Χέρια

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.

Για πόσα τίποτα έκανες τα πάντα;

Για πόσα τίποτα έκανες τα πάντα;

της Αναστασίας Θεοφανίδου

Πόσο μακριά θα έφτανες για έναν έρωτα; Κανένας δε θα σου απαντήσει με ακρίβεια σε τούτη την ερώτηση. Το πιθανότερο γιατί ούτε κι οι ίδιοι δε γνωρίζουν. Τους ακούς να σου λένε όλο στόμφο και χάρη πως τάχα μου θα έφταναν στα άκρα μα στο φινάλε, τι ορίζεις άκρο;

Την αγαπάμε οι άνθρωποι τη θυσία. Κι αυτή και το δράμα της. Ερωτευτήκαμε, αφεθήκαμε, κινήσαμε γη και ουρανό, ώσπου στο τέλος κάπου ξεχαστήκαμε και το όνειρο ναυάγησε. Δε φταις εσύ, ο κόσμος φταίει.

Εσύ στάθηκες άρτιος και γενναίος υπερασπιστής του έρωτά σου μέχρι τέλους. Στιγμή δεν εγκατέλειψες. Αντίθετα αυτός, παρ’ όλες τις θυσίες σου, αποφάσισε να αποχωρήσει. Έτσι, δειλά κι άνανδρα. Κάθε κλασική ερωτική και τραγική κινηματογραφική ιστορία που σέβεται και τιμά τον εαυτό της, τυγχάνει τέτοιου τέλους.

Βέβαια στη ζωή τα πράγματα συμβαίνουν κάπως διαφορετικά. Εδώ, έχεις πλήρη ευθύνη των πράξεών σου κι οι συνέπειές τους δεν κόβονται στο μοντάζ. Εδώ, ο έρωτας δεν είναι τόσο ιδανικός μα είναι εξίσου ωραίος και το δράμα παραμένει δράμα.

Διότι όλο και κάπου πας και κρεμάς ελπίδες, μέχρι που τις βλέπεις να καταρρέουν και να ισοπεδώνονται μαζικά κι απότομα, λες και τις κούρασε να κρατάνε την ευθύνη. Λίγο η ντροπή, λίγο ο εγωισμός κι αρνείσαι να δεχτείς την ήττα.

Μα εσύ χαρίστηκες. Έδωσες σώμα και ψυχή και γι’ αυτό και μόνο το λόγο η ήττα κι η απομάκρυνσή σου από το παιχνίδι είναι σχεδόν παράνομη. Το κανόνισες πως είναι υποχρέωση που χρίζει εξόφληση, αυτό που μέχρι πρότινος όριζες ως απόδειξη του έρωτά σου. Αγάπη δήθεν ανιδιοτελής και διαφορετική απ’ τις άλλες, που δε ζητούσε αντάλλαγμα.

Κι όμως να ‘σαι τώρα, με το τεφτέρι στο χέρι να απαριθμείς όλα τα πάρε-δώσε και τους ανεξόφλητους λογαριασμούς. Ένα-ένα τα μετράς, μην τύχει και σου ξεφύγει κάποιο. Ξανά και ξανά μέχρι να τα πάρεις όλα πίσω.

Κι ίσως να το αισθάνεσαι μα να μην το ξέρεις, πως εκείνη τη στιγμή αναμετριέσαι με το κενό κι όχι τις απώλειές σου. Βρίσκεις λάθη από ‘δω, λάθη από ‘κει. Τι τα μετράς; Σάμπως θα βγάλεις άκρη; Αυτά είναι για κάτι ανθρωπάκια μικρά όσο κι ο κόσμος τους. Περίγελοι που νομίζουν πως δήθεν λογαριάζεται το συναίσθημα με το ζύγι.

Γούσταρε η καρδιά να δώσει κι έδινε. Καμιά άλλη απάντηση δε χρειάζεται απ’ αυτή. Αν λοιπόν είσαι απ’ αυτά τα ανθρωπάκια, τότε τρέξε να κάνεις την αριθμητική σου. Να προσθέσεις, να αφαιρέσεις και να πολλαπλασιάσεις το κενό σου για να δεις πόσο λίγο ή πολύ σου πέφτει.

Μα δεν είσαι απ’ αυτά τα ανθρωπάκια, γι’ αυτό παράτα τους λογαριασμούς. Και την ευθύνη κράτα την για ‘σένα, μην τους τη χαρίζεις. Μια απλή, λάθος εκτίμηση ήταν και τώρα συνεχίζεις. Στο κάτω-κάτω δεν έκανες τίποτα περισσότερο από το να είσαι ερωτευμένος.

Σου έδινε ο έρωτας το φως κι έβαζες εσύ την ελπίδα. Ξεσηκωνόταν κάθε εκατοστό της ύπαρξής σου που δίψαγε για ρομαντισμό και δράμα κι εκεί που παρέδιδες τα όπλα, τα άρπαζες πάλι. Κάθε νέο πρόσωπο κι ένα νέο στοίχημα που θα ερχόταν να επιβεβαιώσει πως όλα τα προηγούμενα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ατυχείς συγκυρίες.

Κι αν κατάφερνες τελικά να δικαιωθείς και να δικαιολογηθείς μέσα απ’ το στοίχημά σου, δε χρειαζόσουν περαιτέρω εξηγήσεις. Γιατί ξεχνιόσουν σε νέες συνήθειες κι ελπίδες κι αυτές ήταν αρκετές να υπερκαλύψουν οποιαδήποτε προηγούμενη.

Κι όμως κάπου-κάπου έρχεσαι κι αναρωτιέσαι. Εσύ τελικά για πόσα τίποτα έκανες τα πάντα; Για χάρη ποιου χρεώθηκες χιλιόμετρα; Κι απ’ την άλλη, ποιος χρεώθηκε και πόσα για ‘σένα; Δεν είναι δα και κάτι το σοβαρό μα θες μια τυπική απάντηση έτσι, για το γαμώτο. Για χάρη ποιου συνέχισες; Ποιο πρόσωπο κοιτούσες για να πάρεις φόρα, δύναμη και θάρρος; Και τελικά αυτή η δύναμη πού πήγε; Κι αν ήταν δικιά σου μια φορά, γιατί δεν είναι τώρα;

Όλα για χάρη κάποιου άλλου. Κάποιου που ετοίμαζες για άνθρωπό σου. Αποκτούσε άλλον αέρα η ζωή όσο είχες για κάποιον να παλέψεις. Έπαιρνες αεροπλάνα, τρένα και βαπόρια, φόρα, δύναμη και θάρρος σαν να ήταν ιερός ο σκοπός. Μπορεί και να ‘ταν. Κι έτσι, δε φταις εσύ και ποιος να σε κατηγορήσει που έφτανες να πιστεύεις πως εν τέλει από ένα τίποτα μπορούν να γεννηθούν τα πάντα;

Επιμέλεια Κειμένου Αναστασίας Θεοφανίδου: Πωλίνα Πανέρη

Πηγή: pillowfights.gr

θέλεις να τα φτιάξουμε;

Αυτοί που φρικάρουν μόλις συνειδητοποιούν πως έχουν σχέση

της Γιοβάννας Κοντονικολάου

Πολύ συχνά βρίσκω τον εαυτό μου να νοσταλγεί τη δομή της σχέσης όπως ακριβώς ήταν διαμορφωμένη στο δημοτικό. Τότε που η σχέση, όπως και τα μαθηματικά, έφταναν βαριά-βαριά μέχρι την προπαίδεια του δέκα και του εννιά που ποτέ δεν έμαθες καλά. Τότε που κουτσά στραβά θα την έλυνες την άσκηση, γιατί δεν είχε και πολλά να κάνεις.

Παράδειγμα (ή αλλιώς προσομοίωση): Ένα (1) αγοράκι, αγαπάει ένα (1) κοριτσάκι, οπότε πάει το αγοράκι στο κοριτσάκι και του δηλώνει την ακατανίκητη έλξη που νιώθει γι’ αυτό. Γεννιέται τότε το πρόβλημα που επιζητεί λύση και ακούει στην ερώτηση «θέλεις να τα φτιάξουμε;»

Αυτό λοιπόν το πρόβλημα επιδέχεται μόνο δύο λύσεις. Η μία είναι να σου βγει αδύνατη η εξίσωση γιατί οι μονάδες σου δεν προστίθενται με τίποτα και το δεύτερο είναι να κάνεις μια απλή και κατανοητή πρόσθεση και να προκύψει το 1+1=2. Τόσο απλά. Ειλικρινά αυτή η ερώτηση σε έβγαζε από οποιαδήποτε δύσκολη θέση σχετικά με το ποιος είναι ο κατάλληλος και λιγότερο φλώρικος τρόπος να ζητήσεις από τον έρωτα τη εφτάχρονης ζωής σου να είστε μαζί.

Πλέον τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά, καθώς τα μαθηματικά, όσο περνάνε και τα χρόνια γίνονται περίεργα σύμβολα που λύνεις χωρίς να περιέχουν καν αριθμούς καμιά φορά, που όπως έσπευσαν να μας ενημερώσουν αργότερα στο πανεπιστήμιο, ονομάζονται και ανώτερα, καθώς είναι ένας σκέτος γρίφος ενίοτε. Ακριβώς όπως και οι σχέσεις. Λύνονται και προχωράνε υπό προϋποθέσεις, με υποθέσεις και ελέγχους για το αν ορίζεται η εξίσωση στο χώρο και το χρόνο που θέλεις. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι απλά να μη λύνεις την άσκηση και να περιμένεις ως δια μαγείας κάτι να γίνει να ξεκαθαρίσει η φάση.

Εκεί λοιπόν έρχεται και το μεγάλο συμπέρασμα της υπόθεσης. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που η κρίση πανικού κι η συνειδητοποίηση του ότι έχεις σχέση, έχουν γίνει η απόλυτη εξίσωση. Αν απλά σου παρέθετε ο άλλος τη χρυσή ερώτηση του δημοτικού, δε θα είχες για τίποτα να ανησυχήσεις ή να σκεφτείς. Δεν υπάρχουν αμφιβολίες για το που το πάει, τι ακριβώς συμβαίνει με την πάρτη του, γιατί απομακρύνεται ή πλησιάζει πολύ, γιατί τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο ενώ κατά βάθος τα πάντα είναι απόλυτα ξεκάθαρα σαν καθαρό νερό. Αν απλά σου έκανε ή του έκανες την ερωτησούλα, θα λύνατε την εξίσωση απλά και γρήγορα και ο πανικός δε θα 'βρισκε μέρος να χωθεί.

Ό,τι πανικό άλλωστε έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος στη ζωή του, είναι γιατί έχωσε μέσα της όση αμφιβολία χωρούσε. Ας μην κάνουμε τα πράγματα ξεκάθαρα μωρέ, τον θέλω με θέλει, κοιμόμαστε κάθε βράδυ μαζί αλλά τι είμαστε; Φίλοι. Ε ρε φίλε να σου πω κάτι; Αν δεν αντιλαμβάνεσαι πόσο ηλίθιο ακούγεται αυτό το πράγμα που λες και θέλεις μετά μανίας να πιστέψεις, είναι σαν να προσπαθείς να αποδείξεις ότι ο κύκλος έχει γωνίες. Ε, δεν έχει.

Προφανώς και θα πανικοβληθείς όταν συνειδητοποιήσεις ότι έχεις σχέση, εσύ, δεσμοφοβικέ τύπε και τύπισσα και θα πανικοβληθείς, γιατί έχεις όλα τα συμπράγκαλα μιας σχέσης, χωρίς να έχες τα κότσια ν' αντιμετωπίσεις μια φορά αυτό που σου συμβαίνει. Και τι κάνεις; Πανικοβάλλεσαι, παίζει και να φύγεις όσο πιο μακριά γίνεται για να μην μπεις στο κλουβί, για να μείνεις μετά μόνος σου και να σου σκάσει η μεγάλη αλήθεια, πως τελικά αυτό ήθελες.

Τα πράγματα γίνονται όσο δύσκολα τα κάνουμε εμείς. Κι αυτό γιατί όσο πιο περίπλοκο είναι κάτι, τόσο πιο δυναμικοί και μάγκες νιώθουμε εμείς που το αντιμετωπίζουμε. Γι' αυτό πήγαμε και κάναμε κάθε έννοια ανθρώπινης συνύπαρξης ένα σταυρόλεξο. Μα όπως και στα μαθηματικά, όσο λαβύρινθος και να είναι η άσκηση, πάντα θα βρεις σε ένα σημείο την γνωστή εξίσωση του 1+1. Κι αυτό κι εγώ κι εσύ ξέρουμε, ότι πάντα κάνει 2. Τώρα αν σε φρικάρει η λέξη σχέση, πες το και διαστημόπλοιο. Έτσι κι αλλιώς οι λέξεις είναι απλά μια σύμβαση. Τα συναισθήματα όμως όχι.

Επιμέλεια Κειμένου Γιοβάννας Κοντονικολάου: Ιωάννα Κακούρη

Πηγή: pillowfights.gr

τίποτα

Όποιος δεν έχει τίποτα μονάχα αυτός ξέρει το τίποτα.

από πείσμα

« Θα μπορούσε βέβαια εκείνη τη στιγμή να διαλέξει το δεύτερο δρόμο που ανοιγόταν σαν πιθανότητα μπρος του: να σωπάσει και να διασχίσει την απόσταση που χωρίζει τη γέννηση από το θάνατο χωρίς να κάνει τον κύκλο της ζωής – έτσι θα γλίτωνε και τον εαυτό του και τον κόσμο από ένα σωρό συμφορές. Για να φερθεί όμως κανείς με τόση ευγένεια και διακριτικότητα, χρειάζεται μια ελάχιστη έστω δόση φιλίας και συμπάθειας κι ο Γκρενούιγ δε διέθετε ίχνος απ’ αυτά τα συναισθήματα. Ήταν από γεννησιμιού του κάθαρμα. Αποφάσισε να κρατηθεί στη ζωή από καθαρό πείσμα κι από καθαρή κακία. »

– Πάτρικ Ζίσκιντ, Το άρωμα

Εμείς που μεγαλώσαμε με Χάρι Πότερ

Εμείς που μεγαλώσαμε με Χάρι Πότερ

της Χριστίνας Κωνσταντουδάκη

Είμαστε τα παιδιά που εκεί, γύρω στα εννιά μας, κάποιος μας έδωσε δώρο ένα βιβλίο. Φίλος; Συγγενής; Ο Άγιος Βασίλης; Δεν έχει σημασία. Από εκείνη τη στιγμή, η παιδική μας ηλικία πήρε άλλη τροπή. Μαγική τροπή.

«Ο Χάρι Πότερ κι η Φιλοσοφική λίθος». Ανάθεμα κι αν είχαμε καταλάβει τότε τι στο καλό ήταν αυτή η λίθος και γιατί ήταν και φιλοσοφική. Περίεργες λέξεις, ξόρκια με ονόματα εξωτικά κι εμείς να μην μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι απ’ το βιβλίο. Ήταν η περιέργεια της παιδικής μας ηλικίας ή η λαχτάρα για το άγνωστο; Ίσως και τα δύο μαζί. Ίσως πάλι, η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, να έκανε πραγματικά πολύ καλή δουλειά. Άλλωστε, το δυσκολότερο κοινό είναι τα παιδιά κι αυτή κατάφερε να το κερδίσει με τη μια.

Είμαστε τα παιδιά που περιμέναμε κάθε καινούριο βιβλίο με περισσότερο ενθουσιασμό κι απ’ το κουδούνι του σχολείου για διάλειμμα. Δε μας καταλάβαιναν όλοι. Δεν ήταν και πολύ must εκείνη την εποχή να διαβάζεις. Δε μας ένοιαζε όμως. Είχαμε για κολλητούς τον Χάρι, τον Ρον, την Ερμιόνη. Ταυτιζόμασταν με τον Νέβιλ κι αγαπούσαμε με πάθος τον Χάγκριντ. Και μεγαλώναμε, όλο μεγαλώναμε. Κι οι αγαπημένοι μας χαρακτήρες μεγάλωναν μαζί μας.

«Ο Χάρι Πότερ κι ο αιχμάλωτος του Αζκαμπάν» μας βρήκε στο γυμνάσιο. Κλάψαμε πολύ με αυτό το βιβλίο κι αγαπήσαμε ακόμα περισσότερο τον Χάρι. Η σχέση του με το νονό του πέρασε από σαράντα, πενήντα, εξήντα κύματα, όμως τα κατάφεραν. Έσωσαν ο ένας τον άλλον. Και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κάπου εκεί, αρχίσαμε ν’ αναρωτιόμαστε «Χμμ, μήπως τελικά ο Ρον κι η Ερμιόνη θα ήταν ωραίο ζευγάρι;». Το μεγαλύτερο ship στην ιστορία του shipping είχε μόλις ανοίξει πανιά.

Τα επόμενα βιβλία έγιναν πιο σκοτεινά. Οι ήρωές μας μεγάλωναν και τα διλήμματά τους μεγάλωναν κι αυτά. Όπως και τα δικά μας. Ίσως γι’ αυτό δεθήκαμε τόσο πολύ μαζί τους. Τα βάσανά τους ήταν και δικά μας κι όχι απαραίτητα μεταφορικά. Αγχωνόταν ο Χάρι κι ο Ρον για τα Κ.Δ.Μ ( Κοινά Διπλώματα Μαγείας ); Αγχωνόμασταν κι εμείς για τις εξετάσεις του σχολείου. Και για τους βαθμούς. Και για τις πανελλήνιες. Και γενικά για τα πάντα στη ζωή μας.

Η φωνή της Ερμιόνης μας προσγείωνε στην πραγματικότητα. «Κάτσε να διαβάσεις, βρε στραβάδι!» ήταν σαν να την ακούγαμε να μας φωνάζει. Την αγαπούσαμε μωρέ την Ερμιόνη. Την αγαπούσαμε γιατί ήταν απ’ τα πρώτα κορίτσια nerds της λογοτεχνίας κι όσο να ‘ναι αυτό αποτυπώνεται μέσα σου.

Κάπου εκεί στο λύκειο, βγήκαν και τα τελευταία βιβλία. Το τέλος τους ταυτίστηκε με την ενηλικίωσή μας. Έτσι έπρεπε να γίνει. Ήταν το τέλος που μας έκανε ν’ αναθεωρήσουμε για τους χαρακτήρες που μισούσαμε μέχρι τότε. Ήταν το τέλος που μας έκανε ν’ αγαπήσουμε τον Σνέιπ κι ακόμα περισσότερο τον Ντάμπλντορ. Ήταν το τέλος που μας έκανε να λυπηθούμε τον Μαλφόι και να συγχωρήσουμε την προδοσία. Ήταν το τέλος, μαζί με την ενηλικίωσή μας, που μας έμαθε πως τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Η αλήθεια κρύβεται στο γκρι.

Η αγάπη νίκησε στο τέλος. Όπως έπρεπε να συμβεί, όπως συμβαίνει πάντα και στη ζωή. Απλώς πήρε καιρό. Μια ολόκληρη ζωή για τα παιδικά μας μάτια. Μάθαμε να κάνουμε υπομονή. Τώρα ξέρουμε πως κάποτε θα έχουμε κι εμείς το ευτυχισμένο μας τέλος. Ίσως όχι σήμερα, μα κάποια μέρα σίγουρα.

«Για πόσο ακόμα θα συνεχίζεις να πωρώνεσαι με τον Χάρι Πότερ;» μας ρωτούν φίλοι και συγγενείς. Μία είναι η σωστή απάντηση και τη δίνει ο Σνέιπ στην πιο συγκινητική σκηνή του τελευταίου βιβλίου. «Για πάντα».

Επιμέλεια Κειμένου Χριστίνας Κωνσταντουδάκη: Πωλίνα Πανέρη

Πηγή: pillowfights.gr

Παιδί

Παιδί

Της Νατάσσας Αναγνώστου

Τα βράδια θέλω να γδύνομαι από γυναίκα.
Να κλείνω την πόρτα και να αφήνω το παιδί να ξεχυθεί.
Να πετάω στην άκρη τα τακούνια και τα σκουλαρίκια.
Να ξεβάφω το κραγιόν και να σκεπάζομαι μέχρι το λαιμό
με την παιδική μου κουβέρτα.
Να περιμένω να με ταΐσεις, να με πλύνεις,
να με φιλήσεις, να με κοιμίσεις.
Να είσαι πάντα εκεί να με περιμένεις.
Να έχω να γυρνώ.
Να έχω να αναμένω.
Να σε έχω.
Τα βράδια θέλω να μου χαρίζεις όλο σου το χώρο.
Όλο σου το χρόνο.
Για να γίνομαι μωρό, βρέφος.
Να τρέχεις στο δάκρυ μου, να λιγώνεις στο γέλιο μου.
Να σου ρουφάω το χρόνο χωρίς ενοχές.
Να μου ανήκει ο κόσμος σου.
Να έχω να φεύγω.
Να έχω να επιστρέφω.
Να σε έχω.

Πηγή: themachine.gr