Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο.
Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου ~ Η Σονάτα του Σεληνόφωτος

Lisa

Δεν ζω ούτε στο παρελθόν μου, ούτε στο μέλλον μου. Έχω μόνο το παρόν, αυτό με ενδιαφέρει. Αν μπορείς να μένεις πάντα στο παρόν θα είσαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, γιατί είναι πάντα και μόνο η στιγμή που ζούμε. ~ Paulo Coelho

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

"Σ' αγαπούσα πριν μας δω μαζί..."



Όλοι δεν έχουμε αναρωτηθεί πως θα ήταν η ζωή μας αν συναντούσαμε έναν μεγάλο έρωτα;

Όλοι δεν έχουμε σκεφτεί αν στη ζωή μας γίνονται όλα τυχαία;Αν η κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό, η κάθε μικρή απόφαση μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας;Το «Αν…» είναι μία ερωτική ιστορία με φόντο την Αθήνα του σήμερα και με κεντρικά θέματα τον «έρωτα»και τη «μοναξιά» που παραμένουν στην εποχή μας δύο από τα σημαντικότερα κεφάλαια στη ζωή κάθε ανθρώπου.Ένα παραμύθι για τις σχέσεις, με κεντρικούς ήρωες δύο νέους ανθρώπους της σημερινής εποχής, τον Δημήτρη και τη Χριστίνα, και με αφηγητές σε αυτό το παραμύθι δύο από τους πιο αγαπημένους ήρωες μίας παλαιότερης εποχής.Τον Αντωνάκη και την Ελενίτσα Κοκοβίκου. Ο Αντωνάκης και η Ελενίτσα, οι ήρωες της ταινίας «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Γιώργου Τζαβέλλα, είναι 45 χρόνια μετά ακόμα μαζί, ακόμα ερωτευμένοι και πιο επίκαιροι από ποτέ.Γίνονται για χάρη της ιστορίας μας οι δύο κεντρικοί αφηγητές και λειτουργούν σαν γέφυρα ανάμεσα στη γενιά του τότε και του σήμερα.

Η μία γενιά δίνει την σκυτάλη στην επόμενη, σε μία εποχή που όλα μοιάζουν βιαίως να επιστρέφουν στο τότε.Μία ερωτική ιστορία με εμπόδια και ανατροπές που προκαλούνται όχι από τρίτους αλλά από την ίδια τη ζωή.Ένας δυνατός έρωτας που παλεύουν ο καθένας με τον τρόπο του να τον κρατήσουν σε μία εποχή που όλα γύρω τους αλλάζουν. Θα επιβιώσει;Μία σημερινή ερωτική ιστορία, σε μία από τις πιο ερωτικές, διαχρονικές και όμορφες περιοχές της Αθήνας. Την Πλάκα.



Αν...

Μια ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη

“Γεια, πάω να ζήσω.”

Γεια, πάω να ζήσω.

Αυτές οι δυο βδομάδες ήταν απ' τις πιο ιδιαίτερες που έχω ζήσει -χωρίς λόγο. Απ' τη μια μες την τρελή χαρά που τέλειωσε επιτέλους η εξεταστική -περάσαμε, δεν περάσαμε είναι άσχετο αυτή τη στιγμή- απ' την άλλη μια γλυκόπικρη νοσταλγία για την πρακτική που έφτασε στο τέλος της -οι διδασκαλίες βασικά, γιατί έχουμε ακόμη τρέξιμο- σε εντελώς αντίθετο άκρο απελπισία με μια αδιέξοδη κατάσταση -δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα γι' αυτό- θλίψη για το τελευταίο εξάμηνο στη σχολή -τα είπαμε αυτά τις προάλλες- αηδία για μερικά ανώριμα άτομα -βασικά άκυρο, καν' το αδιαφορία- και τέλος αγωνιστικό πνεύμα για το μέλλον μου -γ@@ώ το σχέδιο “Αθηνά”.
Περνάω, όμως, φάση αισιοδοξίας αυτή τη στιγμή. Και θέλω απλά να ηρεμήσω και να περάσω καλά. Να χαρώ. Να διασκεδάσω. Να βγω έξω. Να ερωτευτώ. Να γελάσω. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε τόση όρεξη με αυτό που ζω -την απέλπιδα κατάσταση- αλλά μου ήρθε. Και θέλω να μείνω έτσι.
Ίσως όλο αυτό που περνάω μ' ένα πολύ δικό μου άτομο μ' έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο μικρή είναι η ζωή. Ίσως είμαι απλά μια χαζοχαρούμενη Τοξοτίνα που βρίσκει δύναμη εντελώς ξαφνικά εκεί που όλοι οι άλλοι τα παρατάνε. Μια εκνευριστικά αισιόδοξη Τοξοτίνα, που σε μερικούς φαίνεται εγωίστρια και αδιάφορη -ακριβώς γιατί την πιάνουν τα κέφια της όταν οι άλλοι είναι στα πατώματα.
Γι' αυτό κι εγώ δεν το λέω πουθενά. Μόνο σ' εσάς. 100 φορές σε σας. Απ' τη μια, για να μη μου το γκαντεμιάσουν. Απ' την άλλη γιατί ξέρω ότι δε θα το καταλάβουν. Αν είναι να νομίζουν πως αδιαφορώ, καλύτερα να πιστεύουν πως είμαι λιωμένη σ' έναν καναπέ και δεν κάνω τίποτα. Αν είναι να σκεφτούν ότι περιγελώ τον πόνο τους, ας μην ξέρουν τίποτα. Κι εγώ θα ονειροπολώ μόνη μου -άντε και με τον γάτο μου. Αυτό.




Io mi ricordo di te..


Io mi ricordo di te

24/02/2013
Δε συνηθίζω να γράφω με ημερομηνία(σε αυτά που γράφω όταν δεν έχω ίντερνετ εννοώ), αλλά η σημερινή μέρα για κάποιο λόγο ήταν πολύ δυνατή. Ναι, όλες οι Κυριακές μου αρέσουν, αλλά αυτή είχε κάτι ιδιαίτερο που δεν μπορώ να προσδιορίσω.. Κι ας μην έκανα τίποτε ιδιαίτερο. Απλά σηκώθηκα το πρωί, πήγα το μεσημέρι με τις φίλες μου στη λέσχη να φάμε, μετά κάναμε ένα περίπατο για τη χώνεψη και μετά σπίτι.
Είχε όμως μια υπέροχη λιακάδα σήμερα! Και κόσμο που έκανε βόλτα στον πεζόδρομο. Παράλληλα, όμως, ήταν ήσυχα -όπως ακριβώς μου αρέσει τις Κυριακές. Πέρασε και μια οικογένεια πολύ καλοντυμένη -από τη μαμά και το μπαμπά, μέχρι τα παιδιά. Και τότε θυμήθηκα τη Ρώμη.
Τέτοιο καιρό περίπου, πριν τέσσερα χρόνια, στην Γ' Λυκείου πήγαμε επταήμερη στην Ιταλία. Για την ακρίβεια 1-7 Μαρτίου 2009. Και όλη αυτή η λιακάδα και ο περίπατος και οι βιτρίνες που χαζέψαμε μου θύμισαν την εκδρομή και μ' έπιασε μια νοσταλγία. Με το νου μου ταξίδεψα ξανά εκεί, στάθηκα λίγο περισσότερο στο outlet που κάναμε τα ψώνια μας -μια τέτοια ηλιόλουστη μέρα σαν τη σημερινή.. Το outlet, μεγάλο σαν ένα ολόκληρο χωριό(μέχρι και οδούς είχε!), γεμάτο με ό,τι αποκλειστικό κατάστημα μπορείς να φανταστείς -από burberry μέχρι miss sixty. Κι όλα περσινά μοντέλα και σε καταπληκτικές τιμές(τότε είχαμε λεφτά). Από εκεί πήρα και το κασκόλ το Burberry που σας είχα πει.
Εκεί θα ήθελα σήμερα να είμαι και να ξανακάνω τις ίδιες βόλτες, τα ίδια ψώνια.. Δε μπορώ, όμως, να πω πως δε μου λείπει και το κέντρο της Ρώμης ή το Βατικανό -βασικά όλα μου λείπουν εκτός από τις κατακόμβες! Θυμάμαι την Fontana di Trevi(Τετάρτη 3 Μαρτίου ήταν, αν δεν απατώμαι) και το νόμισμα που πέταξα κάνοντας μια ευχή -να πω την αλήθεια δε βγήκε ακριβώς. Αλλά ακόμη και σήμερα ελπίζω να ισχύει η ιταλική παράδοση για το περίφημο συντριβάνι.
Λένε πως την πρώτη φορά σημαίνει ότι θα ξαναγυρίσεις στη Ρώμη, τη δεύτερη ότι θα γνωρίσεις κάποιον εκεί και την τρίτη ότι θα μείνεις μόνιμα στην αιώνια πόλη. Και μέχρι το πρώτο μονάχα να φτάσω μου είναι αρκετό..
Επιστροφή στην πραγματικότητα ή καλύτερα στο σπίτι. Με μια ακατανίκητη επιθυμία ν' ακούσω ιταλική μουσική -όπως τότε. Βάζω το cd Πλούταρχου - Al Bano “Δυο φωνές, μια ψυχή” για αρχή. Ξεκινώ να γράφω. Και κάπως έτσι κυλάει η μέρα. Μουσικούλα, γράψιμο, pop corn(δεν ξέρω που μου ήρθε) και ξεκαθάρισμα εικόνων στο laptop.
Μετακίνηση κάποιων εικόνων από ένα φάκελο σ' ένα άλλο -μόνιμα πια. Περικοπή κάποιων φωτογραφιών που είχαν πλάκα οι υπόλοιποι. Για την ακρίβεια οριστική περικοπή ενός ατόμου απ' το συγκεκριμένο φάκελο.
Έχω ένα συνήθειο -καλό, κακό, δεν ξέρω- ακόμη κι όταν βγάζω ένα άτομο απ' τη ζωή μου -ή βγαίνει αυτό οικειοθελώς- να κρατώ τις φωτογραφίες. Ίσως γιατί είναι κομμάτι των αναμνήσεων μου, ίσως επειδή ήμουν ευτυχισμένη εκείνες τις στιγμές, ίσως γιατί είχα περάσει υπέροχα τη μέρα που τραβήχτηκε η φωτογραφία, ίσως γιατί έχω βγει ωραία στη φωτογραφία, ίσως γιατί θεωρώ το αντίθετο μικροπρέπεια.. Δεν ξέρω. Απλά τις κρατώ. Σβήνω μερικές -αυτές που έτσι κι αλλιώς δεν μου άρεσαν- και κρατώ όλες τις άλλες. Σε άλλο φάκελο, με την ονομασία “διάφορα”, μαζί με άλλα άτομα που για τον α' ή β' λόγο δεν τα κατάφεραν μέχρι εδώ. Πολύ λίγα άτομα σβήνω απευθείας μόλις κόψουμε επαφές -αλλά και πάλι κρατώ τις φωτογραφίες που έχω βγει εγώ ωραία ή από μέρες που περάσαμε ωραία.
Τώρα για το συγκεκριμένο άτομο, δεν ξέρω πως ένιωσα για τη μετακίνηση. Βασικά, έχω τόσο σοβαρότερα προβλήματα αυτή την περίοδο που απλά αδιαφορώ. Κυρίως για παιδιάστικα καμώματα. Δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να θυμώσω. Τώρα που το σκέφτομαι ένα πράγμα νιώθω μόνο· οίκτο. Μπορεί να φαίνεται σκληρό ή και εγωιστικό, αλλά πραγματικά αυτό νιώθω μόνο. Γιατί ξέρω ότι θα γυρίσει ο τροχός και αυτό το άτομο θα είναι δυστυχισμένο και μόνο. Και θα έχει διώξει τους πάντες μακριά από δικό του φταίξιμο. Αυτό.
Τέλος πάντων, επιστροφή στα δικά μας. Αλλαγή στην playlist και μια ξαφνική όρεξη για Adele. Είναι και τα όσκαρ..πως να το κάνουμε. Κοιτάω το ρολόι, ώρα 9 παρά τέταρτο. Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα περνάει η ώρα μ' έναν υπολογιστή στα χέρια. Μια ξαφνική πείνα -η λέσχη είχε λαδερά το απόγευμα, δεν ξαναπήγα. Απορώ κι αν έχει τίποτα καλό η τηλεόραση -άλλο ένα κακό του να μην έχεις ίντερνετ, δεν μπορείς να βάλεις να δεις μια ταινία. Βάζω το teletext να ψάξω πρόγραμμα. Πιο αργό από την καθυστέρηση. Επιτέλους φόρτωσε. Μαλακιούλες παντού. Θα βάλλω να δω Supernatural στο laptop. Και θα φτιάξω κάτι να φάω. Ε, κάπως θα κυλίσει η νύχτα πάλι. Νωρίς για ύπνο σήμερα, αύριο πρωί πρωί έχουμε συνάντηση στη σχολή με τα παιδιά -αν δεν αγωνιστούμε εμείς κατά του σχεδίου Αθηνά, τότε ποιος;
Άντε να δούμε τι θα φάμε πάλι οι μοσχάρες βραδιάτικα...

Μια ενημέρωση*


EDITORIAL



Μια απλή ενημέρωση θέλω να κάνω: κανείς ποτέ δεν πέθανε από αγάπη. Μόνο από έρωτα.


*ο νοών νοεί το

Όλα περνάνε, να μου το θυμηθείς...


EDITORIAL


Επιτρέπεται να πέσεις. Επιβάλλεται να σηκωθείς.

Πρώτη νύχτα


EDITORIAL



Τόσες εικόνες, τόσες στιγμές.. Εγώ κι εσύ στον ήλιο να μου λες πως θες. Αξέχαστες νύχτες, βραδιές μαγικές. Σε ψάχνω απεγνωσμένα, μα σε βρίσκω στο χθες. Τώρα πού να 'σαι... Σε νιώθω κοντά...
Αγκάλιασε με, το θέλω ξανά.”

Call me maybe.. #not


EDITORIAL


Every. Freaking. Time.


True story.

Τι είχαμε..τι χάσαμε μαϊ φρεντ!


EDITORIAL



Ο καθρέφτης μ' ακούει, σ' αυτόν τα λέω όλα, μέχρι κι αυτός μου λέει “ε μαλάκα ξεκόλλα”!

Θα 'ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη


EDITORIAL


Έρχεται η άνοιξη...

Τα ανείπωτα


EDITORIAL


“Προσπαθείς. Συγχωρώ. Σταματάς. Προχωρώ. Πρακτικά επιζώ.”

Ταξιδιάρα ψυχή


EDITORIAL



Θέλω να ταξιδέψω, να φύγω μακριά...

Φτωχοί άνθρωποι


EDITORIAL



Χωρίς λόγια.

Απόκριες


EDITORIAL

Άνοιξε το τριώδιο, μην ξεχνιέστε!



Εγώ βρήκα τι θα ντυθώ...

Η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει


EDITORIAL



Η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει...

Από τα τρία το μακρύτερο

EDITORIAL



Τώρα ρωτάς πώς περνάω.. Τώρα που πάω από το καλό στο καλύτερο. Τώρα ρωτάς πώς περνάω.. Τώρα θα πάρεις από τα τρία το μακρύτερο!

Τα χαμένα editorial

Καλησπέρα και καλώς σας βρήκα!!!
Ακολουθούν τα ημερήσια editorial που έγραψα αυτές τις δύο βδομάδες, αλλά δεν είχα ίντερνετ για να τα αναρτήσω. Αναρτώνται με χρονολογική σειρά:
  1. Από τα τρία το μακρύτερο
  2. Η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει
  3. Απόκριες
  4. Φτωχοί άνθρωποι
  5. Ταξιδιάρα ψυχή
  6. Τα ανείπωτα
  7. Θα 'ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη
  8. Τι είχαμε..τι χάσαμε μαϊ φρεντ!
  9. Call me maybe.. #not
  10. Πρώτη νύχτα
  11. Όλα περνάνε, να μου το θυμηθείς...
  12. Μια ενημέρωση*

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

Τελικά υπάρχει Θεός...

EDITORIAL


τουλάχιστον αυτό πιστεύω μέχρι αποδείξεως του εναντίου(ή μέχρι την επόμενη ανάρτηση)

Just fucking shoot me now


Στο πρώτο χτύπημα...

Δε σας το έχω πει ποτέ, αλλά μισώ τα τηλέφωνα.
Ναι, είναι ωραίο το τηλεφωνικό κουτσομπολιό, τα sms με το πρόσωπο, τις αναπάντητες που κάποτε σήμαιναν για εμάς "σε σκέφτομαι", το ίντερνετ, το twitter, τα check in στο facebook, τα τραγούδια, τις εικόνες, τις εφαρμογές στο i-phone, τα angry birds...
Αυτό που μισώ όμως πραγματικά είναι όταν χτυπάει ένα βράδυ στα ξαφνικά. Ο ήχος -θαρρείς επίτηδες- βγαίνει πιο βραχνός. Ποτέ δεν είναι για καλό. Μόνο που ακούω το τηλεφώνημα εν τω μέσω της νυκτός ένα κακό προαίσθημα με πλημμυρίζει. Ποτέ δεν πέφτω έξω. Και πάντα έχει τη ίδια κατάληξη. Άσχημα, νέα, κλάματα, φωνές, υστερίες, απειλές, παραλήρημα κι εσύ να προσπαθείς να μαζέψεις τ' ασυμμάζευτα. Ω ναι. Πάντα.
Γι' αυτό κι εγώ μισώ τα τηλέφωνα.



Girl interrupted

Μια ανακοίνωση θέλω να κάνω. Η σημερινή μέρα θα λήξει είτε με τον εγκλεισμό ενός νέου κοριτσιού σε ψυχιατρική κλινική είτε με κηδεία. Να το ξέρετε. Εγώ μόλις το συνειδητοποίησα.


*πριν προλάβετε να μου πείτε πως η ζωή συνεχίζεται, σας πληροφορώ πως δε μιλώ για μένα.

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου

EDITORIAL


Η φωτογραφία είναι απ' την ταινία Hachiko. Μια υπέροχη -αληθινή- ιστορία, που όμως δε μπορώ να δω γιατί μόνο που τη σκέφτομαι, πλαντάζω στο κλάμα. Έχουν περάσει χρόνια από τότε που πρωτοδιάβασα την ιστορία του, κι όμως ακόμη κλαίω. Δύσκολο να υπάρχει κάποιος που να μη γνωρίζει την ιστορία του πιστού Hachiko. Αδύνατον να μην κλάψεις, να μην δακρύσεις ή έστω να μη συγκινηθείς με την πίστη του μέχρι το θάνατό του. Για μια ακόμη φορά, η ζωή μας αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει πιο αγνή, πιο ανιδιοτελής αγάπη, απ' αυτή του σκύλου για τον άνθρωπο.. Και ποιο το αντάλλαγμα που λαμβάνει; Στην καλύτερη περίπτωση φαγητό, βόλτα, αγάπη και χάδια. Στη χειρότερη -που δυστυχώς είναι η πιο συχνή- βασανιστήρια και θάνατο. Πριν ένα μήνα, για παράδειγμα, δηλητηριάστηκαν με φόλες 30 σκυλιά στην Κομοτηνή(ανάμεσα σε αυτά και μερικά δεσποζόμενα). Με τι καρδιά σκοτώνεις αθώες ψυχές; Κι ύστερα αυτοαποκαλείσαι άνθρωπος...

Είπα να φύγω...

...αλλά τελικά βαρέθηκα να φτιάξω βαλίτσα!!!


Χαχαχα τελικά θα μείνω άλλη μια μέρα λόγω τεμπελιάς! Το κακό είναι ότι αύριο πρέπει να φύγω πρωί-πρωί, αλλά δεν πειράζει. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω. Έχω μια μανία να ξεμένω σπίτι κάνα-δυο μέρες παραπάνω επειδή βαριέμαι να φτιάξω βαλίτσα ή να κατέβω μέχρι το κέντρο. Η αλήθεια είναι πως είμαι άτομο "της τελευταίας στιγμής". Η μοναδική φορά που ετοίμασα βαλίτσες δυο μέρες νωρίτερα ήταν πριν την εφταήμερη στην Γ' Λυκείου. Τοξότης, τι περιμένεις; :Ρ

Λοιπόν, ακούστε αυτό το υπέροχο τραγουδάκι όσο εγώ ετοιμάζω βαλίτσες για αύριο:

Rihanna - Stay ft. Mikky Ekko


Μια στάση εδώ...

Άλλο ένα πρωινό -εντάξει μεσημέριασε- πίνοντας το καφεδάκι μου, ακούγοντας χαλαρωτική μουσική, γράφοντας στο μπλογκ, καλημερίζοντας σας. Μια συνηθισμένη μέρα. Δεν είναι όμως.
Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που γράφω εδώ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Μην ανησυχείτε, δεν εγκαταλείπω τη μπλογκόσφαιρα. Απλά σήμερα φεύγω πάλι από το πατρικό μου. Και στο φοιτητικό μου σπίτι δεν έχω ίντερνετ. Και θα κάνω πάλι αρκετό καιρό να μπω. Ενώ είχα συνηθίσει να σας λέω ξανά καλημέρα κάθε πρωί.
Και θα γυρίσω πίσω στη ρουτίνα. Σ' ένα τελευταίο -απαιτητικό- μάθημα για την εξεταστική, τις βαθμολογίες, το τέλος της πρακτικής μου(μόλις τελειώσει θα κάνω ανάρτηση για την εμπειρία μου σας το υπόσχομαι), τις δηλώσεις μαθημάτων, τις παρακολουθήσεις, το τελευταίο μου εξάμηνο ως φοιτήτρια.
Ναι λοιπόν, αυτό ήταν. Finito la musica, passato la fiesta. Τα φοιτητικά μου χρόνια πλησιάζουν στο τέλος, σε τέσσερις μήνες θα θεωρούμαι πλέον μια "ΕΠΙ ΠΤΥΧΙΩ" φοιτήτρια. Απίστευτο ε; Ούτε εγώ μπορώ να το πιστέψω ακόμη.
Πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια... Σαν χθες θυμάμαι την εγγραφή μου, τις πρώτες γνωριμίες, την πρώτη εξεταστική και τόσα άλλα. Στο μυαλό μου είμαι ακόμη εκείνο το 18χρονο κορίτσι που μόλις τώρα ξεκινά τις σπουδές του. Μόνο που αυτή τη φορά πηγαίνω με ενθουσιασμό. Χωρίς να κάνω τα ηλίθια λάθη των πρώτων ετών. Θέλοντας να ζήσω τη φοιτητική ζωή στο έπακρο.
Τίποτα δεν έκανα τελικά. Εκτός από το σπίτι μου. Αυτό το έφτιαξα με όλη μου την αγάπη, όλο μου το μεράκι, όλη μου την φαντασία και την τέχνη. Το ότι σε τέσσερις μήνες θα το αφήσω ίσως με στενοχωρεί πιο πολύ απ' όλα. Αυτό το σπίτι είναι τα πάντα για μένα. Τα καλύτερά μου χρόνια, οι καλύτερες και οι χειρότερες μου στιγμές εκεί μέσα ήταν. Ακόμη και το κατοικίδιο μου κατέφθασε σαν έκπληξη σε αυτό το σπίτι -κι ας το ρήμαξε μετά, χαλάλι του. Εκεί μέσα περάσαμε τόσες στιγμές με κάποια από τ' αγαπημένα μου άτομα. Κλάψαμε, γελάσαμε, μαλώσαμε, φωνάξαμε, φάγαμε, ήπιαμε... Τα πάντα εκεί.
Έχω μια θεωρία. Τα φοιτητικά σπίτια -κυρίως αυτά- είναι στοιχειωμένα. Καταρχάς, επειδή ο -προσωρινός- ιδιοκτήτης τους ζει τα καλύτερα του χρόνια εκεί μέσα. Γιατί εκεί περνάει τις πιο δυνατές στιγμές της νιότης του. Κι αυτό το σπίτι με κάθε εμπειρία, με κάθε ανάμνηση, κατακτά ένα κομμάτι της ψυχής του. Ώσπου, γίνεται το ίδιο ένα κομμάτι της ύπαρξης του. Κι ύστερα είναι όλα εκείνα τα σημάδια -σαν τις ρυτίδες στα ανθρώπινα πρόσωπα- που διηγούνται μια ιστορία: η τρύπα στο ταβάνι, από τη μέρα που πήγες να χτυπήσεις στον από πάνω με τη σφουγγαρίστρα, η ξεχαρβαλωμένη πόρτα, από τις μέρες που τη βρόντηξες από οργή, ένα κομμάτι από την κάσα της πόρτας που κατάφερε να ρίξει ο γάτος σου, λιλά σταγόνες στις πρίζες του υπνοδωματίου, σοβατισμένες και βαμμένες τρύπες στους τοίχους σου, από κάδρα και λοιπά καρφωτά. Κι ύστερα είναι όλοι εκείνοι οι ήχοι -τα γέλια, οι φωνές- που γεμίζουν τους τοίχους και μένουν καρφιτσωμένα εκεί ακόμη κι όταν φύγεις, μόνο για να σου θυμίζουν αυτό που έχασες, εκείνο που άφησες πίσω.
Κάθε σπίτι έχει τη δική του ανείπωτη ιστορία...
Το ίδιο και το δικό μου. Κι ίσως η σκέψη ότι θα το αφήσω πίσω είναι που μ' έχει κάνει τόσο μελαγχολική τελευταία. Απ' την άλλη είναι κι όλα τα πράγματα που θέλω να κάνω, μα δεν προλαβαίνω. Τόσα πολλά και τόσα λίγα.
Είναι περίεργο πως σε γεμίζει να μιλάς σ' ένα αόρατο ακροατήριο, χωρίς καν να ξέρεις αν σε ακούει. Λόγια του αέρα. Έχω, όμως, βάλει όλη μου την αγάπη σε αυτό το μπλογκ και πραγματικά νιώθω υπέροχα εδώ μέσα. Είναι κομμάτι του εαυτού μου. Εδώ ξεφεύγω απ' όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Γράφω και μιλάω για ό,τι θέλω εγώ. Δεν έχω όρεξη να μιλήσω για ένα θέμα; Οκ, δε μιλάω. Τόσο απλά. Άρχισα πάλι το παραμιλητό. Συγγνώμη.
Ας επιστρέψουμε πάλι στο υπέροχο πρωινό μας(για μένα είναι πρωί, κι ας κοντεύει δύο)...
Το σημερινό πρωινό περιλαμβάνει απλά πράγματα: καφέ, μουσική και βαλίτσες αργότερα.
Αυτή τη φορά επέλεξα το soundtrack της Amelie. Δεν ξέρω τι μ' έχει πιάσει αυτές τις μέρες με τη γαλλική μουσική, ίσως φταίει αυτή η υπέροχη λιακάδα που μου φτιάχνει τη διάθεση κι αποκτώ πιο ρομαντική διάθεση. Ό,τι και να 'ναι μου αρέσει. Γι' αυτό δε θα το ζαλίσω με άσκοπα λόγια.
Σας αφήνω. Πάω να φτιάξω βαλίτσα.




Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Like a blast from the past

EDITORIAL


Κι έτσι τυχαία έπεσα πάνω στη φωτογραφία ενός παιχνιδιού που έπαιζα στην κονσόλα Nidendo μικρή(τότε δεν είχε βγει ακόμη το playstation). Το παιχνίδι απλό: συνδέεις το πλαστικό όπλο στην κονσόλα, πυροβολείς πάπιες στην οθόνη κι ο σκύλος τις μαζεύει. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να πετύχεις όσο το δυνατόν περισσότερες πάπιες. ☺

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

Και τώρα που έφυγε ο Βαλεντίνος...

EDITORIAL





"Ένα αόρατο άστρο ανάμεσά μας δημιουργεί την έλξη της σάρκας. Κι αυτή η έλξη τους ήρωες και τους αυτόχειρες, την τέχνη και το έγκλημα. Σαρώνοντας κάθε φραγμό, σαν την τέλεια επανάσταση." Δημήτρης Βάρος

"Ηρέμα χρήσθαι"

Να φροντίζεις, δηλαδή, να μην εκνευρίζεσαι είπε ο Χείλων ο Λακεδαιμόνιος περί το 500 π.Χ.

Εύκολο να το λες κυρ-Χείλε μου, δύσκολο να το κάνεις.. Δηλαδή, εσύ θες να το κάνεις, προσπαθείς πολύ και πάνω που ηρεμείς γαμιέται ο Δίας κι όλο το σύμπαν μαζί για να σπάσουν τα δικά σου τα νεύρα. Όλοι και όλες γύρω σου τραβάνε κάποιο ζόρι, κι όλες οι επίδοξες drama queens παραληρούν. Οκ, δεν είστε εγωίστριες να βάλετε μόνες σας ένα τέλος, αλλά συνέλθετε λίγο. Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. For crying out loud, υπάρχουν και χειρότερα! Για την ακρίβεια υπάρχουν και πολύ χειρότερα.. Αντί να λέτε πάλι καλά που έχουμε την υγειά μας, θέλετε να βάλετε και τέλος στη ζωή σας. Αντί να χαίρεστε που έχετε μια οικογένεια που σας αγαπάει, λέτε πως είστε μόνοι. Αντί να ευχαριστείτε την τύχη σας που υπάρχουν άτομα στη ζωή σας νοιάζονται για εσάς, φωνάζετε πως δεν έχετε τίποτα να στηριχθείτε. Αντί να σκεφτείτε όλους αυτούς που δε θα δουν το επόμενο πρωινό, φωνάζετε πως η ζωή σας τελείωσε εδώ. Ε συγγνώμη, αλλά είστε άξιες της μοίρας σας. Αυτό και τίποτα άλλο. Γιατί κλαίτε και χτυπιέστε και ουρλιάζετε χωρίς να είστε διατεθειμένες να κάνετε τίποτα γι' αυτό; Ναι, κι εγώ έχω περάσει κατάθλιψη -κι είχε κρατήσει 2 χρόνια περίπου- αλλά εν τέλει βρήκα δύναμη. Κι εγώ έπεσα πολλά βράδια για ύπνο ελπίζοντας να μην ξυπνήσω το επόμενο πρωί. Αλλά ούτε μια φορά αποφάσισα να κάνω εγώ η ίδια κάτι τέτοιο. Κι αν η σκέψη πέρασε απ' το μυαλό μου αρκετές φορές, κατευθείαν συλλογίστηκα τον πόνο. Όχι τον δικό μου, των άλλων. Τον πόνο που θα ένιωθαν οι δικοί μου αν βρίσκονταν σε αυτή τη θέση. Απ' την άλλη, τούτες τις σκοτεινές σκέψεις δεν τις έμαθε κανείς, παρά μόνο η νύχτα, στην οποία ψιθύρισα τον πόνο μου. Στο τέλος, όμως, τα κατάφερα. Κι όταν ξέφυγα δεν κοίταξα πίσω. Μα όταν με βάζουν σε αυτή τη διαδικασία, με γυρίζουν εκεί. Σαν deja vu, νιώθω ξανά εκείνο το συναίσθημα. Γιατί; Οκ, δεν είναι όλοι ίδιοι, μα γιατί η δική μου ηρεμία πρέπει να εξαρτάται απ' τη δική σας ευτυχία; Φυσικά δεν θα είμαι χαρούμενη με τον πόνο σας -το αντίθετο μάλιστα- αλλά γιατί πρέπει να είμαι στην τσίτα γιατί θα κάνετε καμιά τρέλα, θα θελήσετε να δώσετε τέλος στη ζωή σας ή θα πάθετε πάλι κανένα εγκεφαλικό; Γιατί; Ναι, είμαι εγωίστρια αυτή τη στιγμή. Γιατί με κάνει έξαλλη να σας ακούω έτσι -πιο πολύ ακόμη κι απ' το ίδιο το γεγονός που σας έφερε σε αυτή την κατάσταση. Γιατί δε μπορεί να είστε ΤΟΣΟ -συγγνώμη για τη λέξη- ηλίθιες. Γιατί χάρη στις δικές σας τρέλες πήγα να πέσω πάλι σε κατάθλιψη το καλοκαίρι. Κι όμως.. Πάλι το ξεπέρασα. Πάλι βρήκα δύναμη μέσα μου. Πάλι σηκώθηκα. Πάλι βρήκα κάτι που μ' έκανε αισιόδοξη ξανά. Πάλι ρε γαμώτο τα κατάφερα. Πάλι. Γιατί δε μπορείτε εσείς; Μη με παρεξηγείτε, δεν μ' εκνευρίζει ο πόνος ή η θλίψη σας -λογικό κι αναμενόμενο- οι βλακείες περί θανάτου, τα τραγικά ξεσπάσματα και τα παιδιάστικα κολλήματα είναι που με φτάνουν σ' αυτό το σημείο. Φτάνω στο σημείο να τα βάζω περισσότερο με τα θύματα μιας κατάστασης, παρά με τους θύτες. Έχω πει πολλές φορές: "Ναι, αυτός φταίει, έχεις κάθε δίκιο να θυμώνεις και να πονάς και να στεναχωριέσαι, αλλά κάνε κάτι γι' αυτό! Αυτός τη δουλειά του κάνει και, βασικά, μαγκιά του που σ' έχει να τρέχεις πίσω του. Κι εν πάσει περιπτώσει, σταμάτα να περιμένεις από άλλους να πάρουν τις πρωτοβουλίες στη δική σου ζωή. Εσύ είσαι το θέμα. Μόνο εσύ. Τι είσαι διατεθειμένη να κάνεις;"
Τίποτα. Σαν να μιλάω σε τοίχο. Μου λες "δε με νοιάζει ο εαυτός μου". Τότε γιατί κάνεις έτσι; Αν δε σε νοιάζει ο εαυτός σου, όπως λες, γιατί σε νοιάζει τι γίνεται στη ζωή σου; Εντάξει, είπαμε ότι αγάπη είναι δυο άνθρωποι που γίνονται ένα -κι έχει δίκιο αυτός που το είπε. Και φυσικά θα θυσιάσεις τον εγωισμό σου, φυσικά θα αφήσεις στην άκρη τον εαυτό σου και θα παλέψεις και θα επιμείνεις και θα πέσεις στα πατώματα για τον άλλο. Αλλά υπάρχει ένα όριο, ένα σημάδι που σου λέει ότι το παράκανες. Δες το και κάνε κάτι γι' αυτό. Και μην περιμένεις απ' τους άλλους. Η λύση στο πρόβλημά σου θα έρθει από σένα. Μέσα σου θα βρεις δύναμη. Εσύ, μόνη σου, θα σταθείς στα πόδια σου. Οι άλλοι φυσικά θα σε στηρίξουν στα βήματα σου, αλλά αν δεν κάνεις εσύ το πρώτο βήμα, το μόνο που θα καταφέρουν θα είναι να σε τραβούν απ' το χέρι κι εσύ να σέρνεσαι στο έδαφος.
Πάρε το χρόνο σου, ψάξε να βρεις τη γαλήνη μέσα σου, αλλά μετά ΣΗΚΩ ΑΠ' ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΠΑΤΩΜΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ! Και μην κοιτάς πίσω. Μόνο μπροστά.
Όσο για μένα, ν' ανησυχήσεις τη μέρα που δε θα βρω τίποτα να αντλήσω δύναμη απ' αυτό. Μέχρι τότε τα καταφέρνω. Πάντα θα σηκώνομαι.

Και να! Απ' το τίποτα γέμισα πάλι σελίδες στο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.





"Αν το νερό παίνρνει διαύγεια από την ηρεμία, το μυαλό ακόμη πιο πολύ! Το πνεύμα του σοφού, γαληνεμένο, γίνεται ο καθρέφτης του σύμπαντος, είδωλο ολόκληρης της πλάσης" Ζουαγκτσι

Να με συγχωρείς που διακόπτω το φρέντο σου...


...αλλά νιώσε λίγο!!!





Μπα-που-να-μου-χαθείτε-όλοι-ζώα-που-κάθομαι-κι-ασχολούμαι-κιόλας-με-τις μαλακίες-σας!

Η γλώσσα του σώματος

Η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσει το Dancing with the stars. Το θεωρώ χιλιοπαιγμένο και ανιαρό. Τραβηγμένο απ' τα μαλλιά. Βασικά, έπαψε να είναι ενδιαφέρον μετά την πρώτη φορά. Αλλά το φετινό έχει αποκτήσει ένα νέο ενδιαφέρον. Την Ντορέττα Παπαδημητρίου.
Ποτέ δε μου άρεσε ιδιαίτερα -ούτε ως ηθοποιός, ούτε ως προσωπικότητα. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι χορεύει καταπληκτικά. Ειλικρινά υποκλίνομαι στο χορευτικό της ταλέντο. Και πραγματικά πιστεύω πως αν χόρευε στο αμερικάνικο Dancing with the stars θα είχε ήδη κλείσει πολλές δουλειές σε χορευτικές ταινίες, όπως το Step Up. Αδικείται εδώ.
Ειδικά μετά από τον τελευταίο της χορό, την προηγούμενη Κυριακή. Ήταν καταπληκτική, μαγευτική, συγκινητική, γεμάτη συναίσθημα. Η χορογραφία της στο freestyle με musical τραγούδια άγγιξε την τελειότητα. Τόσο που τα πέντε 10άρια φάνταζαν πολύ λίγα. Πραγματικά αναρίγησα βλέποντας την.
Το τραγούδι που της ανέθεσαν ήταν το "Don't cry for me Argentina" απ' το μιούζικαλ Εβίτα. Ένα τραγούδι, μάλιστα, που δεν ήταν χορογραφημένο στο μιούζικαλ. Ήταν καθαρή δημιουργία. Η Ντορέττα και ο Παύλος επέλεξαν μια πολύ ιδιαίτερη χορογραφία, αφήνοντας στην άκρη τους ballroom χορούς που όλοι χορεύουν στο χορευτικό ριάλιτι.
Ήταν μοντέρνο μπαλέτο, ένα είδος χορού πραγματικά δύσκολο. Μόνο επαγγελματίες χορευτές μπορούν να φέρουν εις πέρας τέτοιες χορογραφίες. Κι όμως, η Ντορέττα όχι μόνο το υπηρέτησε αυτό το είδος επάξια, αλλά το έκανε να φανεί πανεύκολο. Η κίνηση της ήταν τόσο φυσική, τόσο ανεπιτήδευτη. Αδύνατον να πιστέψεις ότι δεν είναι επαγγελματίας.
Όλο της το σώμα ήταν τόσο εκφραστικό, κάθε μέλος του κορμιού της έβγαζε συναίσθημα, τα ατέλειωτα πόδια της έκαναν κινήσεις που μόνο μαγικές μπορείς να τις χαρακτηρίσεις. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες πόσο με συνεπήρε.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η χορογραφία ήταν η τελευταία πριν το μεγάλο τελικό. Μας άφησε με μια γλυκιά γεύση, με μια ανυπομονησία για τη συνέχεια, και φυσικά χαράχτηκε στη μνήμη μας. Πώς να ξεχάσεις μια τέτοια χορογραφία; Το μόνο που θες είναι να τη βλέπεις συνέχεια.
Μπορεί να μην έχω καμιά ιδιαίτερη αδυναμία στη Ντορέττα, αλλά όταν βλέπω κάτι ωραίο το επαινώ. Και ο χορός της είναι άξιος θαυμασμού. Είναι αληθινή τέχνη, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους(και στο ελληνικό και στα ξένα) που απλά καμώνονται ότι χορεύουν ή στην καλύτερη των περιπτώσεων δίνουν στο κοινό χορογραφίες μετρίου επιπέδου -καλές για ερασιτέχνες, σε καμία περίπτωση όμως δε μπορούν να χαρακτηριστούν ως "τέχνη". Αυτή, ωστόσο, είναι καταπληκτική. Και μακάρι να το κυνηγήσει το χορευτικό κομμάτι, γιατί έχει ταλέντο.
Πραγματικά αξίζει αυτή τη νίκη. Καλή επιτυχία Ντορέττα.

Όταν η μόδα συνάντησε την τέχνη

Μερικά απ' τα καλύτερα εξώφυλλα της γαλλικής Vogue