Καληmerhaba!!!

Ξεκίνησα να κάνω μια πρωινή ανάρτηση, αλλά με την κουβέντα με πήρε το απόγευμα..!!! Δεν πειράζει, όμως, θα την αναρτήσω έτσι -λίγο καθυστερημένα. Δεν είναι λίγοι, άλλωστε, οι φοιτητές που μόλις ξύπνησαν. Έτσι κι αλλιώς κάπου στον πλανήτη αυτήν την ώρα είναι πρωί!

Πολλές γλυκιές καλημέρες λοιπόν! Σήμερα -λίγο που πήγε η θεία μου ταξίδι στην Πόλη, λίγο που μου έλειψε και η Κομοτηνή- είμαι σε mood Κωνσταντινούπολης. Κι αν το πρωινό μου -γαλλικός καφές και φρεσκοψημένα σφολιατάκια με τυρί- δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την εγγύς ανατολή, εγώ όλως παραδόξως με το μυαλό μου ταξίδεψα εκεί. 

Ίσως και να 'φταίγανε οι φωτογραφίες που είδα, ίσως η πρωινή υγρασία να μου θύμισε πράγματα.. Για την ακρίβεια την Κομοτηνή. Ποτέ δεν το περίμενα όταν πρωτοπήγα ότι στο μυαλό μου θα συνέδεα την Κομοτηνή με την Πόλη(αισθητικά άλλωστε δεν έχουν καμία απολύτως σχέση), όμως οι βόλτες στους μαχαλάδες και τα μαγαζάκια των τουρκόφωνων καθώς κι αυτές οι μυρωδιές στον αέρα -αυτή η ιδιότροπη ατμόσφαιρα που δεν προσέχεις με την πρώτη- σε ταξιδεύουν πάντα στην ανατολή. Κι είναι κάποιες στιγμές λες και βρέθηκες σ' ένα μικρό χωριό-κοινότητα της Α. Θράκης νιώθεις σαν να ταξιδεύεις στο χωροχρόνο(αυτά φυσικά συμβαίνουν κάπου κοντά στο 4ο έτος που έχεις μάθει την πόλη κι έχεις περπατήσει κι εκείνα τα στενά που δεν πηγαίνει πολύς κόσμος). Κι είναι επίσης και τα φαγητά. Ειδικά το αγαπημένο εστιατόριο με την τουρκική κουζίνα, που νιώθεις λες και βρίσκεσαι στην Κωνσταντινούπολη και τρως. Και φυσικά η υγρασία. Εκείνη η ομίχλη -κάθε μέρα σχεδόν- που σε κάνει να φαντάζεσαι πως βρέθηκες στο Βόσπορο και σαν εκείνη τη σκηνή από την Πολίτικη Κουζίνα κρατάς μια κόκκινη ομπρέλα που την παίρνει ο άνεμος... Ίσως και να είναι το συναίσθημα που κάνει την Κομοτηνή να φαίνεται έτσι στα μάτια μου.. Ποιος ξέρει;

Δε θα επεκταθώ πολύ, αλλά αφού κοντεύει η ώρα για το απογευματινό καφεδάκι κάνω μια πρόταση. Βρείτε την αγαπημένη σας γωνία στο σπίτι(στο παράθυρο, στο κρεβάτι, στο τζάκι, στην κουζίνα δεν έχει σημασία) και μιας και το ήθελε έτσι η ημέρα απολαύστε ένα ελληνικό/τούρκικο καφεδάκι(μην τυχόν δω εθνικιστικά σχόλια, τον ίδιο καφέ πίνουμε -μη σας πω κιόλας ότι το καλύτερο καφεκοπτείο στην Κομοτηνή το έχει ο Μουσταφά) ή όποιον άλλο καφέ σας κάνει κέφι, χουχουλιάστε, ακούστε σιγανή μουσική, χαλαρώστε και ταξιδέψτε με το μυαλό σας όπου σας κάνει κέφι..

Και για του λόγου το αληθές σήμερα εγώ σας στέλνω μια βόλτα εκεί: 

Οι καλύτερες πόλεις του κόσμου για τους λάτρεις του καφέ

The #unpaixtable Blogger Award!

Με μια μικρή καθυστέρηση, παρέλαβα σήμερα κατενθουσιασμένη το βραβειάκι του Πιο Άπαιχτου Μπλογκερ απ' την αγαπημένη Πεταλουδίτσα της μπλογκόσφαιρας Butterfly στην οποία και το ανταποδίδω ασυζητητί!
Όπως κάθε παιχνίδι έχει και κανόνες(μη βαριέστε, σας βλέπω!), οπότε ξεκινάμε μ' αυτούς:
-Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!
-Επ! μην βαριέσαι ! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις ...
-Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους.
-Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
-Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου ...στους bloggers που προτείνεις!
-Και μην ξεχνάς κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις... give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες
1)Intro ( Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)
Στη μπλογκόσφαιρα κυκλοφορώ με το όνομα Λίζα, το οποίο έχω δηλώσει αρκετές φορές πως είναι ψευδώνυμο(και σ' αυτό θα παραμείνω), παρόλο που ολοκλήρωσα φέτος τις σπουδές μου πνευματικώς νιώθω ακόμη πως ζω στην Κομοτηνή(παρόλο που είμαι εδώ και 4 μήνες στην Καβάλα), είμαι Τοξότης(τα γενέθλια μου είναι στις 4 Δεκεμβρίου οπότε περιμένω ευχές αγαπητοί αναγνώστες!) και χρησιμοποιώ τον blogger

2)Ποιο είναι το moto του Blog σου; Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!
Θα έλεγα κάτι του τύπου "Όσο μπορείς να γράφεις, όλα περνάνε.."

3)Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;
Δε μπορώ να καταλήξω κάπου με σιγουριά, αλλά θα πω το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό: Νύχτα στο Παλέρμο(μπορεί να μην είναι παιδικό παιχνίδι, αλλά κάθε βράδυ η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο και προσπαθούμε να βρούμε ποιοι είναι οι δολοφόνοι, ποιοι τα τσιράκια και ποιοι οι απλοί πολίτες)

4)Όταν γίνω διάσημος blogger θα... (συμπλήρωσε την φράση)
Το πιο πιθανό είναι να κάνω αυτό που κάνω και τώρα, δηλαδή κάθε τρεις και λίγο να ευχαριστώ τους αναγνώστες μου.

5)Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.
Παρόλο που είχα αρκετές αναρτήσεις που πήγαν άπατες(παράλληλα με άλλες που έσκισαν!) επέλεξα τελικά να βάλω μια ανάρτηση που τα πήγε σχετικά καλά, αλλά είναι μία απ' τις αγαπημένες μου κι είμαι συναισθηματικά δεμένη μαζί της. Μεγάλωσα..

6)Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog-όσφαιρα και γιατί;
Ό,τι έχει σχέση με παιδοφιλία και κακοποίηση παιδιών και ζώων. Αυτά τα δύο με κάνουν έξαλλη!

7)Η έβδομη ερώτηση ανήκει πάντοτε σε αυτόν που παραλαμβάνει το βραβείο και συνεχίζει την αλυσίδα! Στη δική μου περίπτωση η ερώτηση αυτή είναι της Butterfly και είναι η εξής: "Αν αυριο ξυπνησετε και διαπιστωσετε οτι για μια ημερα η ψυχη σας θα ζησει σε ενα σωμα αντιθετου φυλου, ποια πραγματα θα επιλεγατε να βιωσετε;"Δύσκολη ερώτηση.. Η αλήθεια είναι πως θα επέλεγα πράγματα που δεν θα είχε ο άντρας(κοινώς έμμηνο ρύση :Ρ). Τώρα από πράγματα που έχει θα ήθελα να δοκιμάσω την όρθια ούρηση σίγουρα(μου εξάπτει την περιέργεια) και το πως αντιλαμβάνεται τη σεξουαλικότητα, πράγματα που δε συμβαίνουν στις γυναίκες. Δηλαδή τις πρωινές στύσεις(και πώς νιώθεις ακριβώς τη στύση :Ρ), αν σκέφτονται το σεξ τόσο συχνά όσο λένε, αν είναι τόσο εύκολο να ικανοποιηθούν σεξουαλικά όσο φαίνεται. Α! Και θα ήθελα να μάθω τους "κώδικες επικοινωνίας" στις αντροπαρέες(συνθηματικά, τι εννοούν με κάποιες συμπεριφορές κλπ). Τις κλασικές αιώνιες απορίες :Ρ

Εγώ με τη σειρά μου το απονέμω στους συνήθεις υπόπτους:
Chrysalis    Fallen Angel   Kate's CakeBox   Ελευθεροκονίαση
Ελπίζω να μην το έχετε παραλάβει ήδη..
Η 7η ερώτηση για εσάς είναι:
Αν έπρεπε να διαλέξετε να έχετε στη ζωή σας ένα θυελλώδη έρωτα ή μια ανεξίτηλη στο χρόνο φιλία, ποια θα ήταν η επιλογή σας;
(σας έριξα στα βαθιά)

#Πτυχιαζόμαστε

EDITORIAL

Μην Κάνετε Παρέα Με Αυτούς Που Παίρνουν Πτυχίο Στα 4 Χρόνια

Η μεγάλη στιγμή έφτασε και περίπου δυο βδομάδες πριν πήρα κι εγώ το πολυπόθητο πτυχίο μου! Νομίζω ότι η χαρά ήταν μεγαλύτερη για την οικογένεια μου, παρά για μένα. Θα έλεγα πως εμένα μου άφησε μια μάλλον γλυκόπικρη γεύση. Απ' τη μια τεράστια χαρά για την επιτυχία μου, για την ανταμοιβή των κόπων μου, για το γεγονός ότι ορκίστηκα μαζί με την καλή μου φίλη απ' τη σχολή. Επίσης, συγκίνηση. Συγκίνηση για τον όρκο, τη χειραψία, τις υπογραφές. Συγκίνηση για τα δάκρυα της μητέρας μου τη στιγμή που το πήρα(μεταξύ μας δεν περίμενα ποτέ ότι θα την έβλεπα να κλαίει στην ορκωμοσία). Συγκίνηση για τα όμορφα λόγια των πρώην καθηγητών μου για μένα. Εκτός των άλλων...γέλιο! Όπως κάθε σημαντική στιγμή της ζωής σου -ξέρεις απ' αυτές που σκέφτεσαι πως πρέπει να μείνεις σοβαρός και τελικά καταλήγεις να τραντάζεσαι συθέμελα απ' τα γέλια- έτσι κι εμείς διαβήκαμε αυτό το σπουδαίο κομμάτι της μετάβασης μας, από φοιτητές σε επιστήμονες και πολίτες του κόσμου, γελώντας. Γελώντας πολύ. Όχι γιατί δε μπορούσαμε να είμαστε σοβαροί ούτε για μια ώρα, μα γιατί οι καταστάσεις ήταν τέτοιες. Το χειρότερο; Πως έγινε την ώρα που λέγαμε τον όρκο. Μα δεν πειράζει.. Αυτή ήταν η τελευταία μέρα μας μαζί. Η τελευταία μας ανάμνηση απ' τα φοιτητικά μας χρόνια. Αυτό που θα έχουμε για να θυμόμαστε ο ένας τον άλλο. Ας είναι κι έτσι. Όπως περάσαμε τα υπόλοιπα φοιτητικά μας χρόνια. Με γέλια και κλάματα..

Απ' την άλλη... Πολλά και διάφορα. Πρώτο και κύριο πως αυτό ήταν και το οριστικό τέλος της φοιτητικής μου ζωής. Μια περίοδος υπέροχη, που δεν πρόλαβα καλά καλά να τη γευτώ και την έχασα μέσα απ' τα χέρια μου. Κι όλα εκείνα τα πρόσωπα που δεν θα ξαναδώ ποτέ. Κι ας μην συμπαθούσα πολλούς. Θα μου λείψουν όλοι. Ειδικά εκείνοι με τους οποίους ανταλλάξαμε και δυο κουβέντες παραπάνω. Κι είναι κι αποστάσεις.. Φαντάζουν άπιαστες. Από την Κρήτη μέχρι τη Δράμα κι απ' την Ορεστιάδα μέχρι την Καρδίτσα, ένα απέραντο κολλάζ προσώπων και πόλεων.. Επίσης, αβεβαιότητα. Για τα πάντα. Για το μέλλον μου, εργασιακό, εκπαιδευτικό, προσωπικό. Αν θα βρω δουλειά, αν θα γίνω δεκτή στη σχολή που έδωσα κατατακτήριες(δεν λέω ακόμη λεπτομέρειες μέχρι να δω τι θα γίνει), αν θα καταφέρουμε να κρατήσουμε επαφή με τα κορίτσια απ' την Κομοτηνή ή θα χαθούμε κάπου εκεί ανάμεσα στη δίνη της καθημερινότητας και της ρουτίνας. Αβεβαιότητα για όλα από 'δω και πέρα... Για να μην ξεχάσω και την ίδια την ορκωμοσία που ήταν λίγο..πώς να το πω; Μάλλον απογοητευτική. Την περιμέναμε τόσο καιρό και τελείωσαν όλα τόσο γρήγορα! Σαν να μην έγινε. Καλά καλά δεν πρόλαβα να βγάλω φωτογραφίες με φίλες απ' τη σχολή. Κι είναι κι αυτό που δεν τη γιόρτασα αρκετά στην Κομοτηνή. Σαν να άφησα πίσω μου μια τεράστια εκκρεμότητα..

Από πολλές απόψεις μου άφησε μια αίσθηση αγγαρείας, σαν κάτι το "άντε να το κάνουμε κι αυτό να ξεμπερδεύουμε". Κι ας ένιωθα πως πέρασα την ευτυχέστερη μέρα της ζωής μου. Κι ας έλαμπα από χαρά τη στιγμή που ανέβηκα να πάρω το πτυχίο μου. Κι ας κράτησα το πτυχίο το βράδυ αγκαλιά προσπαθώντας ακόμη να το πιστέψω. Κι ας κοίταζα ξανά και ξανά για μέρες τις φωτογραφίες που εμφάνισα. Κάτι έλειπε. Αλλά υπήρχαν πολλά που ήταν εκεί ακριβώς που έπρεπε, ν' αναπληρώνουν τα κενά...

Την Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2013 και ώρα 11:00 πραγματοποιήθηκε η ορκωμοσία των φοιτητών του τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων Χωρών. Οι περισσότεροι πτυχιούχοι εκείνη τη μέρα ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους στα 4 χρόνια ακριβώς. Μία απ' αυτούς ήμουν κι εγώ. Η μέρα αυτή, μια ημερομηνία άλλοτε αδιάφορη για μένα, έμελλε να είναι μία απ' τις σημαντικότερες ημέρες της ζωής μου. Τώρα πια νομίζω πως αυτή την ημερομηνία δε θα την ξεχάσω ποτέ. Όπως κάθε τι που τραντάζει τη ζωή μας και της δίνει νέα μορφή, θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μου. Ημέρα, μήνας, έτος, ώρα και τοποθεσία έχουν χαραχθεί πλέον όχι στο μυαλό, μα στην καρδιά μου. Κι ό,τι γράφεται εκεί δεν ξεγράφει. Μαζί με αυτούς τους αριθμούς κι ένας ακόμη: 8,201 μόρια. Ο βαθμός του πτυχίου μου. Ελάχιστα μικρότερος απ' την αριστούχο της δικής μου φουρνιάς. Όχι πως έχει ιδιαίτερη σημασία αν είναι πρώτος, δεύτερος ή τρίτος.. Αλλά για τους κόπους μου, που ανταμείφθηκαν μετά από 4 χρόνια σπουδών. Για τους κόπους της μητέρας μου να με σπουδάσει. Κάθε δάκρυ της εκείνη τη στιγμή που πήρα το πτυχίο ήταν κι ένα μόριο. Κι αυτά τα μόρια ήταν ανεκτίμητα.. Κι ίσως κι ένας ακόμη αριθμός, αυτός των 8 εξαμήνων ακριβώς, στα οποία τελείωσα τη σχολή μου. Μπορεί να μην είμαι η πρώτη, ούτε κι η τελευταία, που τελειώνει στα 4 χρόνια ακριβώς, μα το κατάφερα. Κι ας ήμουν σίγουρη -ακόμη και πέρσι τέτοιο καιρό- πως θα τελειώσω στα 5 χρόνια. Έβαλα τα δυνατά μου και το πέτυχα. Κι ίσως για το κατόρθωμα αυτό νιώθω τη μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη απ' όλες!

Κομοτηνή 2009-2013ღ

Blogger's bliss...!!!

EDITORIAL

Σήμερα γιορτάζουμε τα

700 σχόλια

που έφτασε το μπλογκ μου!

Σας ευχαριστώ όλους θερμά, μέσα από την καρδιά μου, για την ανταπόκριση σας στο ιστολόγιο και τα υπέροχα -κάθε φορά- σχόλια σας. Δεν είναι τυχαίο πως στην πλειοψηφία τους προέρχονται από συγκεκριμένα άτομα.. Κι αυτά ακριβώς τα συγκεκριμένα άτομα είναι που τα ευχαριστώ ένα "τσικ" περισσότερο. Μπορεί να γράφω για μένα, αλλά χωρίς αυτή την αγάπη που έχετε δείξει στο ιστολόγιο μου ίσως και να μην το είχα συνεχίσει. Ίσως.. Γι' άλλη μια φορά σας ευχαριστώ και από τα βάθη της ψυχής μου σας στέλνω τις καλύτερες ευχές μου για σας και όσους αγαπάτε. Απόψε, λοιπόν, έχουμε μπλογκ πάρτι και τη διασκέδαση την κερνάω εγώ ή με άλλα λόγια μπορείτε να επιλέξετε με σχόλιο το αγαπημένο σας τραγούδι και θα το δείτε μια απ' αυτές τις μέρες δημοσιευμένο σε ανάρτηση εδώ μ' ένα μικρό βραβειάκι για το δικό σας ιστολόγιο!

Αγαπημένοι συνοδοιπόροι μπλόγκερς, συνεχίζουμε δυναμικά!!!

Shoes of the month: Mary Janes

Η φινέτσα είναι γένους θηλυκού...

Kι όμως αυτά τα μαύρα παιδικά παπουτσάκια
είναι η προ προγιαγιά των παρακάτω υπέροχων,
σούπερ σέξι γυναικείων παπουτσιών...!

Αποφάσισα να προσθέσω μια ακόμη κατηγορία στην ετικέτα «μόδα» και πιο συγκεριμένα τα παπούτσια του Μήνα, κάνοντας την αρχή αυτή την πρωτομηνιά. Για την πρώτη ανάρτηση, εφορμώμενη κι απ' την ανοιξιάτικη κολεξιόν Miu Miu, επέλεξα τις γόβες Mary Jane. Μπορεί ο όρος να μας ξενίζει αλλά όλες λίγο πολύ έχουμε φορέσει Mary Janes στα ποδαράκια μας στα παιδικά μας χρόνια. Η ιστορία τους τεράστια, αλλά ας πούμε τα βασικά.. Ο αμερικάνικος όρος «Μέρι Τζέιν» (Mary Jane) αναφερόταν αρχικά στα κλειστά χαμηλοτάκουνα παπούτσια , που ήταν πλατιά και στρογγυλά στα δάκτυλα, διέθεταν λουράκι , ήταν συνήθως από λουστρίνι κι ήταν κυρίως παπούτσι των νεαρών κοριτσιών. Το 1902 ο Richard F. Outcault, δημιουργεί το δημοφιλές Buster Brown και μερικά χρόνια μετά, χρησιμοποιεί τους χαρακτήρες, για να διαφημίσει προϊόντα της εποχής. Η αγαπημένη του Buster η Μary Jane, εμφανίζεται στις διαφημίσεις των Brown Shoe Company, όπου δίνει και το όνομα τους στα αντίστοιχα παπούτσια. Τα παπούτσια που εκείνη και ο αδελφός της φορούσαν ενέπνευσαν μια εταιρία υποδημάτων, την Brown Shoe Company, η οποία μετά από συμφωνία με το δημιουργό του κόμικ Richard Outcault, χρησιμοποίησε τους ήρωες του κόμικ για να λανσάρει –με πολύ μεγάλη επιτυχία- τα προϊόντα της

Σήμερα αποκαλούμε Mary Jane σχεδόν όλες τις γυναικείες γόβες που διαθέτουν λουράκι, 

ασχέτως του ύψους του τακουνιού.

Στα χέρια ευφάνταστων σχεδιαστών υποδημάτων δημιουργών όπως ο Louboutin οι Mary Jane μεταμορφώνονται σε κλασάτα  κομμάτια TDF (Τo-Die-For), όπως συνηθίζουν να λένε οι απανταχού λάτρεις της μόδας. Δεν υπάρχει γυναίκα που να μη μπορεί ν' αντισταθεί στην κομψότητα και τη γοητεία τους. Πολυμορφικά, προσδίδουν φινέτσα σε κάθε σύνολο. Τα σχέδια άπειρα και προσαρμόζονται για όλα τα γούστα -από preppy μέχρι goth! Φοριούνται με χίλιους δύο τρόπους -με φούστες ή φορέματα, με παντελόνια και τζιν, με διάφανο καλσόν, με χαμηλό καλτσάκι(στυλ Λολίτα), με μαύρο καλσόν. Η ποικιλία τεράστια τόσο σε χρώματα, υλικά, μοτίβα, τακούνια ακόμη και στη μπαρέτα! Δεν είναι τυχαίο πως κάποια από τα παπούτσια που σήμερα συγκαταλέγονται στα Mary Janes δεν μας τις θυμίζουν καν. Γνώμη μου; Όσο πιο vintage, όσο πιο κλασικό, τόσο πιο όμορφο και πιο ξεχωριστό. Το υπέρτατο όλων -για όλες τις επίδοξες Carrie Bradshaw- οι δερμάτινες γόβες με λουράκι του Manolo Blahnik τις οποίες η Carrie αποκαλεί "urban shoe myth".

Αρκετά χρόνια μετά, οι διάσημες γόβες επιστρέφουν! Μαύρες,πολύχρωμες, με ή χωρίς τακούνι, έχουν κάτι από τη νοσταλγική ατμόσφαιρα των ’40s και ολοκληρώνουν τα πιο chic vintage σύνολα ακόμα και σήμερα.