Στο πρώτο χτύπημα...

Δε σας το έχω πει ποτέ, αλλά μισώ τα τηλέφωνα.

Ναι, είναι ωραίο το τηλεφωνικό κουτσομπολιό, τα sms με το πρόσωπο, τις αναπάντητες που κάποτε σήμαιναν για εμάς "σε σκέφτομαι", το ίντερνετ, το twitter, τα check in στο facebook, τα τραγούδια, τις εικόνες, τις εφαρμογές στο i-phone, τα angry birds...

Αυτό που μισώ όμως πραγματικά είναι όταν χτυπάει ένα βράδυ στα ξαφνικά. Ο ήχος -θαρρείς επίτηδες- βγαίνει πιο βραχνός. Ποτέ δεν είναι για καλό. Μόνο που ακούω το τηλεφώνημα εν τω μέσω της νυκτός ένα κακό προαίσθημα με πλημμυρίζει. Ποτέ δεν πέφτω έξω. Και πάντα έχει τη ίδια κατάληξη. Άσχημα, νέα, κλάματα, φωνές, υστερίες, απειλές, παραλήρημα κι εσύ να προσπαθείς να μαζέψεις τ' ασυμμάζευτα. Ω ναι. Πάντα.

Γι' αυτό κι εγώ μισώ τα τηλέφωνα.

Είπα να φύγω...

...αλλά τελικά βαρέθηκα να φτιάξω βαλίτσα!!!

Χαχαχα τελικά θα μείνω άλλη μια μέρα λόγω τεμπελιάς! Το κακό είναι ότι αύριο πρέπει να φύγω πρωί-πρωί, αλλά δεν πειράζει. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω. Έχω μια μανία να ξεμένω σπίτι κάνα-δυο μέρες παραπάνω επειδή βαριέμαι να φτιάξω βαλίτσα ή να κατέβω μέχρι το κέντρο. Η αλήθεια είναι πως είμαι άτομο "της τελευταίας στιγμής". Η μοναδική φορά που ετοίμασα βαλίτσες δυο μέρες νωρίτερα ήταν πριν την εφταήμερη στην Γ' Λυκείου. Τοξότης, τι περιμένεις; :Ρ

Λοιπόν, ακούστε αυτό το υπέροχο τραγουδάκι όσο εγώ ετοιμάζω βαλίτσες για αύριο:

Rihanna - Stay ft. Mikky Ekko

Μια στάση εδώ...

Άλλο ένα πρωινό -εντάξει μεσημέριασε- πίνοντας το καφεδάκι μου, ακούγοντας χαλαρωτική μουσική, γράφοντας στο μπλογκ, καλημερίζοντας σας. Μια συνηθισμένη μέρα. Δεν είναι όμως.
Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που γράφω εδώ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Μην ανησυχείτε, δεν εγκαταλείπω τη μπλογκόσφαιρα. Απλά σήμερα φεύγω πάλι από το πατρικό μου. Και στο φοιτητικό μου σπίτι δεν έχω ίντερνετ. Και θα κάνω πάλι αρκετό καιρό να μπω. Ενώ είχα συνηθίσει να σας λέω ξανά καλημέρα κάθε πρωί.
Και θα γυρίσω πίσω στη ρουτίνα. Σ' ένα τελευταίο -απαιτητικό- μάθημα για την εξεταστική, τις βαθμολογίες, το τέλος της πρακτικής μου(μόλις τελειώσει θα κάνω ανάρτηση για την εμπειρία μου σας το υπόσχομαι), τις δηλώσεις μαθημάτων, τις παρακολουθήσεις, το τελευταίο μου εξάμηνο ως φοιτήτρια.
Ναι λοιπόν, αυτό ήταν. Finito la musica, passato la fiesta. Τα φοιτητικά μου χρόνια πλησιάζουν στο τέλος, σε τέσσερις μήνες θα θεωρούμαι πλέον μια "ΕΠΙ ΠΤΥΧΙΩ" φοιτήτρια. Απίστευτο ε; Ούτε εγώ μπορώ να το πιστέψω ακόμη.
Πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια... Σαν χθες θυμάμαι την εγγραφή μου, τις πρώτες γνωριμίες, την πρώτη εξεταστική και τόσα άλλα. Στο μυαλό μου είμαι ακόμη εκείνο το 18χρονο κορίτσι που μόλις τώρα ξεκινά τις σπουδές του. Μόνο που αυτή τη φορά πηγαίνω με ενθουσιασμό. Χωρίς να κάνω τα ηλίθια λάθη των πρώτων ετών. Θέλοντας να ζήσω τη φοιτητική ζωή στο έπακρο.
Τίποτα δεν έκανα τελικά. Εκτός από το σπίτι μου. Αυτό το έφτιαξα με όλη μου την αγάπη, όλο μου το μεράκι, όλη μου την φαντασία και την τέχνη. Το ότι σε τέσσερις μήνες θα το αφήσω ίσως με στενοχωρεί πιο πολύ απ' όλα. Αυτό το σπίτι είναι τα πάντα για μένα. Τα καλύτερά μου χρόνια, οι καλύτερες και οι χειρότερες μου στιγμές εκεί μέσα ήταν. Ακόμη και το κατοικίδιο μου κατέφθασε σαν έκπληξη σε αυτό το σπίτι -κι ας το ρήμαξε μετά, χαλάλι του. Εκεί μέσα περάσαμε τόσες στιγμές με κάποια από τ' αγαπημένα μου άτομα. Κλάψαμε, γελάσαμε, μαλώσαμε, φωνάξαμε, φάγαμε, ήπιαμε... Τα πάντα εκεί.
Έχω μια θεωρία. Τα φοιτητικά σπίτια -κυρίως αυτά- είναι στοιχειωμένα. Καταρχάς, επειδή ο -προσωρινός- ιδιοκτήτης τους ζει τα καλύτερα του χρόνια εκεί μέσα. Γιατί εκεί περνάει τις πιο δυνατές στιγμές της νιότης του. Κι αυτό το σπίτι με κάθε εμπειρία, με κάθε ανάμνηση, κατακτά ένα κομμάτι της ψυχής του. Ώσπου, γίνεται το ίδιο ένα κομμάτι της ύπαρξης του. Κι ύστερα είναι όλα εκείνα τα σημάδια -σαν τις ρυτίδες στα ανθρώπινα πρόσωπα- που διηγούνται μια ιστορία: η τρύπα στο ταβάνι, από τη μέρα που πήγες να χτυπήσεις στον από πάνω με τη σφουγγαρίστρα, η ξεχαρβαλωμένη πόρτα, από τις μέρες που τη βρόντηξες από οργή, ένα κομμάτι από την κάσα της πόρτας που κατάφερε να ρίξει ο γάτος σου, λιλά σταγόνες στις πρίζες του υπνοδωματίου, σοβατισμένες και βαμμένες τρύπες στους τοίχους σου, από κάδρα και λοιπά καρφωτά. Κι ύστερα είναι όλοι εκείνοι οι ήχοι -τα γέλια, οι φωνές- που γεμίζουν τους τοίχους και μένουν καρφιτσωμένα εκεί ακόμη κι όταν φύγεις, μόνο για να σου θυμίζουν αυτό που έχασες, εκείνο που άφησες πίσω.
Κάθε σπίτι έχει τη δική του ανείπωτη ιστορία...
Το ίδιο και το δικό μου. Κι ίσως η σκέψη ότι θα το αφήσω πίσω είναι που μ' έχει κάνει τόσο μελαγχολική τελευταία. Απ' την άλλη είναι κι όλα τα πράγματα που θέλω να κάνω, μα δεν προλαβαίνω. Τόσα πολλά και τόσα λίγα.
Είναι περίεργο πως σε γεμίζει να μιλάς σ' ένα αόρατο ακροατήριο, χωρίς καν να ξέρεις αν σε ακούει. Λόγια του αέρα. Έχω, όμως, βάλει όλη μου την αγάπη σε αυτό το μπλογκ και πραγματικά νιώθω υπέροχα εδώ μέσα. Είναι κομμάτι του εαυτού μου. Εδώ ξεφεύγω απ' όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Γράφω και μιλάω για ό,τι θέλω εγώ. Δεν έχω όρεξη να μιλήσω για ένα θέμα; Οκ, δε μιλάω. Τόσο απλά. Άρχισα πάλι το παραμιλητό. Συγγνώμη.
Ας επιστρέψουμε πάλι στο υπέροχο πρωινό μας(για μένα είναι πρωί, κι ας κοντεύει δύο)...
Το σημερινό πρωινό περιλαμβάνει απλά πράγματα: καφέ, μουσική και βαλίτσες αργότερα.
Αυτή τη φορά επέλεξα το soundtrack της Amelie. Δεν ξέρω τι μ' έχει πιάσει αυτές τις μέρες με τη γαλλική μουσική, ίσως φταίει αυτή η υπέροχη λιακάδα που μου φτιάχνει τη διάθεση κι αποκτώ πιο ρομαντική διάθεση. Ό,τι και να 'ναι μου αρέσει. Γι' αυτό δε θα το ζαλίσω με άσκοπα λόγια.
Σας αφήνω. Πάω να φτιάξω βαλίτσα.

Like a blast from the past

EDITORIAL

Κι έτσι τυχαία έπεσα πάνω στη φωτογραφία ενός παιχνιδιού που έπαιζα στην κονσόλα Nidendo μικρή(τότε δεν είχε βγει ακόμη το playstation). Το παιχνίδι απλό: συνδέεις το πλαστικό όπλο στην κονσόλα, πυροβολείς πάπιες στην οθόνη κι ο σκύλος τις μαζεύει. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να πετύχεις όσο το δυνατόν περισσότερες πάπιες. ☺

Και τώρα που έφυγε ο Βαλεντίνος...

EDITORIAL

"Ένα αόρατο άστρο ανάμεσά μας δημιουργεί την έλξη της σάρκας. Κι αυτή η έλξη τους ήρωες και τους αυτόχειρες, την τέχνη και το έγκλημα. Σαρώνοντας κάθε φραγμό, σαν την τέλεια επανάσταση." Δημήτρης Βάρος

"Ηρέμα χρήσθαι"

Να φροντίζεις, δηλαδή, να μην εκνευρίζεσαι είπε ο Χείλων ο Λακεδαιμόνιος περί το 500 π.Χ.

Εύκολο να το λες κυρ-Χείλε μου, δύσκολο να το κάνεις.. Δηλαδή, εσύ θες να το κάνεις, προσπαθείς πολύ και πάνω που ηρεμείς γαμιέται ο Δίας κι όλο το σύμπαν μαζί για να σπάσουν τα δικά σου τα νεύρα. Όλοι και όλες γύρω σου τραβάνε κάποιο ζόρι, κι όλες οι επίδοξες drama queens παραληρούν. Οκ, δεν είστε εγωίστριες να βάλετε μόνες σας ένα τέλος, αλλά συνέλθετε λίγο. Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. For crying out loud, υπάρχουν και χειρότερα! Για την ακρίβεια υπάρχουν και πολύ χειρότερα.. Αντί να λέτε πάλι καλά που έχουμε την υγειά μας, θέλετε να βάλετε και τέλος στη ζωή σας. Αντί να χαίρεστε που έχετε μια οικογένεια που σας αγαπάει, λέτε πως είστε μόνοι. Αντί να ευχαριστείτε την τύχη σας που υπάρχουν άτομα στη ζωή σας νοιάζονται για εσάς, φωνάζετε πως δεν έχετε τίποτα να στηριχθείτε. Αντί να σκεφτείτε όλους αυτούς που δε θα δουν το επόμενο πρωινό, φωνάζετε πως η ζωή σας τελείωσε εδώ. Ε συγγνώμη, αλλά είστε άξιες της μοίρας σας. Αυτό και τίποτα άλλο. Γιατί κλαίτε και χτυπιέστε και ουρλιάζετε χωρίς να είστε διατεθειμένες να κάνετε τίποτα γι' αυτό; Ναι, κι εγώ έχω περάσει κατάθλιψη -κι είχε κρατήσει 2 χρόνια περίπου- αλλά εν τέλει βρήκα δύναμη. Κι εγώ έπεσα πολλά βράδια για ύπνο ελπίζοντας να μην ξυπνήσω το επόμενο πρωί. Αλλά ούτε μια φορά αποφάσισα να κάνω εγώ η ίδια κάτι τέτοιο. Κι αν η σκέψη πέρασε απ' το μυαλό μου αρκετές φορές, κατευθείαν συλλογίστηκα τον πόνο. Όχι τον δικό μου, των άλλων. Τον πόνο που θα ένιωθαν οι δικοί μου αν βρίσκονταν σε αυτή τη θέση. Απ' την άλλη, τούτες τις σκοτεινές σκέψεις δεν τις έμαθε κανείς, παρά μόνο η νύχτα, στην οποία ψιθύρισα τον πόνο μου. Στο τέλος, όμως, τα κατάφερα. Κι όταν ξέφυγα δεν κοίταξα πίσω. Μα όταν με βάζουν σε αυτή τη διαδικασία, με γυρίζουν εκεί. Σαν deja vu, νιώθω ξανά εκείνο το συναίσθημα. Γιατί; Οκ, δεν είναι όλοι ίδιοι, μα γιατί η δική μου ηρεμία πρέπει να εξαρτάται απ' τη δική σας ευτυχία; Φυσικά δεν θα είμαι χαρούμενη με τον πόνο σας -το αντίθετο μάλιστα- αλλά γιατί πρέπει να είμαι στην τσίτα γιατί θα κάνετε καμιά τρέλα, θα θελήσετε να δώσετε τέλος στη ζωή σας ή θα πάθετε πάλι κανένα εγκεφαλικό; Γιατί; Ναι, είμαι εγωίστρια αυτή τη στιγμή. Γιατί με κάνει έξαλλη να σας ακούω έτσι -πιο πολύ ακόμη κι απ' το ίδιο το γεγονός που σας έφερε σε αυτή την κατάσταση. Γιατί δε μπορεί να είστε ΤΟΣΟ -συγγνώμη για τη λέξη- ηλίθιες. Γιατί χάρη στις δικές σας τρέλες πήγα να πέσω πάλι σε κατάθλιψη το καλοκαίρι. Κι όμως.. Πάλι το ξεπέρασα. Πάλι βρήκα δύναμη μέσα μου. Πάλι σηκώθηκα. Πάλι βρήκα κάτι που μ' έκανε αισιόδοξη ξανά. Πάλι ρε γαμώτο τα κατάφερα. Πάλι. Γιατί δε μπορείτε εσείς; Μη με παρεξηγείτε, δεν μ' εκνευρίζει ο πόνος ή η θλίψη σας -λογικό κι αναμενόμενο- οι βλακείες περί θανάτου, τα τραγικά ξεσπάσματα και τα παιδιάστικα κολλήματα είναι που με φτάνουν σ' αυτό το σημείο. Φτάνω στο σημείο να τα βάζω περισσότερο με τα θύματα μιας κατάστασης, παρά με τους θύτες. Έχω πει πολλές φορές: "Ναι, αυτός φταίει, έχεις κάθε δίκιο να θυμώνεις και να πονάς και να στεναχωριέσαι, αλλά κάνε κάτι γι' αυτό! Αυτός τη δουλειά του κάνει και, βασικά, μαγκιά του που σ' έχει να τρέχεις πίσω του. Κι εν πάσει περιπτώσει, σταμάτα να περιμένεις από άλλους να πάρουν τις πρωτοβουλίες στη δική σου ζωή. Εσύ είσαι το θέμα. Μόνο εσύ. Τι είσαι διατεθειμένη να κάνεις;"
Τίποτα. Σαν να μιλάω σε τοίχο. Μου λες "δε με νοιάζει ο εαυτός μου". Τότε γιατί κάνεις έτσι; Αν δε σε νοιάζει ο εαυτός σου, όπως λες, γιατί σε νοιάζει τι γίνεται στη ζωή σου; Εντάξει, είπαμε ότι αγάπη είναι δυο άνθρωποι που γίνονται ένα -κι έχει δίκιο αυτός που το είπε. Και φυσικά θα θυσιάσεις τον εγωισμό σου, φυσικά θα αφήσεις στην άκρη τον εαυτό σου και θα παλέψεις και θα επιμείνεις και θα πέσεις στα πατώματα για τον άλλο. Αλλά υπάρχει ένα όριο, ένα σημάδι που σου λέει ότι το παράκανες. Δες το και κάνε κάτι γι' αυτό. Και μην περιμένεις απ' τους άλλους. Η λύση στο πρόβλημά σου θα έρθει από σένα. Μέσα σου θα βρεις δύναμη. Εσύ, μόνη σου, θα σταθείς στα πόδια σου. Οι άλλοι φυσικά θα σε στηρίξουν στα βήματα σου, αλλά αν δεν κάνεις εσύ το πρώτο βήμα, το μόνο που θα καταφέρουν θα είναι να σε τραβούν απ' το χέρι κι εσύ να σέρνεσαι στο έδαφος.
Πάρε το χρόνο σου, ψάξε να βρεις τη γαλήνη μέσα σου, αλλά μετά ΣΗΚΩ ΑΠ' ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΠΑΤΩΜΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ! Και μην κοιτάς πίσω. Μόνο μπροστά.
Όσο για μένα, ν' ανησυχήσεις τη μέρα που δε θα βρω τίποτα να αντλήσω δύναμη απ' αυτό. Μέχρι τότε τα καταφέρνω. Πάντα θα σηκώνομαι.

Και να! Απ' το τίποτα γέμισα πάλι σελίδες στο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

"Αν το νερό παίνρνει διαύγεια από την ηρεμία, το μυαλό ακόμη πιο πολύ! Το πνεύμα του σοφού, γαληνεμένο, γίνεται ο καθρέφτης του σύμπαντος, είδωλο ολόκληρης της πλάσης" Ζουαγκτσι

Να με συγχωρείς που διακόπτω το φρέντο σου...

...αλλά νιώσε λίγο!!!

Μπα-που-να-μου-χαθείτε-όλοι-ζώα-που-κάθομαι-κι-ασχολούμαι-κιόλας-με-τις μαλακίες-σας!