Reality Check

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Σήμερα είδα δύο νεαρά αγόρια -τουρίστες- να περπατούν στο κέντρο της πόλης μου, κρατημένοι χέρι-χέρι.. Απ' τη μια, χάρηκα πολύ που τους είδα τόσο απελευθερωμένους να χαίρονται τον έρωτα τους σε μια μικρή -συντηρητική- πόλη σαν τη δική μου. Από την άλλη, δεν μπόρεσα παρά να αναρωτηθώ αν έχουν την τύχη να προέρχονται μια κοινωνία προοδευτική, ανεκτική(στη διαφορετικότητα) και απελευθερωμένη τόσο που νιώθουν ασφαλείς να απολαμβάνουν το δικαίωμα τους αυτό παντού με την ίδια ελευθερία που τους παρέχει το υγιές περιβάλλον στο οποίο ζουν ή την ατυχία να προέρχονται από μια κοινωνία σεξιστών που τους αναγκάζει να καταφύγουν σε χώρα του εξωτερικού ώστε να μπορέσουν να εκφραστούν με όποιο τρόπο επιθυμούν. 

Θέλω να πιστεύω ότι ισχύει το πρώτο.

Κοιτάζω στον καθρέφτη...

Μια ανάρτηση που αγάπησα, από ένα λατρεμένο ιστολόγιο:

Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και δε βλέπω τίποτα.Μόνο σκοτάδι.Το σκοτάδι που έχω μέσα μου. Αλλά το αγαπώ, γιατί αυτό είμαι εγώ.

Πηγή: Fallen Angels

Girl Troubles

EDITORIAL

Διάβαζα τις προάλλες εξομολογήσεις στο lifo κι έπεσε το μάτι μου στην παρακάτω:

ο φιλος μου
ντρεπεται να παει να μου παρει σερβιετες οταν τις χρειαζομαι εκτακτως.και δεν του λεω καν να παει στο σουπερ μαρκετ, αλλα στο τοπικο ψιλικατζιδικο και ασ μ φερει ο,τι σερβιετα ναναι.να σημειωσω οτι ειμαστε πολλα χρονια μαζι και εχουμε περασει πολλα.κ λεω, αν αυριο μεθαυριο συγκατοικησουμε κ στην αναγκη χρειαζομαι επειγοντως σερβιετα τι θα κανει? ουτε τοτε θα παει? μονο εμενα μου φαινεται υπερβολικο ν ντεπεται να αγορασει σερβιετες? εσεις αντρες, δεν θα πηγαινατε? 

Πηγή: www.lifo.gr

Τα σχόλια (απαντήσεις στην εξομολόγηση) ποικίλα και αντικρουόμενα. Προσωπικά δεν ήθελα να πιστέψω ότι ένα τόσο απλό θέμα είναι ακόμη αμφιλεγόμενο εν έτει 2014. Κι όμως, ο σεξισμός και τα κόμπλεξ ήταν ζωγραφισμένα με έντονα χρώματα στα σχόλια όχι μόνο αντρών αλλά -το χειρότερο- και γυναικών. Παρόλο που έχουμε διαβεί από καιρό το κατώφλι του 21ου αιώνα η κοινωνία μας μοιάζει σαν να μην άλλαξε στο ελάχιστο. Μέσα τους είναι ακόμη βαθιά χαραγμένος ο άκρατος συντηρητισμός, φαλλοκρατισμός και πουριτανισμός. Το χειρότερο ότι αυτές οι απόψεις έχουν μεταλαμπαδευτεί στη νέα γενιά που τις ενστερνίστηκε με θέρμη και τις παπαγαλίζει με κάθε ευκαιρία.

Οι περισσότερες γυναίκες, μάλιστα, στην παρούσα εξομολόγηση επικεντρώθηκαν στο λόγο για τον οποίο μπορεί να ξέμεινε από σερβιέτες και γιατί δεν προνόησε -ήμαρτον Θεέ μου- από πριν ώστε να μη βρεθεί σε αυτή τη θέση(χωρίς σερβιέτες δηλαδή). Λες κι η περίοδος είναι άλγεβρα -πάντα τόσο ακριβής!- και δεν σε εκπλήσσει ποτέ. Δεν μπορεί δηλαδή να σου έρθει νωρίτερα, να έχεις μεγαλύτερη αιμορραγία απ' ότι συνήθως ή να μην είσαι σπίτι όταν συμβεί; Δεν μπορεί δηλαδή να νομίζει ότι έχει σερβιέτες και τελικά να είναι μόνο 3-4; Άνθρωποι είμαστε, συμβαίνουν και απρόοπτα. Το λέει και η ίδια η λέξη: Α-ΠΡΟ-ΟΠΤΑ! Δηλαδή δεν μπορούσες να τα προβλέψεις πιο πριν(αλλά, βέβαια, εντελώς τυχαία όλοι ξέρουν να υμνούν το ελληνικό μεγαλείο, ελάχιστοι ξέρουν να χειριστούν ορθά -με ευλάβεια και σεβασμό- την ελληνική γλώσσα.).

Ένα ακόμη θέμα που ανέκυψε ήταν η ντροπή που νιώθει ένας άντρας όταν αγοράζει σερβιέτες σε άμεση αναλογία με το αν οι γυναίκες αγοράζουν προφυλακτικά (και κατά πόσο ντρέπονται εκείνες να αγοράσουν προφυλακτικά). Άκαιρη η σύγκριση (η μόνη εύλογη ομοιότητα είναι ότι όπως ξέρει καλύτερα η γυναίκα τι θέλει να βάλει στο αιδοίο της, έτσι κι ο άντρας ξέρει καλύτερα τι θέλει να βάλει στο πέος του), αν και ήταν μια ευκαιρία να διαπιστώσω γι' ακόμη μια φορά τον σεξισμό που διακατέχει την ελληνική κοινωνία. Κι εκεί πολλές απαντήσεις ήταν εξίσου απογοητευτικές -κυρίως οι γυναικείες ξαναλέγω. Από πού κι ως πού είναι μεμπτό μια γυναίκα να αγοράζει προφυλακτικά; Από πού κι ως πού είναι κατακριτέο μια γυναίκα να απολαμβάνει -ασφαλές- σεξ; Και ποιος είναι εκείνος που έχει το δικαίωμα να ψέγει αυτήν της την επιλογή -τουναντίον, θα έπρεπε να την επαινούν κιόλας που φροντίζει την υγεία της, αντί να βασίζεται στον κάθε άχρηστο νεανία που βαριέται να φορέσει προφυλακτικό.

Επιστρέφοντας, όμως, στο επίμαχο θέμα της περιόδου και της -επονείδιστης σύμφωνα με τις σεξιστικές αντιλήψεις- αγοράς σερβιέτας από τον ΆΝΤΡΑ (Το τονίζω και το "boldάρω" αυτό το τελευταίο γιατί εκεί συνίσταται το πρόβλημα μας, στο ότι η μανούλα του κι η φαλλοκρατική κοινωνία τον έμαθαν από μικρό ότι το έξτρα χρωμόσωμα "y" και εκείνα που κρέμονται ανάμεσα στα πόδια του τού δίνουν μια θέση ισχύος σε κάθε είδους σχέση -οικογενειακή, επαγγελματική, ερωτική- ώστε να είναι ντροπή να εκτελέσει κάποια "γυναικεία" δουλειά -φτου κακά!- γιατί θα τον περάσει η κοινωνία για "λιγότερο άντρα".) σύντροφο της παθούσης. 

Ποιος ο λόγος να ντρέπεται η γυναίκα να ζητήσει μια ανάλογη χάρη από το σύντροφο της; Αυτός δηλαδή δεν ξέρει ότι μια φορά το μήνα έχει περίοδο; Και ποιος ο λόγος να ντραπεί εκείνος όταν αγοράζει σερβιέτες; Ότι θα νομίζει ο κόσμος ότι τις παίρνει για τον εαυτό του; Ότι δηλαδή έχει περίοδο εκείνος; Μήπως σκεφτεί ο ψιλικατζής "αχ τον καημένο του ήρθε περίοδος, κρίμα και προσπαθούσε να κάνει παιδάκι"; Εν τοιαύτη περιπτώσει, πιο σημαντική δεν είναι η άποψη της γυναίκας του (όταν του κάθεται να την πηδήξει είναι καλά, ε;) από τη γνώμη του περιπτερά; Ή μήπως φοβάται ότι αν αγγίξει σερβιέτες θα "κολλήσει" περίοδο; Το να αγοράσει σερβιέτες ένας άντρας δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω απ' το ότι έχει μια γυναίκα στη ζωή του, η οποία μάλιστα τον εμπιστεύεται για κάτι τόσο προσωπικό της όσο είναι η περίοδος της. Όταν κάνει παιδί δηλαδή θα ντρέπεται να αγοράσει πάνες και φρουτόκρεμες μην τυχόν και τον περάσουν για πατέρα;

Ντροπή δεν είναι ένας άντρας να αγοράζει, ντροπή είναι να την βλέπει την άλλη να υποφέρει και να την αφήνει να πάει μόνη της να πάρει. Αν είναι δυνατόν στον 21ο αιώνα να θεωρείται taboo η αγορά ενός προϊόντος υγιεινής(γιατί αυτό είναι μια σερβιέτα, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο) για το έτερον σου ήμισυ. Αν δεν μπορεί δηλαδή η κοπέλα σου σε μια δύσκολη στιγμή να στηριχθεί σε σένα, τότε σε ποιον; Και σε τελική ανάλυση, γιατί μόνο σε μια δύσκολη στιγμή; Ένα ζευγάρι που συζεί ή που είναι παντρεμένο κάνει και κοινά ψώνια στο σούπερ μάρκετ. Είναι δηλαδή παράλογο όταν έρθει η σειρά του άντρα να πάρει και σερβιέτες; Ή θα τα πάρει όλα εκτός αυτού και θα πάει μετά η γυναίκα μόνη της να αγοράσει; Αντίστοιχα, βεβαίως, η γυναίκα οφείλει να εξυπηρετήσει τον σύντροφο της στη δική του δύσκολη στιγμή (από ευκοίλια μέχρι κρύωμα). Και όλα αυτά τα λέω σαν γυναίκα που μόνο σε μεγάλη ανάγκη θα ζητούσε από τον φίλο της να πάει για σερβιέτες(όχι από ντροπή ή κάτι εξίσου γελοίο, απλά είμαι πολύ περίεργη με το τι θέλω στην περίοδο μου ☺). 

Ξέρετε, όμως, κάτι; Όλους αυτούς του "βαρύμαγκες" εγώ τους χαίρομαι όταν γίνονται πατέρες και τρέχουν απελπισμένοι να βρουν τις σερβιέτες που χρειάζεται η κορούλα τους.

Δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο. Τα λέει όλα για μένα ο -θεός!- Jensen Ackles στην πιο περιβόητη σκηνή του ως Priestly στην ταινία Ten Inch Hero.

Οφείλω πάντως να παραδεχτώ, μ' ένα τεράστιο ιστολογικό SHOUT-OUT, όλα εκείνα τα παλικάρια που απάντησαν στα σχόλια ότι ναι, αγοράζουν σερβιέτες για την κοπέλα τους όταν χρειάζεται.

Και κάτι τελευταίο. Απευθύνομαι σε όλους εσάς τους δεσμευμένους άντρες. 

Το ξέρετε ότι αν μας καλοπιάσετε λίγο "εκείνες τις μέρες του μήνα" και πάτε με τα νερά μας θα γλιτώσετε πολλή γκρίνια; Ή ότι -ακόμη καλύτερα- θα σας το ανταποδώσουμε μόλις περάσουν "εκείνες οι μέρες του μήνα"; Δεν χρειάζεται κάτι σπουδαίο: μια αγκαλιά, ένας καλός λόγος, δείτε μαζί μας μια δακρύβρεχτη ταινία(κι ας βαριέστε του θανατά!), κάντε και λίγο τα στραβά μάτια στα νευράκια που μας διακατέχουν... Θέλετε κάτι πιο αποτελεσματικό; Κάντε μας μια μικρή έκπληξη. Για παράδειγμα, ένα "κουτί επιβίωσης περιόδου"(ένα κουτί -το περιεχόμενο το διαλέγετε εσείς- με σερβιέτες, σοκολάτες, χαρτομάντηλα και υγρά μαντηλάκια, ένα λούτρινο, ίσως, ή τη δακρύβρεχτη ταινία που λέγαμε κ.ο.κ). Το πιθανότερο είναι να βάλουμε να κλάματα γιατί είμαστε και ευσυγκίνητες "εκείνες τις μέρες", αλλά θα το εκτιμήσουμε πολύ.

Υ.Γ. Ναι, υπάρχουν και αχάριστες γαϊδάρες που τα θέλουν όλα δικά τους και δεν εκτιμούν ούτε αυτά. Όλες εμείς οι υπόλοιπες ζητάμε εκ μέρους τους συγγνώμη που μας χαλάν την πιάτσα.

Υ.Γ.2 Συγγνώμη για όλα αυτά τα άσχημα που σας λέμε όταν έχουμε τα νεύρα μας. 

Να μας αγαπάτε ρε σεις κι ας σας τα κάνουμε τσουρέκια κάποιες φορές.

ΤΟ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ

Σε αυτή μου την ανάρτηση-αναδημοσίευση θα ήθελα να αφιερώσω ένα κομμάτι του δικού μου ιστολογίου στο ταλέντο μια άλλης μπλόγκερ, της Kate'sCakeBox, όπως μας έχει συστηθεί διαδικτυακά. Το συγκεκριμένο της ποίημα με μάγεψε τόσο -ήταν βαθείς και ακαταμάχητα σκοτεινοί οι στίχοι του- που δεν μπόρεσα να αντισταθώ -ήθελα τόσο πολύ να το μοιραστώ μαζί σας. Απολαύστε το:

ΤΟ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ

Μια θλιμμένη πριγκίπισσα θρηνεί τη χαμένη της αθωότητα..

Είναι που η πόλη της βιάστηκε από τους κατακτητές..

Μια πρώιμη ωριμότητα αργοκαίει στο στέρνο της.

Η καταχνιά της διαφθοράς των αξιών

σε μια πέτρινη πόλη

που παλεύει με το δήθεν και το μαύρο..

Ο βασιλιάς στο θρόνο του παγιδεύει τους αυλικούς του

σ' ένα ταμπλό βιβάν..

Καμία κίνηση μέσα στη νύχτα..

Μόνο η πανσέληνος αποχωρεί

παλεύοντας με τ΄αρπακτικά.

Οι υποτακτικοί στους ρόλους τους

ψάχνουν για αιτίες παραμονής στο απόλυτο μηδέν.

Υπνωτίζονται μπροστά στο συμφέρον..

Εξορκίζουν τη δύση των συνειδήσεων

βουλιάζοντας στο βυθό της ανυπαρξίας..

Η πριγκίπισσα σε κατάρρευση

αποχωρεί κι αυτή παίρνοντας μαζί της

τα λευκά περιστέρια της εγκαρτέρησης..

Ο βασιλιάς αναπαύεται στο θρόνο του

με τους αυλικούς του σε νάρκη αδιαφορίας.

Σιωπή..

Θρήνος..

Θλιβερή επανάληψη της ιστορίας.

Η πριγκίπισσα επανέρχεται αξημέρωτα

στο κάστρο της καταχνιάς

ντυμένη στα πέπλα του παραλόγου..

Παραδομένη σε ψυχική άμβλωση

ψυθιρίζει κάποιες λέξεις

παίζοντας με τις σκιες. 

Ένας άνεμος φονιάς διακόπτει τη σιωπή..

Οι υποτακτικοί δηλώνουν απόντες.

Ούτε λόγος για επαγρύπνηση.

Κι ο βασιλιάς ανασαίνει αποκαίδια.

Σκοτάδι.

Πάλι. 

Χωρίς αναμονή φωτός.

Πορεία χωρίς βήματα.

Κ ι ένα τελεσίγραφο ψάχνει τους παραλήπτες του.(By Kate)

Πηγή: Kate's CakeBox

UPDATE:

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

21:54

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, ο γάτος μου ονειρεύεται ότι θηλάζει!

Παρόλο που είναι 12μιση χρονών, κάποιες στιγμές ακόμη συμπεριφέρεται σαν μωράκι!

Ο γλυκούλης μου!

18 Σεπτεμβρίου 2013 κι όλο και κάτι θα γράψει η ιστορία...

18 Σεπτεμβριου 2013. Κερατσίνι, Αμφιάλη. 

Ένας νεαρός άντρας δολοφονείται εν ψυχρώ από μέλη της ΧΑ.

«Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε ότι ο Παύλος ούτε ‘‘έφυγε’’, ούτε ‘‘πέθανε’’, ούτε ‘‘χάθηκε’’ - δολοφονήθηκε. Και δε δολοφονήθηκε ούτε γιατί επιτέθηκε σε κανένα, ούτε γιατί έκλεβε. Ούτε κλεφτοκοτάς ήταν ο Παύλος, ούτε εγκληματίας. Δολοφονήθηκε γιατί μέσα από τα τραγούδια και τη γενικότερη στάση ζωής του εξέφραζε ελεύθερα απόψεις που δεν ‘‘άρεσαν’’ στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής που είχαν αρχίσει να επεκτείνονται επικίνδυνα στις γειτονιές του Παύλου. Έτσι, στη μάχη για την ‘‘πολιτισμική ηγεμονία’’ - που θα ’λεγε και ο Γκράμσι - στις γειτονιές του Πειραιά, ο Παύλος και η Χρυσή Αυγή εξέφραζαν δυο διαφορετικούς ιδεολογικούς κόσμους: οι Χρυσαυγίτες αυτόν του μίσους, της δήθεν φυλετικής καθαρότητας, και της θρασυδειλίας, και ο Παύλος αυτόν της λεβεντιάς και της ανθρωπιάς. Γι’ αυτό και –απ’ ότι τουλάχιστον φάνηκε από τις καταθέσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας- τον είχαν στη ‘‘μαύρη λίστα’’» Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το άρθρο που έγραψαν οι Social Waste, το συγκρότημα χιπ χοπ που συνυπήρξε καλλιτεχνικά με τον Παύλο. Έκαναν μαζί τραγούδια, συναυλίες, και παρέα.

Δεν έχει σημασία αν ήταν φασίστας ή αντιφασίστας, πλούσιος ή φτωχός, μαύρος ή λευκός, όμορφος ή άσχημος, θεοσεβούμενος ή άθεος. Σημασία έχει ότι ήταν άνθρωπος, ότι κι αυτόν τον γέννησε μια μάνα(ο πόνος της οποίας έφερε δάκρυα στα μάτια όλων μας). Ότι κι αυτός είχε μια ζωή, ανθρώπους στους οποίους λείπει, ότι άφησε κάπου ένα κενό πίσω του. Ότι η ζωή του αποσπάστηκε από εκείνον δια της βίας. Ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να το παίζει Θεός και να αφαιρεί μια ανθρώπινη ζωή.

Προσωπικά, αν με ρωτήσετε, θα σας απαντήσω ότι ο Παύλος Φύσσας έγινε σπουδαίος αντιφασίστας και ήρωας με το θάνατο του. Ότι, ίσως, ως αγωνιστής υπερτιμήθηκε εξαιτίας της δολοφονίας του(ή αν μου επιτρέψετε να το θέσω λίγο πιο άκομψα "τον έκαναν οι φασίστες ήρωα δολοφονώντας τον"). Αυτό, ωστόσο, δεν αναιρεί τον τραγικό χαμό του. Δεν αναιρεί τον παράνομο χαρακτήρα της πράξης, ούτε το αποτρόπαιο κίνητρο. Το εν ψυχρώ έγκλημα παραμένει ειδεχθές.

Εγώ τη μητέρα του σκέφτομαι. Γι' αυτή τη μάνα γράφω(και για κάθε μάνα που έρχεται αντιμέτωπη με μια τραγωδία σαν αυτή). Εκείνη είναι ο λόγος που ξεφεύγω από την περπατημένη του ιστολογίου μου και ρέπω με αυτή μου την ανάρτηση στον λαϊκισμό. Γιατί κανένας δεν σου δίνει το δικαίωμα να στερήσεις από μια μάνα το παιδί της. 

Με τι καρδιά συνεχίζει αυτή η μάνα τη ζωή της; Υποτίθεται οι ένοχοι βρέθηκαν, η υπόθεση έκλεισε. Έκλεισε όμως στ' αλήθεια; Όταν οι ηθικοί αυτουργοί έχουν ακόμη στόμα, το οποίο ακόμη ανοίγουν με θράσος, έχει πράγματι κλείσει η υπόθεση; Ρωτάει κανείς πώς νιώθει που η δολοφονία του παιδιού της αποτελεί απλά και μόνο αντικείμενο έριδας μεταξύ πολιτικών κομμάτων; Φαίνεται πως γρήγορα ξέχασαν όλοι ότι σε μια δολοφονία αντικείμενο του εγκλήματος είναι ένα ανθρώπινο θύμα. Ο αδικοχαμένος, αυτός, άνθρωπος έγινε εξιλαστήριο θύμα στο βωμό τόσο των δολοφόνων του, όσο και των υπερασπιστών του. Ακόμη και τώρα, παρόλο που έχουν ήδη χαθεί ανθρώπινες ζωές, μοναδική τους έγνοια είναι να επιρρίψουν ευθύνες οι μεν στους δε αντί να ενωθούν ενάντια στην κοινή απειλή.
Και μετά ξεχάστηκε.. Όσο ξαφνικά μπήκε στην καθημερινότητα μας, έτσι ξαφνικά χάθηκε. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ξεχάστηκε απ' το λαό, μα πως ξεχάστηκε από εκείνους που οφείλουν να τον δικαιώσουν. Τους ίδιους που σαν αρπακτικά προσπαθούν να καπηλευτούν το πτώμα του για ίδια συμφέροντα. Για εκείνους που έπρεπε να τον θυμούνται, έγινε ακόμη ένα νούμερο στη λίστα παραπλεύρων απωλειών πολιτικών παιχνιδιών. 

Και αυτή είναι η τραγικότερη πλευρά της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. 

Δε θα δακρύσω μια και δε θα φοβηθώ.

Δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρα μου,

ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ

κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου.

Και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να 'ρθουν

σ' αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει,

αρκεί να μη δακρύσουν και να μη φοβηθούν

σ' αυτήν την έξυπνη απάτη, την καλοστημένη.

Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές, θέλω να ξέρουν ότι

σιγά μην κλάψω.

Και για αυτές τις αγάπες τις παλιές, θέλω να ξέρουν ότι

σιγά μην κλάψω.

Κι όσοι μ' απείλησαν με πύρινα δεσμά, θέλω να ξέρουν ότι

σιγά μη φοβηθώ.

Να'ρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω και 

σιγά μη φοβηθώ.

And if I'm flying solo, at least I'm flying free...

EDITORIAL

Αποφάσισα να κάνω ένα μικρό διάλειμμα για να μοιραστώ μαζί σας αυτό το τραγούδι και αυτή την ανάρτηση που τα λέει όλα. Να είστε σίγουροι πως, αν όχι σήμερα, από βδομάδα θα απαντήσω σε όλα τα υπέροχα σχόλια σας.

(Δεν σας ξεχνάω ποτέ!)

Όπως, ίσως, θα έχετε μαντέψει, ο λόγος που απομακρύνθηκα λιγάκι από το ιστολόγιο μου τις τελευταίες μέρες είναι ότι άρχισα ξανά το διάβασμα για τις κατατακτήριες. Τον Δεκέμβριο δίνω εξετάσεις για δεύτερη φορά, έτσι αποφάσισα κι εγώ σιγά-σιγά να πιάσω τα βιβλία πάλι. 

Αυτή η φορά, ωστόσο, είναι αλλιώτικη... Δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά νιώθω διαφορετικά. Από πολλές απόψεις. Καταρχήν, είμαι πιο αποφασισμένη (motivated και driven ήταν οι λέξεις που είχα στο μυαλό μου, αλλά δεν μπόρεσα να βρω ικανοποιητική μετάφραση). Πιο σίγουρη και αμετακίνητη. Το κυριότερο, ωστόσο, είναι πως -για κάποιο ανεξήγητο λόγο- νιώθω πιο απελευθερωμένη.

Something has changed within me

Something is not the same

I'm through with playing by the rules
Of someone else's game

Όσο κι αν με απομονώνει αυτή η προσπάθεια, δεν μετανιώνω τίποτα. Ίσα-ίσα.. Μπορώ να πω πως από μία άποψη το χαίρομαι κιόλας. Γιατί βαδίζω στο κατα-δικο μου μονοπάτι. Γιατί επιτέλους κάνω κάτι για τον εαυτό μου ΚΑΙ ΜΟΝΟ. Και στο δικό μου το δρόμο δεν θέλω μέσα κανέναν. Μην με παρεξηγείτε, τους θέλω όλους όσους αγαπώ και νοιάζομαι κοντά μου, αλλά αυτή η διαδρομή έχει χαραχθεί μονάχα για μένα. Όπως κι εγώ δεν βαδίζω μέσα στο δικό τους μονοπάτι, αλλά παράλληλα.

Too late for second-guessing

Too late to go back to sleep

It's time to trust my instincts

Close my eyes and leap!

Σκέφτομαι τον φόβο που με κατέκλυσε πέρσι τον Ιανουάριο, όταν άλλαξε ο κανονισμός και βρέθηκα ξαφνικά στα βαθιά έχοντας μονάχα ένα -και κάτι- μήνα να κατορθώσω το ακατόρθωτο. Και ναι, ίσως να μην τα κατάφερα να περάσω, κατάφερα όμως να πάω να δώσω με αξιοπρέπεια. Αυτό σκέφτομαι όταν αγχώνομαι ή όταν με κουράζει όλο αυτό. Την τεράστια πορεία από το σημείο που ξεκίνησα πέρσι μέχρι το σημείο που βρίσκομαι τώρα. Έτσι, συνεχίζω την προσπάθεια, ακολουθώ τα ένστικτα, μα πάνω απ' όλα τα ΌΝΕΙΡΑ μου και ορμώ στον αγώνα δυναμικά. Και θα συνεχίσω για όσες ακόμη φορές χρειαστεί -μέχρι να επιτύχω τον στόχο μου ή απλώς να αλλάξω σχέδια.

It's time to try

Defying gravity

I think I'll try

Defying gravity

And you can't pull me down!

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί το κάνω αυτό, γιατί μπαίνω σ' αυτή τη διαδικασία και γιατί επιμένω τόσο. Δεν μπορώ να βρω κάποια δικαιολογία που να ικανοποιεί τη δική τους λογική. Πώς εξηγείς κάτι τόσο αφηρημένο; Άλλοι νομίζουν ότι έχουν τις απαντήσεις. Πιο έξω δε θα μπορούσαν να έχουν πέσει. Επέλεξαν στη λογική τους όλους τους λάθος λόγους, που ουδεμία σχέση έχουν τη δική μου αλήθεια.

Κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι το κάνω για ΜΕΝΑ.

I'm through accepting limits

'cause someone says they're so

Some things I cannot change

But till I try, I'll never know!

Όπως είδατε, επέλεξα να συνοδεύσω την ανάρτηση μου με στίχους ενός από τα αγαπημένα μου τραγούδια, του Defying Gravity από το musical Wicked -το πράσινο χρώμα συμβολίζει την επιδερμίδα και -κυρίως- την διαφορετικότητα της πολυαγαπημένης Elphaba, πρωταγωνίστριας του musical. Επέλεξα να συνδυάσω την προσπάθεια μου με αυτό λόγω του νοήματος των στίχων. Επειδή μου θυμίζει αρκετά εμένα (σε πολλά θέματα) και το γεγονός ότι αποφάσισα να αψηφήσω κι εγώ τη βαρύτητα, κυνηγώντας το αδύνατο (που στο χέρι μου είναι να γίνει δυνατόν). Επειδή με αυτό συνοδεύω το διάβασμά μου.

As someone told me lately:

"Everyone deserves the chance to fly!

Αυτό το τραγούδι μου υπενθυμίζει γιατί τα κάνω όλα αυτά...