Damn you

18.01.13

6 μήνες μετά...

Σήμερα σε σκέφτηκα ξανά μετά από έξι μήνες. Δεν ξέρω γιατί· έτσι, ασυναίσθητα. Για μια στιγμή. Ήταν μία συγκεχυμένη σκέψη. Σαν να βρέθηκες εκεί παρεμπιπτόντως. Πού άραγε να κρύβεσαι και να στοιχειώνεις το μυαλό μου; Κοιτάω την ημερομηνία κι εκείνη την προηγούμενη ανάρτηση. Έξι μήνες ακριβώς. Κι όμως ήταν τυχαίο. Λες κι εκεί που σκάλιζα το μυαλό μου άνοιξα κατά λάθος ένα συρτάρι και από εκεί ξεπήδησες εσύ. Χυδαία, με τη δική σου αναίδεια, με ανάγκασες να σε φέρω στη σκέψη μου ξανά. Διεκδίκησες μια θέση στη ζωή μου. Με τη γνωστή σου αλαζονεία, χωρίς να με ρωτήσεις πριν αν το ήθελα. Δεν σου κρύβω ότι με πείραξε.
Η θύμηση σου με αναστατώνει. Ακόμη. Κι ας πέρασε τόσος καιρός. Πλέον δε σε σκέφτομαι με επιθυμία. Εδώ και χρόνια έχει σταματήσει αυτό. Νιώθω, αντίθετα, μια απροσδιόριστη οργή. Όχι, δε σε μισώ. Μα, ίσως, να...σε αντιπαθώ λιγάκι. Δεν ξέρω..

Ίσως να μη φταις εσύ. Ίσως απλά να σκέφτομαι εκείνο το κορίτσι. Εμένα, πριν χρόνια. Αυτή την αγέραστη ανάμνηση. Νιώθω σαν να πέρασαν αιώνες από τότε. Είμαι μια άλλη πια. Κι εκεί που νιώθω πλήρης, αυτές οι μικρές εκλάμψεις μου θυμίζουν ότι τότε ήμουν πιο ευτυχισμένη. Ανέμελη. Κι ας είχα μόνο μια φενάκη στη ζωή μου. Πώς το είπε ο Σεφέρης; Ένα πουκάμισο αδειανό. Τίποτα -κι ήταν τα πάντα. Και να με, τώρα, ολόκληρη γυναίκα και δεν μπορώ ν' ανοίξω την καρδιά μου. Πώς το έκανα τότε; Μήπως δεν θέλω πια;
Τι μ' έκανες να σκέφτομαι πάλι απόψε; Σαν να ξετυλίχθηκε ξανά μπροστά μου το κουβάρι κάθε αποτυχίας που είχα στη ζωή μου. Έτσι με κάνεις να νιώθω. Σαν να πρόδωσα εκείνο το κορίτσι, τον εαυτό μου. Μάλλον φταίω εγώ. Ίσως σε χρησιμοποιώ σαν αφορμή, εκείνος που θα του φορτώσω την ευθύνη. Που σκέφτομαι έτσι. Γιατί εγώ τα έχω βρει με τον εαυτό μου. Όχι; Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Δε θέλω να πω ότι σε μισώ. Μάλλον μισώ τον εαυτό μου. Κάποιος άλλος πρέπει να φταίει. Όχι εγώ.
Γιατί χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο; Γιατί νιώθω τόσο καλά όταν σταματάω...

I pray your life is sweet, you fucker.

Damn you.

Ανοιχτοί Λογαριασμοί

19.07.2013

Καλώς ήρθατε! Καιρό είχαμε να σας δούμε..

Άλλος ένας χρόνος πέρασε. Πόσος καιρός από τότε..

Από μακριά φαντάζουν αιώνες. Μαθήτρια τότε. Τελειόφοιτη του πανεπιστημίου πια. Το γαϊτανάκι μας κρατάει πέντε χρόνια και κάτι. Κι όμως.. Παρόλο που δε σε θέλω -είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο αυτό- είναι στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να σε σκέφτεται. Κάποια τραγούδια ακόμη μου θυμίζουν εσένα. Ακόμη με αναστατώνεις. Και χωρίς να σε δω. Η θύμηση σου ακόμη με επηρεάζει.

Άραγε τι με έσπρωξε να γράψω για σένα μετά από τόσο καιρό που έχω να σε συναντήσω;

Ίσως έχεις αυτό το κάτι που με κάνει να σκαλώνω -δύσκολα εντυπωσιάζομαι από κάποιον. Ίσως να φταίει που θέλω να γυρίσω σ' εκείνη την περίοδο -πλέον νιώθω κουρασμένη και γριά. Καλώς ή κακώς ήσουν κομμάτι της καλύτερης περιόδου της ζωής μου. Δεν είσαι του γούστου μου -για να είμαι ειλικρινής, για τα δικά μου κριτήρια σε βρίσκω άσχημο. Κι είναι κι όλα αυτά τα ενοχλητικά στοιχεία του χαρακτήρα σου, που τα μισώ. Εκτός αυτού, είσαι εξωφρενικά γρουσούζης. Μια μέρα να σε δω, θα πάει όλη η βδομάδα μου στραβά. Και για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομα τους, είναι κι αυτό που μ' εκνευρίζει η ίδια σου η ύπαρξη. Μου είσαι εξοργιστικά ελκυστικός -δεν ξέρω πως γίνεται αυτό. Αλλά... Κάτι μου κάνεις και τόσα χρόνια μετά υπάρχουν ακόμη στιγμές που σε σκέφτομαι.

Ίσως να είναι βέβαια και το απωθημένο. Όλα τελείωσαν πριν προλάβουν καλά-καλά ν' αρχίσουν. Κι εγώ, σαν γραμματόσημο, κόλλησα μόλις με έφτυσες. Μπορεί και να μου άξιζε, για τη χρονοκαθυστέρηση μου σε άλλες σχέσεις μου. Κι όσες φορές σε έφτυσα, ασχολήθηκες εσύ μαζί μου. Το φλερτ μας έμοιαζε με παιχνίδια μυαλού. Σιωπηλό, αναίμακτο, δίχως συναισθηματισμούς. Όλα γινόταν υπόγεια. Σαν να μην ήταν κάτι ερωτικό ο στόχος μας, απλώς το ποιος θα επιβληθεί. Η αδρεναλίνη. Πολύ πιθανόν γι' αυτό να μην πήγε ποτέ η σχέση μας εκεί. Δεν είμαστε εραστές, ούτε καν φίλοι. Κάτι παραπάνω ίσως από απλοί γνωστοί.

Κάποιος ίσως μου πει ότι δε σ' έχω ξεπεράσει ακόμη. Το θέμα, όμως, είναι ότι δε θέλω να είμαι μαζί σου. Αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές να ερχόσουν και να μου ζητούσες να είμαστε μαζί, θα έλεγα ένα μεγάλο και βαρυσήμαντο “όχι”. Κι εκείνες οι στιγμές που σε σκέφτομαι διαρκούν ελάχιστα. Όταν ήμουν ερωτευμένη σκεφτόμουν τον άλλο συνέχεια. Εσένα ζήτημα να σε σκεφτώ 10 μέρες το χρόνο. Μπορεί και λιγότερο. Άσε που μία μέρα σε σκέφτομαι και την επόμενη μου είσαι αδιάφορος. Γελάω εγώ η ίδια με τις σκέψεις μου.

Ίσως να φταίνε οι συμπτώσεις που με μπερδεύουν. Ενώ εμείς πλέον δε θέλουμε -κανένας απ' τους δύο, είμαι σίγουρη- το σύμπαν μου στέλνει απανωτά σημάδια. Κάποιος εκεί πάνω με περιπαίζει. Έχουμε τόσα κοινά που η ειρωνεία της ζωής μας γίνεται ενοχλητική. Ενώ κάνουμε τη ζωή μας χωριστά, κάτι συμβαίνει και οι δρόμοι μας διασταυρώνονται. Ενώ σ' έχω ξεχάσει παντελώς, σε βρίσκω ξαφνικά μπροστά μου. Χωρίς να ασχολείται ο ένας με τον άλλο, κάπως βρισκόμαστε στο ίδιο μέρος την ίδια στιγμή. Και μετά χανόμαστε ξανά για μήνες..

Ειλικρινά, ακόμη κι εδώ που είμαι τώρα, στο χωριό, φοβάμαι πως θα γυρίσω ξαφνικά μια μέρα και θα σε βρω μπροστά μου. Ο κόσμος είναι πολύ μικρός ή κάτι παίζεται εδώ; Έχω αρχίσει να πιστεύω πως κάποια στιγμή, χρόνια μετά, θα παίξουμε μεγάλο ρόλο ο ένας στη ζωή του άλλου. Όχι ερωτικό, αυτό έχει τελειώσει προ πολλού. Κάτι πολύ διαφορετικό -και φαινομενικά άσχετο- νομίζω πως θα ανακατέψει και πάλι τις ζωές μας. Από την άλλη, η συχνή σου παρουσία μπορεί να είναι ένα σύμβολο. Ένα μήνυμα που κάποιος προσπαθεί να μου περάσει με πλάγιο τρόπο. Όχι για σένα, ούτε για κάτι που τελείωσε και για τους δυο. Μα μια προειδοποίηση για άλλες σχέσεις μου.

Κι ίσως -η πιο απλή εξήγηση- να νιώθω μόνη. Να μου λείπει εκείνο το συναίσθημα. Της ενθουσιασμένης έφηβης. Της νεαρής κοπέλας που κάνει γνωριμίες και φλερτάρει. Που νιώθει επιθυμητή. Χωρίς προβλήματα. Της κοπέλας πριν κάνει τα μεγαλύτερα λάθη της φοιτητικής της ζωής, που της κόστισαν 2 απ' τα καλύτερα της χρόνια. Λάθη που αυτή τη στιγμή κατηγορώ για τη χαμένη μου ευτυχία.

Ίσως με αυτή την ανάμνηση να είμαι ακόμη ερωτευμένη. Όχι τη δική σου, μα τη δική μου.

Εγώ, να νιώθω νέα και ζωντανή. Ελεύθερη.

Δε σε θέλω. Δε με θες. Κι όμως.. Γιατί έχουμε ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς;

Σε θυμάμαι που να πάρει

Γράμματα σ' έναν ανύπαρκτο εραστή

Γράμματα μελαγχολικά σ' ένα αόρατο "εσύ". Ένας παραλήπτης που δε θα τα λάβει ποτέ. Κι ούτε πρέπει. Γιατί παρόλο που απευθύνονται σε σένα, μ' ένα ψυχρό "κατηγορώ" και μία πικρία, δεν ξέρω αν είσαι εσύ το θέμα. Νομίζω ότι απλά είμαι εγώ και τα κολλήματα που τρώω ώρες-ώρες. Όλα τελείωσαν πριν προλάβουμε να γίνουμε "εγώ κι εσύ". Κι αν συμβιβάστηκα μ΄ αυτό κι αν κάπου, κάπως, σε ξεπέρασα, είναι στιγμές που αυτό το απωθημένο με στοιχειώνει. Και τότε νιώθω για σένα έναν απροσδιόριστο θυμό -για λίγο μόνο- και μετά όλα είναι ξανά όπως πριν. Σαν μια κραυγή που δεν ακούστηκε ποτέ και εκδηλώνεται λίγο-λίγο. Ίσως να μη μου φταις εσύ. Ίσως ακόμη και να μην έχει σχέση με σένα. Μάλλον εγώ είμαι που μου φταίω. Ο εαυτός μου -μόνο αυτός. Και κάπου εκεί -ανάμεσα σε θυμό και αυτολύπηση έτσι ξαφνικά -όπως ήρθαν- οι σκέψεις αυτές εξαφανίζονται κι όλα είναι όπως πριν. Απλοποιημένα. Σχεδόν βαρετά. Ναι, μάλλον εγώ φταίω.

Tropico - Lana Del Rey

EDITORIAL

Μια ιστορία πτώσης και κατεστραμμένων ονείρων, με αμφιλεγόμενη πρόζα και προκλητικό βίντεο.

Tropico (2013) Lana del Rey + subtitles from Gokio on Vimeo.

Ένα βιβλικό μυθιστόρημα. Το αμερικανικό όνειρο και η παρακμή του. Φθορά και διαφθορά. Αυτοκαταστροφή. Ελεγείο στην ταυτότητα του Αμερικανού. Ένα κύκνειο άσμα για μία πόλη που λέγεται ότι κατοικούταν από αγγέλους. Η πόλη των αγγέλων, η γη που κατοικείται από θεούς και τέρατα. Για πολλούς ποιητές η πύλη της κολάσεως. Αλλά υπάρχουν ακόμη εκείνες οι καλοκαιρινές νύχτες που μοιάζει παράδεισος. Χαμένος Παράδεισος. Το προπατορικό αμάρτημα αντιπαραθέτεται με τα αμερικανικά αμαρτήματα. Και κάπως έτσι, ενώ φτιάχτηκαν κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν, τους απαγορεύθηκε ο Παράδεισος επειδή θέλησαν τόσο πολύ να του μοιάσουν.. Εκδιώχθηκαν και ο Κήπος της Εδέμ μεταμορφώθηκε σε κήπο του κακού. Το δώρο του Θεού στον άνθρωπο, η ελεύθερη βούληση θα μπορούσε ίσως να είναι η αιτία όλων των κακών σε αυτόν τον κόσμο; Ο John Wayne κατέχει τη θέση ενός αλλιώτικου "θεού", του εκφραστή της αμερικανικής συνείδησης. Η -τότε- ενσάρκωση του αρρενωπού άνδρα και πλέον αμερικανικό είδωλο. Ένας απ' τους πιο αγαπημένους Αμερικανούς σταρ. Υπέρμαχος των συντηρητικών πολιτικών ιδεών κατά την περίοδο του μακαρθισμού. Πρότυπο πατριώτη; Ίσως. Η προσκυνήτρια ζητά άφεση αμαρτιών του αμερικανικού έθνους από αυτόν. Τον δημιουργό των πάντων. Ο Elvis Presley ο βασιλιάς του Rock&Roll ο πατέρας της Rop μουσικής. Οι μουσικές καταβολές της Lana. Η Marilyn Monroe η γυναίκα σύμβολο. Όχι μόνο θηλυκότητας κι αισθησιασμού. Η Γυναίκα. Αλλά κι ενός τεράστιου σκανδάλου. Θεωρίες συνωμοσίας για τα αμερικανικά "προπατορικά" αμαρτήματα. Η Εύα που προσπαθώντας να πλανήσει ξανά τον άνδρα τιμωρήθηκε σκληρά για να μην πετύχει το σκοπό της. Αυτή τη φορά κίνητρο δεν είναι το μήλο, αλλά το χρήμα. Το χρήμα και το σεξ που διέφθειραν τα ιδανικά. Σύμβολα που συναντήσαμε και στο National Anthem(Money is the anthem of success). Οι πνευματικοί γονείς της. Και ο Ιησούς. Όπως αναφέρει στους πρώτους στίχους του Body Electric, ένας απ' τους καλύτερους της φίλους. Ίσως να είναι μια έμμεση αναφορά στη θεωρία του Μαρξ πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Ίσως να εννοεί τη θρησκεία όπως την αντιλαμβάνεται αυτή. Ίσως η θέση της θρησκείας στη ζωή της είναι η αιτία αυτών των φιλοσοφικών μονολόγων και των βιβλικών παρομοιώσεων. Ίσως να είναι αυτή που κινεί το ανήσυχο πνεύμα της. Συνδυάζει αριστοτεχνικά μονολόγους των "πνευματικών γονέων" της με στίχους του μεγάλου Αμερικανού ποιητή Walt Whitman και τον δικό της μονόλογο. Η πρόζα, γι' άλλη μια φορά γραμμένη με έναν αξιοπερίεργο κυνικό ρομαντισμό και μυστηριώδεις επιλογές λέξεων, μοιάζει σαν ένα κομμάτι ενός μεγαλύτερου παζλ -από κοινού μ' εκείνη του Ride- που διηγείται μια σπουδαιότερη ιστορία. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και ως έπος. Τη διήγηση της αμερικανικής decadence από μια τυπική Αμερικανίδα.

Who let the ankle boots out?

Street Style - Η επέλαση των ankle boots

Φυσικά και δεν μπορούσα να αφήσω την προηγούμενη ανάρτηση χωρίς την άλλη extra hot τάση της σεζόν, που δεν είναι άλλη από τα ankle boots, που έκαναν ένα συναρπαστικό comeback στη γκαρνταρόμπα μας. Και τι εννοούμε με τον όρο ankle boots; Πρόκειται για τα μποτάκια -είτε ψηλοτάκουνα είτε φλατ- που φτάνουν μέχρι το ύψος του αστραγάλου. Από τα πιο ρομαντικά έως τα πιο ροκ τα λατρεύουμε όλα ένα προς ένα για τη μοναδική κομψότητα που προσδίδουν στο στυλ μας. Ιδίως τα biker boots που έχουν κατακλύσει τους δρόμους χαρίζουν ένα ροκ ύφος στο ντύσιμο μας, χωρίς ωστόσο να το περιορίζει, δίνοντας μας έτσι την ευκαιρία να τα φοράμε απ' το πρωί μέχρι το βράδυ σε όλες σχεδόν τις περιστάσεις. Ειδικά τα φλατ ankle boots μας χαρίζουν άνεση απ' το πρωί μέχρι το βράδυ ταυτόχρονα με το στυλ. 

Tips:

• Σε συνδυασμό μ' ένα αυστηρό σακάκι προσδίδουν μια μοναδική ροκ νότα κομψότητας στο κλασικό ντύσιμο γραφείου.
• Φορέστε ψηλοτάκουνα ankle boots σε συνδυασμό με αέρινο μακρύ φόρεμα για πιο ρομαντική διάθεση.
• Κάντε εντύπωση μ’ ένα βραδινό φόρεμα και statement necklace.

Street style - Έξυπνοι τρόποι για να βάλεις επιτέλους καπέλο!

Τα καπέλα είναι μία απ' τις πιο hot τάσεις της φετινής σεζόν. Μοντέρνο και ρετρό ταυτόχρονα, προσδίδει ένα έντονα σοφιστικέ και ψαγμένο ύφος στο στυλ σας. Πολύ συχνά, ωστόσο, τα παίρνουμε από φόβο επειδή είναι λίγο εκκεντρικά για την ελληνική πραγματικότητα. Κυρίως για εμάς που ζούμε στην επαρχία. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι δε μπορούμε να θαυμάσουμε τις φωτογραφίες street style που αφορούν αυτήν την τάση, να εμπνευστούμε και -αν δεν τολμήσουμε τελικά να τα φορέσουμε στην καθημερινότητα μας- να ετοιμάσουμε outfits για ένα ταξίδι μας. Ακολουθούν φωτογραφίες με tips για το πώς μπορούμε να εντάξουμε τα καπέλα στη γκαρνταρόμπα μας.

Σε γήινους τόνους με animal print αξεσουάρ.

Ένα brocade παντελόνι με loafers.

Ένα μακρύ φόρεμα αποκτά retro ύφος.

Με καπέλο το total denim αποκτά αμέσως πιο stylish look.

Τέλος, το κλασσικό μαύρο καπέλο μπορεί να συνδυαστεί με τα πάντα. Ένα crop top και μία παντελόνα για πιο αέρινο look.

50.000 viewsღ

EDITORIAL

Τον τελευταίο καιρό αυτό το ιστολόγιο μου χαρίζει τη μία ευχάριστη έκπληξη μετά την άλλη.. Αυτή τη φορά αρκούσε ένας πενταψήφιος αριθμός για να με κάνει να τσιρίξω απ' τη χαρά μου. Ένας αριθμός που δεν περίμενα σε καμία περίπτωση να αντικρίσω πριν τρία χρόνια και κάτι όταν ξεκίνησα το μπλογκ. Θυμάμαι τη μέρα που έβαλα την προβολή της επισκεψιμότητας στο ιστολόγιο, αμφέβαλα πάρα πολύ γι' αυτό που θα αντίκριζα. Και να, ήρθε η στιγμή που το νούμερο που βρέθηκε μπροστά μου, στο δικό μου μπλογκ, έφτασε και ξεπέρασε τα 50.000 views. Ποιος να μου το 'λεγε.. Ίσως να φανεί κλισέ -ίσως ακόμη να φανώ σαν μια attention whore- που γράφω και ξαναγράφω αναρτήσεις κι ευχαριστώ τους αναγνώστες μου, αλλά το εννοώ. Γιατί τίποτα απ' όλα αυτά δε θα είχε συμβεί χωρίς εσάς.. Πριν 3μιση χρόνια ήμουν απλά μια κοπέλα που στα 18 και κάτι χρόνια της ξεκίνησε να φτιάχνει τι δικό της ιστολόγιο -για πλάκα ίσως- και δειλά δειλά να γράφει για τα πράγματα που την απασχολούσαν. Στην αρχή δεν ήταν εύκολο.. Δεν ήταν κάτι που είχα συνηθίσει, παρόλο που έγραφα όλη μου τη ζωή. Ίσως δεν ήξερα από πού να ξεκινήσω, τι να πρωτογράψω και πώς. Ίσως απλά μου φαινόταν περίεργο να απευθύνομαι σ' ένα αόρατο κοινό(κυρίως αφού πίστευα ότι κανένας δε θα μπει στον κόπο να διαβάσει αυτά που γράφω). Φαίνεται κι από τις πρώτες μου αναρτήσεις. Κι όμως σύντομα έγινε κομμάτι της καθημερινότητας μου. Κομμάτι δικό μου. Κι αν δε με λένε Λίζα, έμαθα να ζω και με αυτό το όνομα -το alter ego μου. Δεν άργησε και η μέρα που δημιούργησα το 2ο μου ιστολόγιο. Και διαχώρισα τις σκέψεις από τα καθαρά δικά μου δημιουργήματα. Και κάπως έτσι αυξήθηκαν οι αναρτήσεις. Και πλέον μιλούσα για τα πάντα. Θα μπορούσα, ίσως, να πω ότι κι εγώ μεγάλωσα μαζί με το ιστολόγιο μου. Θα μπορούσα να πω πάρα πολλά, αλλά ας κλείσω την ανάρτηση εδώ. Μ' ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που διαβάζετε αυτό το ιστολόγιο, που κουβαλάτε μέσα σας ένα κομμάτι μου.