Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο.
Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου ~ Η Σονάτα του Σεληνόφωτος

Lisa

This is thy hour O Soul, thy free flight into the wordless. Away from books, away from art, the day erased, the lesson done. Thee fully forth emerging, silent gazing, pondering the themes thou lovest best. Night, sleep, death, and the stars. - Walt Whitman

Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2014

Γιορτινό Street Style

Είναι γεγονός ότι τα editorial με το όνομα street style έχουν μπει στη ζωή μας για τα καλά. Γνωστά και άγνωστα fashion icons χρωματίζουν τους δρόμους των πόλεων με τις στυλιστικές τους επιλογές. Σε αυτή την ανάρτηση θα δούμε τα στυλ που έκλεψαν την παράσταση κατά την περίοδο των εορτών. Λίγες έξτρα παγιέτες είναι αναμενόμενες!

Ένα jacket με παγιέτες θέλει πολύ απλό ντύσιμο. Ένα μαύρο παντελόνι και ένα top σε φαρδιά γραμμή αρκεί

Ένα φόρεμα σε χρυσό ή και σε ασημί απόχρωση χρειάζεται ένα οπάκ καλσόν για πιο ροκ εμφάνιση. Δεν πρέπει να το φορτώσεις με κανένα άλλο αξεσουάρ.

Η ballerina skirt που φέτος την είδαμε αρκετά στις βιτρίνες μ’ ένα ζέρσεϊ πουλοβεράκι και ένα statement necklace που όλες έχουμε.

Μία feather skirt είναι ένα κομμάτι που δεν φοράς εύκολα τις υπόλοιπες μέρες. Μ’ ένα δαντελένιο ή και ένα απλό top αμέσως ξεχωρίζεις

Μια τόσο sparkling φούστα θέλει μόνο ένα λευκό πουκάμισο.

Τέλος τα αξεσουάρ τα προσέχουμε ιδιαίτερα σε τέτοιες εμφανίσεις. Ένα clutch ή ένας φάκελος σε κόκκινο προσθέτει χρώμα στο look μας.

Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 2014

Reality sucks...big time!

EDITORIAL

"We all get at least one wish a year over the candles on our birthday. Some of us throw in more—on eyelashes, fountains, lucky stars, and every now and then, one of those wishes come true. So what then? Is it as good as we’d hoped? Do we bask in the warm glow of our happiness? Or, do we just notice we’ve got a long list of other wishes waiting to be wished? We don’t wish for the easy stuff. We wish for big things. Things that are ambitious, out of reach. We wish because we need help and we’re scared and we know we may be asking too much. We still wish; though, because sometimes they come true." - Meredith Grey



Δεν είναι λίγες οι φορές που ενώ πιστεύεις ότι έχεις βάλει σε μια τάξη τη ζωή σου την επόμενη στιγμή γίνεται κάτι και ζεις πάλι απ' την αρχή το απόλυτο χάος! Βάζεις ένα στόχο και εύχεσαι ολόψυχα να βγει αληθινός. Προετοιμάζεσαι, κάνεις ένα πλάνο στο μυαλό σου. Τι θα κάνεις και πότε. Ζυγίσεις τα εφόδια που ήδη έχεις και τα εμπόδια που θα μπουν στο δρόμο σου. Και περιμένεις... Περιμένεις υπομονετικά την κατάλληλη στιγμή. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.. ή μήπως όχι; Και τι γίνεται όταν η ζωή σου πετάει απρόσμενα εμπόδια στο δρόμο σου; Τα παρατάς ή πεισμώνεις και προσπαθείς ακόμη περισσότερο; Πιστεύω πως πεισμώνεις και τότε εύχεσαι ακόμη εντονότερα να τα καταφέρεις. Γιατί -ποτέ δεν ξέρεις- καμιά φορά εκείνες οι ευχές ακούγονται και γίνονται μικρά θαύματα. Κι ίσως -γιατί όχι;- περισσότερη ατυχία στην αρχή να σημαίνει μεγαλύτερη τύχη στο τέλος. 
Η δική μου ιστορία ξεκίνησε πριν 10 περίπου χρόνια, όταν στην ερώτηση "τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις" απάντησα δικηγόρος. Τώρα που το σκέφτομαι η σχολή μου άρεσε περισσότερο κι απ' το επάγγελμα. Τι να ήταν άραγε αυτό που με έκανε να καταλήξω σε αυτήν την απόφαση, δεν ξέρω. Δεν έχω ούτε ένα συγγενή που να σχετίζεται με τη Νομική. Αλλά κατάφερε να αιχμαλωτίσει τα όνειρα μου. Κι ύστερα... Ήρθαν οι Πανελλαδικές και τα κατέστρεψαν όλα. Μαθητές του 19(σαν κι εμένα, τρομάρα μου) και να βγάζουν με το ζόρι 15.000 μόρια επειδή είχαμε την ατυχία να πάρουμε την πιο υποκειμενική κατεύθυνση ή επειδή από το άγχος μας κάναμε χαζά λάθη σε πράγματα που ξέραμε. Και κάπου εκεί πολλοί από εμάς αποχαιρετίσαμε τα παιδικά μας όνειρα και συστηθήκαμε με τη νέα μας ζωή. Τότε ήταν που αποφάσισα να κάνω μια παράκαμψη και να εκμεταλλευτώ το μικρό παραθυράκι που υπήρχε. Τις κατατακτήριες. Στη Νομική Θράκης η κατάταξη έμαθα πως γινόταν με βαθμό πτυχίου. Έτσι κι εγώ 4 χρόνια έβαλα τα δυνατά μου για αποφοιτήσω με τον καλύτερο δυνατό βαθμό πτυχίου. Και τα κατάφερα. Στις 8 Νοεμβρίου 2013 αποφοίτησα στα τέσσερα χρόνια ακριβώς με βαθμό πτυχίου 8,2 από μια σχολή που δεν τη λες και εύκολη. Ήμουν ένα βήμα πιο κοντά. Μόνο μια αίτηση -και λίγη τύχη ενδεχομένως- με χώριζαν από τον παλιό μου στόχο. Έτσι κι εγώ το πρωί της 11ης Νοεμβρίου 2013, ημέρα Δευτέρα, πήρα το πτυχίο μου κι έκανα την αίτηση που περίμενα 4 χρόνια. Και μετά -ω τι πρωτότυπο!- περίμενα ξανά. Το είχα κάνει στο παρελθόν λίγος ακόμη καιρός δε μου φαινόταν υπερβολικός. Πέρασαν μέρες, βδομάδες, 2 μήνες ώσπου βγήκε η ανακοίνωση που με έριξε από το συννεφάκι μου. Όχι, δεν απορρίφθηκε η αίτηση μου -ευτυχώς! 
Μα τελευταία στιγμή αποφασίστηκε η κατάταξη να γίνει φέτος με εξετάσεις. Είχα μόλις ένα μήνα για να βρω βιβλία και να βγάλω την ύλη. Και το σημαντικότερο.. Να αποφασίσω τι θα κάνω. Αν είμαι διατεθειμένη να τα δώσω όλα μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα με πολύ μεγάλη πιθανότητα να τα χάσω όλα. Μετά την πρώτη οργή και τις κρίσεις άρνησης που πέρασα, άρχισε να πρυτανεύει -δειλά- η λογική. Έτσι έδωσα στον εαυτό μου ένα χρονικό όριο να διαλέξει. Αποφάσισα τελικά να διαβάσω και να εξεταστώ. Αποφάσισα να το πάω μέχρι τέλους. Ξέρω τον εαυτό μου.. Όταν θέλω κάτι πολύ, δεν είμαι φυγόπονη. Το ερώτημα όμως είναι "το θέλω αρκετά;". Η έφηβη που άφησα πίσω μου φωνάζει ναι με όλες της τις δυνάμεις. Εγώ; Ειλικρινά, δεν ξέρω.. Κάποτε, ναι, το ήθελα, πέθαινα γι' αυτό μπορώ να πω. Ακόμη το θέλω. Μπορεί να είναι μόνο ένα απωθημένο. Πολύ πιθανόν να έχω κουραστεί από τους γρήγορους ρυθμούς της ζωής μου. Θυμάμαι όμως τη χαρά μου εκείνη τη μέρα πάνω στη Νομική. Δεν έκανα τίποτα, ήπια όλο κι όλο έναν καφέ, κι ωστόσο ένιωθα ανάλαφρη μετά από εκείνο το πρωινό. Σαν να είχα εισπνεύσει νέο αέρα, διαφορετικό. Έναν αέρα αλλαγής. Ίσως ακόμη και να βρίσκομαι σε άρνηση λόγω του φόβου της αποτυχίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη μου αντίδραση ήταν οργή και άρνηση. Κανένας δε μπορεί να δεχθεί την αποτυχία σε κάτι που θέλησε πολύ.. Θα δείξει. Σύντομα ή μετά από χρόνια. Μπορεί κάποια στιγμή στο μέλλον. να χρειαστεί να κάνω μια νέα επιλογή που θα καθορίζει αν και κατά πόσο το ήθελα. Το μόνο που γνωρίζω στα σίγουρα είναι πως θα το μετανιώσω αν δεν το προσπαθήσω. Και θα το μετανιώσω πικρά. Και θα βάλω τα δυνατά μου να τα καταφέρω. Κι ας εύχομαι να ήταν πιο εύκολα τα πράγματα. 

Σίγουρα αν δεν κοπιάσεις, δε θα ευχαριστηθείς το ίδιο την επίτευξη του στόχου σου.. Από την άλλη, όμως, και τι δε θα 'δινα κάποιες στιγμές για να μπω στο Harvard όπως η αγαπημένη Elle Woods στην ταινία Legally Blonde. Να ήταν το διάβασμα τόσο εύκολο όσο φαίνεται στις ταινίες!




Εκεί που ήταν μια ανέμελη (και λίγο αφελής) ξανθιά που νόμιζε ότι το "Habeas Corpus" ήταν πολυτελές εστιατόριο -το δίχως άλλο!- έβαλε στόχο και βρέθηκε στη νομική σχολή του Harvard(ίσως υπερβολικά εύκολα θα πρόσθετα εγώ) για να κατακτήσει ξανά τον αγαπημένο της -που την είχε παρατήσει καθώς η γλυκούλα Elle είχε IQ ραδικιού. Όπως είναι φυσικό, το Harvard δεν τη δέχεται εύκολα κι αυτό γιατί όχι μόνο η ηρωίδα είναι πολύ διαφορετική από τα δικηγορικά στερεότυπα που όλοι γνωρίζουμε μα επίσης επειδή κρατάει πάντα μέσα της εκείνο το ξανθό κορίτσι που η νούμερο 1 απασχόληση της είναι η μόδα και η αδελφότητα ξανθών(ως επί το πλείστον) κοριτσιών της οποίας ήταν πρόεδρος. Σ' εκείνο το σημείο πρέπει να πάρει απόφαση να κάνει μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή της, διαλέγοντας ένα απ' τα δύο κορίτσια: τη δικηγόρο ή την ξανθιά. Φυσικά λογαριάζουν όλοι χωρίς τον ξενοδόχο γιατί η Elle αποδεικνύει πως αυτά τα δύο κορίτσια μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, γιατί πολύ απλά εκεί ανάμεσα βρίσκεται ο αληθινός της εαυτός.
Έτσι βάζοντας τα δυνατά της να αλλάξει ριζικά, αλλά κρατώντας πάντα μέσα της ένα κομμάτι του "ροζ" κόσμου της, κατάφερε να βρει τη χρυσή τομή και να διαπρέψει στο στόχο της. Ανακάλυψε πως τελικά ήθελε να το κάνει για τον εαυτό της και πως είχε μέσα της ό,τι χρειαζόταν για να πετύχει -αρκεί να προσπαθήσει με όλο της το είναι. Και φυσικά έχει και αυτή η ταινία happy ending καθώς η Elle όχι μόνο κερδίζει την πρώτη της δίκη στο 1ο έτος των σπουδών της, αλλά και αποφοιτά ως η αριστούχος της γενιάς της έχοντας ήδη πολλές επαγγελματικές προτάσεις κι έχοντας φυσικά βρει τον έρωτα της ζωής της στο κολέγιο(τι κομεντί θα ήταν αλλιώς;).




Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2014

Cogito ergo sum

EDITORIAL

«Εκεί που δεν το περιμένουμε, η ζωή μας βάζει σε μία δοκιμασία για να τεστάρει το θάρρος μας και την προθυμία μας να αλλάξουμε. Σε μία τέτοια στιγμή, δεν έχει νόημα να προσποιούμαστε ότι δεν έγινε τίποτα ή να λέμε ότι δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι. Η πρόκληση δεν θα περιμένει. Η ζωή δεν κοιτάζει πίσω. Μία εβδομάδα είναι παραπάνω από αρκετός χρόνος για να αποφασίσουμε αν θα αποδεχτούμε ή όχι το πεπρωμένο μας».

Paulo Coelho



Επιτρέπεται να πάρεις το χρόνο σου για να σκεφτείς.. Επιβάλλεται να πάρεις γρήγορα μια απόφαση.
Στην επόμενη ανάρτηση περιμένετε νέα!

Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2014

Φωτο-αγένεια alert!

5 tips για να δείχνεις αδύνατη στις φωτογραφίες


Η δύναμη μιας κακής φωτογραφίας είναι, δυστυχώς, μεγάλη. Τα καλά νέα είναι ότι εκτός και αν φωτογραφίζεσαι από κάποιον επαγγελματία, υπό τον κατάλληλο φωτισμό και σκηνικό δηλαδή, πρακτικά αποκλείεται να βγεις εκθαμβωτική κάθε φορά. Γιατί είναι αυτά καλά νέα; Διότι αυτό σημαίνει ότι οι φωτογραφίες που τράβηξες η ίδια με το smartphone σου ή μια φίλη σου που δεν έχει ιδέα πως να χειριστεί σωστά την (επαγγελματική κατά τα άλλα) φωτογραφική μηχανή της δεν έχουν καμία σχέση με το πως φαίνεσαι στην πραγματικότητα. Η φωτογένεια είναι γενικά ένα μεγάλο κεφάλαιο. Μην τη θεωρείς συνώνυμο της ομορφιάς γιατί είναι δύο τελείως ανεξάρτητα θέματα και το ένα δεν προϋποθέτει απαραίτητα και το άλλο. Το να είσαι φωτογενής σημαίνει βασικά να ξέρεις πως φαίνεσαι στο φακό, γνώση που αποκτάς με το χρόνο (hello εξάσκηση στον καθρέφτη). Αν ακολουθήσεις και τα παρακάτω tips η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη.

1. Ντύσου κατάλληλα.
Ο νούμερο 1 κανόνας: Αν γνωρίζεις ότι εκεί που πηγαίνεις είναι πιθανό να φωτογραφηθείς, φρόντισε να φορέσεις ρούχα που ξέρεις ότι σε κολακεύουν. Τα μονοχρωματικά outfits είναι ασφαλής επιλογή. Επίσης εσώρουχα που σμιλεύουν το σώμα είναι δυνατοί σύμμαχοί σου.

2. Say no to below.
Δηλαδή, μη φωτογραφίζεσαι από κάτω προς τα πάνω. Είναι η πιο κακή γωνία που μπορείς να επιλέξεις γιατί σίγουρα θα σου προσθέσει κιλά. Η καλύτερη θέση για την κάμερα είναι λίγο πάνω από το ύψος του κεφαλιού σου, αφού για να κοιτάξεις το φακό αναγκαστικά το βλέμμα σου είναι ανοδικό και έτσι ο λαιμός σου επιμηκύνεται. Να θυμάσαι γενικά ότι όσο πιο κοντά είναι ο φακός, τόσο πιο μεγάλο φαίνεται το θέμα της φωτογραφίας.

3. Σπρώξε το σαγόνι προς τα έξω ή χρησιμοποίησε τη γλώσσα.
Ακούγεται περίεργο, όμως όταν χαμογελάμε είναι πολύ πιθανό να φαίνεται ότι έχουμε χαλαρό δέρμα κάτω από το σαγόνι (το γνωστό «διπλό» σαγόνι). Μπορείς λοιπόν είτε να προτείνεις το σαγόνι ελαφρά είτε να κολλήσεις τη γλώσσα σου στον ουρανίσκο την ώρα που χαμογελάς, τεντώνοντας έτσι τους μυς του λαιμού. Η Renne Zellweger και η Heidi Clum χρησιμοποιούν αυτήν την τεχνική (αυτές ξέρουν).

4. «Γύρνα» το σώμα σου.
Έχουμε δει πολλούς celebrities να το κάνουν. Η τεχνική: στρέφεις ελαφρά το σώμα σου προς το πλάι κοιτώντας την κάμερα και φέρνεις το ένα πόδι να σταυρώσει μπροστά από το άλλο. Τέλος, τα δάχτυλα του ποδιού πρέπει να κοιτούν προς το φακό και το βάρος σου να είναι στο πίσω πόδι (καθρέφτη στο σπίτι hello again).

5. Η κλασική πόζα του μοντέλου.
Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί οι stars στις φωτογραφίσεις τοποθετούν το μπροστινό χέρι (αυτό που βλέπει πρώτα η κάμερα δηλαδή) στο γοφό τους; Γιατί έτσι αποφεύγουν το μπράτσο να πιέζεται πάνω στο σώμα και να φαίνεται πλαδαρό ή παχύ. Εναλλακτικά, αν η πόζα αυτή σου φαίνεται πολύ στημένη απλά άσε τα χέρια να στέκονται δίπλα στο σώμα αλλά όχι κολλημένα σε αυτό.

Πηγή: Miss Bloom

Ανασκόπηση για το 2013...

EDITORIAL

Παραδοσιακά η 2η μέρα του Γενάρη είναι μέρα συλλογισμού και ενδοσκόπησης, η μέρα που κάνεις ανασκόπηση για τη χρονιά που έφυγε και θέτεις νέους στόχους για τη χρονιά που ήρθε. Αναλογίζεσαι που έκανες λάθος και τι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Η μέρα που κάθεσαι και καταγράφεις σκέψεις, συναισθήματα και όνειρα. Η μέρα που προσπαθείς να οργανώσεις τη ζωή σου. Παρόλο που δεν γνωρίζεις μεγάλη επιτυχία σε αυτό, εσύ γι' άλλη μια φορά θα αποπειραθείς να τη βάλεις σε τάξη.


Έτσι κι εγώ χθες, τη δεύτερη μέρα του 2014, είχα πολλά πράγματα να βάλω σε τάξη. Σκέψεις, όνειρα, επιθυμίες και στόχοι. Κατά πόσο θέλω το νέο μου στόχο. Είμαι όντως διατεθειμένη να το φτάσω ως το τέρμα; Το κάνω για τους σωστούς λόγους; Κι όμως, αποφάσισα να το δοκιμάσω. Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό. Σας μπέρδεψα.. Το ξέρω. Απλά λέω να κρατήσω αυτή τη σκέψη για λίγο κρυφή. Μέχρι να κατασταλάξω ή μάλλον μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι οδεύω σίγουρα σε αυτό το μονοπάτι.. 

Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

Εορταστική Αποτοξίνωση


Κάθε χρόνο τέτοιο καιρό καταναλώνουμε χωρίς φειδώ γλυκά, βαριά φαγητά και άφθονο αλκοόλ, εξασθενώντας έτσι τον οργανισμό μας στο υπέρτατο σημείο. Συχνά αυτό έχει ως αποτέλεσμα μέχρι τα Φώτα να βρισκόμαστε άρρωστοι στο κρεβάτι. Κι όμως, υπάρχει τρόπος να το προλάβουμε χωρίς να στερηθούμε τους γιορτινούς πειρασμούς. Αρκεί να κάνουμε μια μικρή αποτοξίνωση την επόμενη της κραιπάλης(όλοι ξέρουμε ποιες ακριβώς είναι αυτές οι μέρες). Θα μου πείτε τώρα "θα πετάξουμε τα φαγητά για να κάνουμε δίαιτα;".. Όχι βέβαια. Μπορούμε απλά να αντικαταστήσουμε το αλκοόλ με νερό και τα 2 βαριά γεύματα που θα καταναλώναμε με ένα ελαφρύ κι ένα κανονικό. 
Φυσικά όταν λέμε ελαφρύ εννοούμε και θρεπτικό.. όπως για παράδειγμα γιαούρτι, μία ή δύο φρυγανιές και ένα φλιτζάνι σούπα(μπορείτε να βρείτε στο super market μεγάλη ποικιλία από ατομικές σούπες knorr σε φακελάκια που γίνονται αμέσως -ζεσταίνετε ένα φλιτζάνι νερό και προσθέτετε το περιεχόμενο του φακέλου) και το βράδυ να φάτε ένα πιάτο απ' το χθεσινό φαγητό, όποιο κι αν είναι αυτό(ας πούμε την αλήθεια, όλοι μαγειρεύουμε για ένα λόχο!). Αυτή η μίνι αποτοξίνωση όχι μόνο βοηθάει τον οργανισμό ώστε να μην εξασθενήσει αλλά δίνει και στο στομάχι το χρόνο να επανέλθει στην πρότερη κατάσταση και να μπορέσει να δεχτεί ομαλά το επόμενο γεύμα. Μα, επίσης, μας δίνει την ευκαιρία να επιστρέψουμε ομαλά στις καθημερινές διατροφικές μας συνήθειες χωρίς να καταλάβουμε στέρηση.


Happy New Year!!!

EDITORIAL

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

Και κάπως έτσι έφτασε το 2013 στο τέλος του αφήνοντας πίσω του μια γεύση γλυκόπικρη... Ένα έτος με διακυμάνσεις απίστευτες -μερικές απ' τις καλύτερες αλλά και τις χειρότερες στιγμές της ζωής μου. Κι όμως νιώθω ευγνώμων που είμαστε γεροί, που ο νέος χρόνος με βρίσκει με το πτυχίο μου στα χέρια, που πέρασα το τελευταίο πρωινό του 2013 ως εθελόντρια δίπλα σε παιδιά αλλά και που έχω γι' άλλη μια χρονιά την ευκαιρία να περάσω υπέροχες στιγμές τέτοια μέρα με αγαπημένα φιλικά μου πρόσωπα. 




Αυτό το δεκαπενθήμερο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς είναι μια ευκαιρία για όλους να θυμηθούμε το παιδί που κρύβουμε μέσα μας, να στολίσουμε, όχι μόνο τα σπίτια μας, μα πάνω απ' όλα τις καρδιές μας, να γελάσουμε, να διασκεδάσουμε(ίσως ακόμη να ξεφαντώσουμε), να έρθουμε πιο κοντά με τα αγαπημένα μας πρόσωπα... Και σαν παιδιά κι εμείς να γράψουμε ένα γράμμα στον Άη Βασίλη και να κοιτάξουμε κάτω απ' το δέντρο για δώρα(ακόμη κι αν ξέρουμε από καιρό ότι δε θα 'ρθει).. 



Ας ελπίσουμε , λοιπόν, ότι το 2014 θα δούμε την αλλαγή που προσμένουμε και πως το νέο έτος θα χαρίσει υγεία σε όλους, αγάπη&ευτυχία στις καρδιές μας και ίσως -γιατί όχι;- να πραγματοποιήσει τα όνειρα μας! Καλή Χρονιά να έχουμε!