο παρείχε κλασική παιδεία και εντατική εκπαίδευση στη Λατινική γλώσσα. Έχοντας μελετηρό χαρακτήρα, ο Σαίξπηρ διάβαζε πολύ στα νεανικά του χρόνια, αν και δεν έγραφε πολύ. Τον περισσότερο καιρό του τον περνούσε μελετώντας Λατινικά απαγγέλλοντας απ' έξω μεγάλα αποσπάσματα από ποιήματα. Χωρίς να το μαντεύει, ακόνιζε έτσι τη μνήμη του και την ομιλία του, στοιχεία απαραίτητα για τη μετέπειτα σταδιοδρομία του ως ηθοποιός.

Το Νοέμβριο του 1582 ο Σαίξπηρ παντρεύτηκε την κατά οκτώ χρόνια μεγαλύτερή του, Ανν Χάθαγουεϊ. Έξι μήνες αργότερα απέκτησαν μία κόρη, τη Σουζάνα, η οποία βαπτίστηκε στις 26 Μαΐου του 1583, ενώ σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, στις 2 Φεβρουαρίου του 1585, καταγράφεται η βάπτιση των δύο δίδυμων παιδιών τους, του Χάμνετ και της Τζούντιθ. Ο Χάμνετ πέθανε από άγνωστα αίτια σε ηλικία 11 ετών και τάφηκε στις 11 Αυγούστου του 1596.

Μετά τη γέννηση των διδύμων, ο Σαίξπηρ άφησε ελάχιστα ιστορικά ίχνη μέχρι που το 1592 αναφέρεται ως μέλος της θεατρικής σκηνής του Λονδίνου. Οι μελετητές αναφέρονται στα χρόνια μεταξύ του 1585 και του 1592 ως τα "χαμένα χρόνια" του Σαίξπηρ. Πολλά έχουν γραφτεί για τις προσπάθειες του Σαίξπηρ να επιβληθεί ως ηθοποιός και συγγραφέας στο Λονδίνο, αλλά ελάχιστα αποδίδουν την πραγματικότητα. Μία ιστορία του 18ου αιώνα φέρει τον Σαίξπηρ να ξεκινά τη θεατρική του καριέρα ως ιπποκόμος που κέρδιζε τα προς το ζην φυλάσσοντας τα άλογα των πλούσιων θεατών και των αφεντικών των θεάτρων. Εντούτοις δεν υπάρχει κανένα ιστορικό στοιχείο που να αποδεικνύει ότι ο Σαίξπηρ βρέθηκε σ' αυτή τη θέση. Αντιθέτως, στα 28 του χρόνια ήταν πλέον ένας φτασμένος ηθοποιός. Και ως τα 52 του, που πέθανε, ήταν πάντα δημοφιλής και περιζήτητος.

Λονδίνο και θεατρική καριέρα

Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς άρχισε να γράφει ο Σαίξπηρ αλλά αναφορές της εποχής του και αρχεία παραστάσεων δείχνουν ότι κάποια από τα έργα του είχαν ανέβει στη λονδρέζικη σκηνή από το 1592. Οι βιογράφοι θεωρούν ότι η καριέρα του πρέπει να άρχισε μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1580. 

Αργότερα ο Σαίξπηρ καθώς και όλη η θεατρική ομάδα στην οποία ανήκε, τελούσε υπό την εύνοια της βασίλισσας Ελισάβετ Α' της Αγγλίας. Συχνά έπαιζαν μπροστά στη βασίλισσα και την αυλή της τις μέρες των Χριστουγέννων ή άλλων εορτών. Ο Αρχιθαλαμηπόλος της Ελισάβετ ήταν ο ανάδοχος τους γι' αυτό και τους έλεγαν "οι Άνθρωποι του Αρχιθαλαμηπόλου" (The Lord Chamberlain's Men). Τα έργα του Σαίξπηρ εκτελούνταν μόνο από τους Lord Chamberlain's Men, οι οποίοι ήταν πλέον η κορυφαία θεατρική ομάδα του Λονδίνου.

Μετά το θάνατο της Ελισάβετ Α' το 1603, βασιλιάς της Αγγλίας ανέλαβε ο Ιάκωβος Α'. Όταν ο νέος βασιλιάς ήρθε στο Λονδίνο, ο Σαίξπηρ μαζί με άλλους εκλεκτούς ηθοποιούς και συγγραφείς της χώρας τον υποδέχτηκε στην είσοδο της πόλης. Ευτυχώς για τον Σαίξπηρ ο βασιλιάς Ιάκωβος αγαπούσε το θέατρο το ίδιο όπως κι η προκάτοχός του. Διανοούμενος ο ίδιος υποστήριζε τη φιλολογία και προστάτευε τις τέχνες. Δέκα μέρες μετά τη στέψη του ο βασιλιάς πήρε επίσημα υπό την προστασία του τον θίασο του Σαίξπηρ. Από τότε η θεατρική ομάδα μετονομάστηκε σε "οι Άνθρωποι του Βασιλιά" (The King's Men).

Αρκετά νομικά έγγραφα της εποχής καταγράφουν επενδύσεις και αγορές ακινήτων που έκανε ο Σαίξπηρ, γεγονός που πιστοποιεί πως στη διάρκεια αυτής της περιόδου κέρδισε αρκετά χρήματα. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι το 1597 απέκτησε το New Place, το οποίο ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο σπίτι στο Στράτφορντ. Το 1599, ο Σαίξπηρ και άλλα μέλη του θιάσου έχτισαν το δικό τους θέατρο στη νότια όχθη του ποταμού Τάμεση και το ονόμασαν Γκλομπ (Globe). Το 1608 ανέλαβαν επίσης το θέατρο Μπλακφράιαρς (Blackfriars).

Κάποια από τα έργα του Σαίξπηρ άρχισαν να δημοσιεύονται από το 1594. Το 1598, και καθώς είχε γίνει ήδη γνωστός, το όνομα του Σαίξπηρ άρχισε να εμφανίζεται και στα εξώφυλλα. Παρά την επιτυχία του ως δραματουργός, ο Σαίξπηρ συνέχισε να παίζει τόσο στα δικά του έργα όσο και σε έργα άλλων δραματουργών.

Ο ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Μπεν Τζόνσον τον αναφέρει στους ηθοποιούς που έπαιξαν σε δικά του έργα γι' αυτό και η απουσία του ονόματός του από τον κατάλογο των ηθοποιών που έπαιξαν το 1605 στο "Βολπόνε" έχει εκληφθεί από ορισμένους μελετητές ως ένδειξη ότι η καριέρα του Σαίξπηρ ως ηθοποιού πλησίαζε στο τέλος της. Ωστόσο αργότερα ο Σαίξπηρ εμφανίζεται ως ένας από τους κυριότερους ηθοποιούς σε έργα τα οποία ανέβηκαν για πρώτη φορά στη σκηνή μετά το "Βολπόνε", αν και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα ποιους ρόλους έπαιξε.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Σαίξπηρ μοίραζε το χρόνο του μεταξύ του Λονδίνου και του Στράτφορντ. Το 1596, τη χρονιά πριν αγοράσει το New Place στο Στράτφορντ, ο Σαίξπηρ ζούσε στην ενορία της Αγίας Ελένης στο Μπίσοπσγκεϊτ του Λονδίνου, βόρεια του ποταμού Τάμεση. Μετακόμισε στην άλλη μεριά του Τάμεση, στο Σάουθγουορκ του Λονδίνου, το 1599, δηλαδή τη χρονιά που κατασκευάστηκε το θέατρο Γκλομπ. Το 1604 μετακόμισε και πάλι βόρεια του ποταμού, σε μία περιοχή με πολλά ωραία σπίτια βόρεια του Καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου. Εκεί νοίκιαζε δωμάτια από έναν Γάλλο Ουγενότο που κατασκεύαζε περούκες για κυρίες.

Τα τελευταία χρόνια 

Μετά το 1606 ο Σαίξπηρ έγραψε λίγα έργα και κανένα δεν αποδίδεται σ' αυτόν μετά το 1613. Πέθανε στις 23 Απριλίου του 1616 αφήνοντας πίσω του τη σύζυγό του και δύο κόρες.

Στη διαθήκη του, ο Σαίξπηρ άφησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στη μεγαλύτερη κόρη του, Σουζάνα, ενώ αναφέρεται ελάχιστα στη σύζυγό του, Άννα, η οποία πιθανότατα δικαιούνταν αυτομάτως το ένα τρίτο της περιουσίας. Συγκεκριμένα έγραψε ότι της αφήνει "το δεύτερο καλύτερό μου κρεβάτι", ένα κληροδότημα που έχει οδηγήσει σε πολλές εικασίες. Μερικοί μελετητές βλέπουν το κληροδότημα αυτό ως προσβολή για την Άννα, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι το δεύτερο καλύτερο κρεβάτι είναι το γαμήλιο κρεβάτι και επομένως το κληροδότημα είναι πλούσιο σε σημασία.

Ο Σαίξπηρ τάφηκε δύο ημέρες μετά το θάνατό του, στο ιερό της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον. Στον τάφο του τοποθετήθηκε έπειτα από δική του επιθυμία μία επιγραφή, λαξευμένη στην πέτρινη πλάκα που καλύπτει τον τάφο. Η επιγραφή περιλαμβάνει μία κατάρα ενάντια στη μετακίνηση των οστών του, η οποία και αποφεύχθηκε επιμελώς κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης του ναού το 2008.

Η επιγραφή γράφει: 

Good frend for Iesvs sake forbeare, 

To digg the dvst encloased heare. 

Bleste be ye man yt spares thes stones, 

And cvrst be he yt moves my bones. 

και σε ελεύθερη μετάφραση: 

Καλέ φίλε, στο όνομα του Θεού συγκρατήσου, 

Από το να σκάψεις τη σκόνη που εσωκλείεται εδώ. 

Ευλογημένος ας είναι όποιος ήσυχες αφήσει αυτές τις πέτρες, 

Και καταραμένος ας είναι όποιος μετακινήσει τα κόκκαλά μου.

Σχετικά με την επιγραφή αυτή, καλλιεργήθηκε ένας μύθος, σύμφωνα με τον οποίο αδημοσίευτα έργα του Σαίξπηρ πιθανόν να βρίσκονται εντός του τάφου. Μέχρι σήμερα δεν έχει αποπειραθεί να διαπιστωθεί η αλήθεια αυτής της υπόθεσης.

Πριν το 1623, στο βόρειο τοίχο του ναού της Αγίας Τριάδας στήθηκε ένα ταφικό μνημείο του Σαίξπηρ που τον απεικονίζει την ώρα που γράφει. Η επιγραφή τον συγκρίνει με τον Νέστορα, τον Σωκράτη και τον Βιργίλιο.

Τα έργα του

Τα πρώτα καταγεγραμμένα έργα του Σαίξπηρ είναι ο "Ριχάρδος Γ'" και τα τρία μέρη του "Ερρίκου ΣΤ'", τα οποία γράφτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1590, σε μία εποχή που το ιστορικό δράμα ήταν της μόδας. 

Μολαταύτα, τα έργα του Σαίξπηρ είναι δύσκολο να χρονολογηθούν και οι μελέτες των κειμένων του δείχνουν ότι ο "Τίτος Ανδρόνικος", η "Κωμωδία των Παρεξηγήσεων", το "Ημέρωμα της Στρίγγλας" και οι "Δύο Άρχοντες από τη Βερόνα" ανήκουν επίσης στην πρώτη περίοδο του Σαίξπηρ. 

Οι πρώτες ιστορίες του, οι οποίες αντλήθηκαν από τα "Χρονικά της Αγγλίας, Σκωτίας και Ιρλανδίας" του Ραφαήλ Χόλινσεντ, δραματοποιούν τα καταστροφικά αποτελέσματα της αδύναμης ή διεφθαρμένης εξουσίας και έχουν ερμηνευθεί ως δικαιολόγηση της προέλευσης του Οίκου των Τυδώρ. Τα πρώτα έργα ήταν επηρεασμένα από τα έργα άλλων Ελισαβετιανών δραματουργών, από τις παραδόσεις του μεσαιωνικού δράματος και από τα έργα του Σενέκα. Η "Κωμωδία των Παρεξηγήσεων" βασίστηκε επίσης σε κλασικά μοντέλα, αλλά δεν βρέθηκε καμία πηγή για το "Ημέρωμα της Στρίγγλας", αν και σχετίζεται μ' ένα άλλο έργο με τον ίδιο τίτλο και μπορεί να προέρχεται από τη λαϊκή παράδοση. Όπως οι "Δύο Άρχοντες από τη Βερόνα", όπου δύο φίλοι φαίνεται να εγκρίνουν το βιασμό, έτσι και η ιστορία της Στρίγγλας, όπου το ανεξάρτητο πνεύμα μιας γυναίκας εξημερώνεται από έναν άντρα, προβληματίζουν μερικές φορές τους σύγχρονους κριτικούς και σκηνοθέτες.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1590, οι πρώιμες κλασικές και ιταλικού τύπου κωμωδίες του Σαίξπηρ παραχωρούν τη θέση τους στη ρομαντική ατμόσφαιρα των σημαντικότερων κωμωδιών του. 

Το "Όνειρο Θερινής Νυκτός" είναι ένα πνευματώδες μείγμα ρομαντισμού, μαγείας και κωμικών σκηνών. Η επόμενη κωμωδία του Σαίξπηρ, ο εξίσου ρομαντικός "Έμπορος της Βενετίας", απεικονίζει τον εκδικητικό Εβραίο τοκογλύφο Σάιλοκ με τρόπο που αντανακλά τις απόψεις εκείνης της εποχής αλλά στα σημερινά ακροατήρια μπορεί να φαίνεται υποτιμητικός. Τα έξυπνα λογοπαίγνια του "Πολύ κακό για το τίποτα", το μαγευτικό περιβάλλον του "Όπως Αγαπάτε" και το ζωντανό γλέντι της "Δωδέκατης Νύχτας" ολοκληρώνουν τη σειρά των μεγάλων κωμωδιών του Σαίξπηρ. 

Μετά τον λυρικό "Ριχάρδο Β'", ο οποίος είναι γραμμένος σχεδόν εξ ολοκλήρου σε ομοιοκατάληκτο στίχο, ο Σαίξπηρ εισήγαγε την κωμωδία πρόζας στα έργα "Ερρίκος Δ΄" (1ο και 2ο μέρος) και "Ερρίκος Ε΄", περί τα τέλη της δεκαετίας του 1590. 

Οι χαρακτήρες του γίνονται όλο και περισσότερο σύνθετοι και εναλλάσσοντας επιδέξια κωμικές και σοβαρές σκηνές, πρόζα και ποίηση, επιτυγχάνει την αφηγηματική ποικιλία του ώριμου έργου του. 

Η περίοδος αυτή αρχίζει και τελειώνει με δύο τραγωδίες: το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα", το διάσημο ρομαντικό δράμα για την εφηβεία, την αγάπη και το θάνατο, και τον "Ιούλιο Καίσαρα" -βασισμένο σε μία μετάφραση που έκανε το 1579 ο σερ Τόμας Νορθ στο έργο του Πλούταρχου "Βίοι Παράλληλοι"- που εισήγαγε ένα νέο είδος δράματος.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο Σαίξπηρ έγραψε τις κωμωδίες "Με το Ίδιο Μέτρο", "Τρωίλος και Χρυσηίδα" και "Τέλος Καλό Όλα Καλά" καθώς και μερικές από τις πιο γνωστές τραγωδίες του. Πολλοί κριτικοί πιστεύουν ότι οι μεγαλύτερες τραγωδίες του Σαίξπηρ αντιπροσωπεύουν την αιχμή της τέχνης του. 

Ο Άμλετ, ο ήρωας της διάσημης ομώνυμης τραγωδίας του Σαίξπηρ, πιθανότατα έχει συζητηθεί περισσότερο από κάθε άλλο σαιξπηρικό χαρακτήρα, ειδικά για τον περίφημο μονόλογο του "Να ζει κανείς ή να μη ζει, ιδού η απορία". Σε αντίθεση με τον εσωστρεφή Άμλετ, του οποίου ο δισταγμός αποδεικνύεται μοιραίος, οι ήρωες των τραγωδιών που ακολούθησαν, ο Οθέλος και ο Βασιλιάς Ληρ, χαρακτηρίζονται από τη βιαστική και λανθασμένη εκτίμησή τους. 

Η εξέλιξη των τραγωδιών του Σαίξπηρ εξαρτάται συχνά από τέτοια μοιραία λάθη ή μειονεκτήματα, τα οποία ανατρέπουν την τάξη των πραγμάτων και καταστρέφουν τον ήρωα κι εκείνους που αγαπά. 

Στον "Οθέλο", ο κακόβουλος Ιάγος προκαλεί τη ζηλοτυπία του Οθέλου, ο οποίος φτάνει στο σημείο να δολοφονήσει την αθώα γυναίκα του που τον αγαπά. Στο "Βασιλιά Ληρ", ο βασιλιάς διαπράττει το τραγικό λάθος να παραιτηθεί από το θρόνο του σηματοδοτώντας την έναρξη των γεγονότων που οδηγούν στη δολοφονία της κόρης του και στο βασανισμό και τη τύφλωση του Κόμη του Γκλόστερ. Στον "Μάκβεθ", τη μικρότερη τραγωδία του Σαίξπηρ, η ανεξέλεγκτη φιλοδοξία υποκινεί τον Μάκβεθ και τη σύζυγό του, Λαίδη Μάκβεθ, να δολοφονήσουν το νόμιμο βασιλιά και να σφετεριστούν το θρόνο, μέχρι που καταστρέφονται από τις ενοχές τους. 

Οι τελευταίες μεγάλες τραγωδίες του Σαίξπηρ, "Αντώνιος και Κλεοπάτρα" και "Κοριολανός", περιέχουν μερικά από τα καλύτερα ποιήματά του και θεωρήθηκαν ως οι πιο επιτυχημένες τραγωδίες του από τον ποιητή και κριτικό Τόμας Στερνς Έλιοτ.

Στην τελευταία του περίοδο, ο Σαίξπηρ στράφηκε στο ρομαντισμό και στην ιλαροτραγωδία και ολοκλήρωσε άλλα τρία μεγάλα έργα: "Κυμβελίνος", "Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι" και "Η Τρικυμία", καθώς και τον κατόπιν συνεργασίας "Περικλή". 

Λιγότερο ζοφερά από τις τραγωδίες του, αυτά τα τέσσερα έργα είναι πιο σοβαρά σε ύφος από τις κωμωδίες της δεκαετίας του 1590 και τελειώνουν με συμφιλίωση και συγχώρεση των δυνητικά τραγικών λαθών. Ορισμένοι σχολιαστές έχουν δει αυτή την αλλαγή στη διάθεση ως απόδειξη μιας πιο γαλήνιας άποψης της ζωής από την πλευρά του Σαίξπηρ, αλλά μπορεί να αντικατοπτρίζει απλώς τη θεατρική μόδα της εποχής. Ο Σαίξπηρ συνεργάστηκε με άλλο δραματουργό σε δύο επιπλέον σωζόμενα έργα: τον "Ερρίκο Η΄" και το "Οι Δύο Συγγενείς Άρχοντες".

Τα "Σονέτα" δημοσιεύτηκαν το 1609 και ήταν τα τελευταία μη δραματικά έργα του Σαίξπηρ που εκδόθηκαν. Οι μελετητές δεν είναι βέβαιοι για το πότε γράφτηκε το καθένα από τα 154 σονέτα, αλλά τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Σαίξπηρ έγραφε σονέτα σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του για ένα ιδιωτικό αναγνωστικό κοινό. 

Σύμφωνα με κάποιους αναλυτές ο Σαίξπηρ σχεδίαζε να εκδώσει δύο αντίθετες σειρές: μία για την ανεξέλεγκτη επιθυμία για μία παντρεμένη γυναίκα και μία για την πολύπλοκη αγάπη για ένα νεαρό άντρα. 

Παραμένει ασαφές αν τα στοιχεία αυτά αντιπροσωπεύουν πραγματικά άτομα ή αν το συγγραφικό "εγώ" με το οποίο απευθύνεται σ' αυτούς αντιπροσωπεύει τον ίδιο τον Σαίξπηρ. 

Πάντως η έκδοση του 1609 αφιερώθηκε σε κάποιον κύριο "W. H.", ο οποίος πιστώνεται ως "ο μόνος γεννήτορας" των ποιημάτων.Δεν είναι γνωστό αν αυτό γράφτηκε από τον ίδιο τον Σαίξπηρ ή από τον εκδότη, του οποίου τα αρχικά εμφανίζονται στο κάτω μέρος της σελίδας όπου γράφτηκε η αφιέρωση. Επίσης δεν είναι γνωστό ούτε ποιος ήτανε ο κύριος W. H., παρά τις πολυάριθμες θεωρίες, ούτε αν ο Σαίξπηρ είχε δώσει την άδεια του για τη δημοσίευση των σονέτων. 

Οι κριτικοί επαινούν τα Σονέτα ως μία βαθιά περισυλλογή σχετικά με τη φύση του έρωτα, το ερωτικό πάθος, το θάνατο και το χρόνο.

Πηγή: newsbomb.gr

Purple Rain

I never meant to cause you any sorrow.

I never meant to cause you any pain.

I only wanted to see you laughing.

I only wanted to see you laughing in the

Purple Rain.

- Prince, Purple Rain

But first, coffee

EDITORIAL

Απομεσήμερο. Η ώρα της απόλυτης χαλάρωσης, της δημιουργικής απραξίας. Ήλιος, καφές και αραλίκι μέχρι τελικής πτώσεως.

Μετά από ένα γευστικό μεσημεριανό και μια γερή δόση σοκολάτας για επιδόρπιο, τη σκυτάλη έρχεται να πάρει το απογευματινό καφεδάκι. Στη χώρα της λιακάδας και του μεσογειακού ταμπεραμέντου, όπου έτυχε να ζούμε, πάντα θα βρίσκουμε αρκετή ώρα για να απλωθούμε στον ήλιο σαν γατιά και να καταναλώσουμε τιτάνιες ποσότητες καφέ. Μπορεί ο καφές να μην είναι ελληνική ανακάλυψη, αλλά εμείς τον κάναμε τρόπο ζωής.

Όσο ζεσταίνει ο καιρός, τόσο πολλαπλασιάζεται ο πάγος στο ποτήρι του καφέ. Διπλός, τριπλός και τρίδιπλος, με πάγο για να μας δροσίζει και να «φτουράει» περισσότερο. Ο Έλληνας θέλει τουλάχιστον ένα τρίωρο για να απολαύσει τον καφέ του.

Η άνοιξη έχει μπει για τα καλά και οι απανταχού freddoφόροι ξαμολιούνται σε πλατείες και ηλιόλουστες βεράντες για το απογευματινό τους αραλίκι. Από τα ανοιχτά παράθυρα εισβάλλει στα σπίτια ο Απρίλης με το ανθισμένο μεγαλείο του.

Ήλιο, καφέ και άνοιξη. Τι άλλο χρειάζεται ο άνθρωπος για να ανθίσει;

Τούτα τα ηλιόλουστα απογεύματα ευνοούν τα ταξίδια του μυαλού. Τριγύρω σιωπή, επιβεβλημένη από το νόμο κι εκείνη τη συλλογική ανάγκη για ηρεμία και περισυλλογή. Μοιάζουν οι ώρες κοινής ησυχίας με σιωπηλή συνωμοσία των ανθρώπων, για να μπορεί να απολαμβάνει ο καθένας τη δημιουργική μοναξιά του τις ομορφότερες ώρες της φύσης. 

Το αχνό ξημέρωμα, το ηλιόλουστο μεσημέρι, ο έναστρος μεταμεσονύκτιος ουρανός...

Η φύση σμιλεύει, ζωγραφίζει και κεντάει το πιο περίτεχνο έργο τέχνης. Αμέτρητα χρώματα, ανεπαίσθητες μυρωδιές, απαλοί ήχοι, παιχνιδίσματα σκιάς και φωτός. Άπειροι καλλιτέχνες προσπάθησαν να αιχμαλωτίσουν το μεγαλείο της φύσης και να το κάνουν δικό τους, να το ενσωματώσουν στην τέχνη τους. Μα ήταν ασύλληπτο για την ταπεινή θνητότητα των ανθρώπων.

Η φύση μας έμαθε να δημιουργούμε και να ταξιδεύουμε. Τα πρώτα μας ταξίδια ήταν από τον ήλιο στη σελήνη και από τη δύση στην ανατολή. Στη μέρα που μεταμορφωνόταν σε νύχτα ξεδιπλώθηκαν τα όνειρά μας και απέκτησαν δική τους ζωή. 

Στα ήσυχα βράδια τα καρδιοχτύπια γίναν τραγούδια και με το απαλό θρόισμα των φύλλων πέταξαν μακριά, φωνάζοντας όσα έμειναν κλειδωμένα στις ψυχές μας, ανείπωτα. Το μοναχικά «σ' αγαπώ» υψώθηκαν στον ουρανό κι έγιναν άστρα, το καταφύγιο των απαγορευμένων αγκαλιών και των κλεμμένων φιλιών.

Τα ζεστά μεσημέρια και τα πορφυρά ηλιοβασιλέματα έγιναν οι Ιθάκες που έδωσαν στον άνθρωπο το κίνητρο να ταξιδέψει. Να δει, να μάθει, να ζήσει. Να κατακτήσει κι άλλα ηλιοβασιλέματα. Κόκκινα, πορτοκαλί, ροζ, μωβ. Να κάνει δικά του όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Κι ύστερα εγένετο η φαντασία...  Και τότε ο άνθρωπος μπόρεσε να κάνει τα πάντα.

Τούτο το πολυμήχανο ον που λέγεται άνθρωπος, δημιούργησε τον καφέ και τον χρησιμοποίησε για να έρθει κοντά με τους άλλους ανθρώπους. Σύντομα ανακάλυψε ότι ο καφές ταίριαζε τόσο σε κοινωνικές περιστάσεις, όσο και στο μοναχικό αραλίκι. 

Τούτο το μελανό ρόφημα έγινε η πνοή της ζωής· το ρόφημα που έφερνε τους ανθρώπους πιο κοντά και ταυτόχρονα τους βύθιζε βαθιά στη δημιουργική μοναξιά. Τους έγινε απαραίτητος, όταν ήταν μοναχικοί μα κι όταν δεν ήθελαν να νιώθουν πια μόνοι. Ενσωματώθηκε στην καθημερινότητά τους, όπως το οξυγόνο και το νερό. Μία ανάγκη τόσο αυτονόητη, που αντιλαμβάνεσαι την παρουσία της μονάχα όταν τη στερηθείς.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, στο τώρα. Στη δική μου γενιά. Τη γενιά του καφέ και των τσιγάρων. Στους ανθρώπους που κοιμούνται και ξυπνούν με τη λέξη «καφές» στα χείλη. 

Στον καφέ που αυτή τη στιγμή γεμίζει το στενόμακρο ποτήρι μου. Στο μεθυστικό άρωμα των αλεσμένων του κόκκων. Στις καυτές του σταγόνες, που χορεύουν με τον πάγο για να μεταμορφωθούν σε ένα νέο ρόφημα. Στις πρώτες γουλιές, που θα με ταξιδέψουν αυτόματα σε νέα μέρη. Σε μέρη του μυαλού μου. Μαγικά. Ονειρεμένα. 

Στο τσιγάρο που τύλιξε μέσα του φρέσκο καπνό και περιμένει την παρέα του καφέ για να αφεθεί στο καυτό άγγιγμα ενός αναπτήρα. Να θυσιαστεί στο βωμό ενός τεμπέλικου απογεύματος. Να λεηλατηθεί από το βάρβαρο άγγιγμα του ανθρώπου, που θα αφήσει πίσω του μονάχα στάχτες και μια μισοκαμμένη γόπα. Είμαστε όλοι οι άνθρωποι τσιγάρα, αν το καλοσκεφτείς...

Σ' εκείνη την ηλιόλουστη βεράντα και το δροσερό αεράκι που κλείνει μέσα του τη μυρωδιά του πεύκου και της ανθισμένης πασχαλιάς. Στις μικρές καθημερινές απολαύσεις. 

Στο τίποτα, που κλείνει μέσα του τα πάντα.

Η σημερινή καλημέρα θέλησε να γίνει απογευματινή. Να συνοδεύεται από έναν παγωμένο espresso και αναζωογονητικό αεράκι. Με χουζούρικη διάθεση και ζεστές ηλιαχτίδες. Μια καλημέρα που μοιάζει στο λαό που κατοικεί εδώ, στη χώρα της αιώνιας λιακάδας.

Απο χόμπυ,συνδυάζω φρέντο τσιγάρο και σταυροπόδι , σε απόλυτη αρμονία.

— P.aggelos (@aggelosPetr) 27 Μαΐου 2015