The one that got away

EDITORIAL

When you walk away, I count the steps that you take...

Ηλιόλουστες στιγμές

10.03.2013

Ηλιόλουστες στιγμές

Μετά το ετήσιο πατατράκ της 9ης Μαρτίου, επιστρέφω στους κανονικούς μου ρυθμούς -κι ίσως πιο δυναμικά απ' ότι συνήθως. Το πρωινό -μεταξύ μας μεσημεριανό- της 10ης Μαρτίου με βρήκε με μια υπέροχη λιακάδα και πολλή ζέστη. Τι καλύτερο, λοιπόν, από ένα περίπατο; Φυσικά στη δική μου γλώσσα ο περίπατος είναι 5km/h, αλλά έτσι έχω μάθει απ' την πόλη μου. Αυτό μου έλειψε πολύ ήταν η θάλασσα(στην πόλη μου πηγαίνω για περπάτημα παραλιακά), αλλά ο ήλιος ήταν τόσο θερμός και λαμπερός, που ήταν αρκετός για να μου φτιάξει τη διάθεση. Είχα βέβαια και την παρέα της μουσικής στο κινητό μου(στη μισή διαδρομή, γιατί στην άλλη μισή μιλούσα στο τηλέφωνο).

Τον τελευταίο καιρό -με τη λιακάδα- έχω κολλήσει με τα τραγούδια της Janis Joplin. Με ταξιδεύουν μακριά. Φαντάζομαι ότι βρίσκομαι στο Woodstock(υπερεκτιμημένο, το ξέρω) φορώντας ένα μουσταρδί φόρεμα, γεμάτο λουλούδια, γιλέκο με κρόσια, κορδέλα στα μαλλιά. Όχι ότι τρέφω καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση για τους χίπις, αλλά αυτές οι πρώτες λιακάδες της άνοιξης μια τέτοια ψυχεδέλεια μου προκαλούν. Κι ίσως είναι και η ανάγκη μου να ξεφύγω, που ωθεί το μυαλό μου να κάνει τέτοια ταξίδια(θα μου πείτε εκείνοι το παράκαναν με τη μαστούρα, αλλά αφού τα ταξίδια είναι μόνο στη φαντασία, δεν έβλαψαν κανένα..χαχαχα).

Έχω παρατηρήσει πως τώρα τελευταία κάνω πολλά ταξίδια με τη φαντασία μου... Πιο πολλά απ' ότι συνήθως. Τόσο ζωντανά. Ακούω τη μουσική, φορώ τα ρούχα, βλέπω το τοπίο. Μ' αρέσουν αυτά τα ταξίδια. Τώρα που το σκέφτομαι, είμαι τυχερή που έχω τόσο ζωηρή φαντασία. Μου δίνει μια δίοδο που δε θα μπορούσα να έχω αλλιώς. Μια δίοδο που πολλοί δε μπορούν να έχουν. Γιατί στερούνται φαντασίας. Γιατί αναλώνονται με τα πεζά προβλήματα της καθημερινότητας κι εν τέλει γίνονται γκρίζοι κι αυτοί, σαν τη ρουτίνα τους.

Δε λέω, κι εμένα με γκρεμίζουν τα ίδια προβλήματα, αλλά μια στο τόσο κλείνω τις πόρτες, τα μάτια και τα αυτιά μου και χαλαρώνω στο ροζ συννεφάκι μου. Και για μια στιγμή -μία μόνο- δεν έχω προβλήματα. Κι όλο το βάρος της καθημερινότητας άξαφνα γίνεται λίγο πιο ελαφρύ.

Ο καθένας έχει τον τρόπο του. Άλλοι ξεσπούν με γυμναστήριο, άλλοι με ψώνια, με διάβασμα, με καφέ, με σεξ... Όλοι, όμως, έχουν τον τρόπο να χαλαρώσουν. Ο δικός μου; Περπάτημα, μουσική, το μπλογκ μου. Κι άλλα πράγματα.. Ψώνια(όταν έχω λεφτά), ταινίες(και σειρές φυσικά), βιβλία, μαγειρικά πειράματα, ηλιοθεραπεία(όχι μόνο στην παραλία, αλλά και στο μπαλκόνι αγκαλιά μ' ένα βιβλίο), γράψιμο(φυσικά!), ζεστά και κρύα ροφήματα(πειράματα με καφέδες κι εύκολα κοκτέιλ -ξέρετε εσείς) και πολλά άλλα.. Κυρίως ταξίδια με τη φαντασία μου. Είναι η μεγαλύτερη μου διαφυγή. Εκεί υπάρχω μόνο εγώ κι ευχάριστα συναισθήματα. Μακριά απ' τις Κασσάνδρες και τις Χίμαιρες της καθημερινότητας. Ταξιδεύω στα πιο απίθανα μέρη. Εναρμονισμένη με το τοπίο -πάντα. Έχω πολύ ζωηρή φαντασία. Απ' την άλλη, ίσως και να το έχω “κάψει” με τόσες ταινίες και βιβλία... Χαχαχα

Ας επιστρέψω, όμως, στη μέρα μου.. Λίγο πριν πιάσω Αλεξανδρούπολη έκανα μεταβολή και γύρισα σπίτι. Σύνολο: 1 ώρα και κάτι, 5km περίπου(φυσιολογικά πράγματα για μένα). Αφού τελείωσα το περπάτημα γύρισα σπίτι -για τις καθιερωμένες διατάσεις και κοιλιακούς(αν είναι να κάνουμε κάτι να το κάνουμε σωστά!). 40 κοιλιακοί με το στανιό(δεν το 'χω καθόλου με τη γυμναστική). Στη συνέχεια, μια ξαφνική όρεξη για μήλα(μετά την γυμναστική πάντα έχεις όρεξη ή για κάτι πολύ υγιεινό ή κάτι πολύ ανθυγιεινό) αναζήτηση οπωροπωλείου(πού να το βρεις μάνα μου Κυριακάτικο;). Περνάω έξω από ζαχαροπλαστεία. Μεταξύ μας τρέχουν τα σάλια μου, αλλά αντιστέκομαι. “Μωρή δεν έκανες 40 κοιλιακούς για φας μετά τον περίδρομο” λέω στον εαυτό μου. Τύχη βουνό: βρίσκω ένα οπωροπωλείο λίγο πριν κλείσει. Αγοράζω τα μήλα μου(αν δεν έτρωγα θα έσκαγα). Μετά σπίτι. Λίγη χαλάρωση και ηλιοθεραπεία στο μπαλκόνι. Μαγείρεμα. Λίγο συμμάζεμα. Καφεδάκι. Λιώσιμο στο λάπτοπ. Αλλαγή playlist. Ένα σύντομο πέρασμα από Toto – Hold the line και καταλήγω τελικά σε covers από την Tiffany Alvord. Χαζοτράγουδα, αλλά από ένα κορίτσι με ωραία φωνή. Σου φτιάχνει τη διάθεση. Σε λίγο πλύσιμο πιάτων. Μπάνιο. Λίγο διάβασμα(Άννα Καρένινα). Στο τέλος νάνι. Αυτά τα απλά.

Κανονικά θα έπρεπε να είμαι κουρέλι απ' τη μεσημεριανή μου προκοπή(πιο αγύμναστη πεθαίνεις), απ' τη μία όμως λατρεύω το περπάτημα κι από την άλλη η γυμναστική “outdoors”(μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή πώς το λέτε εσείς εντώ στο Ελλάντα) σε αναζοωγονεί. Πραγματικά νιώθω τόση ενέργεια που μέχρι και τα πιάτα θα πλύνω(μεταξύ μας δε θέλω, αλλά πρέπει). Για την ακρίβεια νιώθω αυτό που το σώμα σου είναι ένα κινούμενο πτώμα, αλλά μέσα σου είσαι ακόμη υπερδραστήριος... Αυτό. Το μόνο που μένει τώρα είναι να συνεχίσω τη σημερινή προκοπή και τις υπόλοιπες μέρες(άντε γιατί πολύ γουρουνιάσαμε με την εξεταστική). Υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα το κάνω(σε μια βδομάδα θα την έχω αθετήσει, να μου το θυμηθείτε). Βασική προϋπόθεση, φυσικά, ο ήλιος(ε δε θα περπατάω σαν την μουρλή μες στο ψοφόκρυο, είπαμε). Από την άλλη “Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης” που λένε και οι γιαγιάδες μας, οπότε ποτέ δεν ξέρεις... Εγώ μια φορά αύριο θα φορέσω πάλι τη φόρμα και τα αθλητικά μου(μεταξύ μας προτιμώ φόρμα κέικ, αλλά είπαμε). Για διατροφή δε με βλέπω και πολύ θερμή, αλλά μερικές θερμίδες θα κόψω -έτσι για το γαμώτο. Κοιτώ τις θερμίδες που κατανάλωσα μέχρι στιγμής(πάντα τις μετράω για να ξέρω πόσο ξεφεύγω). Μμμ.. Καλά είμαστε. Έτσι να το πάμε. Λέμε τώρα. ツ

Cry Baby – Janis Joplin

It's a cold and it's a broken hallelujah...

It's a cold and it's a broken hallelujah

09.03.2005

8 χρόνια πριν...

Και να που πέρασε ένας ακόμη χρόνος από τότε. Κι όλα είναι ίδια. Γράψε λάθος. Τίποτα δεν είναι ίδιο, αλλά αυτό που με πονάει πιο πολύ δεν άλλαξε. Κι ούτε πρόκειται να αλλάξει. Κι ενώ έχω τόσα συναισθήματα, κάτι μ' εμποδίζει να τα γράψω. Κάπου, κάπως δεν μπορώ να τα κάνω λέξεις. Και δυσκολεύομαι πολύ. Κι ενώ προχωράω στη ζωή μου, ένα κομμάτι του εαυτού μου χάθηκε εκεί. Μένει κολλημένο σ' εκείνη τη στιγμή. Και δεν θα το κερδίσω ποτέ ξανά.

Και με όλα αυτά τα τρελά που μου συμβαίνουν τον τελευταίο μήνα νιώθω σαν να γυρνάω εκεί. Όχι, σαν να είμαι ακόμη εκεί. Κάπως έτσι.

Τα λόγια μου δεν βγάζουν νόημα. Το ξέρω. Ούτε και το μυαλό μου αυτή τη στιγμή. Ένα κουβάρι. Και ξαφνικά μια αναλαμπή.

Κάτι χαμένες σκέψεις που δεν έγιναν ποτέ, όνειρα ξεχασμένα, μισοσβησμένα. Το αόρατο τείχος ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη γκρεμίζεται. Κι όμως, μ' ένα παράλογο τρόπο βλέπω καθαρότερα. Ίσως να είναι η θολούρα των ημερών, ο πόνος της σημερινής ημέρας.. Δεν ξέρω. Αλλά σαν ένα παζλ ενώνω κομμάτια. Κι αφού μ' ένα δικό μου τρόπο ενώνονται, δεν μ' ενοχλεί κι ας είναι τρέλα. Σύννεφα που διαλύονται με τσιγάρα και αλκοόλ. Σήμερα βρήκα να μην έχω... Μέσα στα παράλογα ψάχνω να βρω την λογική την άκρη. Αδύνατον. Κι όμως πιθανό. Δεν ξέρω πως.

Πρέπει να τα αφήσω αυτά στην άκρη. Προς το παρόν. Αυτή η ανάρτηση γράφτηκε για ένα συγκεκριμένο άτομο, για μια ημέρα ιδιαίτερη. Κακή. Άκαρδη. Πώς γίνεται μια μέρα, μια αφηρημένη έννοια, να είναι άκαρδη; Στην ψυχή μου είναι. Γιατί μου πήρε άσπλαχνα, χωρίς μια δεύτερη ευκαιρία, χωρίς να νοιαστεί για τις συνέπειες, το πιο σημαντικό άτομο της ζωής μου τότε. Κι ίσως ακόμη να είναι. Τώρα που το σκέφτομαι, ναι. Κι αν δεν είναι λογικό αυτό που νιώθω, δεν πειράζει.. Πού είδατε λογική στα συναισθήματα; Κι ίσως παράλληλα συμβάντα να έκαναν αυτό το άτομο για μένα πιο σημαντικό. Γιατί ήταν το καταφύγιο μου στις μπόρες της ζωής μου -όσοι είχατε μια apple pie life μπορείτε να σταματήσετε να διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Έχω περάσει πολλά. Λιγότερα από τους πραγματικά δυστυχείς. Πολύ περισσότερα από τους ευτυχείς. Όταν περνάς κάποια πράγματα μικρός, γίνεσαι πιο ευαίσθητος αλλά και πιο δυνατός ταυτόχρονα. Πόσο αλήθεια, θεέ μου. Πάλι παραμιλώ για άλλα πράγματα.

Πως δένουν, όμως, τα άσχετα με τα σχετικά...

Σας έχω μπερδέψει, το ξέρω. Κι εγώ βρίσκομαι σε σύγχυση. Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα. Θυμάμαι μικρή δεν είχα πρόβλημα να κλάψω μπροστά σε άλλους. Μετά από εκείνη τη μέρα, τα δάκρυα μου τα έχουν δει ελάχιστοι. Και να θέλω, δεν μπορώ. Και μένουν όλα καρφωμένα μέσα μου. Μέχρι να βρω μια ευκαιρία να ξεσπάσω. Πάντα μόνη μου.

Όχι, δεν ήθελα να πω αυτό...

Είναι κι αυτό το νέο οικογενειακό δράμα που μας συνέβη μόλις χθες κι ακόμη δεν έχω βρει ησυχία. Αυτό ήταν που ήθελα να πω. Ότι ενώ η γιαγιά μου δεν μ' επισκέπτεται ποτέ στον ύπνο μου, πριν λίγους μήνες ερχόταν συνέχεια. Κι ενώ πήγα και φρόντισα το μνήμα της και το στόλισα με λουλούδια, συνέχισε να έρχεται. Κι εγώ απορούσα γιατί. Αφού ποτέ δεν την ξέχασα. Κι αν δεν μπορούσα να πηγαίνω στο μνήμα στο χωριό ήταν λόγω τόπου και χρόνου, όχι λησμονιάς. Μα τώρα συνειδητοποίησα ότι ήταν και κάποιος άλλος στα όνειρα. Και με το χθεσινό συμβάν όλα δένουν. Και σκέφτομαι τώρα ότι ερχόταν να με προειδοποιήσει. Ίσως να μην πιστεύετε στα όνειρα. Ίσως να θεωρείτε τα λόγια μου ανόητα. Θα μου πείτε όνειρα και μαλακίες. Ούτε εγώ πιστεύω σε ονειροκρίτες με ψάρια, αίματα και δόντια. Μιλώ για προαίσθημα. Και στα προαισθήματα μου δεν πέφτω έξω. Τους ανθρώπους τους ψυχολογώ με το καλημέρα σας. Τα όνειρα μου βγαίνουν συχνά. Κι όσες φορές τα αγνόησα βγήκαν. Και δυστυχώς, κυρίως τα άσχημα πραγματοποιήθηκαν.

Έτσι και ο θάνατος της. Ξεκίνησε από ένα όνειρο λίγα χρόνια πριν. Μικρή εγώ φοβήθηκα, αλλά δεν έδωσα σημασία. Κι αν ήταν ο χειρότερος μου φόβος, δεν το πολυσκεφτόμουν. Και ίσως τον θάνατο από μόνο του να μην τον συνέδεα με το όνειρο. Αλλά ήταν τα γεγονότα μετά. Που τα έζησα όπως ακριβώς τα είδα στο όνειρο. Όχι η κηδεία, αυτή ήταν αναμενόμενη. Μιλώ για πράγματα μήνες μετά. Για τον τραυματισμό του παππού μου απ' το ατύχημα και τις πατερίτσες του. Για το σπίτι στο χωριό. Και τόσα ακόμα. Για να είμαι ειλικρινής, μετά από εκείνα συνέδεσα τον θάνατο με το όνειρο.

Κι είναι κι εκείνη η φράση της γιαγιάς μου -4 μέρες πριν το ατύχημα- που θα με στοιχειώνει μια ζωή: “όταν πεθάνω όλοι θα καταλάβουν την αξία μου”. Αχ γιαγιά μου.. Γιαγιά μου. Γιατί;

Θέλω να ουρλιάξω, να τσιρίξω, να κλάψω, να χτυπηθώ, να σκίσω τα ρούχα μου. Αλλά δε θα το κάνω. Γιατί της το υποσχέθηκα πριν λίγα χρόνια(όταν κατάφερα να ξεπεράσω την κατάθλιψη). Το ίδιο και πέρσι. Και φέτος. Και κάθε χρόνο. Υποσχέθηκα να με βλέπει χαρούμενη, να προχωράω στη ζωή μου. Να την κάνω περήφανη. Να γίνω αυτό που θα ήθελε να βλέπει αν ήταν ζωντανή. Μια μέρα να ξεσπάω και μετά να φοράω το χαμόγελο στα χείλη μου και να βάζω τα δυνατά μου για έναν ακόμη χρόνο. Να είμαι αισιόδοξη. Να κάνω όνειρα. Να μην το βάζω κάτω.

Άλλος ένας χρόνος πέρασε. Άλλη μια δύσκολη μέρα. Μια βαθιά ανάσα και συνεχίζουμε. Θα σε σκέφτομαι κάθε μέρα.

Δεν σε ξεχνώ...

it's not a cry that you hear at night
it's not somebody who's seen the light
it's a cold and it's a broken hallelujah

Ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε!!!

EDITORIAL

10+1 Σημάδια ότι πρέπει να ερωτευτείς άμεσα:

1)Τρως σαν να μην υπάρχει αύριο.
2)Η lacta σ' έχει ανακηρύξει επίσημο χορηγό και ευεργέτη.

3)Βλέπεις τα αξύριστα πόδια σου και σε πιάνει κατάθλιψη.

4)Έχεις να πλύνεις σέξι εσώρουχα κάτι μήνες.

Να αγοράσεις ακόμη πιο πολύ.

5)Οι μόνες στάσεις που βλέπεις είναι αυτές του λεωφορείου.

6)Αρχίζεις να ξεσκονίζεις το πάνω-πάνω ράφι όλο και πιο συχνά.

7)Ακόμη και τα γατιά της γειτονιάς πηδιούνται.

8)Στο κρεβάτι σου τα σεντόνια είναι αταίριαστα με τις μαξιλαροθήκες.

9)Στο facebook μπαίνεις μόνο για να παίξεις criminal case.

10)Ακούς Μητροπάνο, Τερζή, Σφακιανάκη, Καρρά, Γονίδη και δεν νιώθεις.

+1: Διάβασες αυτή την ανάρτηση και τίποτα απ' όλα αυτά δε σου έκανε εντύπωση.

Ψάχνω τη δύναμη να βρω

EDITORIAL

Μην κυνηγάς σκιές, δεν πιάνονται. Σε κάνουν να πονάς και χάνονται...

Στο βάθος κήπος

EDITORIAL

Τόσες αμαρτίες που και στην κόλαση πόρτα θα φάμε...

Κι αν η αγάπη είναι θύελλα θα χαθώ μέσα της

EDITORIAL

You're the person i want next to me when all my dreams come true and you're the person i want next to me if they don't ♥