10 ατάκες που θα σας κάνουν να σκεφτείτε διαφορετικά

Μερικές φορές, αρκούν δυο λόγια από κάποιον που είδε τη ζωή με άλλο μάτι, που τόλμησε και που έτσι κατάλαβε κάτι παραπάνω για το νόημα της ύπαρξής μας, για να μας οδηγήσουν σε αποφάσεις που σκοπό έχουν να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη.

«Οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς είναι αληθινό».

Pablo Picasso

«Ήθελα το τέλειο τέλος. Τώρα έμαθα, με τον δύσκολο τρόπο, ότι κάποια ποιήματα δεν κάνουν ρίμα, και κάποιες ιστορίες δεν έχουν ξεκάθαρη αρχή, μέση και τέλος. Η ζωή είναι να μην ξέρεις, να πρέπει να αλλάξεις, να παίρνεις κάθε στιγμή και να την κάνεις όσο καλύτερη γίνεται, χωρίς να ξέρεις τι θα γίνει μετά. Απολαυστική Ασάφεια».

Gilda Radner

«Υπάρχουν δύο βασικές κινητήριες δυνάμεις: Ο φόβος και η αγάπη. Όταν φοβόμαστε απομακρυνόμαστε από τη ζωή. Όταν είμαστε ερωτευμένοι, είμαστε ανοιχτοί σε όλα αυτά που έχει να μας προσφέρει η ζωή με πάθος, ενθουσιασμό και αποδοχή. Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε πρώτα από όλα τον εαυτό μας, σε όλο του το μεγαλείο και με όλες μας τις ατέλειες. Αν δε μπορούμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, δε μπορούμε να είμαστε εντελώς ανοιχτοί στο να αγαπήσουμε τους άλλους ή στις δυνατότητές μας να δημιουργήσουμε. Η εξέλιξη και όλες μας οι ελπίδες για έναν καλύτερο κόσμο βασίζονται στο να είμαστε ατρόμητοι και ανοιχτόμυαλοι απέναντι σε αυτούς που αγκαλιάζουν τη ζωή».

John Lennon

«Μία ζωή που ξοδεύεται σε λάθη, είναι όχι μόνο πιο έντιμη αλλά και πιο χρήσιμη από μια ζωή που ξοδεύεται στο τίποτα».

George Bernard Shaw

«Η θρησκεία έχει πείσει τους ανθρώπους ότι υπάρχει ένας αόρατος άνδρας που ζει στον ουρανό. Που βλέπει ό,τι κάνεις, κάθε λεπτό της ημέρας. Και ο αόρατος αυτός άνδρας έχει μία λίστα με δέκα συγκεκριμένα πράγματα που δεν θέλει να κάνεις. Και αν κάνεις κάποιο από αυτά, θα σε στείλει σε ένα συγκεκριμένο μέρος, με καζάνια και φωτιά και καπνό και βασανιστήρια και οδύνη που θα υποφέρεις για πάντα, και θα υποφέρεις, και θα υποφέρεις και θα καίγεσαι, και θα ουρλιάζεις, μέχρι το τέλος του κόσμου. Αλλά σε αγαπάει. Σε αγαπάει. Σε αγαπάει και χρειάζεται λεφτά».

George Carlin

«Οι άνθρωποι φοβούνται τον εαυτό τους, την αλήθεια τους. Τα αισθήματά τους πάνω από όλα. Οι άνθρωποι μιλούν για το πόσο σπουδαία είναι η αγάπη, αλλά λένε μαλακίες. Η αγάπη πονάει. Τα συναισθήματα είναι ενοχλητικά. Οι άνθρωποι έχουν μάθει ότι ο πόνος είναι κακός και επικίνδυνος. Πώς τα βγάζουν πέρα με την αγάπη αν φοβούνται να νιώσουν; Ο πόνος υπάρχει για να μας ξυπνά. Οι άνθρωποι προσπαθούν να κρύψουν τον πόνο. Αλλά κάνουν λάθος. Ο πόνος είναι κάτι που κουβαλάς, σα ραδιόφωνο. Νιώθεις τις δυνάμεις σου βιώνοντας πόνο. Τα πάντα έχουν να κάνουν με το πώς τον κουβαλάς. Αυτό είναι που μετράει. Ο πόνος είναι ένα συναίσθημα. Τα συναισθήματα είναι μέρος του εαυτού σου. Της πραγματικότητάς σου. Αν ντρέπεσαι γι'αυτά και τα κρύβεις αφήνεις την κοινωνία να σου καταστρέψει την πραγματικότητα. Πρέπει να υποστηρίζεις το δικαίωμά σου να νιώθεις τον πόνο σου».

Jim Morrison

«Τα απλά πράγματα δεν έχουν αλλάξει. Είναι πάντα προτιμότερο να είσαι ειλικρινής και αληθινός. Να κάνεις ό,τι καλύτερο με αυτά που έχεις. Να είσαι χαρούμενος με τις απλές απολαύσεις. Και να έχεις θάρρος όταν τα πράγματα πάνε στραβά».

Laura Ingalls Wilder

«Εκεί που δεν το περιμένουμε, η ζωή μας βάζει σε μία δοκιμασία για να τεστάρει το θάρρος μας και την προθυμία μας να αλλάξουμε. Σε μία τέτοια στιγμή, δεν έχει νόημα να προσποιούμαστε ότι δεν έγινε τίποτα ή να λέμε ότι δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι. Η πρόκληση δεν θα περιμένει. Η ζωή δεν κοιτάζει πίσω. Μία εβδομάδα είναι παραπάνω από αρκετός χρόνος για να αποφασίσουμε αν θα αποδεχτούμε ή όχι το πεπρωμένο μας».

Paulo Coelho

«Λοιπόν, μου αρέσει να τρώω, να κοιμάμαι, να πίνω και να είμαι ερωτευμένος. Μου αρέσει να δουλεύω, να διαβάζω, να μαθαίνω και να κατανοώ τη ζωή».

Langston Hughes

«Ευτυχία δεν είναι η απουσία προβλημάτων. Είναι η ικανότητά μας να τα αντιμετωπίζουμε».

Steve Maraboli

Πηγή: Mama365

"If you had..."

Διάβασα πριν λίγο καιρό ένα σύντομο κειμενάκι στο αγαπημένο ιστολόγιο Fallen Angels που με μάγεψε με την αφοπλιστική του ειλικρίνεια, που ξετυλίγεται μέσα από λίγες, μόνο, λέξεις.

"Ιf you had a friend who spoke to you in the same way you sometimes speak to yourself, how long would you allow that person to be your friend?”

Πηγή: tumblr.com

Through your eyes

A perfect stanger...

Κατά καιρούς σας έχω αναφέρει, εν τη ρύμη του λόγου, κάποια στοιχεία για την εξωτερική μου εμφάνιση. Κυρίως χάριν αστεϊσμού σε μερικά σχόλια. Πάντα απορούσα, ωστόσο, πώς με φαντάζεστε εσείς. Το γράψιμο μου, δηλαδή, τι εικόνα ζωγραφίζει άραγε στη φαντασία σας. 

Ίσως να φταίει το αγαπημένο μου παιχνίδι φαντασίας, να παίρνω στα χέρια ξένες ζωές, άγνωστες μορφές μες το πλήθος, και να τους ζωγραφίζω με τη φαντασία μου μια νέα πραγματικότητα... Πιστεύω θα τους φαινόταν απίστευτα τα μονοπάτια που τους αφήνω να βαδίσουν. Γι' αυτό πολλές φορές απορώ πώς θα ήταν αυτή η εμπειρία απ' την αντίθετη πλευρά. Θα 'θελα να πιστεύω ότι οι απαντήσεις θα με εξέπλητταν ευχάριστα...

Λένε πως η πραγματική ομορφιά του ανθρώπου είναι κρυμμένη μέσα του.

Θα μπορούσε, άραγε, η κατάθεση ψυχής που κάνω σε αυτό το ιστολόγιο να φανερώσει τη δική μου ομορφιά ή ασχήμια; Και θα ήταν αυτή αρκετή ώστε να ζωγραφίσει κάποιος στο νου του ένα πορτρέτο του ανθρώπου που κρύβω μέσα μου;

Με τι χρώματα επιλέγετε να ζωγραφίσετε την εικόνα μου; Κι είναι μια εικόνα ευχάριστη, κρεμασμένη στον τοίχο του σαλονιού, ή από εκείνες που κρύβουμε βαθιά σ' ένα συρτάρι γιατί μας πονάνε ή μας θυμίζουν μια έλλειψη; Τι μάτια θα είχε εκείνη η φιγούρα και τι μαλλιά; Πατάει, άραγε, η μορφή αυτή και με τα δυο πόδια στη γη ή είναι ένα πλάσμα από κόσμους υπερφυσικούς, που δημιούργησε η φαντασία κάποιου συγγραφέα; Θα μπορούσε, ίσως, να ταυτιστεί η δική μου μορφή με μία άλλη, κινηματογραφική ή λογοτεχνική; Κι αν ναι, θα ήταν αυτή η ταύτιση εύστοχη, όσο εκείνη που κάνω εγώ με τους αγαπημένους μου χαρακτήρες.

Αυτές είναι μερικές απορίες που φωτίζουν τις σκέψεις μου σ' ένα απ' τα ατελείωτα ταξίδια της φαντασίας μου...

Twitter diamonds

EDITORIAL

Στο Twitter μπορείς να δεις γραμμένα σχεδόν τα πάντα. Τα περισσότερα γράφονται με πολλές δόσεις χιούμορ και σε κάνουν να γελάς με την καρδιά σου. Είναι, όμως, και κάποιες σπάνιες φορές που ανακαλύπτεις tweets σωστά διαμάντια.

Confessions of an early dreamer

Η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται

Έχετε καταλάβει πλέον ότι αγαπώ τις αναρτήσεις για καλημέρα, ειδικά όταν συνοδεύονται από συνταγές που μπορούν να κάνουν το πρωινό μας λίγο πιο ιδιαίτερο. Μολονότι απαιτούν πολλή ώρα για να γραφτούν, μου αρέσουν τόσο πολύ οπτικά που δεν μπορώ να αντισταθώ. Αναπόφευκτα μακροσκελείς -μόλις ξεκινήσω το ταξίδι στο όνειρο, δεν υπάρχει επιστροφή.

Δε χρειάζεται να μοιάζεις με την οικογένεια στη διαφήμιση των Kellogg's για να απολαύσεις ένα πρωινό βγαλμένο από Χολιγουντιανά στούντιο και ρομαντικές νουβέλες.

Λατρεύω το πρωινό. Ασχέτως ώρας, είτε στις 7, είτε στις 2 το μεσημέρι ή ακόμη και στις 3 τα ξημερώματα, μου προσφέρει την ίδια απόλαυση. Είναι η ιεροτελεστία φαγητού και καφέ που αγαπώ περισσότερο από κάθε άλλη. Σε συνθήκες απόλυτης ησυχίας (κυρίως νωρίς το πρωί που οι μισοί γείτονες κοιμούνται και οι άλλοι μισοί λείπουν), μόνο η απαλή μουσική και οι σκέψεις μου συνοδεύουν τα ταξίδια του μυαλού μου. Τότε βρίσκω την πολυπόθητη ισορροπία μέσα μου. Στο μεταίχμιο πραγματικότητας και φαντασίας, μεταξύ ενός κινηματογραφικού πρωινού που απολαμβάνω εκείνη τη στιγμή κι ενός ταξιδιού σ' ένα μακρινό μέρος, με περιπέτειες που δεν έχω ζήσει -ακόμη.  

Μπορεί η νύχτα να είναι η ταυτότητα μου, αλλά είμαι ένα πλάσμα της νύχτας που ξέρει να ονειρεύεται και το πρωί. 

Εκείνη την ώρα εμπνέομαι ιδιαίτερα να γράψω στο ιστολόγιο μου, να σας πάρω μαζί μου σ' ένα ταξίδι στα πέρατα του κόσμου. Μπορεί να ξεκινήσω να γράφω από τις 8 το πρωί και να την κοινοποιήσω σε σας μετά από τέσσερις ώρες. Χάνω την αίσθηση του χώρου και του χρόνου σε αυτά τα ταξίδια της φαντασίας.

Ο καφές είναι η αγαπημένη συνήθεια του πρωινού. Τα πρωινά στο σπίτι, σαν coffeeholic που σέβεται τον εαυτό της, ξεκινώ συνήθως τη μέρα μου με καφέ φίλτρου. Αν και λάτρης του espresso, ο συγκεκριμένος καφές είναι πιο εύχρηστος -με μια κίνηση φτιάχνεις μια ολόκληρη κανάτα. Ακούω το νερό που απορροφάται, τους ατμούς που βγαίνουν απ' την καφετιέρα, τις σταγόνες που πέφτουν μια-μια στην κανάτα και απολαμβάνω τον καφέ πριν ακόμη τον πιω. Μα η μαγεία δεν τελειώνει εκεί. Συνεχίζεται στο απαλό χάδι που δέχεται όταν χύνεται στο φλιτζάνι -επιλέγω πάντα το καλό μας σερβίτσιο από πορσελάνη, για να κάνω το πρωινό μου λίγο πιο κινηματογραφικό. Ο ήχος αυτός σαν μελωδία φτάνει στα αυτιά μου. Η μυρωδιά του φρεσκοψημένου καφέ ταξιδεύει μέσα απ' τα ρουθούνια μου στο βάθος του μυαλού μου και τον μαγεύει, σαν το πιο μεθυστικό ναρκωτικό. Μια απόλαυση σχεδόν μυστικιστική, θα έλεγα.

Προσωπικά, ως επί το πλείστον προτιμώ το αλμυρό πρωινό, χωρίς ωστόσο να εξαιρώ τις ημέρες που υποκύπτω σε γλυκά εδέσματα, όπως croissant, ρολά κανέλας, muffins ή pancakes, που κλείνουν πονηρά το μάτι. Δική μου αδυναμία τo λίγο πιο αμερικάνικο πρωινό: αυγά ποσέ με ζεστό φρυγανισμένο ψωμί. Καλώς ή κακώς -κακώς κατ' εμέ- στην Ελλάδα, ή έστω στην επαρχία που μένουμε εμείς οι "μη πρωτευουσιάνοι",  δεν υπάρχουν χώροι εστίασης τέτοιου είδους πρωινού, χωρίς βεβαίως να υποβαθμίζω τη λατρευτή μπουγάτσα που στα μέρη μου είναι δημοφιλέστατη. Η έλλειψη, όμως, της εναλλακτικής επιλογής συνεπάγεται ότι αν θες να απολαύσεις κάτι διαφορετικό πρέπει να το φτιάξεις μόνος σου. Έτσι κι εγώ, μαγειρεύω μόνη μου τα αυγά ποσέ που τόσο πολύ αγαπώ.

Πολύ συχνά γίνεται λόγος για τα αυγά ποσέ, αλλά τελικά τι είναι αυτά τα περιβόητα αυγά;

Καταρχήν, η λέξη ποσέ δεν αναφέρεται σε κάποια σπέσιαλ συνταγή ή σε συγκεκριμένα υλικά. Ποσέ είναι ένας τρόπος μαγειρέματος. 

Υπάρχουν δύο ερμηνείες για την έννοια του όρου. Η πρώτη είναι η "μεταφραστική", εκείνη που βασίζεται δηλαδή στην έννοια της λέξης. Η λέξη ποσέ είναι γαλλική (poché) και σημαίνει τσέπη. Αντίστοιχα στα Αγγλικά λέγονται poached eggs. Με τη φράση αυγό ποσέ περιγράφουμε στην ουσία τον τρόπο με τον οποίο το ασπράδι φουσκώνει και αγκαλιάζει τον κρόκο μέσα του καθώς βράζουν στο νερό.

Η δεύτερη έννοια είναι η "ευρύτερη", εκείνη που χρησιμοποιείται κατά κόρον από διάφορους σεφ στην τηλεόραση και το διαδίκτυο και αναφέρεται στη μέθοδο μαγειρέματος όχι μόνο των αυγών, αλλά και άλλων -ζωικής προέλευσης- τροφίμων. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, το μαγείρεμα ποσέ είναι το ψήσιμο φαγητού σε λίγο νερό ή ζωμό. Τα φαγητά βυθίζονται κατά ένα μέρος σε υγρό, που συχνά περιέχει ένα οξύ (κρασί, ξύδι ή χυμό λεμονιού), βότανα και αρωματικά για περισσότερη γεύση. Η μέθοδος αυτή είναι υγιεινή γιατί δεν χρησιμοποιείται λάδι για να ψηθεί το φαγητό. Με τη μέθοδο αυτή ψήνονται μαλακά κρέατα, ψαρικά, και αυγά σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το υγρό τοποθετείται σε δοχείο, το οποίο πολλές φορές σκεπάζεται για να διατηρείται παγιδευμένος ο ατμός που δημιουργείται, έτσι ώστε να επιταχύνεται το ψήσιμο. Η διαδικασία αυτή είναι δυνατό να γίνει είτε σε εστία είτε στον φούρνο για πιο ομοιόμορφο ψήσιμο. Εκείνο που είναι σημαντικό κατά το ποσέ είναι το υγρό να σιγοβράζει σε σταθερή θερμοκρασία μέχρι να ψηθεί το φαγητό.

Υπάρχουν πολλές γραπτές συνταγές, όπως αυτή, που περιγράφουν πώς να φτιάξεις ένα αυγό ποσέ και ακόμη περισσότερες που συστήνουν το τρικ της ζελατίνας για μεγαλύτερη ευκολία, την οποία είχα αναδημοσιεύσει κι εγώ, προτιμώ όμως να αναδημοσιεύσω το βίντεο που είχα βρει πριν ένα χρόνο στο Queen.gr, το οποίο μου φάνηκε τόσο εύκολο που με παρότρυνε να δοκιμάσω επιτέλους τη συνταγή που τόσο φοβόμουν, επειδή μου φαινόταν δύσκολη τεχνικά. Επειδή τα φτιάχνω με τον "παραδοσιακό" τρόπο -χωρίς ζελατίνα δηλαδή- επιλέγω, μάλιστα, να φτιάχνω τα αυγά ένα-ένα(άλλωστε ποτέ δεν τρώω παραπάνω από δύο), έτσι ώστε να ξοδεύω λίγο περισσότερο χρόνο, αλλά να μην ανησυχώ για το αισθητικό αποτέλεσμα.

Επί της ουσία πρόκειται για αυγά που βράζεις χωρίς το τσόφλι τους. Θα  μου πείτε γιατί να πω σε όλη αυτή τη διαδικασία για να φτιάξω ένα βραστό αυγό; Ίσως να έχετε δίκιο, η αλήθεια, όμως, είναι ότι πέρα από την εμφάνιση(που είναι ομολογουμένως άκρως εντυπωσιακή), το εν λόγω αυγό έχει λίγο πιο ιδιαίτερη γεύση από το κλασικό μελάτο αυγό που βράζουμε στο μπρίκι. Το ασπράδι είναι πιο αφράτο και η υφή του πιο μεταξένια, ενώ παίρνει μια λίγο πιο ιδιαίτερη γεύση από το ξίδι που βάζουμε στο νερό μέσα στο οποίο έβρασε. Ή έτσι υποθέτω τουλάχιστον. Αυτή την αίσθηση αφήνει τουλάχιστον στον ουρανίσκο μου. Από την πρώτη φορά που έφτιαξα αυγό ποσέ, τρελάθηκα! Για μένα τουλάχιστον αξίζει και με το παραπάνω τον έξτρα μπελά στον οποίο μας βάζει αυτή η συνταγή.

Ιδανικός συνδυασμός κατ' εμέ είναι μια φέτα ζεστού φρυγανισμένου -κατά προτίμηση χωριάτικου- ψωμιού κάτω από το αυγό, με ελάχιστη μαργαρίνη για έξτρα γεύση, αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι(στη φωτογραφία δεξιά βλέπετε και την πρώτη μου απόπειρα να φτιάξω αυγά ποσέ, που σφράγισε τον μεταξύ μας έρωτα). ο διάσημος, ωστόσο, συνδυασμός είναι εκείνος του πασίγνωστου πιάτου των αυγών Μπένεντικτ, συνοδευόμενα από σος Ολλανταίζ. Οφείλω να ομολογήσω ότι τη συγκεκριμένη συνταγή δεν επιχείρησα ακόμη να τη φτιάξω επειδή είναι "μπελαλίδικη" όχι μόνο τεχνικά, αλλά κυρίως από άποψη υλικών (ομολογώ ότι τσιγκουνεύομαι λιγάκι να χαραμίσω τρία αυγά για να φτιάξω μια σος που θα φάει ένα μόνο άτομο στο σπίτι). 

Απαραίτητη προϋπόθεση για να βγουν νόστιμα, είναι να χρησιμοποιήσετε φρέσκα αυγά, κατά προτίμηση χωριάτικα. Ένα απ' τα καλά του να ζεις στην επαρχία -και να έχεις συγγενείς σε χωριό- είναι ότι βρίσκεις αρκετά εύκολα αγνά και πεντανόστιμα υλικά. Ευτυχώς εμείς προμηθευόμαστε αυγά από τις κότες του παππού μου, έτσι έχουμε την τύχη να γευόμαστε τον εν λόγω πιάτο -καθώς και άλλα παρόμοια- στην καλύτερη δυνατή γεύση.

Πες το φράουλα

Πες το όπως θες.. 

Πες το ακόμα και φράουλα. 

Ανέκαθεν αναρωτιόμουν, γιατί να χρειάζεται να βαφτίσουμε τις σχέσεις, τα συναισθήματα. 

Εμένα αυτό δε με αφορά. 

Κανένα βάπτισμα, καμία ταμπέλα, καμία δήλωση βαρύγδουπη. 

Όσο μεγαλώνουμε, νιώθουμε όλο και λιγότερο, λένε. 

Κι όμως, εγώ, στην αντανάκλαση των ματιών σου βλέπω εκείνο το κοριτσάκι. 

Στο άγγιγμα σου, γίνομαι πάλι παιδί. 

Ανώριμο και ανόητο, που αν και έπαθε, δεν έμαθε. 

Και με την ίδια παιδική ευκολία, μπορώ να σε μισώ, να σε αγαπώ, να σε αποδιώχνω και να σε αναζητώ απ'την αρχή. 

Μπορώ να συζητάω τα πάντα μαζί σου. Ακόμη και για όσα πονάνε. 

Σε ένα κόσμο που δε μιλάει, ανάμεσα σε ζευγάρια παγωμένα και σιωπηλά, εμείς τουλάχιστον συζητάμε. 

Και ας μην είμαστε ζευγάρι. Και ας μην το 'χουμε ονομάσει «σχέση». 

Σου είπα, πες το ακόμα και φράουλα. 

Μου φτάνει που τα χέρια τρέμουν, που με ολοκληρώνουν οι φωνές που σπάνε, που με μεθάνε τα χαμόγελα αμηχανίας. 

 Με μαγεύει η αβεβαιότητα, η έλλειψη ιδιοκτησίας. 

Και αν είναι έρωτας; Και αν είναι ξεπέτα; Και αν είναι φιλία προνομιούχα; 

Ό,τι και αν είναι, δε με νοιάζει. 

Είναι που σε σκέφτομαι άλλοτε σαν εραστή μου, να μου ανάβεις το τσιγάρο στο κρεβάτι και άλλοτε σα φίλο και αγκαλιά που έχω λυγίσει. 

Που και που σε συλλογιέμαι σαν περαστικό στο δρόμο, με μάτια που άστραψαν και σκάλισαν στη μνήμη μου και καμιά φορά, σα μπράτσο διπλανό σε συναυλία καλοκαιρινή, που μου 'δωσες τη μπύρα σου να πιω. 

Και έτσι κάπως περνάνε οι μέρες και εσύ παραμένεις σταθερός, με τους ρόλους σου, τους πολλαπλούς. 

Τι αγάπη είναι αυτή; 

Τι μου είσαι; 

Τι σημασία έχει; 

Πες το φράουλα.

Πηγή: PILLOW FIGHTS

Copyright © pillowfights.gr

Style Report: Το κορίτσι που διαβάζει

Από τις έρευνες που γίνονται κάθε χρόνο, προκύπτει περίτρανα πως οι γυναίκες διαβάζουν πολύ περισσότερο από τους άντρες. Ίσως για το λόγο αυτό οι άντρες να βρίσκονται σε μια πλάνη στην οποία ένα φυσιολογικό και μοντέρνο κορίτσι αποκλείεται να είναι "φυτό". Ίσως αν διάβαζαν περισσότερο να άνοιγε το μυαλουδάκι τους και να έβλεπαν πως το κορίτσι που βλέπουν φορτωμένο με σακούλες να γυρνάει στην Τσιμισκή, μπορεί στο σπίτι της να έχει μια τεράστια βιβλιοθήκη γεμάτη με τα αγαπημένα της βιβλία.

Αγαπητά αγόρια! Το ότι διαβάζουμε βιβλία, δεν μας κάνει αυτόματα να μοιάζουμε κάπως έτσι:

Μπορεί να μοιάζουμε πολύ περισσότερο στη δεύτερη περίπτωση!

Για κάποιο λόγο η κοινωνία έχει συνδυάσει το διάβασμα βιβλίων με την άσχημη εμφάνιση, τα κορίτσια που διαβάζουν είναι μάλλον αδιάφορα, παρατημένα και δεν τα νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από τα βιβλία τους. Κατά το πλείστον μας φαντάζονται απεριποίητες, αχτένιστες, άπλυτες, με έντονη τριχοφυΐα, σπυράκια και γυαλιά ματομπούκαλα, κάτι σαν τη Μαρία την Άσχημη σ' όλες τις εκδοχές της μαζί! 

Και από την άλλη πλευρά, βλέποντας ένα κορίτσι με φούστα ή φόρεμα, με ψηλά τακούνια, με χτενισμένα μαλλιά και βαμμένα χείλια, βγαίνει κατευθείαν το συμπέρασμα πως το κορίτσι αυτό είναι χαζό, εύκολο, και διαβάζει μόνο Κοσμοπόλιταν, ενώ ένα κορίτσι που διαβάζει είναι άλλου επιπέδου και δεν κάθεται να σκεφτεί κάτι τόσο ρηχό όσο η εμφάνισή της!!

Ας δούμε γιατί αυτή η εντύπωση είναι εντελώς λάθος!

Αρχικά ένα κορίτσι που διαβάζει, σημαίνει ότι ενδιαφέρεται για τη ζωή κι έχει άποψη. Δεν μισοζεί μέσα από τα βιβλία της. Έχει κάποιο αγαπημένο είδος, και πολλές φορές μπορεί να τη δούμε να φέρει κάποια λεπτομέρεια από το αγαπημένο της βιβλίο. Ακόμα κι αν εκ πρώτης όψεως δεν τη βλέπεις, η λεπτομέρεια είναι εκεί! 

ένα πορτοφόλι με τον αγαπημένο

της Μικρό Πρίγκιπα

ένα κασκόλ στα χρώματα του

Γκρίφιντορ από τον Χάρι Πότερ

ένα μενταγιόν με την αγαπημένη

της φράσης της Τζέιν Όστεν

Μπορεί ακόμη το αγαπημένο της είδος να αντικατοπτρίζεται σε όλο της το στυλ. Πολύ πιθανό μάλιστα να έχει διαλέξει ένα συγκεκριμένο στυλ και να τελειοποιηθεί πάνω σ' αυτό. 

Αν της αρέσουν τα χαρούμενα αναγνώσματα και τα παραμύθια, μπορεί το κορίτσι να είναι κάπως έτσι:

πουά, ψιλόμεσες φούστες και σορτσάκια,

στρογγυλά γιακαδάκια και μπούκλες

Μπορεί να αγαπάει πολύ τις ρομαντικές ιστορίες εποχής. Επειδή δυστυχώς δεν μπορεί να τα φορέσει εκείνα τα ρούχα σήμερα, θα ψάξει για κάποιες παραλλαγές σαν αυτές: 

Για περισσότερα σ' αυτό το στυλ ρίξτε μια ματιά εδώ.

Ίσως της αρέσουν οι ιστορίες φαντασίας και τρόμου, ίσως λατρεύει τα αστυνομικά. Μπορεί να έχει ένα πιο ιδιαίτερο στυλ και να τη δεις κάπως έτσι:

δερμάτινα τζάκετ, τρουκς, σκούρα νύχια,

στενά παντελόνια και ίσια μαλλιά.

Αν πάλι της αρέσουν πολύ τα κλασσικά βιβλία, πολύ πιθανόν να έχει ένα πιο "κολεγιακό" στυλ:

πουκάμισα, πουλόβερ, μοκασίνια

και ίσως μοντέρνα γυαλιά

Να είσαι σίγουρος πως το κορίτσι που διαβάζει έχει άποψη ΚΑΙ για την εμφάνισή της. Μπορεί να μην τρέμει μη σπάσει το νύχι της, να μην βάζει τα κλάματα στην όψη ενός σημαδιού στο αλαβάστρινο δέρμα της, να μην ξοδεύει όλα της τα λεφτά στα Hondos, αλλά της αρέσει να ντύνεται, να περιποιείται τον εαυτό της, να φροντίζει τα μαλλιά της ενώ παράλληλα αγαπάει αφάνταστα και τα βιβλία της. 

Ας ρίξουμε μια ματιά σε γνωστές μας ηρωίδες που διαβάζουν και στο στυλ τους:

Η Ρόρι Γκίλμορ στο "Οικογένεια Γκίλμορ", είναι ίσως από τους πιο βιβλιοφάγους ήρωες που έχουν περάσει από την οθόνη μας. Η Ρόρι έχει διαβάσει πάρα πολλά βιβλία, όμως αυτό δεν την κάνει να μην προσέχει την εμφάνισή της, να μην φοράει όμορφα φορέματα, να μην περιποιείται τα μαλλιά της και να κυκλοφορεί σαν λέτσος.

Η Blair Waldorf του Gossip Girl, άλλο ένα κορίτσι που διαβάζει, μα που παράλληλα αγαπάει πολύ και τη μόδα και μια και έχει τη δυνατότητα την κάνει και επάγγελμα. Και συνεχίζει να διαβάζει!

Η Spencer του Pretty Little Liars είναι η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου, η καλύτερη γενικά στα πάντα. Ανάμεσα στα άλλα χόμπι της διαβάζει και βιβλία, όμως αυτό δεν την κάνει λιγότερο στυλάτη, άλλωστε έχει το πιο όμορφο ρομαντικό στυλ που έχει περάσει από την τηλεόραση.

Η Ερμιόνη, του Χάρι Πότερ, όποτε δεν φορούσε τη σχολική στολή, φορούσε ζακετάκια, πουλοβεράκια και τζιν. Μπορεί να είναι πιο "διακριτική" στη λίστα μου, όμως είχε πάντα στυλ και άποψη στα ρούχα της.

Η βασίλισσα του στυλ Carrie Bradshaw, είχε μια ντουλάπα τόσο μεγάλη όσο και η βιβλιοθήκη της. Αγαπούσε να διαβάζει και να γράφει, ώστε το είχε κάνει επάγγελμα. Δημοσιογράφος, ερευ-νήτρια, συγγραφέας, μοντέλο, όλα περάσανε από το βιογραφικό της χωρίς να την κάνουν λιγότερη σε κάτι, ούτε πιο χαζή!

Άφησα για το τέλος δύο από τις μεγαλύτερες σταρ που έχουν περάσει από το Χόλιγουντ, που και οι δύο αγαπούσαν τα βιβλία!

Η Audrey Hepburn, είχε αφήσει τα χνάρια της στην ιστορία της μόδας ως ένα από τα μεγαλύτερα fashion icon. Το ιδιαίτερα κομψό στυλ της πολλές μιμήθηκαν, όμως δεν βρέθηκε καμία να το ξεπεράσει. Η Audrey έλεγε πως ακόμα διαβάζει παραμύθια και τις αρέσουν περισσότερο απ' όλα.

Η Marilyn Monroe, το απόλυτο sex symbol έχει βγει άπειρες φωτογραφίες αγκαλιά με ένα βιβλίο. Το ότι ήταν ξανθιά, με καμπύλες και ηθοποιός, το ότι ήταν ερωτευμένοι μαζί της όλοι οι άντρες και τη λάτρευαν όλες οι γυναίκες της εποχής της, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως δεν της άρεσε να διαβάζει βιβλία. Ούτε φυσικά ότι ήταν χαζή!

Γι' αυτό ξανασκεφτείτε το την επόμενη φορά που θα σνομπάρετε ένα στυλάτο όμορφο κορίτσι επειδή κατά τη γνώμη σας βιβλίο και μόδα δεν συνδυάζονται. Όσο μπορείτε εσείς να μασάτε τσίχλα και να περπατάτε, άλλο τόσο μπορούμε κι εμείς να διαβάζουμε βιβλία και να αγαπάμε και την εμφάνισή μας! Άλλωστε δεν λέμε: "Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του";

Πηγή: Η Αλίκη στη Χώρα των Βιβλίων