Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο.
Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου ~ Η Σονάτα του Σεληνόφωτος

Lisa

Δεν ζω ούτε στο παρελθόν μου, ούτε στο μέλλον μου. Έχω μόνο το παρόν, αυτό με ενδιαφέρει. Αν μπορείς να μένεις πάντα στο παρόν θα είσαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, γιατί είναι πάντα και μόνο η στιγμή που ζούμε. ~ Paulo Coelho

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

Η γλώσσα του σώματος

Η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσει το Dancing with the stars. Το θεωρώ χιλιοπαιγμένο και ανιαρό. Τραβηγμένο απ' τα μαλλιά. Βασικά, έπαψε να είναι ενδιαφέρον μετά την πρώτη φορά. Αλλά το φετινό έχει αποκτήσει ένα νέο ενδιαφέρον. Την Ντορέττα Παπαδημητρίου.
Ποτέ δε μου άρεσε ιδιαίτερα -ούτε ως ηθοποιός, ούτε ως προσωπικότητα. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι χορεύει καταπληκτικά. Ειλικρινά υποκλίνομαι στο χορευτικό της ταλέντο. Και πραγματικά πιστεύω πως αν χόρευε στο αμερικάνικο Dancing with the stars θα είχε ήδη κλείσει πολλές δουλειές σε χορευτικές ταινίες, όπως το Step Up. Αδικείται εδώ.
Ειδικά μετά από τον τελευταίο της χορό, την προηγούμενη Κυριακή. Ήταν καταπληκτική, μαγευτική, συγκινητική, γεμάτη συναίσθημα. Η χορογραφία της στο freestyle με musical τραγούδια άγγιξε την τελειότητα. Τόσο που τα πέντε 10άρια φάνταζαν πολύ λίγα. Πραγματικά αναρίγησα βλέποντας την.
Το τραγούδι που της ανέθεσαν ήταν το "Don't cry for me Argentina" απ' το μιούζικαλ Εβίτα. Ένα τραγούδι, μάλιστα, που δεν ήταν χορογραφημένο στο μιούζικαλ. Ήταν καθαρή δημιουργία. Η Ντορέττα και ο Παύλος επέλεξαν μια πολύ ιδιαίτερη χορογραφία, αφήνοντας στην άκρη τους ballroom χορούς που όλοι χορεύουν στο χορευτικό ριάλιτι.
Ήταν μοντέρνο μπαλέτο, ένα είδος χορού πραγματικά δύσκολο. Μόνο επαγγελματίες χορευτές μπορούν να φέρουν εις πέρας τέτοιες χορογραφίες. Κι όμως, η Ντορέττα όχι μόνο το υπηρέτησε αυτό το είδος επάξια, αλλά το έκανε να φανεί πανεύκολο. Η κίνηση της ήταν τόσο φυσική, τόσο ανεπιτήδευτη. Αδύνατον να πιστέψεις ότι δεν είναι επαγγελματίας.
Όλο της το σώμα ήταν τόσο εκφραστικό, κάθε μέλος του κορμιού της έβγαζε συναίσθημα, τα ατέλειωτα πόδια της έκαναν κινήσεις που μόνο μαγικές μπορείς να τις χαρακτηρίσεις. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες πόσο με συνεπήρε.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η χορογραφία ήταν η τελευταία πριν το μεγάλο τελικό. Μας άφησε με μια γλυκιά γεύση, με μια ανυπομονησία για τη συνέχεια, και φυσικά χαράχτηκε στη μνήμη μας. Πώς να ξεχάσεις μια τέτοια χορογραφία; Το μόνο που θες είναι να τη βλέπεις συνέχεια.
Μπορεί να μην έχω καμιά ιδιαίτερη αδυναμία στη Ντορέττα, αλλά όταν βλέπω κάτι ωραίο το επαινώ. Και ο χορός της είναι άξιος θαυμασμού. Είναι αληθινή τέχνη, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους(και στο ελληνικό και στα ξένα) που απλά καμώνονται ότι χορεύουν ή στην καλύτερη των περιπτώσεων δίνουν στο κοινό χορογραφίες μετρίου επιπέδου -καλές για ερασιτέχνες, σε καμία περίπτωση όμως δε μπορούν να χαρακτηριστούν ως "τέχνη". Αυτή, ωστόσο, είναι καταπληκτική. Και μακάρι να το κυνηγήσει το χορευτικό κομμάτι, γιατί έχει ταλέντο.
Πραγματικά αξίζει αυτή τη νίκη. Καλή επιτυχία Ντορέττα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου