Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο.
Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου ~ Η Σονάτα του Σεληνόφωτος

Lisa

Δεν ζω ούτε στο παρελθόν μου, ούτε στο μέλλον μου. Έχω μόνο το παρόν, αυτό με ενδιαφέρει. Αν μπορείς να μένεις πάντα στο παρόν θα είσαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, γιατί είναι πάντα και μόνο η στιγμή που ζούμε. ~ Paulo Coelho

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Hallowe’en in a Suburb

'Halloween', το αποψινό μας αφιέρωμα. 
Με άλλα λόγια, το ιστολόγιο διασκεδάζει το μυστικισμό της γιορτής, με μικρές ιστορίες "τρόμου". 

Ντύνω το ιστολόγιο και τη φωνή μου μ' ένα σκοτεινό πέπλο ποεϊκού μυστηρίου και προχωρώ το αφιέρωμα ένα βήμα παραπέρα. Αναδημοσιεύω ανάμεσα στα τερατο-quiz και μερικές "τρομακτικές ιστορίες" που θέλω να πιστεύω ότι θα κάνουν τις τρίχες του αυχένα σας να σηκωθούν. Σαν το κοράκι του ποιήματος του Πόε, χτυπούν κι αυτές επίμονα τις οθόνες σας...

Απόψε θα είμαι ο ξεναγός σας. Μαζί θα ταξιδέψουμε στον κόσμο των σκιών. Φανταστείτε μια -βγαλμένη από film noir- μαυροντυμένη γυναικεία φιγούρα, μ' ένα μαύρο πλατύγυρο καπέλο. Μια femme fatale. Θα είμαι καλύτερη στη δουλειά μου αν με βλέπετε έτσι. Κάτω απ' τη σκιά του καπέλου μου, σας κοιτώ με ένα πολύ έντονο βλέμμα. Η φωνή μου, σαν σειρήνα, σας δένει με τα μάγια της και σας παρασύρει στο ερεβώδες σκοτάδι. Σας περικυκλώνει ο καπνός του τσιγάρου μου. Μη νιώθετε άβολα, είναι όλα μέρος του show. Στα κόκκινα σαν αίμα χείλη μου, ένα αδιόρατο μειδίαμα. Αυτό ίσως θα έπρεπε να σας τρομάζει. Θα προσπαθήσω να σταθώ καλός αφηγητής. Θα σας κάνω και να γελάτε πού και πού. Ή να ακούτε μακάβρια γέλια από το πουθενά.

Ελπίζω να μη φοβάστε...

Αγνοήστε το γέλιο μου.

Ας κάνουμε μια στάση στο σημείο αυτό... 

Το κουδούνι χτυπά. Τα σκουπόξυλα κοκαλώνουν στον αέρα. Πάρτε βιβλία και ραβδιά και τις καλές σας πένες. Έχουμε μάθημα λογοτεχνίας στην Ακαδημία Μαγισσών.

Όλοι γνωρίζουμε για την έμπνευση που έχει χαρίσει το Halloween στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία. Όλοι έχουμε δει τουλάχιστον μία ταινία τρόμου και πολλοί από εμάς έχουμε βουτήξει στις σελίδες ενός μυθιστορήματος με μάγισσες, βρυκόλακες, ή φαντάσματα. Σπάνια, ωστόσο, κάνουμε λόγο για την ποίηση του τρόμου. Ξεχνάμε την ποίηση του Πόε και του Λάβκραφτ, τα έμμετρα μυθιστορήματα του Πούσκιν και του Γκαίτε, το λογοτεχνικό είδος που με τον πιο γλαφυρό τρόπο αποτυπώνει εικόνα και ήχο στο χαρτί.

Για το σημερινό μας μάθημα διάλεξα ένα ποίημα του Λάβκραφτ και, τολμώ να ομολογήσω, ότι το έπραξα αυτό με τα πιο ρηχά και υποκειμενικά κριτήρια που θα μπορούσαν να χαρακτηρίζουν μία δασκάλα και ξεναγό· αρκούσε, όμως μία λέξη, η λέξη "προάστιο", για να μου υπενθυμίσει το δικό μου σπίτι, τη δική μου γειτονιά, και το γεγονός ότι από το όμορφο προάστιό μας λείπει τούτη η αγαπημένη μυστικιστική γιορτή, που προσπάθησα να στήσω από την αρχή με τρόπο διαδικτυακό, στο μικρό μου ιστολόγιο.

Με στίχους που συγκλονίζουν διαταράσσοντας επιμελώς και σε καίρια σημεία την αρμονία την ομοιοκαταληξίας, ελάτε να ταξιδέψουμε σε ένα χωριό με κατάφυτες αυλές και φεγγαρόλουστα σοκάκια, σε ένα προάστιο στο οποίο έχουν εισβάλει όλες οι δυνάμεις του σκότους, τη νύχτα που ανοίγουν οι πύλες του υπερφυσικού. Σ' εκείνο το προάστιο που αύριο μπορεί να μην υπάρχει πια...

Hallowe’en in a Suburb

The steeples are white in the wild moonlight,
And the trees have a silver glare;
Past the chimneys high see the vampires fly,
And the harpies of upper air,
That flutter and laugh and stare.

For the village dead to the moon outspread
Never shone in the sunset’s gleam,
But grew out of the deep that the dead years keep
Where the rivers of madness stream
Down the gulfs to a pit of dream.

A chill wind blows through the rows of sheaves
In the meadows that shimmer pale,
And comes to twine where the headstones shine
And the ghouls of the churchyard wail
For harvests that fly and fail.

Not a breath of the strange grey gods of change
That tore from the past its own
Can quicken this hour, when a spectral power
Spreads sleep o’er the cosmic throne,
And looses the vast unknown.

So here again stretch the vale and plain
That moons long-forgotten saw,
And the dead leap gay in the pallid ray,
Sprung out of the tomb’s black maw
To shake all the world with awe.

And all that the morn shall greet forlorn,
The ugliness and the pest
Of rows where thick rise the stones and brick,
Shall some day be with the rest,
And brood with the shades unblest.

Then wild in the dark let the lemurs bark,
And the leprous spires ascend;
For new and old alike in the fold
Of horror and death are penned,
For the hounds of Time to rend.

Τρόμος αλά ελληνικά vol.2

'Halloween', το αποψινό μας αφιέρωμα. 
Με άλλα λόγια, το ιστολόγιο διασκεδάζει το μυστικισμό της γιορτής, με μικρές ιστορίες "τρόμου". 

Ντύνω το ιστολόγιο και τη φωνή μου μ' ένα σκοτεινό πέπλο ποεϊκού μυστηρίου και προχωρώ το αφιέρωμα ένα βήμα παραπέρα. Αναδημοσιεύω ανάμεσα στα τερατο-quiz και μερικές "τρομακτικές ιστορίες" που θέλω να πιστεύω ότι θα κάνουν τις τρίχες του αυχένα σας να σηκωθούν. Σαν το κοράκι του ποιήματος του Πόε, χτυπούν κι αυτές επίμονα τις οθόνες σας...

Απόψε θα είμαι ο ξεναγός σας. Μαζί θα ταξιδέψουμε στον κόσμο των σκιών. Φανταστείτε μια -βγαλμένη από film noir- μαυροντυμένη γυναικεία φιγούρα, μ' ένα μαύρο πλατύγυρο καπέλο. Μια femme fatale. Θα είμαι καλύτερη στη δουλειά μου αν με βλέπετε έτσι. Κάτω απ' τη σκιά του καπέλου μου, σας κοιτώ με ένα πολύ έντονο βλέμμα. Η φωνή μου, σαν σειρήνα, σας δένει με τα μάγια της και σας παρασύρει στο ερεβώδες σκοτάδι. Σας περικυκλώνει ο καπνός του τσιγάρου μου. Μη νιώθετε άβολα, είναι όλα μέρος του show. Στα κόκκινα σαν αίμα χείλη μου, ένα αδιόρατο μειδίαμα. Αυτό ίσως θα έπρεπε να σας τρομάζει. Θα προσπαθήσω να σταθώ καλός αφηγητής. Θα σας κάνω και να γελάτε πού και πού. Ή να ακούτε μακάβρια γέλια από το πουθενά.

Ελπίζω να μη φοβάστε...

Αγνοήστε το γέλιο μου.

Μετράμε παρουσίες και συνεχίζουμε ακάθεκτοι στο δεύτερο μέρος του παρόντος άρθρου. Μείνετε συντονισμένοι, καθώς ο τρόμος ελληνικής...υπηκοότητας δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη!

Οι κορυφαίες ιστορίες με φαντάσματα στην Ελλάδα

Φαντάσματα μπορεί να μην υπάρχουν, ιστορίες όμως με φαντάσματα υπάρχουν πολλές στον τόπο μας! Ιστορίες που ξυπνούν τη φαντασία και μοιάζουν με παραμύθια που διηγούνται από γενιά σε γενιά; Ή μήπως ιστορίες με ισχυρές δόσεις αλήθειας που φοβίζουν όσους δεν έχουν την τόλμη να τις αντιμετωπίσουν κατάματα;

Ο όρος «φάντασμα» παραπέμπει ετυμολογικά σε δημιούργημα της φαντασίας. Είναι άυλες μορφές οι οποίες τρομάζουν τους ανθρώπους και συνδέονται με την ζωή… μετά την ζωή. Πόσο ψεύτικες είναι τελικά οι ιστορίες μυστηρίου με πρωταγωνιστές τέτοια πλάσματα που απλώνονται ως αστικοί μύθοι και στοιχειώνουν τις σκέψεις και τους εφιάλτες μας;

Υπάρχουν μαρτυρίες για φαντάσματα εντελώς στέρεα και ορατά, τα οποία μπορείς να αισθανθείς με την αφή (προσοχή όμως: τα χέρια τους είναι πα-γω-μέ-να!!), φαντάσματα που φαίνονται αχνά σαν σκιές ή ομίχλη και φαντάσματα εντελώς διάφανα που μόλις και φαίνεται το περίγραμμά τους.

Όπως και να 'χει, η κλισέ εικόνα του φαντάσματος που είχαμε από παιδιά στο μυαλό μας ως περιπλανώμενο λευκό σεντόνι, άντε και καμία αλυσίδα να σέρνεται για να έχουμε και ηχητικό εφέ, ωχριά μπροστά στα πλάσματα που οι τοπικές παραδόσεις ανήγαγαν σε φρικιαστικές μορφές ή αλλόκοτες παρουσίες που απλώνουν ένα πέπλο μυστηρίου στα λημέρια τους.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, ένα οδοιπορικό στην «σκοτεινή πλευρά» των περιοχών της Ελλάδας, οι οποίες γέννησαν σύγχρονους Casper και προσέλκυσαν με τις ανατριχιαστικές φήμες επίδοξους ghostbusters ή έδιωξαν αντίστοιχα πολλούς ανυποψίαστους ανθρώπους με ασπρισμένα πρόσωπα και κομμένα ήπατα.

Το Πνεύμα των γραμμών του ΟΣΕ

Ο κίνδυνος είναι το βασικό συστατικό που κάνει και τον πιο ψύχραιμο ακροατή να σκιρτήσει από αγωνία. Στην ιστορία που ακολουθεί, οι σιδηροδρομικές γραμμές και φυσικά το σκοτάδι δίνουν το έναυσμα για να αποκτήσει η διήγηση το σασπένς και την κατάλληλη ατμόσφαιρα, η οποία καμιά φορά αρκεί για να υποβάλλει κάποιον, παρόλο που ουσιαστικά πρόκειται για ένα απλό συμβάν που θα συνέβαινε στον καθένα.

Είναι Φεβρουάριος, χιονίζει ελαφρώς κι ο Ευτύχιος επιστρέφει από νυχτερινή διασκέδαση στις 03.00 το πρωί. Ξαφνικά προσπαθώντας να περάσει τις γραμμές του τρένου στα Σεπόλια και καθώς οι ράγες γλιστράνε από την υγρασία, πέφτει με το μηχανάκι του.

Ξαφνικά, θα έλεγε κανείς κυριολεκτικά από το πουθενά, εμφανίζεται ένας παππούς γύρω στα 85-90 ντυμένος βαριά με παλτό, κασκόλ και καβουράκι στο κεφάλι. Πλησιάζει, σηκώνει (!) το μηχανάκι του Ευτύχιου και τον ρωτάει αν είναι καλά. «Καλά είμαι, καλά» του λέει σοκαρισμένος, καθώς ο παππούς σέρνει το μηχανάκι έξω από τις γραμμές στην άκρη του δρόμου ώστε ο Ευτύχιος να είναι ασφαλής. «Γεια σου και πρόσεχε» του λέει και μέχρι ο Ευτύχιος να σηκώσει το κεφάλι του, ο παππούς είχε εξαφανιστεί. Μισή ώρα έκανε βόλτες ο νεαρός στα στενά για να τον βρει και να τον ευχαριστήσει αλλά μάταια…


Η νεράιδα της Κολοπετινίτσας 
Ιστορίες για νεράιδες υπάρχουν σε πολλά χωριά, όμως, μία από τις πιο χαρακτηριστικές είναι αυτή που αφορά την ξανθιά νεράιδα της Κολοπετινίτσας. «Αυτό είναι το ελληνικό όνομα της Τριταίας», σύμφωνα με τον κ. Πάλμο. «Ούτε εγώ πίστευα σε νεράιδες, αλλά είχα ακούσει πολλούς που έλεγαν πως είχαν δει. Πριν από αρκετά χρόνια υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας με μια παρέα δεκατριών ατόμων.

Τρώγαμε σε μια ταβέρνα, όταν ένας γνώστης της περιοχής μας πρότεινε να πάμε να μας δείξει το σημείο όπου βγαίνει. Εκεί φτάσαμε γύρω στις τρεισήμισι τη νύχτα. Εγώ με μερικούς άλλους μείναμε στα αυτοκίνητα και οι υπόλοιποι πήγαν να δουν. Κάποια στιγμή ακούσαμε μια πολύ δυνατή φωνή που ταρακούνησε ακόμη και τα αμάξια. Οταν οι φίλοι μας επέστρεψαν στα αυτοκίνητα, μας είπαν πως μια ξανθιά γυναίκα εμφανίστηκε μπροστά τους και έβγαλε αυτή την τρομακτική φωνή. Τότε πείστηκα».

Πώς είναι όμως οι νεράιδες; Ο κ. Πάλμος μας λέει: «Κατ'; αρχάς, δεν έχουν φτερά. Είναι γυναίκες αλλά καταλαβαίνεις πως είναι νεράιδες γιατί είναι πολύ ζωντανές και κινούνται πάρα πολύ γρήγορα. Τις έχουν δει πάρα πολλοί άνθρωποι. Ολα αυτά τα έχει γράψει και ο Δημόκριτος και μάλιστα δίνει και τα ονόματα της κάθε οντότητας. Οποιος θέλει τα πιστεύει»


Η μοναχή

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ, έλαβε χώρα σε ένα μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στην Βόρεια Ελλάδα. Σε αυτό το μοναστήρι ζούσαν περίπου πενήντα μοναχές μαζί με την ηγουμένη. Η ζωή τους κυλούσε με τους ίδιους ρυθμούς κι έκαναν σχεδόν κάθε μέρα τις ίδιες δουλειές.

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες είχαν καθίσει όλες οι μοναχές να φάνε και ξεκίνησε μια συζήτηση άγνωστου περιεχομένου. Πάνω στην κουβέντα όμως ξέσπασε μια έντονη λογομαχία ανάμεσα στην ηγουμένη και σε μια μοναχή. Οι τόνοι όμως ανέβηκαν πολύ και άρχισε η μία να βλαστημάει την άλλη. Τότε η μοναχή σηκώθηκε, άρπαξε ένα μαχαίρι και πάνω στα νεύρα της το κάρφωσε πάνω σε μια εικόνα της Παναγίας. Μετά από αυτό ο καβγάς σταμάτησε.

Τα χρόνια πέρασαν. Κι αν όχι όλες, οι περισσότερες μοναχές πέθαναν. Το περίεργο σε όλη την ιστορία είναι ότι η μοναχή που κάρφωσε το μαχαίρι στην εικόνα έχει κι αυτή πεθάνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά το χέρι της που έμπηξε το μαχαίρι στην εικόνα ακόμα δεν έχει λιώσει.


Τα άγρια σκυλιά που βγαίνουν από το μνημείο των πεσόντων
Ανηφορίζοντας τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί από την Ιτέα και την Αμφισσα προς τους Δελφούς και την Αράχοβα βρίσκεται μνημείο πεσόντων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μία ελληνική σημαία ζωγραφισμένη πάνω στα βράχια και μία επιτύμβια στήλη μαρτυρούν πως στο συγκεκριμένο σημείο τα γερμανικά στρατεύματα εκτέλεσαν δεκαοκτώ Ελληνες αντιστασιακούς.

Σύμφωνα με τον ερευνητή Γιώργο Πάλμο, αρκετοί οδηγοί έχουν καταγγείλει πως έχουν δει διάφορα περίεργα φαινόμενα, με πιο ακραίο αυτό των άγριων σκυλιών που εμφανίζονται νύχτα από τη μεριά του μνημείου και γαβγίζουν προς τα αυτοκίνητα που διασχίζουν τον δρόμο.

«Πρόκειται για φαντάσματα που με τη μορφή σκυλιών -σε κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις- έχουν βγει εξαγριωμένα ακόμη και στη μέση του δρόμου. Ορισμένοι έχουν δει στο συγκεκριμένο σημείο και φωτεινές οντότητες» μας λέει ο ίδιος.

Είτε είναι αποκύημα της φαντασίας μας, είτε υπάρχουν πραγματικά. δεν παύουν να είναι πηγή αινιγμάτων για τoν καθένα μας…
Πηγή: thessalonikiartsandculture.gr

Τρόμος αλά ελληνικά

'Halloween', το αποψινό μας αφιέρωμα. 
Με άλλα λόγια, το ιστολόγιο διασκεδάζει το μυστικισμό της γιορτής, με μικρές ιστορίες "τρόμου". 

Ντύνω το ιστολόγιο και τη φωνή μου μ' ένα σκοτεινό πέπλο ποεϊκού μυστηρίου και προχωρώ το αφιέρωμα ένα βήμα παραπέρα. Αναδημοσιεύω ανάμεσα στα τερατο-quiz και μερικές "τρομακτικές ιστορίες" που θέλω να πιστεύω ότι θα κάνουν τις τρίχες του αυχένα σας να σηκωθούν. Σαν το κοράκι του ποιήματος του Πόε, χτυπούν κι αυτές επίμονα τις οθόνες σας...

Απόψε θα είμαι ο ξεναγός σας. Μαζί θα ταξιδέψουμε στον κόσμο των σκιών. Φανταστείτε μια -βγαλμένη από film noir- μαυροντυμένη γυναικεία φιγούρα, μ' ένα μαύρο πλατύγυρο καπέλο. Μια femme fatale. Θα είμαι καλύτερη στη δουλειά μου αν με βλέπετε έτσι. Κάτω απ' τη σκιά του καπέλου μου, σας κοιτώ με ένα πολύ έντονο βλέμμα. Η φωνή μου, σαν σειρήνα, σας δένει με τα μάγια της και σας παρασύρει στο ερεβώδες σκοτάδι. Σας περικυκλώνει ο καπνός του τσιγάρου μου. Μη νιώθετε άβολα, είναι όλα μέρος του show. Στα κόκκινα σαν αίμα χείλη μου, ένα αδιόρατο μειδίαμα. Αυτό ίσως θα έπρεπε να σας τρομάζει. Θα προσπαθήσω να σταθώ καλός αφηγητής. Θα σας κάνω και να γελάτε πού και πού. Ή να ακούτε μακάβρια γέλια από το πουθενά.

Ελπίζω να μη φοβάστε...

Αγνοήστε το γέλιο μου.

Στη συνέχεια του αφιερώματός μας, θα περάσουμε σε μερικά...εγχώρια προιόντα. Μπορεί να μη γιορτάζουμε το Halloween στην Ελλάδα, αυτό όμως δε σημαίνει ότι η ελληνική παράδοση υστερεί σε τρομακτικές ιστορίες. Τουναντίον, ο φόβος της νύχτας και του άγνωστου, που είναι σύμφυτος με την ανθρώπινη φύση ανεξαρτήτως εθνικότητας, ενέπνευσε τους κατοίκους του νοτιότερου άκρου των Βαλκανίων να δημιουργήσει έναν πλούτο λαϊκών μύθων και θρύλων. Ξαφνικά το Halloween δεν φαντάζει και τόσο ξενόφερτο, ε;

Οι κορυφαίες ιστορίες με φαντάσματα στην Ελλάδα

Φαντάσματα μπορεί να μην υπάρχουν, ιστορίες όμως με φαντάσματα υπάρχουν πολλές στον τόπο μας! Ιστορίες που ξυπνούν τη φαντασία και μοιάζουν με παραμύθια που διηγούνται από γενιά σε γενιά; Ή μήπως ιστορίες με ισχυρές δόσεις αλήθειας που φοβίζουν όσους δεν έχουν την τόλμη να τις αντιμετωπίσουν κατάματα;

Ο όρος «φάντασμα» παραπέμπει ετυμολογικά σε δημιούργημα της φαντασίας. Είναι άυλες μορφές οι οποίες τρομάζουν τους ανθρώπους και συνδέονται με την ζωή… μετά την ζωή. Πόσο ψεύτικες είναι τελικά οι ιστορίες μυστηρίου με πρωταγωνιστές τέτοια πλάσματα που απλώνονται ως αστικοί μύθοι και στοιχειώνουν τις σκέψεις και τους εφιάλτες μας;

Υπάρχουν μαρτυρίες για φαντάσματα εντελώς στέρεα και ορατά, τα οποία μπορείς να αισθανθείς με την αφή (προσοχή όμως: τα χέρια τους είναι πα-γω-μέ-να!!), φαντάσματα που φαίνονται αχνά σαν σκιές ή ομίχλη και φαντάσματα εντελώς διάφανα που μόλις και φαίνεται το περίγραμμά τους.

Όπως και να 'χει, η κλισέ εικόνα του φαντάσματος που είχαμε από παιδιά στο μυαλό μας ως περιπλανώμενο λευκό σεντόνι, άντε και καμία αλυσίδα να σέρνεται για να έχουμε και ηχητικό εφέ, ωχριά μπροστά στα πλάσματα που οι τοπικές παραδόσεις ανήγαγαν σε φρικιαστικές μορφές ή αλλόκοτες παρουσίες που απλώνουν ένα πέπλο μυστηρίου στα λημέρια τους.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, ένα οδοιπορικό στην «σκοτεινή πλευρά» των περιοχών της Ελλάδας, οι οποίες γέννησαν σύγχρονους Casper και προσέλκυσαν με τις ανατριχιαστικές φήμες επίδοξους ghostbusters ή έδιωξαν αντίστοιχα πολλούς ανυποψίαστους ανθρώπους με ασπρισμένα πρόσωπα και κομμένα ήπατα.

Ο Φαντάρος και η Κοπέλα 
Κάποτε ήταν ένα παιδί ο Χ. Ο οποίος υπηρετούσε την θητεία του στον ελληνικό στρατό σε ένα στρατόπεδο σε ένα νησί της Ελλάδας. Όπως και κάθε άλλος στρατεύσιμος δικαιούταν κάποιες εξόδους και άδειες. Έτσι λοιπόν σε μια έξοδό του γνώρισε μια κοπέλα και από τότε άρχισαν να κάνουν παρέα.

Έβγαιναν για αρκετό καιρό και είχαν γίνει πολύ καλοί φίλοι. Όποτε μπορούσε και έβγαινε ο Χ. Από το στρατόπεδο πήγαινε και την έπαιρνε από το σπίτι της όπου και έδιναν ραντεβού. Ένα βράδυ λοιπόν που είχαν βγει να απολαύσουν την βόλτα τους η κοπελιά άρχισε να κρυώνει οπότε ο Χ. Έβγαλε το μπουφάν του και της το έδωσε να το φορέσει για να ζεσταθεί. Αφού τελείωσε η βραδινή βόλτα ο Χ. μαζί με την κοπέλα επέστρεψαν στο σπίτι τους αφού ο Χ. την πήγε σπίτι της. Τη επόμενη μέρα ο Χ. διαπίστωσε ότι είχε ξεχάσει να πάρει το μπουφάν του.

Έτσι λοιπόν πήγε στο σπίτι της να ζητήσει το μπουφάν του γιατί το χρειαζόταν. Όταν χτύπησε το κουδούνι του άνοιξε μια κυρία οπότε και ο νεαρός ζήτησε να δει την κοπέλα και εξήγησε και τον λόγο της επίσκεψής του. Τότε η γυναίκα του είπε πως η κοπέλα που ζητούσε να δει είχε πεθάνει πριν από μερικά χρόνια.

Ο Χ. έμεινε άναυδος και άρχισε να της εξιστορεί όλη την ιστορία με την γνωριμία με την κοπέλα. Τότε η γυναίκα του υπέδειξε σε ποιο νεκροταφείο και σε ποιο ακριβώς σημείο είναι θαμμένη η κοπέλα. Ο Χ. πήγε στο νεκροταφείο του χωριού και έψαξε να βρει το μνήμα της κοπέλας. Μετά από λίγη ώρα τον βρήκε και διαπίστωσε κάτι πραγματικά απίστευτο, η κοπέλα ήταν όντως θαμμένη εκεί και πάνω στην ταφόπλακα υπήρχε παρατημένο το μπουφάν του.


Η Μαυροφορεμένη του Έβρου

Το κατάλληλο σκηνικό για κάθε τρομακτική διήγηση συνηθίζεται να είναι ένα απομονωμένο μέρος, όπου κάποιος ανυποψίαστος άνθρωπος μένει μόνος του. Έτσι συμβαίνει και με την ιστορία ενός φαντάρου, ο οποίος με έναν ακόμη φίλο του φυλάνε σκοπιά στην «πινέζα του χάρτη». Κάποια στιγμή ο ένας από τους δύο φεύγει για λίγο και ο φαντάρος που φυλάει τη σκοπιά μένει μόνος του.

Σε λίγο ακούει βήματα και μέσα στο σκοτάδι βλέπει να ξεπροβάλλει η φιγούρα μιας μαυροφορεμένης γριούλας με το πρόσωπό της καλυμμένο από μια μαύρη μαντήλα. Τρομαγμένος ο φαντάρος, τη ρωτάει τι θέλει αλλά εκείνη δεν αποκρίνεται. Αντιθέτως, συνεχίζει να πλησιάζει προς το μέρος του. Εκείνος της φωνάζει να μην προχωρήσει αλλά εκείνη επιμένει να πλησιάζει παρόλο που πλέον τον ακούει να οπλίζει.

Ξαφνικά η γιαγιά κοντοστέκεται, σηκώνει λίγο το κεφάλι της, τόσο ώστε να φαίνονται τα καταγάλανα τρομακτικά της μάτια και του λέει «Αυτό που έχεις στην δεξιά σου τσέπη, να ξέρεις… σε έσωσε». Μέχρι ο φαντάρος να καταλάβει τί γίνεται, εκείνη έχει γυρίσει την πλάτη της κι έχει εξαφανιστεί καθώς εκείνος βάζει το χέρι του στη δεξιά του τσέπη και πράγματι βρίσκει ψίχουλα από αντίδωρο.


Το κορίτσι με το πιάνο  
Κάποτε σε μια γειτονιά της Αθήνας υπήρχε ένα αρχοντόσπιτο, αυτά τα παλιά με τους διώροφα κτίσματα με εσωτερικές σκάλες και με κήπο. Σε αυτό το σπίτι έμενε μια τριμελής οικογένεια. Ο άντρας δούλευε σε κάποια μικρή επιχείρηση, η γυναίκα του σπιτιού ασχολιόταν με τις δουλειές του σπιτιού ενώ το παιδί τους, ένα μικρό κοριτσάκι πήγαινε σχολείο. Το κοριτσάκι αυτό είχε σαν χόμπι τη μουσική και του άρεσε πολύ το πιάνο.

Έτσι λοιπόν οι γονείς του το έγραψαν σε ένα ωδείο και λίγο καιρό αργότερα του αγόρασαν και ένα πιάνο για να μπορεί να κάνει πρακτική εξάσκηση. Το μικρό κορίτσι καθόταν λοιπόν κάθε απόγευμα, αφού τελείωνε όλες τις άλλες του δουλειές, και έπαιζε πιάνο για αρκετές ώρες.

Αυτό επαναλαμβανόταν συνέχεια κάθε μέρα σχεδόν πάντα μια συγκεκριμένη ώρα (ας πούμε ότι η ώρα αυτή ήταν 6 το απόγευμα). Μια μέρα όμως η μητέρα του της είπε να κάνει κάποιες δουλειές γιατί εκείνη θα έφευγε. Το κοριτσάκι δεν έκανε τις δουλειές που του είχε πει η μητέρα του και άρχισε να παίζει πιάνο. Όταν γύρισε η μητέρα του το βρήκε να παίζει πιάνο και υπέθεσε ότι οι δουλειές που τις είχε αναθέσει είχαν γίνει.

Όταν όμως συνειδητοποίησε ότι το κοριτσάκι δεν είχε κάνει τίποτα απολύτως έγινε έξω φρενών. Τότε άρχισε να μαλώνει το κορίτσι και ξέσπασε ένας μεγάλος καβγάς. Η μικρή έφυγε κλαίγοντας και άρχισε να ανεβαίνει την μεγάλη ξύλινη σκάλα μέχρι που την τράβηξε η μητέρα της.

Τότε το κοριτσάκι παραπάτησε και έπεσε από την σκάλα, χτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού της και πέθανε. Μετά από το συμβάν οι γονείς της άφησαν το σπίτι αυτό και μετακόμισαν σε άλλη περιοχή της Ελλάδας. Το σπίτι αυτό ερήμωσε καθώς δεν είχε απομείνει τίποτα εκεί μέσα. Όμως όποιος περάσει έξω από αυτό το σπίτι αυτό μια συγκεκριμένη ώρα θα ακούσει το μικρό κορίτσι να παίζει πιάνο.


Μια περίεργη παρουσία

Ήταν κάποτε ένας κύριος Κ. ο οποίος οδηγούσε με το αμάξι του σε έναν επαρχιακό δρόμο σε ένα χωριό της Θεσσαλίας. Καθώς οδηγούσε αντίκρισε στην άκρη του δρόμου έναν ηλικιωμένο άτομο με μια μαγκούρα ο οποίο του έκανε νόημα να σταματήσει. Ο Κ. σταμάτησε στην άκρη και είδε τον γέροντα να πλησιάζει.

Άνοιξε το παράθυρο και τότε ο γέροντας του ζήτησε ένα τσιγάρο. Ο Κ. ανταποκρίθηκε θετικά στην επιθυμία του γέροντα, και έτσι άνοιξε το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου και έβγαλε το πακέτο με τα τσιγάρα. Του έδωσε το τσιγάρο και μετά ο γέροντας του ζήτησε φωτιά για να ανάψει το τσιγάρο.

Τότε ο Κ. έσκυψε να πάρει να του δώσει και τον αναπτήρα. Αλλά μόλις σηκώθηκε ο γέροντας είχε εξαφανιστεί. Βγήκε από το αυτοκίνητο και έψαξε γύρω-γύρω να βρει τον γέροντα αλλά μάταια. Αυτό το περιστατικό είναι ένα από τα συνηθισμένα περιστατικά όπου εμφανίζεται ο φύλακας-άγγελος του καθένα μας για να μας προφυλάξει από κάποιο επερχόμενο κακό.


Η υπηρέτρια
Οδός Γιδογιάννου, αριθμός 13… Οι μακάβριες ιστορίες που ακολουθούν εδώ και δεκαετίες την ερειπωμένη μονοκατοικία είναι γνωστές σε όλους τους κατοίκους της Άμφισσας. Το σπίτι βρίσκεται σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους της πόλης, σχεδόν δίπλα στα σχολεία και σε απόσταση αναπνοής από τον πεζόδρομο που φιλοξενεί αρκετά πολυσύχναστα καφέ και μπαράκια.

Σύμφωνα με τους παλαιότερους, όλα ξεκίνησαν την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το σπίτι ανήκε σε κάποιον πολύ εύπορο ντόπιο που είχε συνάψει παράνομο ερωτικό δεσμό με μία από τις υπηρέτριες του.

Ένα «στιγμιαίο λάθος» (είχε ακουστεί βιασμός) και μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη οδήγησαν σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα που έμελλε να στιγματίσει μια για πάντα το οίκημα. Φοβούμενος τη γενική κατακραυγή της μικρής κοινωνίας, ο πλούσιος ιδιοκτήτης οδήγησε τη νεαρή εγκυμονούσα σε ένα από τα υπόγεια του σπιτιού, όπου την κρέμασε! Προσπάθησε να κρατήσει καλά κρυμμένο το μυστικό, όμως… η αποθανούσα είχε άλλη γνώμη.

Έτσι ξεκίνησαν τα περίεργα περιστατικά που είχαν ως αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί στοιχειωμένη η μονοκατοικία. Ποια είναι αυτά; Κρατηθείτε: Άλλοι μιλούν για κραυγές που βγαίνουν από τα υπόγεια του σπιτιού κατά τη διάρκεια της νύχτας, άλλοι λένε για ένα κοριτσάκι που τριγυρνάει στα δωμάτια του σπιτιού, μερικοί υποστηρίζουν πως τα έπιπλα αλλάζουν θέση μόνα τους και ορισμένοι έχουν δει τη συσκευή του τηλεφώνου να χτυπάει χωρίς να είναι συνδεδεμένη στην πρίζα!

Μπορεί να ακούγονται τραβηγμένα (δεν υπάρχει αμφιβολία γιά αυτό…), όμως τα συγκεκριμένα περιστατικά έχουν οδηγήσει στην πλήρη εγκατάλειψη του σπιτιού, αφού ουδείς δέχεται να μείνει πια εκεί, ενώ όσοι τολμηροί επιχείρησαν να σπάσουν την παράδοση και να το κατοικήσουν… έφυγαν τρέχοντας και μάλιστα νύχτα!

Πηγή: thessalonikiartsandculture.gr

The Classified Ad

'Halloween', το αποψινό μας αφιέρωμα. 
Με άλλα λόγια, το ιστολόγιο διασκεδάζει το μυστικισμό της γιορτής, με μικρές ιστορίες "τρόμου". 

Ντύνω το ιστολόγιο και τη φωνή μου μ' ένα σκοτεινό πέπλο ποεϊκού μυστηρίου και προχωρώ το αφιέρωμα ένα βήμα παραπέρα. Αναδημοσιεύω ανάμεσα στα τερατο-quiz και μερικές "τρομακτικές ιστορίες" που θέλω να πιστεύω ότι θα κάνουν τις τρίχες του αυχένα σας να σηκωθούν. Σαν το κοράκι του ποιήματος του Πόε, χτυπούν κι αυτές επίμονα τις οθόνες σας...

Απόψε θα είμαι ο ξεναγός σας. Μαζί θα ταξιδέψουμε στον κόσμο των σκιών. Φανταστείτε μια -βγαλμένη από film noir- μαυροντυμένη γυναικεία φιγούρα, μ' ένα μαύρο πλατύγυρο καπέλο. Μια femme fatale. Θα είμαι καλύτερη στη δουλειά μου αν με βλέπετε έτσι. Κάτω απ' τη σκιά του καπέλου μου, σας κοιτώ με ένα πολύ έντονο βλέμμα. Η φωνή μου, σαν σειρήνα, σας δένει με τα μάγια της και σας παρασύρει στο ερεβώδες σκοτάδι. Σας περικυκλώνει ο καπνός του τσιγάρου μου. Μη νιώθετε άβολα, είναι όλα μέρος του show. Στα κόκκινα σαν αίμα χείλη μου, ένα αδιόρατο μειδίαμα. Αυτό ίσως θα έπρεπε να σας τρομάζει. Θα προσπαθήσω να σταθώ καλός αφηγητής. Θα σας κάνω και να γελάτε πού και πού. Ή να ακούτε μακάβρια γέλια από το πουθενά.

Ελπίζω να μη φοβάστε...

Αγνοήστε το γέλιο μου.

Αφήνουμε τα τρομακτικά παιδιά για να περάσουμε σε ένα θέμα πιο ανάλαφρο. Βουτάμε τα ακροδάχτυλα μας στο νερό κι ελέγχουμε τη θερμοκρασία του ωκεανού του τρόμου. Λίγο μυστήριο, λίγες θεωρίες συνωμοσιών και -voilà!- ένα μικρό τελετουργικό, μια ιστορία που θα σας κάνει να αναρωτιέστε πού βρίσκεται η αλήθεια και πού το ψέμα...

The Classified Ad
Κάθε χρόνο, κανείς δεν ξέρει εδώ και πόσα χρόνια, μία αγγελία δημοσιεύεται στην ενότητα των αγγελιών των New York Times. Η αγγελία είναι σύντομη και απαριθμεί μια φαινομενικά κοινή οικιακή συσκευή: ένα ψυγείο, μία σκούπα, κάποιο έπιπλο. Ένας περιορισμένος αριθμός ατόμων στις ΗΠΑ, αλλά και σε όλο τον κόσμο, αναζητά αυτή την αγγελία, η οποία περιέχει τρεις λέξεις-κλειδιά εμφανώς ασυνήθιστες για μια απλή αγγελία. Από τη στιγμή που θα τις ανακαλύψουν, οι άνθρωποι αυτοί περιμένουν ακριβώς μία εβδομάδα τους NY Times για μία δεύτερη, επίσης εκ πρώτης όψεως συνηθισμένη -αν και περιέργως διατυπωμένη- αγγελία, η οποία σε συνδυασμό με την πρώτη, τους παρέχει έναν κώδικα και ένα μήνυμα. 
Ο κώδικας, όταν ολοκληρωθεί, αποτελεί μία σειρά αριθμών, οι οποίοι αντιστοιχούν στο Χρυσό Οδηγό της Washington, D.C. κατά σελίδα, στήλη, γράμμα, αριθμό κ.ο.κ. και αυτά με τη σειρά τους δημιουργούν ένα γραπτό μήνυμα. Το κείμενο του μηνύματος είναι ασαφές, αλλά περιέχει την ακόλουθη πληροφορία: σύντομα, μια συγκέντρωση θα λάβει χώρα στην Washington, D.C. Οι ερευνητές καλούνται να φέρουν μαζί τους έναν καλεσμένο για να τους συνοδέψει στη συγκέντρωση. Ο προορισμός είναι ένα πολύ παλιό ξενοδοχείο στην Georgetown, ένα κτίριο που χρονολογείται από την εποχή των εθνοπατέρων.
Κάποιες φορές οι ερευνητές καλούνται να φέρουν μαζί τους έναν επιστήμονα, για παράδειγμα έναν φυσικό ή βιολόγο. Άλλες χρονιές οι οδηγίες ζητούν ένα γιατρό ή έναν μηχανικό· το αναμενόμενο άτομο είναι πάντοτε κάποιου είδους επαγγελματίας. 
Οι ερευνητές με τους καλεσμένους τους μπαίνουν στο εστιατόριο τη νύχτα της συγκέντρωσης δίνοντας στον μεταμφιεσμένο maitre, που περιμένει στην είσοδο, έναν κωδικό, ο οποίος επίσης εμπεριέχεται στο μήνυμα. Η επικρατούσα άποψη είναι ότι οι ερευνητές επιβραβεύονται για την επίλυση του αινίγματος, με το να γίνουν πλούσιοι για το υπόλοιπο της ζωής τους, υπό τον όρο ότι θα κρατήσουν τα στόματα κλειστά γύρω από τα όσα ανακάλυψαν. Η μοίρα των επαγγελματιών είναι άγνωστη, 
Πηγή: creepypasta
Τι να απέγιναν, άραγε, οι χαμένοι επαγγελματίες;
Και καταρχάς για ποιο λόγο οι διοργανωτές ζήτησαν 
αυτούς τους επαγγελματίες εν προκειμένω;
Ποιες είναι οι φετινές ειδικότητες;

Μην εφησυχάζεστε τόσο γρήγορα.
Μπορεί να είστε εσείς οι επόμενοι.

Μπορεί να έχετε ήδη επιλαγεί.
Μπορεί να έχετε ήδη αποδεχτεί την πρόσκληση.
Μπορεί να βρίσκεστε ήδη στη συγκέντρωση.
Μπορεί να είμαι εγώ αυτή που θα σφραγίσει τη μοίρα σας...

Κάνω ένα βήμα έρχομαι στο φως.
Για πρώτη φορά με βλέπετε, όπως σας βλέπω κι εγώ.
Γνωριζόμαστε τόσο καλά κι όμως δεν γνωριζόμαστε καθόλου.
Η όψη μου οικεία αλλά και τόσο άγνωστη.

Τα πορφυρά μου χείλη στολίζει ένα σατανικό μειδίαμα.
Τα μακριά μαύρα νύχια μου σημαδεύουν τον επόμενο.
Ναι, σε σένα μιλάω.

Ελπίζω να μη φοβάστε...

Αγνοήστε το γέλιο μου.

Children of the Corn

'Halloween', το αποψινό μας αφιέρωμα. 
Με άλλα λόγια, το ιστολόγιο διασκεδάζει το μυστικισμό της γιορτής, με μικρές ιστορίες "τρόμου". 

Ντύνω το ιστολόγιο και τη φωνή μου μ' ένα σκοτεινό πέπλο ποεϊκού μυστηρίου και προχωρώ το αφιέρωμα ένα βήμα παραπέρα. Αναδημοσιεύω ανάμεσα στα τερατο-quiz και μερικές "τρομακτικές ιστορίες" που θέλω να πιστεύω ότι θα κάνουν τις τρίχες του αυχένα σας να σηκωθούν. Σαν το κοράκι του ποιήματος του Πόε, χτυπούν κι αυτές επίμονα τις οθόνες σας...

Απόψε θα είμαι ο ξεναγός σας. Μαζί θα ταξιδέψουμε στον κόσμο των σκιών. Φανταστείτε μια -βγαλμένη από film noir- μαυροντυμένη γυναικεία φιγούρα, μ' ένα μαύρο πλατύγυρο καπέλο. Μια femme fatale. Θα είμαι καλύτερη στη δουλειά μου αν με βλέπετε έτσι. Κάτω απ' τη σκιά του καπέλου μου, σας κοιτώ με ένα πολύ έντονο βλέμμα. Η φωνή μου, σαν σειρήνα, σας δένει με τα μάγια της και σας παρασύρει στο ερεβώδες σκοτάδι. Σας περικυκλώνει ο καπνός του τσιγάρου μου. Μη νιώθετε άβολα, είναι όλα μέρος του show. Στα κόκκινα σαν αίμα χείλη μου, ένα αδιόρατο μειδίαμα. Αυτό ίσως θα έπρεπε να σας τρομάζει. Θα προσπαθήσω να σταθώ καλός αφηγητής. Θα σας κάνω και να γελάτε πού και πού. Ή να ακούτε μακάβρια γέλια από το πουθενά.

Ελπίζω να μη φοβάστε...

Αγνοήστε το γέλιο μου.

Η πρώτη μας ιστορία για σήμερα είναι για τους πιο creepy πρωταγωνιστές των ιστοριών τρόμου του Halloween. Ό,τι τους λείπει σε μέγεθος, το αναπληρώνουν σε γουρλωμένα μάτια και φαρμακερές ατάκες. Η παιδική ηλικία είναι τα αθωότερα χρόνια στη ζωή ενός ανθρώπου... Ή μήπως όχι;
Creepy children are creepy!

20 Dark & Chilling Things Children Told Their Parents

Τα παιδιά, σαν τα αθώα αγελούδια που είναι, έχουν πλήρη άγνοια του απύθμενου σκότους που κυκλώνει αυτόν τον κόσμο. Αλλά υπάρχουν στιγμές που τα παιδιά ξεστομίζουν κάτι τόσο ανατριχιαστικό, που κάνει το αίμα σου να παγώσει! Σε αντίθεση με τους ενήλικες, τα παιδιά δεν φιλτράρουν τα όσα λένε και μερικές φορές μπορούν να σκαρφιστούν τα πιο τρομακτικά πράγματα.
Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε μερικές περιπτώσεις όπου οι γονείς έφτασαν πολύ κοντά στο...έμφραγμα, ακούγοντας τα ανατριχιαστικά λόγια που ψέλλισαν τα καμάρια τους.

1.When my cousin was two, her mom got pregnant again. One day she went to hug her mom’s belly and said, “Little brother sick.” A few days later she had a miscarriage.  
2.My 6-year-old daughter was in the passenger seat a few days ago and looked at me and said, “Dad, when I’m seven I’m going to kill you. No, wait, when I’m eight.” I asked, “How are you going to do that?” She smiled and said, “I’m gonna drive over your head with this car.”
Kids come up with really chilling things sometimes. 
3. My 3-year-old daughter was in the bath playing with her toys with me and laughing. Suddenly her face deadpans, she looks me in the eye, and tells me in a serious little voice, “Mummy, if you bit and ate all my fingers off I wouldn’t love you anymore.”
Was one of the most chilling things one could say. 
4. My then 3-year-old daughter walked downstairs in the morning and said, “Look what I can do!” and she crossed her eyes. I asked her how she learned to do that and she said, “The boy taught me at night.”
Me: “What boy?”
Her: “The boy with the glasses. he did this!” And she held her finger up and zoomed it to her nose and crossed her eyes.
She said he laughed and laughed.
Not too scary, right? Only…. that’s how my brother taught me to cross my eyes when I was 5 years old. He died when I was 7.
You just can’t expect what chilling things might come on your way. 
5. When my son was small, I was talking to him about growing potatoes. I described how you bank up the earth around them as they grow, and he said, “I used to do that when I was an old man.” 
6. “When you turn off the lights, that’s when the black circles come. They come down like this (holds his hands in the air above his bed), and they stay for a second, then zoop! they go inside! (slapping the hands to his chest).”Then, barely holding back tears, “I hate it.” 
7. I was with my sister, her husband, and their two-year-old daughter. We were talking about loved ones who had recently passed. My brother-in-law went and grabbed a picture of his mother, who had died in a car crash when he was six, to show me. When my niece saw the picture, though, she started laughing. We asked her what was so funny and she looked at us and said. “That’s my special friend who sings to me”. I still shiver a bit just thinking about it. 
8. I had to share a room with my 4-year-old for a few weeks. “Mummy when you were sleeping, I woke up and there was a ghost with no face standing over you touching your arm, it was taking your dreams out of your body with its mouth.” 
9. My 4-year-old daughter (she is 17 now) once sat up from a nap, looked at me, and said in a perfect Irish accent, “It’s colder in here than a hot cup of worth.” We are not Irish. I have no idea what it means, but that’s pretty heavy for a 4-year-old. 
10. My mom stayed with us for a few months when my daughter was 3 or 4. When she moved out, the spare room was still called “Nanna’s Room”. I asked my daughter to get something upstairs one day. She did and came back to me and said, “Who is that old lady in nanna’s room?” 
11. My son always says odd things.Usually, they’re funny but this one threw me for a loop. He is 8. I was telling him how much I love him and thanks for being in my life. He said, “I didn’t choose this life. I couldn’t control how it began. But I can control how it ends.” 
12. When our dog died, without us yet having properly attempted to explain death, our then two years old said, “All her thoughts left her body.” 
13. When my son was 3, he kept saying he had a baby sister with a pink bow, but she died. We never had a baby girl, however, we did have a miscarriage just before that episode. 
14. When my niece was around three or four years old, she told me she used to have a baby but it drowned. 
15. When my brother was little he acted like he had angels talking to him every second. One day my mom overheard him saying, “I can’t kill him! He’s my only dad!” 
16. When my kid was four, we were watching a documentary on the Titanic. The scene was a picture of the boiler room and the camera panned from left to right. He pointed at the TV and said, “That’s wrong. The boilers were on the other side, and I was right here.” He pointed to a small space in the boiler room. “That’s where I was. And that’s why I don’t like water now.” 
17. My son told me in the sweetest of voices, in a consoling tone…”Don’t worry mommy, I’ll never murder you.” 
18. My best friend Lisa died when I was pregnant with my daughter. When my daughter was three, I heard laughing. I asked, “What are you laughing at?” She said, “Auntie Lisa is making silly faces and playing with me.” 
19. When my daughter was three, she woke up one morning looking rough. I asked if she slept okay and she said, “No! Popaw Mike kept me up all night pinching my toes!” My dad, her Popaw Mike, passed away eight years before she was born and that’s how he used to wake me and my brother up when we were little. 
20. One night I let my then three-year-old sleep with me because my husband was gone. It was dead quiet in the house and she whispers, “I’ve got ya where I want ya and now I’m gonna eat ya.”
Πηγή: sarcasmlol

On this day in the Harry Potter Universe



Διαβάστε αναλυτικότερα για τη σημασία που είχε το Halloween για τη σειρά βιβλίων Harry Potter εδώ.

This is Halloween!

Κυρίες, κύριοι και πνεύματα,
φτάσαμε στην καρδιά του αφιερώματός μας...


Let the terror begin!

Abracadabra



"Abracadabra" 
is actually a Hebrew phrase meaning 
"I create what I speak."

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

He Who Should REALLY Not Be Named

'Halloween', το αφιέρωμα μας για μία ακόμη χρονιά. 
Με άλλα λόγια, το ιστολόγιο διασκεδάζει το μυστικισμό της γιορτής, με μικρές ιστορίες "τρόμου". 

Ντύνω το ιστολόγιο και τη φωνή μου μ' ένα σκοτεινό πέπλο ποεϊκού μυστηρίου και προχωρώ το αφιέρωμα ένα βήμα παραπέρα. Αναδημοσιεύω ανάμεσα στα τερατο-quiz και μερικές "τρομακτικές ιστορίες" που θέλω να πιστεύω ότι θα κάνουν τις τρίχες του αυχένα σας να σηκωθούν. Σαν το κοράκι του ποιήματος του Πόε, χτυπούν κι αυτές επίμονα τις οθόνες σας...

Απόψε θα είμαι ο ξεναγός σας. Μαζί θα ταξιδέψουμε στον κόσμο των σκιών. Φανταστείτε μια -βγαλμένη από film noir- μαυροντυμένη γυναικεία φιγούρα, μ' ένα μαύρο πλατύγυρο καπέλο. Μια femme fatale. Θα είμαι καλύτερη στη δουλειά μου αν με βλέπετε έτσι. Κάτω απ' τη σκιά του καπέλου μου, σας κοιτώ με ένα πολύ έντονο βλέμμα. Η φωνή μου, σαν σειρήνα, σας δένει με τα μάγια της και σας παρασύρει στο ερεβώδες σκοτάδι. Σας περικυκλώνει ο καπνός του τσιγάρου μου. Μη νιώθετε άβολα, είναι όλα μέρος του show. Στα κόκκινα σαν αίμα χείλη μου, ένα αδιόρατο μειδίαμα. Αυτό ίσως θα έπρεπε να σας τρομάζει. Θα προσπαθήσω να σταθώ καλός αφηγητής. Θα σας κάνω και να γελάτε πού και πού. Ή να ακούτε μακάβρια γέλια από το πουθενά.

Ελπίζω να μη φοβάστε...

Αγνοήστε το γέλιο μου.

Ας κάνουμε ένα διάλειμμα για να μιλήσουμε για εκείνον που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κατονομάσετε...
Στον κόσμο μας κατοικεί ένα πνεύμα ούτε θηλυκό, ούτε αρσενικό. Το πνεύμα είναι ενδεδυδέμο μ' ένα μαύρο ύφασμα κι ένα ξέχωρο λευκό ύφασμα καλύπτει το κεφάλι του. Λέγεται ότι κουβαλάει έναν τεράστιο σάκο, μέσα στον οποίο κρατά τα θύματά του. Λέγεται ότι τη στιγμή που κάποιος θα πει το όνομα του πνεύματος, είτε άμεσα είτε έμμεσα, το άτομο αυτό θα αιχμαλωτιστεί και θα γίνει ιδιοκτησία του πνεύματος. Ο θρύλος λέει πως όσοι αντίκρυσαν την όψη του, βρέθηκαν με τα λογικά τους χαμένα και τα μάτια τους βγαλμένα. Το πνεύμα είναι πράγματι αληθινό -πολύ αληθινό- και η αποτυχία να μην αναφέρεις το όνομα του θα προκαλέσεις το Candlejack να έρθει να σε αρπα

The Socratic Method

'Halloween', το αφιέρωμα μας για μία ακόμη χρονιά. 
Με άλλα λόγια, το ιστολόγιο διασκεδάζει το μυστικισμό της γιορτής, με μικρές ιστορίες "τρόμου". 

Ντύνω το ιστολόγιο και τη φωνή μου μ' ένα σκοτεινό πέπλο ποεϊκού μυστηρίου και προχωρώ το αφιέρωμα ένα βήμα παραπέρα. Αναδημοσιεύω ανάμεσα στα τερατο-quiz και μερικές "τρομακτικές ιστορίες" που θέλω να πιστεύω ότι θα κάνουν τις τρίχες του αυχένα σας να σηκωθούν. Σαν το κοράκι του ποιήματος του Πόε, χτυπούν κι αυτές επίμονα τις οθόνες σας...

Απόψε θα είμαι ο ξεναγός σας. Μαζί θα ταξιδέψουμε στον κόσμο των σκιών. Φανταστείτε μια -βγαλμένη από film noir- μαυροντυμένη γυναικεία φιγούρα, μ' ένα μαύρο πλατύγυρο καπέλο. Μια femme fatale. Θα είμαι καλύτερη στη δουλειά μου αν με βλέπετε έτσι. Κάτω απ' τη σκιά του καπέλου μου, σας κοιτώ με ένα πολύ έντονο βλέμμα. Η φωνή μου, σαν σειρήνα, σας δένει με τα μάγια της και σας παρασύρει στο ερεβώδες σκοτάδι. Σας περικυκλώνει ο καπνός του τσιγάρου μου. Μη νιώθετε άβολα, είναι όλα μέρος του show. Στα κόκκινα σαν αίμα χείλη μου, ένα αδιόρατο μειδίαμα. Αυτό ίσως θα έπρεπε να σας τρομάζει. Θα προσπαθήσω να σταθώ καλός αφηγητής. Θα σας κάνω και να γελάτε πού και πού. Ή να ακούτε μακάβρια γέλια από το πουθενά.

Ελπίζω να μη φοβάστε...

Αγνοήστε το γέλιο μου.

Πρώτη ιστορία του φετινού αφιερώματος και ξεκινάμε χαλαρά. Βουτάμε τα ακροδάχτυλα μας στο νερό κι ελέγχουμε τη θερμοκρασία του ωκεανού του τρόμου. Λίγο μυστήριο, λίγες θεωρίες συνωμοσιών και -voilà!- ένα μικρό τελετουργικό, μια ιστορία που θα σας κάνει να αναρωτιέστε πού βρίσκεται η αλήθεια και πού το ψέμα... 
Μία μυστική κοινωνία πραγματοποιεί τις συναντήσεις της κάθε τρία χρόνια σε ένα μικρό diner στη Δυτική Virginia. Για να συμμετάσχεις σε αυτές τις μυστικές συναντήσεις, θα πρέπει να πας στο  diner "American Grill", που βρίσκεται στο Cricket, στις 9:30 μ.μ. την 21η του Σεπτέμβρη. Η στολή σου θα πρέπει να αποτελείται από ένα μάλλινο παλτό και μία πράσινη γραβάτα. Όταν φτάσεις εκεί, παρήγγειλε "αυγά με μπέικον και καφέ" (Eggs and bacon platter with coffee). Όταν σερβιτόρος θα σου πει ότι το menu του πρωινού δεν είναι διαθέσιμο, τότε θα πρέπει να απαντήσεις "Εντάξει, μόνο τον καφέ τότε" (Well, just the coffee then). Θα ου επιτραπεί να παραμείνεις μετά το κλείσιμο για τη συνάντηση. Πρόκειται για μία συνάντηση φιλοσοφίας και πνεύματος γύρω από το θέμα της αθανασίας. Η μυστική κοινωνία ονομάζεται "Η Σωκρατική Μέθοδος". Στην αρχή και το τέλος κάθε συνάντησης, υψώνουν τα ποτήρια τους λέγοντας "Θάνατος στο Σωκράτη". Φημολογείται ότι μία μικρή ποσότητα κώνειου προστίθεται στο πρώτο ποτήρι, ενώ το αντίδοτο χορηγείται στο τελευταίο. 
- creepypasta
Είναι, άραγε, μια κατασκευασμένη αφήγηση ή μήπως πρόκειται για την αποκάλυψη ενός σπουδαίου μυστικού; Τι κρύβεται πίσω από τη μυστηριώδη συζήτηση; Πού αποσκοπεί η εν λόγω μυστική κοινωνία; Ποιοι κρύβονται πίσω της; Είναι δυνατόν η διαδικασία συμμετοχής να είναι τόσο...εύκολη;

Και κάτι τελευταίο που ίσως δε σκεφτήκατε...όπως εσείς γνωρίζετε για τη "Σωκρατική Μέθοδο", ίσως να έχουν μάθει και εκείνοι για εσάς...

Ελπίζω να μη φοβάστε...

Αγνοήστε το γέλιο μου.

Tim Burton meets Disney

What Would Your Favorite Disney Movies Look Like 
If They Were Directed By Tim Burton?


Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη γνωρίζει το φανταστικό κόσμο του Walt Disney. Πολλές γενιές μεγαλώσαμε παρέα με τις πριγκίπισσες και τα μαγεμένα ζωάκια αυτού του πολύχρωμου κόσμου. Ακολουθώντας τα βήματα του πρώτου της ανιματέρ και γεννήτορα ονείρων, η Disney έντυσε τον παιδικό μας νου με φαντασία και γέμισε την καθημερινότητά μας με μουσική. Πώς θα ήταν, όμως, οι ταινίες των παιδικών μας χρόνων αν ήταν σκηνοθετημένες από τον άρχοντα του Halloween, Tim Burton

Ο πολυτάλαντος illustrator Andrew Tarusov μας χαρίζει μία σειρά αφισών Disney στο διαστρεβλωμένο σύμπαν του Burton, όπως θα παρουσιαζόταν σ' εμάς μέσα από το φακό του σκοτεινού καλλιτέχνη.

Pinocchio
Πινόκιο


Μία μαριονέτα zombie θέλει να γίνει αληθινό αγόρι.

Beauty And The Beast 
Η Πεντάμορφη και το τέρας


Ένα τέρας (που μοιάζει με Chewbacca που του χάλασε η ισιωτική) 
κρατάει όμηρο τη μελλοντική του σύζυγο.

Bambi 
Μπάμπι, το ελαφάκι


Ο Μπάμπι αποζητά εκδίκηση από τον κυνηγό.
«My name is Inigo Montoya. You killed my father. Prepare to die.»

The Little Mermaid 
Η μικρή γοργόνα


Η Ariel (πρωτοξαδέρφη της νεκρής νύφης Emily) 
απαγάγει το ναυαγό Eric και τον κρατάει για πάντα μαζί της στο βυθό.

Sleeping Beauty 
Η ωραία κοιμωμένη


Η κοιμωμένη του Frankenstein.
«It's alive!»

The Lion King
Ο βασιλιάς των λιονταριών


Τα ζώα της ζούγκλας μεγαλώνουν ένα λιονταράκι για να πραγματοποιήσει
πραξικόπημα εναντίον του βασιλιά των λιονταριών.

Aladdin
Αλαντίν


Ένας νεαρός αλητάκος πέφτει στην παγίδα 
των τριών ευχών που του προφέρει ένα σατανικό τζίνι.

Dumbo
Ντάμπο, το ελεφαντάκι


Ο Ντάμπο, ένα από τα πρώτα πειράματα του δόκτωρος  Frankenstein, 
είναι ένα ελεφαντάκι που μπορεί και πετά.

Snow White
Η χιονάτη και οι επτά νάνοι


Μια νεαρή κοπέλα με αλαβάστρινη επιδερμίδα μεγαλώνει στο στοιχειωμένο δάσος 
με τις επτά βαλσαμωμένες κούκλες τις.

Μπορείτε να δείτε περισσότερες απίθανες illustrations στην προσωπική ιστοσελίδα του Andrew Tarusov: http://www.tarusov.com

The Witches of Eastwick

Γητειές και ξόρκια

Αφού σας έκανα μάγισσες για τα ετήσια αφιερώματά μας, ήρθε η ώρα να σας κάνω μικρά "δωράκια". Μαγικά ξόρκια για να τελέσει η μάγισσα μέσα σας μέχρι το τέλος του Οκτώβρη. Μέχρι τότε που οι πύλες του άλλου κόσμου θα κλείσουν ξανά, οι άμαξες θα μεταμορφωθούν σε κολοκύθες και οι μάγισσες του Halloween θα επιστρέψουν στη θνητή και συνηθισμένη ζωή τους. 
Άλλωστε, Halloween χωρίς μάγισσες γίνεται; Δεν γίνεται!
Ας κάνουμε μια μικρή παύση πριν συνεχίσουμε το "στοιχειωμένο" μας αφιέρωμα στο Halloween.  
Καθώς προχωράμε στα ενδότερα του αφιερώματος, οι αναρτήσεις γίνονται αόρατες στον κοινό αναγνώστη. Για να μπορέσετε, λοιπόν, να τις διαβάσετε θα χρειαστείτε μια έξτρα δόση...μαγείας! Είναι καιρός να ξυπνήσουμε τη μάγισσα που κρύβουμε μέσα μας και να εναρμονιστούμε με το μυστικισμό που επιβάλει τούτη η απόκοσμη γιορτή. Κι επειδή δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου ανάλογο...ξυπνητήρι στα Jumbo, σας βρήκα μια εναλλακτική.
Halloween χωρίς μάγισσες γίνεται; Δε γίνεται!
Πρώτο ξόρκι της μαγικής μας ακαδημίας για φέτος. Καθώς δεν είχαμε αρκετό χρόνο στο φετινό μας αφιέρωμα για να ξυπνήσουμε τις δυνάμεις μας και να μελετήσουμε ξανά από την αρχή, θα πρέπει να αρκεστούμε στις περσινές μας γνώσεις. Πάρτε χαρτί και στυλό και ξεκινάμε.


Μετά από μια αναζήτηση στα ιερά "βιβλία" άλλων μπλογκο-μαγισσών, ανακάλυψα μερικά ξόρκια για εσάς και για την ιστορία τρόμου που γράφουμε σε αυτό το αφιέρωμα. Αυτή τη φορά επιστρατεύουμε τη "λαϊκή" μαγεία για να μας βοηθήσει να ξεφορτωθούμε όσα μας βαραίνουν. Το εν λόγω μαγικό συνδυάζει τη χρήση ενός ψυχολογικού τρικ "οπτικοποίησης" με ένα μαγικό "στιχάκι". Ένα από τα αμέτρητα "τελετουργικά" καθημερινής μαγείας που μπορεί να βρει κανείς στο διαδίκτυο.

Μετά από μια τόσο δύσκολη χρονιά όσο η φετινή, δε θα μπορούσαμε να βρούμε πιο ταιριαστό ξόρκι από αυτό της εξαφάνισης. Αλλά να θυμάστε:


Have a biscuit, Potter

Το Halloween χαρακτηρίζεται από μια πληθώρα γλυκών· από τα πιο απλά ζαχαρωτά και γλειφιτζούρια μέχρι τις πιο ευφάνταστα creepy γλυκές δημιουργίες. Το γλυκό που είναι, όμως, παντός καιρού και πάσης ηλικίας είναι αναμφίβολα τα μπισκότα. Από την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου μέχρι τα Χριστούγεννα, και από το Πάσχα μέχρι τη Γιορτή της Μητέρας, τα μπισκότα έχουν παραλλαγές για κάθε γιορτή και πάσαν περίσταση.

Το καπέλο της μάγισσας
Πηγή: umami


Υλικά

Για κάθε καπέλο
1 μπισκότο κανέλας 
1 χωνάκι για παγωτό
Για τη διακόσμηση 
2 κ.σ. τριμμένη κουβερτούρα για κάθε καπέλο
καραμελίτσες πολύχρωμες (στρογγυλές ή τετράγωνες, γεμιστές ή απλές)
κορδόνι γλυκόριζας κόκκινο ή μαύρο ή κορδόνια ζελέ 

Εκτέλεση

Σχεδιάζουμε στη μέση κάθε μπισκότου ένα κύκλο στη διάμετρο που έχει το χωνάκι του παγωτού. Λιώνουμε την κουβερτούρα σε μπεν μαρί και ένα κουταλάκι την απλώνουμε σε όλη την επιφάνεια του κύκλου που έχουμε σχεδιάσει επάνω στο μπισκότο και 2 -3 χιλ. πιο έξω σε ύψος 5 χιλ. Πιέζουμε το χωνάκι για να κολλήσει. Είναι σημαντικό να πιέσουμε καλά, για να παραμείνει σταθερό το χωνάκι επάνω στο μπισκότο. Κολλάμε γύρω από τη βάση τις καραμέλες, πιέζοντας επάνω στην κουβερτούρα. Έτοιμα τα μαγικά καπέλα!
Α.Τ.


Ας πάρουμε, όμως, μερικές ακόμη ιδέες για τα δικά μας τρομο-μπισκότα του φετινού Halloween. Gingerbread vampires, cookie monsters, voodoo gingerbread dolls, φαντάσματα, σκελετοί, μαύρες γάτες...εσύ τι θα διαλέξεις; Οι επιλογές άπειρες και όλες εντυπωσιακές και πεντανόστιμες! 





*Bonus points για τα μπισκότα-πινιάτα, με γέμιση ζαχαρωτών*

Fairy Rings

Διπλό μάθημα στην Ακαδημία Μαγισσών απόψε! Το κουδούνι χτυπά· πάρτε τα ραβδιά και τα βιβλία σας ανά χείρας και ξεκινάμε. Πρώτη ώρα: Ιστορία της Μαγείας: Λαϊκοί Μύθοι και Θρύλοι. Δεύτερη ώρα: Μαγικά Φίλτρα: Η Μαγεία στην Κουζίνα.


Νεραϊδόκυκλοι ή νεραϊδοδαχτυλίδια ή κατά την αγγλική  fairy rings (γνωστά και ως fairy circles, elf circles, elf rings ή pixie rings) ονομάζεται το φυσικό φαινόμενο, κατά το οποίο μία συστάδα μανιταριών σχηματίζει έναν τέλειο κύκλο. Το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται εμφανίζεται κυρίως σε δασώσεις περιοχές, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σε λιβάδια. Εκτός από δακτύλιος μανιταριών, ο νεραϊδόκυκλος μπορεί να εμφανιστεί και ως μπάλωμα σκούρου ή νεκρού γρασιδιού.

Ένα πλήθος λαϊκών μύθων και θρύλων κυκλώνει τους νεραϊδόκυκλους. Η ονομασία τους στις ευρωπαϊκές γλώσσες συχνά υποδηλώνει υπερφυσική προέλευση· είναι γνωστοί ως ronds de sorciers (δακτύλιοι των μάγων) στη Γαλλία και ως Hexenringe (δακτύλιοι μαγισσών) στη Γερμανία. Στη γερμανική παράδοση, οι δακτύλιοι των μαγισσών θεωρούταν σημάδι της τοποθεσίας του χορού των μαγισσών τη Βαλπουργιανή Νύχτα.

Οι δυτικοευρωπαϊκές παραδόσεις, συμπεριλαμβανομένης της Αγγλικής, Σκανδιναβικής και Κελτικής, υποστήριζαν ότι οι νεραϊδοδακτύλιοι αποτελούσαν κατάλοιπο του χορού νεράιδων ή ξωτικών. Ανάλογες ιδέες χρονολογούνται τουλάχιστον από τον Μεσαίωνα· ο παλαιο-αγγλικός  όρος elferingewort (ξωτικο-δακτύλιος), που σημαίνει "δακτύλιος από μαργαρίτες προκληθείς από το χωρό των ξωτικών", χρονολογείται από τον 12ο αιώνα.


Το φολκλόρ των Βρετανικών Νήσων βρίθει νεραϊδένιων μύθων, συμπεριλαμβανομένης της δεισιδαιμονίας από την οποία οι νεραϊδόκυκλοι πήραν το όνομά τους: ότι δηλαδή το φαινόμενο είναι αποτέλεσμα του χορού των νεράιδων. Στην Ουαλία του 19ου αιώνα, όπου οι δακτύλιοι είναι γνωστοί ως cylch y Tylwyth Teg, οι νεράιδες απεικονίζονταν σχεδόν απαρεγκλίτως να χορεύουν σε ομάδες κατά τη συνάντηση μαζί τους, ενώ στα τέλη του 20ου αιώνα στην Ουαλία και τη Σκωτία, οι ιστορίες γύρω από τους νεραϊδοδακτύλιους παρέμεναν ακόμη ένα συνηθισμένο φαινόμενο: κάποιος Ουαλός, μάλιστα, ισχυρίστηκε ότι έχει συμμετάσχει σε νεραϊδοχορό.

Οι Βικτωριανοί λαογράφοι θεωρούσαν τις νεράιδες και τις μάγισσες συγγενικά είδη, βασιζόμενοι στην ιδέα ότι αμφότερες απεικονιζόταν στους θρύλους να χορεύουν σε κύκλο. Αυτά τα ξεφαντώματα ταυτίζονται με φεγγαρόλουστες βραδιές, ενώ οι δακτύλιοι γίνονται ορατοί στους θνητούς μόνο το επόμενο πρωινό. Οι κατά τόπους παραλλαγές προσθέτουν, φυσικά, και άλλες λεπτομέρειες, όπως μία ιρλανδική παράδοση από τις αρχές του 20ου αιώνα, που θέλει τις νεράιδες να απολαμβάνουν το χορό γύρω από έναν κράταιγο, έτσι δεν είναι καθόλου σπάνιο να απαντώνται νεραϊδοδαχτυλίδια γύρω από το συγκεκριμένο δέντρο. (Πηγή)

Από αυτό το σύντομο μάθημα ιστορίας και λαογραφίας, αντλούμε την έμπνευση για τη συνταγή που θα θα μελετήσουμε σήμερα. Πώς μπορούμε να φέρουμε τα νεραϊδοδαχτυλίδια στο πιάτο μας; Φορέστε τις ποδιές σας και ετοιμάστε τα υλικά. Το μάθημα Μαγείας στην Κουζίνα ξεκινά!

Δακτυλίδια από κιμά με μέντα 
πράσινη ξαπλώστρα στην αυλή


Προετοιμασία: Περίπου 45 λεπτά όλα μαζί. Η πράσινη σάλτσα (είναι η γνωστή, χωρίς το αβγό και με προσθήκη μέντας) μπορεί να γίνει την προηγουμένη και να μείνει σε βαζάκι καλά κλεισμένο στο ψυγείο. Με τον τρόπο αυτό διατηρείται αρκετές μέρες. Εύκολη συνταγή. 

Υλικά (για 4 άτομα)
500 γραμμ. κιμά μοσχαρίσιο
2 αυγά
1 φλυτζ. παρμεζάνα τριμμένη
1 φλυτζ. (50 γραμ.) φύλλα μέντας ψιλοκομμένα
1 φλυτζ. μαϊντανό ψιλοκομμένο
150 γραμ. ξερό ψωμί μουλιαμένο σε νερό και στυμμένο
λάδι για τηγάνισμα
2 φλυτζ. αλεύρι
αλάτι, πιπέρι
σχινόπρασσο για γαρνίρισμα 
Πράσινη σάλτσα με άρωμα μέντας 
50 γραμ. μαϊντανό κομμένο
2 σκελίδες σκόρδο καθαρισμένες
10 μεγάλα φύλλα μέντας
300 ml ελαιόλαδο
30 ml ξίδι
10 γραμ. κάπαρη
15 γραμ. αγγουράκι τουρσί (1-2 μικρά)
40 γραμ. ξερό ψωμί, μουλιασμένο σε νερό και στυμμένο καλά
3 φιλέτα αντσούγας
αλάτι, λευκό πιπέρι



Κάνετε τα δακτυλίδια: Aνακατεύετε καλά όλα τα υλικά με τον κιμά να ενωθούν. Παίρνετε μια μεγάλη κουταλιά κιμά και τον πλάθετε όπως τα κουλουράκια σε γραμμή μήκους 20 εκ. και πάχους 2.5-3 εκ. περίπου. Ενώνετε τις δύο άκρες για να κάνετε τα δακτυλίδια.
Βάζετε αλεύρι σε μικρό στρρογγυλό ταψάκι και ακουμπάτε πάνω του τα δακτυλίδια από κιμά με λίγη προσοχή. Βοηθάει να χρησιμοποιείτε στις μεταφορές τους επίπεδη σπάτουλα. Γυρνώντας κυκλικά και παίζοντας με το ταψάκι, τα δακτυλίδια αλευρώνονται.



Τηγανίζετε: Zεσταίνετε καλά μια στρώση λάδι σε τηγάνι, να καίει. Τοποθετείτε με προσοχή τα δακτυλίδια και τηγανίζετε για 1,5-2 λεπτά από κάθε πλευρά. Τα βγάζετε σε χαρτί κουζίνας.


Ετοιμάζετε την πράσινη σάλτσα: Ανακατεύετε στο μπλέντερ όλα τα υλικά, μέχρι να έχετε μια ομοιογενή σάλτσα. Δοκιμάζετε και διορθώνετε σε αλάτι, πιπέρι.
Σερβίρισμα: Bάζετε στο πιάτο με κουτάλι πρώτα τη σάλτσα, τοποθετείτε πάνω 4 δακτυλίδια και γαρνίρετε με σχινόπρασσο.

Πηγή: pandespani.com

Who said that women can't park?



*Συμβαίνει τώρα έξω από την Ακαδημία Μαγισσών του ιστολογίου*